Día Mundial da Xustiza Social, por que é necesario lembrar esta efeméride?

 

O concepto de xustiza social fai referencia á necesidade de lograr unha repartición equitativa dos bens sociais. Nunha sociedade con xustiza social, os dereitos humanos son respectados e os grupos da sociedade máis desfavorecidos contan con oportunidades de desenvolvemento. Hoxe, 20 de febreiro celébrase o Día Mundial da Xustiza Social para lembrar a importancia de que se imparta no mundo.

A xustiza social no mundo actual

O mundo cambiou drasticamente. Xa non vivimos nun mundo deshabitado, con relativamente poucos seres humanos cos seus utensilios. Agora vivimos na “era do Antropoceno”, nun mundo de abundancia; nunha era na que a actividade humana está a alterar drasticamente os seus sistemas ecolóxicos de subsistencia. Os nosos conceptos e modelos económicos tradicionais foron desenvoltos nun mundo “”baleiro”. Se queremos crear unha prosperidade sustentable, se buscamos “mellorar o benestar humano e a equidade social, reducindo significativamente os riscos ambientais e a escaseza ecolóxica”, imos necesitar unha nova visión da economía e a súa relación co resto do mundo, unha visión que se adapte mellor ás novas condicións ás que nos enfrontamos.

Imos necesitar unha economía que respecte os límites do planeta, que renove a dependencia do benestar humano coas relacións sociais e a xustiza, e que recoñeza que o obxectivo final é o benestar humano real e sustentable, non só o crecemento do consumo material.

A nova visión recoñece que a economía está integrada nunha sociedade e unha cultura que á súa vez están integradas nun sistema ecolóxico vital, e que a economía non pode crecer para sempre neste planeta finito.

A celebración do Día Mundial da Xustiza Social busca apoiar o labor da comunidade internacional encamiñada a erradicar a pobreza e promover o emprego pleno e o traballo decente, a igualdade entre os sexos e o acceso ao benestar social e a xustiza social para todos.

A xustiza social é un principio fundamental para a convivencia pacífica e próspera, dentro os países e entre eles. Para as Nacións Unidas, a procura da xustiza social universal representa o núcleo da súa misión na promoción do desenvolvemento e a dignidade humana.

A adopción pola Organización Internacional do Traballo (OIT) da Declaración da Organización Internacional do Traballo sobre a xustiza social para unha globalización equitativa é un bo exemplo deste compromiso. A Declaración céntrase en garantir resultados equitativos para todos a través do emprego, a protección social, o diálogo social, e os principios e dereitos fundamentais no traballo.

O logro desta xustiza social está tamén estreitamente vinculado cos Obxectivos de Desenvolvemento Sustentable..

Se queres paz e desenvolvemento, traballa pola xustiza social

A xustiza social é un principio subxacente para a coexistencia pacífica e próspera entre as nacións.

A OIT estima que na actualidade ao redor de 2000 millóns de persoas viven en situación de fraxilidade e ven afectadas por conflitos, das cales máis de 400 millóns teñen entre 15 e 29 anos.

A creación de emprego de maior calidade e un mellor acceso ao traballo para o 40 por cento dos máis desfavorecidos podería significar un aumento dos ingresos e contribuír a que as sociedades estivesen máis cohesionadas e fosen máis equitativas. Por este motivo, son importantes para previr conflitos violentos e abordar os desafíos posteriores ao conflito.

A xustiza social é un principio fundamental para a convivencia pacífica e próspera, dentro os países e entre eles. Para as Nacións Unidas, a procura da xustiza social universal representa o núcleo da súa misión na promoción do desenvolvemento e a dignidade humana.

 

O Celta non se politiza!


■ A empresa deportiva Real Club Celta fai caso omiso aos seus siadeiros/abonados/simpatizantes cando din que o clube non é pra facer política, o clube ten que escoitar a sua xente, xente que deixa o seu salario nel.

■ E lamentabel que dita empresa este cada vez máis politizada.

■ A liorta que ten dita empresa co Concello, o Concello con ela.

■ 1º lugar ás liortas insitucionais, 2º lugar o negocio e 3º lugar o deportivo.

■ O Celta como insitución non se merece nin mereceu ter uns dirixentes como o Horacio e actual.

■ Os custos das entradas elevado e cada vez menos xente indo a Balaidos.

■ Que pensarían hoxe os fundadores galeguistas do Celta no 1923 se visen que na sede que se dí de todos acolle unha charla sobre a unidade do estado español.

■ En resumidas contas, a deriva emocional dos simpatiazantes/siadeiros cada día aumenta como as criticas a xunta directiva e onte na rúa do Príncipe e nas redes sociais.

■ Debería o capital do clube traballar pola unidade do celtismo e coa contorna social en lugar de prestarse a batallas rancias pola unidade allea empregado coma instrumento con data de caducidade política. A primeira vez foi un erro, pero cando o erro se repite denota un problema e causa unha fenda. Agardemos que non se convirta en irreparable.

■ O Celta non se politiza.

■ O Celta non é a casa feixista.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

El valle del exito (Valley of the Boom)

É unha serie que, a través da combinación dunhas partes de ficción e doutras de documental, céntrase no auxe, a caída e o renacemento da tecnoloxía desde o explosivo ascenso de Silicon Valley nos anos 90 ata a quebra das puntocoms en 2001. E é que fai máis de tres décadas, antes da existencia de Google e de YouTube, houbo outras empresas que cambiaron as regras do xogo e convertéronse nos grandes nomes do mundo tecnolóxico.

Esta nova produción narra a historia de tres das compañías máis importantes no nacemento da internet: Pixelon, The Globe e Netscape. Este determinante momento, que tivo lugar fai xa trinta anos, supuxo un antes e un despois nas nosas vidas que entraron de cheo a formar parte da era dixital con todo o que iso implica. O desenvolvemento da rede informática mundial viu como a creatividade e a innovación chocaban cun potencial ilimitado a medida que Wall Street e os fondos de capital risco vertían efectivo nun sistema do que non sabían nada.

Esta nova produción examina de preto a cultura da especulación que conduciu á rápida inflación e estalido da burbulla tecnolóxica nos 90, presentando as historias reais dalgunhas das figuras máis coñecidas do mundo tecnolóxico. De feito, conta con entrevistas con pioneiros e expertos en tecnoloxía do mundo real como Arianna Huffington, que é ademais una das produtoras executivas desta serie documental. ‘El valle del exito (Valley of the Boom)’ é unha produción creada e dirixida por Matthew Carnahan, un escritor e cineasta estadounidense nacido o 6 de febreiro de 1961. Carnahan, que estivo casado durante máis de quince anos coa recoñecida actriz Helen Hunt, é tamén o responsable das series de televisión ‘Trinity’, ‘Dirt’e’.

Esta serie, antes de ser publicada asegúrase en mencionar que é unha mestura entre ficción, documental e entrevistas a algúns expertos da tecnoloxía. Pois esta vez, NatGeo mostrará por medio de “El valle del exito (Valley of the Boom)”, unha historia que está enfocada no auxe, a caída e o renacemento da tecnoloxía, que sen ningunha dúbida deu paso ao crecemento de Sillicon Valley a final de século.

‘El valle del exito (Valley of the Boom)’ estreouse o mércores 16 de xaneiro de leste mesmo ano, ás 22:50 horas, con dobre episodio en National Geographic.

Sinopse

Serie documental que presenta historias reais sobre as figuras máis coñecidas do mundo tecnolóxico.

Elenco

Ademais a serie contén seis episodios e conta coa actuación de Bradley Whitford, Oliver Cooper, Steve Zahan, John Karna, Dakota Shapiro e Lamorne Morris.

Descargar capitulos e velos on line aquí.

El valle del exito (Valley of t… 1X01 – Capitulo 01  

El valle del exito (Valley of t… 1X02 – Capitulo 02  

El valle del exito (Valley of t… 1X03 – Capitulo 03  

El valle del exito (Valley of t… 1X04 – Capitulo 04 

El valle del exito (Valley of t… 1X05 – Capitulo 05 

 

O desastroso aparcadoiro gratuíto do Concello de Vigo no Hospital Álvaro Cunqueiro

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

Editorial denuncia miña do 12‎ de ‎outubro‎ de ‎2018

Encántame que o tempo da razón ás miñas denuncias, se, encántame, porque cando un denuncia baixo coñecementos é porque sabe do tema.

Denunciara que este aparcadoiro ao cal denomine da miseria, en que me basee para bautizar esa área? pois o vou a numerar.
1º O aparcadoiro esta mal executado, por? imos por partes.
1º1. A entrada esta mal desenvolta, por? cando se acede se acede ben se tiras de fronte, pero? á saída se saes co vehículo desde a fila que esta en o noiro para dar a curva cara á saída o vehículo tende a subirse á beirarrúa ou raspar os vehículos que están na segunda fileira.
1º2 O talude non ten unha rede de seguridade por desprendementos de cascallos, area, terra e rochas poñendo en riscos aos coches e propietarios e propietarias.
2º O asfalto que puxeron non é asfalto, é o sucedáneo que tanto tempo levo dicindo que este concello pon, pono polo barato que é, e este barato sae caro xa que o barato tende co tempo aparecer as fabulosas fochancas. Que por certo non atopei a factura para saber se o tarificaron como barato ou taricaron polo caro e autentico.
2º2 O asfalto sucedáneo este as pinturas non as admite xa que co paso do tempo dita pintura desaparece e esa é a mostra que non as admite.
3º O aparcadoiro carece de beirarrúas no seu interior para a seguridade do propietario ou propietaria do vehículo.
3º1 O aparcadoiro ao carecer das devanditas beirarrúas o pintado que dispón de paso de cebra non é suficiente para brindar a seguridade ao usuario ou usuaria.
4º O aparcadoiro loce na súa contorna de matogueiras facendo iso en caso de incendio un cárcere.

5º Carece de sinalización.

Este aparcadoiro tivo un custo ao concello 540.000 euros nunha zona con terreos inestables e moitos cartos que non os vale.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

O aparcadoiro municipal do Cunqueiro, cheo de fochancas tras dous meses de uso

O firme da instalación, que custou 540.000 euros, xa se atopa en mal estado. O Concello reclama á Xunta que o aparcadoiro cuberto sexa gratuíto

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

Autor do artigo ALEJANDRO MARTÍNEZ  / Fotografías de XOÁN CARLOS GIL 
VIGO / A VOZ 

Dous meses despois da súa entrada en funcionamento, o aparcadoiro municipal do Hospital Álvaro Cunqueiro ofrece o aspecto de levar moito máis tempo en uso. A área gratuíta de estacionamento cuxa construción custou preto de 540.000 euros xa necesita unha remodelación e non fixo máis que empezar a prestar un servizo útil. A primeira ollada, obsérvase que o firme sufriu un notable desgaste polas choivas e o uso continuado.

A erosión está a afectar en catro das dez prazas de aparcadoiro para persoas con mobilidade reducida. A cor azul que as identifica está a borrarse e todo parece indicar que acabará desaparecendo se non se toman medidas. Do mesmo xeito, estanse difuminando moitas marcas viarias que ordenan o espazo. Os pasos peonís, por exemplo, xa case non se distinguen nalgúns tramos tapados por miles de pedras.

En toda a superficie do aparcadoiro abundan as fochancas. Nada máis acceder hai unha focha duns 45 centímetros onde se acumula auga cada vez que chove. O estado do terreo non cambia ao entrar na chaira municipal. Unha gran cantidade de fochancas e deformacións do terreo obrigan a circular con coidado. Ademais, percíbese falta de limpeza polo pouco civismo que demostran algúns usuarios que arroxan desperdicios ao chan. Abundan as latas, paquetes de tabaco, papeis e toda clase de envases, que ofrecen unha imaxe de abandono do recinto.

O único sinal vertical de tráfico existente, que indica a prohibición de facer un xiro á dereita, cambaléase. O único que non presenta signos de deterioración é o viario de acceso pavimentado duns cen metros de lonxitude e unha senda peonil que bordea a superficie.

Todos os usuarios consultados onte destacaron ter a impresión de que a construción foi de moi baixa calidade, pero tamén recoñeceron o gran servizo que presta aos cidadáns.

María, traballadora dunha empresa privada que presta servizos no hospital, afirma que «este espazo está ben porque era necesario, pero ou aparcadoiro está feito unha porcallada. Ou firme está bastante mal. Esbara ou coche cando chove pola pedriña esta. Cando pase máis tempo e chova máis, a ver», sinala. «Isto é made in Spain, nin máis nin menos», afirma Fran González, que onte acudiu a ver un familiar que está ingresado. Pablo Cameselle ten á súa avoa ingresada e cre que o aparcadoiro foi unha gran idea «pero foi un investimento mínimo. Para o ano estará cheo de fochas. Entendo que se fixo con présa nun momento político e en pouco tempo haberá que reformalo. É un mal xeneralizado neste país. Non sabemos facer as cousas con dous dedos de fronte para gastar o diñeiro só unha vez», critica.

Centos de persoas utilizan a diario este aparcadoiro porque, a diferenza do subterráneo do hospital, é gratuíto. Polo menos de momento, dado que o Concello xa se fixo coa tecnoloxía necesaria e estuda facelo de pagamento para os usuarios que non estean provistos do cartón Pass Vigo. O pleno de hoxe debaterá unha moción do PSOE para demandar a gratuidade do aparcadoiro do hospital que, segundo criticou onte o portavoz Carlos López Font, «converteuse nun copago á sanidade co que a Xunta discrimina aos vigueses».

Sabías que o 12 de febreiro celébrase a independencia de Chile?

Ou’Higgins asinou a acta de Independencia recentemente en 1818, tras o primeiro aniversario da batalla de Chacabuco.

Aínda que o 12 de febreiro non diga moito para os chilenos —como o 18 de setembro ou o 21 de maio— é unha data histórica para o seu país.

A celebración do 18 de setembro ten que ver, di o especialista, con que nese día de 1810 foi a primeira xunta nacional de goberno que se organizou a través dun cabido aberto para iniciar o proceso de independencia. Logo, 8 anos máis tarde, ratificouse coa declaración da independencia de 1818. Ademais, agregou, “o 18 de setembro de 1811 celebrouse o primeiro aniversario, o que revela que xa se estaba celebrando a data”.
 
Entón, que pasa co 12 de febreiro? “Hai dúas explicacións, a vitoria da batalla de Chacabuco que se produciu nesa data o 12 de febreiro de 1817 e despois o xuramento de declaración da independencia que se produciu o 12 de febreiro de 1818”.
 
Para San Francisco, o 18 de setembro é importante porque marca o inicio do proceso de separación da monarquía española. “Antes de 1810 non se falaba de independencia, falábase doutro tipo de relación coa monarquía. Produto dos sucesos da península, fórmase unha primeira xunta de goberno e despois o concepto de independencia cambia de xiro e a independencia significa separarse da monarquía”.
 
Polo anterior, o docente é categórico coas datas: “a celebración do 18 de setembro é practicamente imposible de ser cambiada, non é a independencia, pero si é o inicio do proceso”. A victoría decisiva quedou marcada o 5 de abril onde as tropas chilenas gañaron a batalla aos soldados españois en Maipú.

Porque, ademais de ser o día no cal en 1541 fundouse Santiago, en 1818, no primeiro aniversario da batalla de Chacabuco, o Director Supremo de Chile, Bernardo Ou’Higgins, proclamou, xurou e asinou a acta de independencia. Alí, ademais, presentouse a bandeira da estrela solitaria que flamea actualmente.

Iso si, houbo que esperar ata o 5 de abril, na batalla de Maipú, para confirmar o triunfo patriota sobre o exército Realista.

Iso si, aínda hai unha disputa sobre a cidade onde realmente asinouse a acta: Concepción ou Talca?

Segundo documentos da Biblioteca Nacional, “Bernardo Ou’Higgins determinou, mediante un acto de intelixente perspectiva histórica, declarar a independencia nacional un primeiro de xaneiro de 1818 na cidade de Concepción“.

Con todo, o 12 de febreiro de 1818, aprobouse a nova acta independentista, a que se asinou na cidade de Talca.

QUE DICÍA A ACTA DE INDEPENDENCIA?

Un documento publicado en Memoria Chilena mostra que dicía exactamente o borrador da ” Problamación da Independencia de Chile”, que data de 1818 e que é asinado polo “director supremo do Estado”, Bernardo Ou’Higgins. “Declarar solemnemente a nome deles en presenza do altísimo, e facer saber á gran confederación do xénero humano que o territorio continental de Chile e as súas illas adxacentes forman de feito e por dereito un estado libre, independente e soberano e quedan para sempre separados da Monarquía de España, con plena aptitude de adoptar a forma de goberno que máis conveña aos seus intéreses”.

E a independencia de Chile proclamouse en cada cidade e pobo ao longo do seu país.

 

Día da Mocidade en Venezuela, por que se celebra esta efeméride?

Un ano máis, Venezuela enteira celebra o Día da Mocidade hoxe, 12 de febreiro, nunhas xornadas onde os estudantes son os protagonistas. Con todo, aínda que a batalla que motivou esta efeméride remóntase a 1814, na actualidade pouco ten que ver con este acontecemento.

Cada 12 de febreiro, o país coñecido polos seus arepas, a hallaca e o sancocho exalta a fazaña lograda en 1814 pola mocidade venezolana e os estudantes, que conducidos polo xeneral Félix Ribas, defenderon a súa patria ata a morte no enfrontamento militar da Guerra de Independencia de Venezuela.

Foi tras o éxito da segunda república cando, ameazada polo comandante José Tomás Boves e ante a escaseza de soldados na rexión, 800 estudantes de colexios e seminarios da capital, incluíndo o de Santa Rosa de Lima ou a Universidade Real de Caracas, saíron armados. Entón, moitas das nais opuxéronse a que os seus fillos de entre 12 e 20 anos fosen recrutados sen experiencia algunha.

Coa vitoria aos pés, para cando chegou marzo só quedaban vivos seis seminaristas e en xullo apenas un, razón pola que moitas rexións venezolanas quedaron sen sacerdotes durante anos. Por iso, o 12 de febreiro de 1947, a Asemblea Constituínte decretou celebrar cada aniversario da batalla como o Día da Mocidade para lembrar a todos os mozos que alcanzaron a vitoria.

Ata o ano 2012, moitos eran os que se reunían na praza de La Victoria ou praza José Félix Ribas baixo o monumento de Eloy Palacios. Con todo, hoxe os cidadáns saen en marchas polos estudantes mortos nas protestas contra Nicolás Maduro, que suman xa varias centenas no últimos catro anos, segundo os datos recolleitos por varias organizacións humanitarias.

Datos e Frases Soados

A Batalla de Vitoria empezou ás 7 da mañá e durou todo o día.
Cando Bolívar enterrouse da vitoria, concedeulle o título de Vencedor dos Tiranos a José Félix Ribas.
nin aínda podemos optar entre vencer ou morrer: necesario é vencer! Viva a República! – Xeneral en Xefe José Félix Ribas
A liberdade do novo mundo é a esperanza do universo. – Simón Bolívar

Eventos Importantes e Cousas Para Facer

Visitar ao escultórico de Ribas dando indicacións a uns mozos sobre o manexo dun fusil situado en La Victoria.
Ver películas que demostran a vida de Simón Bolívar como O Liberador (2013) e Bolivar (1969).
Ler un dos documentos que escribiu Bolívar (Manifesto de Cartaxena, Carta de Xamaica, Discurso de Angostura e Mensaxe ao Congreso de Colombia, entre outros).

 

Pequeñas concidencias

Pequeñas concidencias é a primeira serie de televisión española orixinal de Amazon Prime Vídeo. Trátase dunha comedia romántica creada por Javier Veiga (quen tamén a co-protagoniza con Marta Hazas) e producida por Atresmedia Studios, Onza Entertainment e MedioLimón. Foi estreada na plataforma de VOD o 7 de decembro de 2018​ e, nun futuro próximo, emitirase en aberto nun das canles de Atresmedia Televisión.

Unha comedia “urbana, romántica, canalla e de autor”, como contaba a actriz Marta Hazas sentada nunha terraza do madrileño barrio da Latina nun descanso da gravación a principios de outubro poucos días antes de que terminase a rodaxe dos oito capítulos de 50 minutos.

A serie gravouse entre o mes de xullo e outubro en diferentes localizacións naturais de Madrid, sen ter un estudio detrás. “Dálle unha riqueza visual impresionante. Madrid é moi reconocible, vese o Viaducto de Segovia, la Casa de Campo, el Palacio Real…”.

Sinopse

Pequenas coincidencias é a historia dunha parella que aínda non se coñece, tentando atoparse o un ao outro; tentando buscar desesperadamente a esa outra persoa que lle dea amor mentres viven rodeados dun exasperado universo de personaxes que orbitan ao seu ao redor.

Elenco

Javier Veiga, Marta Hazas, Alfonso Bassave, Luis Fernández de Eribe,Juan Ibáñez Pérez, Loles León, Fele Martínez, Kira Miró, Mariano Peña,Ana Risueño, Marta Torné, Ana Iglesias, Alicia Rubio, Ricard Sales, Unax Ugalde,Xosé A. Touriñán, Tomás Pozzi, Alosian Vivancos, Álvaro Balas, José Troncoso,Marta Castellote, Juan López-Tagle, Lucía Balas

Descargar capitulos e velos on line aquí.

Pequeñas coincidencias 1X01 – Capitulo 01 

Pequeñas coincidencias 1X02 – Capitulo 02 

Pequeñas coincidencias 1X03 – Capitulo 03 

Pequeñas coincidencias 1X04 – Capitulo 04 

Pequeñas coincidencias 1X05 – Capitulo 05 

Pequeñas coincidencias 1X06 – Capitulo 06 

Pequeñas coincidencias 1X07 – Capitulo 07 

Pequeñas coincidencias 1X08 – Capitulo 08 

A empatía é o «mellor antídoto» contra o prexuízo

Unha investigación realizada por un equipo da Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Córdoba (UCO) demostrou a relación indirecta entre a empatía e o desenvolvemento de prexuízos a través da personalidade e as actitudes ideolóxicas.
 
A UCO explicou que se trata dun concepto complexo de precisar e aínda máis difícil de encadrar conceptualmente como obxecto de estudo debido a que se lapela con outras calidades como a intelixencia emocional ou a amabilidade.
 
O catedrático do Departamento de Educación da Universidade de Córdoba José Luis Álvarez Castillo definiu a empatía como «a capacidade de tomar a perspectiva doutra persoa desde un punto de vista cognitivo e emocional».
 
Precisamente, o seu grupo puxo a lupa sobre o comportamento empático e tentou desentrañar o impacto e a asociación que poida existir entre a empatía e o desenvolvemento de prexuízos.
 
Segundo os resultados arroxados pola investigación, a empatía non chega a ter efectos directos sobre o prexuízo, aínda que si inflúe de forma indirecta a través da propia personalidade e as actitudes.
 
Concretamente, mediante a apertura á experiencia e o que a literatura científica denomina «autoritarismo de dereitas», unha actitude relacionada coa defensa da estabilidade social e dos valores que un percibe como propios da súa cultura.
 
Por tanto, se unha persoa é escasamente empática, existe certa probabilidade de que puntúe alto en «autoritarismo de dereitas», e indirectamente sería máis susceptible a prejuiciar e, posiblemente, a desenvolver condutas discriminatorias cara a determinados grupos.
 
Segundo explica o profesor Álvarez, a súa investigación tomou como punto de partida un modelo dual moi consolidado de predición de prexuízo desenvolto por John Duckitt, profesor emérito na Universidade de Auckland e experto en psicoloxía social.
 
Este sistema é capaz de predicir o prexuízo que pode desenvolver unha persoa tendo en conta trazos de personalidade tales como a apertura á experiencia e a amabilidade, así como dúas actitudes ideolóxicas, o xa mencionado «autoritarismo de dereitas» e a «orientación á dominancia social».
 
O grupo de investigación valeuse deste modelo que inicialmente contemplaba trazos de personalidade, visións do mundo e actitudes, e incorporou a empatía para observar como se comporta esta a a hora de predicir prexuízos cando se inclúe nun conxunto amplo de variables.
 
Durante o estudo recompiláronse datos de máis de 250 mozos cun deseño transversal no que se utilizaron instrumentos de auto informe, derivando en resultados obtidos mediante análises de ecuacións estruturais.
 
Por iso, segundo Álvarez, o estudo demostra que «a empatía segue importando aínda que se insira en modelos complexos, e segue sendo unha variable forte á hora de explicar por que unha persoa desenvolve unha avaliación negativa cara a determinados grupos», dita negativa cara determinados grupos a estigmación social chegando a aporofobia sector que fomenta «autoritarismo de dereitas».

Animas del Romeu San Andrés de Comesaña o monumento pouco recoñecido por Vigo

Cando te pos a camiñar por Vigo hai sempre algo no que te detés e quédaste sorprendido, así pasome non fai moito na zona de San Andrés de Comesaña mentres ía dirección Coruxo trás o paso da PO-552, a uns metros tras pasar a PO-552 saquei do meu peto o smarphone e desbloqueino e dirixinme á aplicación da cámara de fotos e fixen varias fotografías entre elas esta que aquí na cabeceira deste post, logo de facer varias fotografías anote na axenda buscar información.

Ao chegar ao meu domicilio empecei a buscar información en google sobre este monumento un tanto especial, monumento que ten dúas columnas xónicas pintadas de azul, na parte superior un crucifixo (actualmente roto) baixo o crucifixo aparece un cadro coacaveira éas tibias un tanto tétrica, representación da morte. Seis figuras en forma de pirámide tendo na parte inferior as lapas do purgatorio, a imaxe central de maior tamaño representa un crego que a diferencia das demais figuras aparece vestido co hábito. Na parte superior do retablo aparece rodeado por un cordón unha inscrición co ano da feitura.

Empezo a googlear atá que chego a un blogue moi bo onde describe o que significa tal monumento, monumento un tanto agochado sen ningunha sinal que indique a súa existencia, dito monumento (retablo) data do século XIX.

Introdución

O peto de ánimas atópase na actualidade encaixado nun muro de peche dun xardín dunha casa particular. Ata hai uns anos atopábase desmontado e posteriormente o Concello de Vigo, procedeu a restauralo e colocalo no lugar que o podemos ver agora.

Podemos distinguir tres partes

1) A principal e o que é propiamente o peto de ánimas en si, vénnos dada pola representación da fachada dun templo clásico, co seu basamenta, as súas columnas de fustes lisos e capitais jónicos e unha cuberta orixinal que asemella a unha bóveda dobre. Todo iso pintado en cor grisaceo e na parte inferior podemos ler claramente en letras de cor negra, en dúas liñas “Animas de Romeu / San Andres de Comesaña”. No interior (protexido por unha placa transparente de metacrilato), dentro dun arco que asemella un sogueado podemos ver cinco figuras e as chamas de purgatorio. A figura central é un monxe vestido de negro coas mans colocadas en posición de rezo( con chamas que saen do espazo entre o corpo e os brazos) , aos seus lados dúas figuras ás que se ve medio corpo pois o resto ocúltano as chamas e logo temos tres caras, dous delas máis grandes, que a última que está encima do conxunto. Posúe cor todo o conxunto. Abaixo e arriba, de tonalidade azulada e o resto, avermellado.Na parte superior do arco que posúe dita iconografía tratada con moita inxenuidade popular, e unida por un trazo,temos un óvalo tamén con aspecto de corda e dentro lemos en dúas lineas ” Ano 1860 “, en negro e fondo avermellado- ocre.

2) A continuación, encima do conxunto xa mencionado, podemos ver unha forma rctnagular lixeiramente curva na parte alta e no seu interior a representación dun cranio de fronte e unhas mornas cruzadas no seu parte inferior. Posúe cor como a parte anterior. Exterior grisáceo e interior azulado – verdoso.

3) Remata o peto un belo Cristo crucificado, presentando os pés cravados cun cravo. A cruz imitando no traveseiro vertical a madeira e na parte alta ten o tradicional letreiro coa inscrición INRI en vermello.

Non conserva o peto para as esmolas como é habitual nestes monumentos relixiosos.

Na parte superior esquerda, ten un farol (moderno) cunha vela no seu interior.

Segundo conta a lenda, neste lugar púxose este peto de ánimas en recordo dun peregrino, que camiño a Santiago de Compostela, parou a descansar aquí e morreu.

O fin destes monumetos

A finalidade destes elementos populares é a de ofrecer ofrendas de todo tipo (flores, cera, patacas, millo, pan, aceite…), ás ánimas que non atopan descanso no Purgatorio, para que alcancen a felicidade no Ceo; unha vez liberadas intercederán por quen fixo a ofrenda, e daban diñeiro para que o cura administráseo e dixese misas polos defuntos.

Fotografías

Fonte vigoetnografico

Fai 57 anos dunha das pioneiras fabricas automatizadas, Pontesa, a súa historia

O 14 de septembro de 1961 inaugúrase a fábrica Alfares de Ponte Sampaio (Pontesa), inaugurada por Franco en 1961, en Arcade, para a elaboración de louza. Foi unha das fábricas máis modernas do momento. Estaba completamente electrificada e foi das primeiras en incorporar a automatización ao proceso industrial.

A partir de 1962 comeza a época de maior bonanza empresarial de GEA. As fábricas de Vigo e Pontesa traballan a pleno rendemento. A empresa tiña unha facturación de 5.000 millóns das antigas pesetas e unha plantilla de máis de 5.000 empregados.

Sen embargo, a principios da década dos 70 sofre unha crise motivada pola crise do réxime franquista e a crise do petróleo que afectou á economía mundial.
A competencia doutras empresas do sector e a baixada dos pedidos fan que a empresa fora perdendo competitividade e cota de mercado. A empresa decide acometer un axuste dos gastos.

No 2001 prodúcese o peche definitivo de GEA entre loitas internas dos seus traballadores e con moitos deles sen cobrar as súas indemnizacións e ata o día de hoxe teño coñecemento que aínda hai xente sen cobrar.

O 19 maio de 2017 “Rexeitada a desafección dos terreos da fábrica de Pontesa”

A empresa propietaria da nave de Pontesa (a antiga fábrica de Alfares de Ponte Sampaio), solicitou á Dirección Xeral de Costas do Estado a desafección dos terreos de dominio público marítimo terrestre nos que estás situadas as vellas instalacións e que pertencen ao Ministerio de Medio Ambiente. Efectúa esta petición porque en 2018 finaliza a autorización para ocupar esta zona, que linda coa enseada de San Simón.
O Concello recibiu o expediente que lle remitiu o departamento estatal que dirixe a ministra Isabel García Tejerina para que lle traslade a súa parecer. “O informe do Concello será contrario a esa desafectación”, anunciou o concelleiro de Infraestruturas e Ordenación do Territorio, César Mosquera.
“O propósito é tratar de evitar a consolidación do aproveitamento fabril desa lingua de terreo (máis de 29.000 metros cadrados)”, argumentou o edil, polo que reiterou que se finalmente Costas accede á desafectación desa superficie porque considera que é irrecuperable, a Administración local solicitará “que a propiedade pase a mans municipais”.

Fotografías