A empatía é o «mellor antídoto» contra o prexuízo

Unha investigación realizada por un equipo da Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Córdoba (UCO) demostrou a relación indirecta entre a empatía e o desenvolvemento de prexuízos a través da personalidade e as actitudes ideolóxicas.
 
A UCO explicou que se trata dun concepto complexo de precisar e aínda máis difícil de encadrar conceptualmente como obxecto de estudo debido a que se lapela con outras calidades como a intelixencia emocional ou a amabilidade.
 
O catedrático do Departamento de Educación da Universidade de Córdoba José Luis Álvarez Castillo definiu a empatía como «a capacidade de tomar a perspectiva doutra persoa desde un punto de vista cognitivo e emocional».
 
Precisamente, o seu grupo puxo a lupa sobre o comportamento empático e tentou desentrañar o impacto e a asociación que poida existir entre a empatía e o desenvolvemento de prexuízos.
 
Segundo os resultados arroxados pola investigación, a empatía non chega a ter efectos directos sobre o prexuízo, aínda que si inflúe de forma indirecta a través da propia personalidade e as actitudes.
 
Concretamente, mediante a apertura á experiencia e o que a literatura científica denomina «autoritarismo de dereitas», unha actitude relacionada coa defensa da estabilidade social e dos valores que un percibe como propios da súa cultura.
 
Por tanto, se unha persoa é escasamente empática, existe certa probabilidade de que puntúe alto en «autoritarismo de dereitas», e indirectamente sería máis susceptible a prejuiciar e, posiblemente, a desenvolver condutas discriminatorias cara a determinados grupos.
 
Segundo explica o profesor Álvarez, a súa investigación tomou como punto de partida un modelo dual moi consolidado de predición de prexuízo desenvolto por John Duckitt, profesor emérito na Universidade de Auckland e experto en psicoloxía social.
 
Este sistema é capaz de predicir o prexuízo que pode desenvolver unha persoa tendo en conta trazos de personalidade tales como a apertura á experiencia e a amabilidade, así como dúas actitudes ideolóxicas, o xa mencionado «autoritarismo de dereitas» e a «orientación á dominancia social».
 
O grupo de investigación valeuse deste modelo que inicialmente contemplaba trazos de personalidade, visións do mundo e actitudes, e incorporou a empatía para observar como se comporta esta a a hora de predicir prexuízos cando se inclúe nun conxunto amplo de variables.
 
Durante o estudo recompiláronse datos de máis de 250 mozos cun deseño transversal no que se utilizaron instrumentos de auto informe, derivando en resultados obtidos mediante análises de ecuacións estruturais.
 
Por iso, segundo Álvarez, o estudo demostra que «a empatía segue importando aínda que se insira en modelos complexos, e segue sendo unha variable forte á hora de explicar por que unha persoa desenvolve unha avaliación negativa cara a determinados grupos», dita negativa cara determinados grupos a estigmación social chegando a aporofobia sector que fomenta «autoritarismo de dereitas».

Animas del Romeu San Andrés de Comesaña o monumento pouco recoñecido por Vigo

Cando te pos a camiñar por Vigo hai sempre algo no que te detés e quédaste sorprendido, así pasome non fai moito na zona de San Andrés de Comesaña mentres ía dirección Coruxo trás o paso da PO-552, a uns metros tras pasar a PO-552 saquei do meu peto o smarphone e desbloqueino e dirixinme á aplicación da cámara de fotos e fixen varias fotografías entre elas esta que aquí na cabeceira deste post, logo de facer varias fotografías anote na axenda buscar información.

Ao chegar ao meu domicilio empecei a buscar información en google sobre este monumento un tanto especial, monumento que ten dúas columnas xónicas pintadas de azul, na parte superior un crucifixo (actualmente roto) baixo o crucifixo aparece un cadro coacaveira éas tibias un tanto tétrica, representación da morte. Seis figuras en forma de pirámide tendo na parte inferior as lapas do purgatorio, a imaxe central de maior tamaño representa un crego que a diferencia das demais figuras aparece vestido co hábito. Na parte superior do retablo aparece rodeado por un cordón unha inscrición co ano da feitura.

Empezo a googlear atá que chego a un blogue moi bo onde describe o que significa tal monumento, monumento un tanto agochado sen ningunha sinal que indique a súa existencia, dito monumento (retablo) data do século XIX.

Introdución

O peto de ánimas atópase na actualidade encaixado nun muro de peche dun xardín dunha casa particular. Ata hai uns anos atopábase desmontado e posteriormente o Concello de Vigo, procedeu a restauralo e colocalo no lugar que o podemos ver agora.

Podemos distinguir tres partes

1) A principal e o que é propiamente o peto de ánimas en si, vénnos dada pola representación da fachada dun templo clásico, co seu basamenta, as súas columnas de fustes lisos e capitais jónicos e unha cuberta orixinal que asemella a unha bóveda dobre. Todo iso pintado en cor grisaceo e na parte inferior podemos ler claramente en letras de cor negra, en dúas liñas “Animas de Romeu / San Andres de Comesaña”. No interior (protexido por unha placa transparente de metacrilato), dentro dun arco que asemella un sogueado podemos ver cinco figuras e as chamas de purgatorio. A figura central é un monxe vestido de negro coas mans colocadas en posición de rezo( con chamas que saen do espazo entre o corpo e os brazos) , aos seus lados dúas figuras ás que se ve medio corpo pois o resto ocúltano as chamas e logo temos tres caras, dous delas máis grandes, que a última que está encima do conxunto. Posúe cor todo o conxunto. Abaixo e arriba, de tonalidade azulada e o resto, avermellado.Na parte superior do arco que posúe dita iconografía tratada con moita inxenuidade popular, e unida por un trazo,temos un óvalo tamén con aspecto de corda e dentro lemos en dúas lineas ” Ano 1860 “, en negro e fondo avermellado- ocre.

2) A continuación, encima do conxunto xa mencionado, podemos ver unha forma rctnagular lixeiramente curva na parte alta e no seu interior a representación dun cranio de fronte e unhas mornas cruzadas no seu parte inferior. Posúe cor como a parte anterior. Exterior grisáceo e interior azulado – verdoso.

3) Remata o peto un belo Cristo crucificado, presentando os pés cravados cun cravo. A cruz imitando no traveseiro vertical a madeira e na parte alta ten o tradicional letreiro coa inscrición INRI en vermello.

Non conserva o peto para as esmolas como é habitual nestes monumentos relixiosos.

Na parte superior esquerda, ten un farol (moderno) cunha vela no seu interior.

Segundo conta a lenda, neste lugar púxose este peto de ánimas en recordo dun peregrino, que camiño a Santiago de Compostela, parou a descansar aquí e morreu.

O fin destes monumetos

A finalidade destes elementos populares é a de ofrecer ofrendas de todo tipo (flores, cera, patacas, millo, pan, aceite…), ás ánimas que non atopan descanso no Purgatorio, para que alcancen a felicidade no Ceo; unha vez liberadas intercederán por quen fixo a ofrenda, e daban diñeiro para que o cura administráseo e dixese misas polos defuntos.

Fotografías

Fonte vigoetnografico

Fai 57 anos dunha das pioneiras fabricas automatizadas, Pontesa, a súa historia

O 14 de septembro de 1961 inaugúrase a fábrica Alfares de Ponte Sampaio (Pontesa), inaugurada por Franco en 1961, en Arcade, para a elaboración de louza. Foi unha das fábricas máis modernas do momento. Estaba completamente electrificada e foi das primeiras en incorporar a automatización ao proceso industrial.

A partir de 1962 comeza a época de maior bonanza empresarial de GEA. As fábricas de Vigo e Pontesa traballan a pleno rendemento. A empresa tiña unha facturación de 5.000 millóns das antigas pesetas e unha plantilla de máis de 5.000 empregados.

Sen embargo, a principios da década dos 70 sofre unha crise motivada pola crise do réxime franquista e a crise do petróleo que afectou á economía mundial.
A competencia doutras empresas do sector e a baixada dos pedidos fan que a empresa fora perdendo competitividade e cota de mercado. A empresa decide acometer un axuste dos gastos.

No 2001 prodúcese o peche definitivo de GEA entre loitas internas dos seus traballadores e con moitos deles sen cobrar as súas indemnizacións e ata o día de hoxe teño coñecemento que aínda hai xente sen cobrar.

O 19 maio de 2017 “Rexeitada a desafección dos terreos da fábrica de Pontesa”

A empresa propietaria da nave de Pontesa (a antiga fábrica de Alfares de Ponte Sampaio), solicitou á Dirección Xeral de Costas do Estado a desafección dos terreos de dominio público marítimo terrestre nos que estás situadas as vellas instalacións e que pertencen ao Ministerio de Medio Ambiente. Efectúa esta petición porque en 2018 finaliza a autorización para ocupar esta zona, que linda coa enseada de San Simón.
O Concello recibiu o expediente que lle remitiu o departamento estatal que dirixe a ministra Isabel García Tejerina para que lle traslade a súa parecer. “O informe do Concello será contrario a esa desafectación”, anunciou o concelleiro de Infraestruturas e Ordenación do Territorio, César Mosquera.
“O propósito é tratar de evitar a consolidación do aproveitamento fabril desa lingua de terreo (máis de 29.000 metros cadrados)”, argumentou o edil, polo que reiterou que se finalmente Costas accede á desafectación desa superficie porque considera que é irrecuperable, a Administración local solicitará “que a propiedade pase a mans municipais”.

Fotografías

 

 

 

95 anos de historia do instituto público máis importante na historia de Vigo o IES Politécnico, a súa historia

Temos que remontarnos aos primeiros anos deste século para atopar as orixes do Centro, que ten como obxectivo a formación da mocidade que optaban polo coñecemento dos principios básicos que conforman unha profesión.
 
Xa en 1923 unha serie de persoas, cun gran sentido vocacional, iniciaron nuns sórdidos talleres, situados na parte posterior da que é hoxe sede da Universidade Popular, e antes Escola de Artes e Oficios, os ensinos elementais obreiros.
 
O desenvolvemento incipiente da industria, tanto naval como conserveira, aconsellaba a formación de técnicos con distinto grao de cualificación, que revolucionasen as necesidades da devandita industria.
 
Prodúcese cara ao 1930 unha presión sobre as autoridades municipais, para que estas iniciasen a construción dun edificio que dispuxese dos medios materiais onde se poudese impartir os ensinos.
 
Este edificio tivo como primeira denominación a de Escola Superior del Traballo, e é o antecedente do que posteriormente foi coñecido como Escola de Peritos Insdustriales. Dentro da súa estrutura atopábase a Escola Elemental del Traballo, que é a orixe do Instituto Politécnico da cidade de Vigo.
 
Pasan os anos, e coas lóxicas dificultades da época, produto das diversas situacións sociais: república, guerra civil, ditadura etc, e vaise consolidando na ciudade dita escola de maneira que no ano 1944 díctase unha resolución (B.O.E. 17-12-1944) que parte da Dirección Xeral de Ensino Profesional e Técnico, á vista da memoria e planos de estudos que o direcctor do Centro pretendía para a Escola Elemental del Traballo de Vigo, coa creación á sua vez da Orientación Profesional e Aprendizaxe na que se resolve que os planos de estudos que se deben de establecer sexan os mesmos que os das súas homónimas de Chamartín de la Rosa e Vallecas, con dous cursos de ensinos cíclicos. Polo que afecta ás que deben darse na Escola Elemental del Traballo, redúzanse os dous cursos de formación de Oficial segundo, un curso para a formación de Oficial primeiro; así como un de ampliación para a formación de Mestre Industrial ou Contramaestre, con plans de estudos idénticos aos que se cursan nas Escolas Elementais de Traballo de Madrid e de Xixón. Tamén se permíte a implantación da formación de obreiro especialista mecánico ( axustador, torneiro e fresador) e electricista ( montador, instalador e bobinador) en dous cursos.
 
Todo isto dános unha idea da importancia que a Escola adquiría, xa que é dotada duns planos de estudos que se homologan cos das máis avanzadas da época.
 
Esta situación académica, mantense ao longo da década dos 40 e parte dos 50, grazas á actividade do Padroado Local de Formación Profesional en directa relación co do Concello sendo director do Centro por aquelas datas D. Rafael Martínez de la Riva.
 
No ano 1955, díctase a lei de Formación Profesional Industrial (20 de Xullo de 1955), e no artigo 19 reglaméntase a creación das “Xuntas Locais de Formación Profesional”, e deste xeito, para cumprir o devandito apartado, promovese pola Alcaldía a constitución da mesma, que se se fai o 16 de Decembro de 1955.
 
Esta xunta, tramita a teor da citada lei de Formación Profesional Industrial, a transformación da antiga Escola Elemental del Traballo no que posteriormente se coñecerá como Escola de Mestría Industrial, o que se consegue en Ouctubro de 1956, sendo esta data a de arranque da historia que vai a desenvocar na construción dun edificio que a separe de la Escola de Peritos Industriais.
 
En 1958 deasparecen as Xuntas Locais de Formación Profesional, pasando as súas funcións aos Padroados Provinciais o que significou unha dilación de 10 anos na construción dun novo edifcio.
 
Por fin en setembro de 1968 disponse dun centro independente no que se poden desenvolver os ensinos de formación profesional de maneira autónoma, contando no primeiro momento cos alumnos que proviñian dos estudos de rexime nocturno que se impartían na Escola de Peritos Industriais.
 
O primeiro director da Escola de Maestria no edificio actual foi Don Armando Priegue Guerra.
 
A escola foi construída para unha capacidade de 500 alumnos constando no seu proxecto orixinal dun edificio en forma de L con tres alturas, sendo a primeira planta a nivel da Rúa Torrecedeira e as outras dúas ocupando niveis inferiores, conectándose a última cun anexo que correspondía orixinalemnte ás naves dos talleres tanto mecánico como eléctrico.
 
Na primeira planta e na inmediata inferior destináronse espazos para os ensinos prácticos de Química, e as específicas de Debuxo.
 
Tamén en dita primeira planta estaban a sala de profesores e a Biblioteca, e encostado a ela un magnifico salón de actos (o Paraninfo, para todos nós).
 
O custo do edificio foi , segundo a acta de recepción definitiva de 21.094.013,23 pts e o seu equipamento sobre 9.000.000 pts, o que deu un investimento duns 30.000.000 pts, que para aquela época parece un desenvolso moi importante.
 
Crecemento Os seguintes cursos son de paulativo crecemento e de consolidación, tratando de que os ensinos se habían ampliado ao grao de Mestría Industrial, pois era ese un obxectivo perseguido desde hai tempo e que non podo conseguirse por en o dispoñer dun centro independente, condición que esixían no M.E. C. para conceder a debida autorización.
 
Definitivamente se implántar os estudos de Mestría nas ramas da Mecánica e Electricidade.
 
Con isto péchase o ciclo formativo de maneira que xa se poden ofertar os estudos de Oficialía e Mestría Industrial nas súas respectivas ramas.
 
A FORMACIÓN PROFESIONAL Coa promulgación da Lei Xeral de Educación de 1970 comézase a desenrolar o que en diante se coñecerá como Formación Profesional, que queda establecida en dous graos: a Formación Profesional de 1º grao, (FP1) que se estrutura en dous cursos, e que na Escola de Mestría superpóñense aos ensinos que existían en Oficialía, de maneira que se van sustituindo os cursos de 1º, 2º e 3º polos de FP1 e a continuación polos de FP2, que quedou estructutrado na Escola en tres cursos, xa que se optou polos ensinos de réxime especializado e non polas de rexime xeral, que tiñan un curso de adaptación entre FP1 e FP2, e a continuación unha FP2 de dous anos.
 
A Escola de Mestría Industrial, transformou o seu nome en Centro Nacional de Formación Profesional de 1º e 2º Grao, para adecualo aos ensinos que nel impartíanse.
 
A aparición da F. P. supuxo unha enorme avalancha de alumnos, que obrigaron materialmente ao establecemento da quenda de diúrno, que ata estas datas non tiña unha gran implantación.
 
Tamén se produce un elevado aumento no persoal do profesorado, non so porque aparecen máis grupos, senón porque existen materias que ata ese momento non tiñan reflexo no curriculum da Oficialía e Mestría.
 
Isto conleva, por unha banda, problemas estructurais, é dicir, de espazo físico, xa que aumenta o número de grupos e o número de materias nun centro que na súa concepción non estaba deseñado para iso, e doutra banda de docencia, polo que aparece un conxunto de persoas que inician aquí a súa carreira profesional como docentes, e teñen outra visión da educación que á súa xuicio debía de impartirse, e que conecta cos cambios que a propia sociedade esta abordadando nestes momentos (Transición Política, Período Constituinte, Nova Constitución, Democracia…)
 
Os P.N.N. Os Profesores Non Numerarios, que é a tradución que corresponde ás siglas anteriores, formaron no Centro e na etapa 1974-1980, un grupo dinamizador de primeira orde.
 
O acceso á docencia, como contratados administrativos en primeiro lugar, polo antigo Padroado da Formación Profesional, e posteriormente como interinos polo M.E.C, dun conxunto de homes e mulleres con idades que oscilaban entre os 21 e 26 anos, na súa maioría, supuxo un cambio xeracional, xa que estes eran maioría no Claustro, que variou o rumbo do propio Centro ata colocar o en primeira liña das reivindicacións educativas que por esa data comezaban a ter corpo.
 
Foron protagonistas da primeira folga (1977) en defensa da estabilidade laboral, cunha duración de 2 meses, así como da constitución da Coordinadora Estatal de P.N.N., que nun principio non estivo ligada a negún sindicato, sendo por tanto un movemento aberto a todos sen distinción de ideoloxías.
 
Propuxeron a elección directa polo Claustro do Director do Centro, renunciando á terna de profesores que con anterioridade se presentába para a elección á Delegación Provincial.
 
Promoveron a aprobación dun regulamento de orde interna, onde se establecía que o Claustro era o órgano soberano do Centro. Tamén se propoñía, entre outras cousas, o establecemento dunha comisión económica e outra académica que incluían no seu seo a presenzas dos alumnos.
 
Dinamizaron a vida cultural do Centro coa creación da Comisión de Actividades Culturais.
 
Estableceron as canles de participación para os profesores dos centros dependentes de Ponteareas, Tui, Nigrán e Porriño, no Claustro do Centro.
 
Prodúcese a primeira elección democrática de noticia directiva, tras a dimisión por motivos persoais de Don Luís Pellicer Caravaca, segundo director do Centro, formada por unha candidatura conxunta á dirección que se mantivo ata 1982, seguindo a a partir desa data o mesmo rito de presentación de candidaturas colectivas, como trazo diferenciador doutros centros.
 
Finalmente e coa promulgación das primeiras oposicións (31-12-77), este grupo que na súa composición era heteroxéneo, finalizou por disolverse ao converterse en Profesores Numerarios, e conseguir destino definitivo noutros centros a partir das oposicións de 1979.

A nova lei de copyright pon en perigo internet. Porqué?

 

A Comisión Europea acaba de aprobar unha nova lei, a lei de copyright, esta lei ven a introducir un novo dereito afín para os editores de prensa que “recoñece o importante papel que desempeñan os editores de prensa ao investir en contidos xornalísticos de calidade e crealos” sendo por primeira vez considerados xuridicamente como titulares de dereitos.

Así, indicaban, “atoparanse nunha mellor posición para negociar o uso dos seus contidos cos servizos en liña que os utilizan ou ofrecen acceso a eles, e en mellores condicións para loitar contra a piratería”.

Detrás destas palabras atópanse os que son os dous artigos máis polémicos e discutidos desta proposta de directiva, os artigos 11 e 13.

Artigo 11: usos dixitais das publicacións de prensa

Protección das publicacións de prensa no relativo aos usos dixitais.

  1. Os Estados membros recoñecerán ás editoriais de publicacións de prensa os dereitos previstos no artigo 2 e no artigo 3, apartado 2, da Directiva 2001/29/CE para o uso dixital das súas publicacións de prensa.
  2. Os dereitos contemplados no apartado 1 non modificarán en absoluto nin afectarán de ningún xeito os dereitos que a normativa da Unión establece para os autores e outros titulares de dereitos, en relación coas obras e outras prestacións incorporadas a unha publicación de prensa. Tales dereitos non poderán invocarse fronte aos autores e outros titulares de dereitos e, en particular, non poderán privarlles do dereito para explotar as súas obras e outras prestacións con independencia da publicación de prensa á que se incorporen.
  3. Aplicaranse mutatis mutandis os artigos 5 a 8 da Directiva 2001/29/CE e da Directiva 2012/28/UE no que respecta aos dereitos mencionados no apartado 1.
  4. Os dereitos contemplados no apartado 1 expirarán aos vinte anos da aparición na publicación de prensa. Este prazo calcularase a partir do primeiro día do mes de xaneiro do ano seguinte á data de publicación.

A pesar do ambiguo que pode resultar o documento, esta iniciativa pretende implantar na Unión Europea unha sorte de taxa Google ou canon AEDE, podendo estar afectadas desde as citas ás ligazóns. O seguinte artigo, o 12, alude ás “reclamacións de indemnización xusta”.

Os Estados membros poderán establecer que, cando un autor ceda ou conceda unha licenza dun dereito a unha editorial, tal cesión ou licenza constitúe unha base xurídica suficiente para que a editorial reclame unha parte da indemnización polos usos da obra que tivesen lugar no marco dunha excepción ou limitación do dereito cedido ou obxecto de licenza.

A principal diferenza, a priori, radicaría na súa non obrigatoriedade, co que os editores poderían tanto reclamar os importes aos que terían dereito como renunciar a eles. Ademais, resulta destacable que non tería que haber un cobrador intermedio, como si sucede no caso español, e que o dereito tería unha duración de 20 anos. No equivalente alemán á taxa Google ou canon AEDE, o dereito exclusivo dos editores de prensa era dun ano.

Artigo 13: vixilancia de contidos protexidos por parte de provedores

Uso de contidos protexidos por parte de provedores de servizos da sociedade da información que almacenen e faciliten acceso a grandes cantidades de obras e outras prestacións cargadas polos seus usuarios.

Os provedores de servizos da sociedade da información que almacenen e faciliten acceso público a grandes cantidades de obras ou outras prestacións cargadas polos seus usuarios adoptarán, en cooperación cos titulares de dereitos, as medidas pertinentes para asegurar o correcto funcionamento dos acordos celebrados cos titulares de dereitos para o uso das súas obras ou outras prestacións ou para impedir que estean dispoñibles nos seus servizos obras ou outras prestacións identificadas polos titulares dos dereitos en cooperación cos provedores de servizos. Esas medidas, como o uso de técnicas efectivas de recoñecemento de contidos, serán adecuadas e proporcionadas. Os provedores de servizos proporcionarán aos titulares de dereitos información adecuada sobre o funcionamento e o despregamento das medidas, así como, no seu caso, información adecuada sobre o recoñecemento e uso das obras e outras prestacións.

Os Estados membros velarán por que os provedores de servizos contemplados no apartado 1 implanten mecanismos de reclamación e recurso aos que poidan acceder os usuarios en caso de litixio sobre a aplicación das medidas a que se refire o apartado 1.

Os Estados membros facilitarán, cando cumpra, a cooperación entre os provedores de servizos da sociedade da información e os titulares de dereitos a través de diálogos entre as partes interesadas para determinar as mellores prácticas como, por exemplo, as técnicas de recoñecemento de contidos adecuadas e proporcionadas, tendo en conta, en particular, a natureza dos servizos, a dispoñibilidade das tecnoloxías e a súa eficacia á luz da evolución tecnolóxica.

Este artigo, por outra banda, obriga ás plataformas de contidos a monitorar o que os seus usuarios soben. Os interpelados poden ser prestadores de servizos como operadores de telecomunicacións, provedores de acceso a internet, portais, motores de procura ou calquera cunha web, sempre que se considere que entra dentro da descrición que ofrece a norma.

Falariamos dun filtrado do contido para detectar contidos protexidos mediante dereitos de autor, ao estilo do famoso sistema Content IDE de YouTube. Se ata agora os prestadores debían actuar cando se lles notificaba unha infracción, non tiñan que levar a cabo unha vixilancia ou actuación por defecto, agora sinálase que deberían implantar negociadamente cos titulares de dereitos medidas efectivas contra o mal uso de contidos protexidos.

O artigo 13 insta a adoptar ás plataformas de contidos como Twitter ou Google, “técnicas efectivas de recoñecemento de contidos“.

Este detalle, que incluiría o emprego de algoritmos e sistemas de identificación sofisticados para poder avaliar todo o contido que se sobe ás plataformas, entraría en conflito con directivas anteriores como a relativa ao comercio electrónico. Nela, no seu artigo 15, precisamente establécese que os países “non impoñerán aos prestadores de servizos unha obrigación xeral de supervisar os datos que transmitan ou almacenen, nin unha obrigación xeral de realizar procuras activas de feitos ou circunstancias que indiquen actividades ilícitas”.

Críticas desde o activismo prol dereitos na internet e o sector empresarial

No principio do ano, a posición oficial de España no proceso de discusión e negociación desta directiva europea de copyright puxo en alerta ao sector tecnolóxico do país. Os máximos responsables da Asociación de Empresas de Electrónica, Tecnoloxías da Información, Telecomunicacións e Contidos Dixitais (AMETIC), iCmedia (Federación de Asociacións de Consumidores e Usuarios dos Medios), a Asociación Xeral de Consumidores (ASGECO Confederación) e a Asociación Española de Startups manifestaron a súa “profunda preocupación” pola situación.

Agora a Comisión de asuntos Xurídicos da Parlamento Europeo esta a redactar dita lei, a patronal tecnolóxica reafírmase en declaracións a Genbeta. A pesar de que consideran que a revisión do marco regulatorio de dereitos de autor a nivel europeo é unha tarefa necesaria, cren que os artigos 11 e 13 “prexudican o desenvolvemento da internet en Europa

 

 

Hoxe 31 de agosto é o día internacional da SOLIDARIEDADE

O 31 de Agosto celébrase o Día Internacional da Solidariedade, conmemorando a data de fundación do sindicato polaco “Solidarno”7;ć”. Esta conmemoración pretende promover e fortalecer os ideais de solidariedade como valores fundamentais para as relacións en e entre as nacións, os pobos e as persoas.

O movemento social Solidariedade ( Solidarno”7;ć) fundado no ano 1980, cuxa importancia mundial foi recoñecida, en particular coa concesión do Premio Nobel da Paz ao seu lendario dirixente Lech Walesa, e que se baseou nos ideais da solidariedade, converteuse nun importante impulsor do cambio, non só en Polonia, senón tamén nun contexto máis amplo ao lograr finalmente derrubar o muro de Berlín e desembocar no renacemento da democracia máis aló do pano de aceiro. Este movemento tamén contribuíu a atraer a atención dos pobos de todos os continentes cara á importancia crecente da solidariedade como valor fundamental das relacións entre os individuos, os pobos e as nacións.

E é que a solidariedade non só é un requisito de carácter moral, senón tamén unha condición previa para a eficacia das políticas dos países e os pobos. É unha das garantías da paz mundial. Vivimos un período de grandes diferenzas entre os ricos e os pobres. O verdadeiro progreso non se logrará sen a cooperación entre todas as nacións e os pobos para acabar coa pobreza e sen a solidariedade cos desposuídos. Debemos asumir a responsabilidade ante os que non poden obter os recursos suficientes para o desenvolvemento, cuxos dereitos humanos e dignidade non se respectan. Todos eles son a nosa preocupación común.

Por conseguinte, debemos aspirar a que o século XXI sexa a era das nacións, os pobos e os individuos consagrados á solidariedade. Un camiño en solitario leva inexorablemente ao illamento. As estruturas supranacionais, fundadas precisamente no principio da solidariedade co debido respecto ás particularidades locais e a diversidade cultural, ofrecen a posibilidade dun desenvolvemento pleno e estable.

A proclamación do 31 de Agosto como Día Internacional da Solidariedade, para coincidir co aniversario do inicio do movemento “Solidariedade” que inspirou e abriu camiño aos cambios mencionados anteriormente, contribuirá a promover e fortalecer os ideais de solidariedade como valores fundamentais.

A solidariedade ten dimensións diversas e manifestacións en varios niveis, por iso é polo que o proxecto de resolución proposto pola ONU sinale a posibilidade de conmemorar o día de formas diversas e por diversos medios con arranxo ás necesidades locais, rexionais e internacionais.

Este empeño do sindicato Solidariedade é o empeño que Nacións Unidas quixo difundir a través do establecemento dun día dedicado á solidariedade, para dar un verdadeiro significado a esta palabra e para dar a coñecer o incrible traballo realizado por este sindicato polaco para que sirva de exemplo a outras nacións.

Falco

Telemundo abriu sen dúbida o horario dos domingos para os dramatizados coa serie de “Luís Miguel”, agora apóstanlle á acción en espazo coa estrea do seu novo produto “ Falco”.

Falco, é unha serie policíaca que conta coa actuación protagónica de Michel Brown, quen regresa a Telemundo a un ano de protagonizar a superserie La querida del Centauro xunto a Ludwika Paleta e Humberto Zurita.

Brown, interpretará nesta historia a un novo detective de homicidios que se esperta 23 anos despois de quedar en coma tras recibir un disparo. Ao facelo dáse conta de que o mundo ao seu ao redor cambiou moito nestas dúas décadas: perdeuse a infancia da súa filla, a súa esposa volveu casar e ten que aprender a traballar co seu novo socio. Pero Falco non perdeu as súas facultades detectivescas e el e o seu equipo loitarán para adaptarse tratando de realizar o seu traballo mentres tentan descubrir que sucedeu 20 anos atrás. Cada capítulo da serie presentará un caso específico que o detective terá que resolver mentres investiga que pasou a noite que caeu en coma dúas décadas atrás.

Esta serie está baseada en “The Last Cop” (” Der Letzte Bole”), dirixida polo director mexicano Ernesto Contreras, gañador de Sundance. Amazon Prime Vídeo comprou os dereitos exclusivos de transmisión en Latinoamérica do programa antes das conferencias de vendas MipTV deste mes en Cannes, onde Rede Arrow Studios International lanzou vendas internacionais.

Coproducido por Spiral Int’ l e a tella colombiana, Dynamo, ” Falco” desenvólvese a principios da década de 1990 en Cidade de México, onde Det. Alex Falco recibe un disparo na cabeza mentres está no campo. Termina en coma só para recuperar a conciencia 20 anos despois, abrindo os seus ollos a un mundo vastamente descoñecido. O seu único recurso é o seu traballo xa que se dispón a atopar algunhas respostas.

Elenco principal

  • Michel Brown como Alejandro Falco
  • Hoze Meléndez como Tenoch Caballero
  • Marina de Tavira como Carolina
  • Enrique Arreola como Juan Pablo Bravo
  • Karina Gidi como Eva Salomón
  • Danae Reynaud
  • Mauricio García Lozano

Recurrentes e invitados

  • Jessica Mas como Nicky Vega
  • Juan Carlos Colombo
  • Fátima Molina
  • Manuel Poncelis

Descargar capitulos e velos on line aquí.

Unha semana en Vigo da batalla “PIROLA VS PIROLA!”

 

Tal hora como agora pechábase o evento deportivo urbano O MARISQUIÑO 2018, tal hora como agora caíase o paseo de madeira das AVENIDAS no concerto peche de dito evento.

Unha semana na que os vigueses e viguesas fomos testemuñas da COMPETICIÓN de quen ten o MEMBRO MAIS LONGO.

Unha semana na que non houbo dimisións, unha semana sen responsables, unha semana para o esquecemento dunha cidade que non se merece que haxa batalla de PIROLA CONTRA PIROLA.

» Unha semana patética onde o PPdeVigo facia o que vén no seu ADN, iso de facer POLITICA coas vitimas.
» Unha semana patética dun Alcade do PSOE facia o que vén no seu ADN, iso de facer POLITICA empregando o ton dun conta contos.
» Unha semana patética onde os Palmeiros (prol Abel Caballero) e os CORRUPTOS (prol PPdeG) botábanse merda mutuamente.
» Unha semana patética na cal se me veu á cabeza Pepiño Blanco e M.Rajoy, pero nisto non hai un maquinista nin un capitán.
» Unha semana patética, se señores e señoras, unha semana patética, as formacións políticas da cidade que mantiveron a coherencia e manifestáronse tranquilamente sen atacar Marea de Vigo e BNG.
» Unha semana para o esquecemento pero non se pode esquecer, é difícil esquecer o ocorrido como é o meu caso que estiven a cubrir o INCIDENTE vendo aos mais mozos da nosa cidade manchados de sangue e con crise de pánico e ansiedade.
» Unha semana para o esquecemento pero non se pode esquecer, é difícil esquecer o ocorrido…

• Moitos vigueses e viguesas viñan denunciando o mal estado de onde se produciu o acidente.
• Moitos vigueses e viguesas non lle fixeron caso cando estes denunciaron o mal estado onde se produciu o acidente.
• Moitos vigueses e viguesas tiveron acidentes nese tramo do paseo e levaron o seu acidente a xustiza e esta ditou sentencia?
• Moitos vigueses e viguesas temos claro quen é o resposabel, máis esperaremos que a xustiza SEXA XUSTA por e para as citimas e os cidadans de a pé.

Dato de hemeroteca

Estes son os alcaldes de Vigo dos últimos 20 anos de abandono do paseo das avenidas.

Carlos Príncipe (PSdeG-PSOE), 1991-1995.
Manuel Pérez (PPdeG), 1995-1999.
Lois Pérez (BNG), 1999-2003.
Ventura Pérez (PSdeG-PSOE), 2003.
Corina Porro (PPdeG), 2003-2007.
Abel Ramón Caballero (PSdeG-PSOE), Desde 2007 hasta la actualidad.

Presidentes da Autoridade Portuaria de Vigo últimos 20 anos.

Elena Espinosa Mangana (PSdeG-PSOE), 1988-1996.
Juan Curral Pérez (PPdeG), 1996-1999.
Xullo Pedrosa Vicente (PPdeG), 1999-2005.
Abel Ramón Caballero (PSdeG-PSOE), 2005-2007.
Jesús Paz Arias (PSdeG-PSOE), 2007-2009.
María Corina Porro Martínez (PPdeG), 2009-2011.
Ignacio López-Chaves Castro (PPdeG), 2011-2015.
Enrique César López Veiga (PPdeG), Desde 2015 ata a actualidade.

Documentación sobre o tema

Documento do convenio asinado en novembro de 1992 onde o Concello din que ten que manter o paseo. Documento sacado de https://www.elindependiente.com/politica/2018/08/13/el-convenio-de-1992-obliga-al-ayuntamiento-de-vigo-a-mantener-la-pasarela-derrumbada/

 

Documento do BOE-A-20115312. Resolución do 16 de febreiro de 2011, aprobada pola Comisión Mixta para as Relacións co Tribunal de Contas, en relación co Informe de fiscalización das actividades realizadas polo Consorcio da Zona Franca de Vigo no período 2002-2006. Descargar BOE aquí https://www.boe.es/boe/dias/2011/03/23/pdfs/BOE-A-2011-5312.pdf

 

 

Segundo o Código Técnico de Edificación mantemento refírese a mantemento estrutural. Desgargar aquí o documento https://sedeelectronica.ayto-cnarcea.es/action/perfilcontratante?method=descarga&nombreFPublicacion=1-instrucciones%20de%20uso%20y%20mantenimiento.pdf&idDocumento=260939

Saquen as vosas conclusións.

Que a xustiza sexa XUSTA!

Video do incidente e declaracións

Seguridade alimentaria na ración de polbo?

Algo que nunca entenderei, a consellería de sanidade hai un tempo atrás prohibiu o uso de estes pratos de madeira pero aínda a día de hoxe úsanos para dar a ración de polbo.

Cabe sinalar tamén que cando un sácase o carné de manipulador de alimentos nun dos apartados do temario di que queda totalmente prohibido o emprego de materiais de madeira para elaborar/servir alimentos, esta prohibición xa estaba antes que a consellería de sanidade prohibíseo.

Cónstame porque fun a varias festas do polbo en Galiza na que a ración cha poñen nun prato de plástico ou nunha bandeixa de aceiro inox.

O que me chama a atención que as forzas de seguridade do estado vexan como estas pulperas ou pulperos sirvan o polbo no prato de madeira e non sancionen, como tamén me chamen a atención como ditas forzas estando presente vexan como limpan os pratos de madeira baixo unhas condicións pouco hixiénicas como é o coller o prato que uso unha familia e estes collan o prato déanlle por encima cun papel e logo métano onde cociñaron o polbo e este déanllo a outro cliente mais non sancionen.

Porque esta prohibido o emprego de madeira para os alimentos? A madeira é porosa, por iso aínda que lavemos os utensilios de cociña deste material despois de ser utilizados, estes absorben restos dos alimentos e supoñen un niño perfeito para un chea de bacterias. Ter un foco de infeccións en contacto continuo cos alimentos non é san…

Ante todo a seguridade alimentaria debese cumprir pola parte dos hosteleiros/cociñeiros como tamén os corpos do estado sancionar baixo as directrices da inspeción sanitaria sen previa denuncia dun cidada.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]
Todo isto saíu a relucir nun típico coloquio de bar.

Camiñar o Vigo Vello

O pasado domingo estiven representando a noticiasvigo no roteiro baixo o nome “Camiñar o Vigo vello”, que é así como chámase o libro do vigues Pedro Feijoo o cal organizo este roteiro que desde noticiasvigo ten o pracer de compartir con todos vós neste video, é un paseo pola historia da cidade.

De a cabalo entre os manuais de historia e as guías turísticas, o libro de Pedro Feijoo propón un xogo diferente. É certo que, como as guías, vén cos seus planos, mapas e mesmo percorridos propostos. E que, como os libros de historia, tamén conta cun amplo relatorio de anécdotas, memorias, imaxes de época e documentos nalgúns casos inéditos a día de hoxe. Pero en realidade este libro é outra cousa… É a carta dun namorado, o convite para saír a camiñar e redescubrir a cidade a través das rúas e prazas do seu barrio vello.

A proposta de coñecer Vigo da man dun paseo que, sobre todo, se fai sen présa, devagar, deixando que os nosos pasos se perdan polo mar de anécdotas e historias que conforman a memoria da cidade. Porque, á fin e ao cabo, esa é a verdade: nada máis hai que saber onde observar con atención para descubrir que entre as luces e sombras da cidade vella aínda permanecen visibles os vestixios das moitas vidas que amalgamaron o Vigo vello. Eis a eterna vila mariñeira, si, pero tamén aqueloutra que os seus veciños defenderon a ferro e lume en máis dunha ocasión, e o Vigo industrial, e o metropolitano, e mais tamén o corsario.

Esta é a proposta que se fai neste libro: saír a camiñar o Vigo vello, e coñecelo de primeira man, a través do seu paseo.

“Camiñar ou Vigo vello” é un pretexto do escritor, que demostrou o seu apego por estas rúas nas súas exitosas novelas, para animar aos vigueses para saír á rúa e “xogar a ser turistas” na súa propia contorna. Un paseo con Feijoo polas rúas do Casco Vello é rico en anécdotas. Desde a Praza dous Pescadores, o escritor resalta ao sobrevivente que preside o lugar: “Esta oliveira é o único que garda a memoria de cando Vigo era unha cidade cuberta de oliveiras. Leva aquí toda a vida, non o trasplantó ninguén”. Esta árbore é mesmo máis antigo que o do Paseo de Alfonso XIII, sen dúbida, o máis fotografado.

O vídeo non esta completo xa que se desexas saber o seu final NoticiasVigo anima e recomenda a todos a participar nestes roteiros. Pido desculpas porque nalguns treitos do video o audio non e moi bo pero como ben sabedes traballo de forma precaria.