A figura do “PRECEPTOR” nas escolas e universidades

 

Sobre esta materia escribin moito no meu facebook persoal, exisindo que dita figura se poña nos centros educativos de primaria, secundaria e universitarios a nivel nacional. Nunca cheguei a escribir no meu blogue sobre dita figura, o cal era unha materia pendente para a min e bueno hoxe decidinme facelo e a quitarme dita materia, e todo grazas ao programa de laSexta chamado “la sexta noche” concretamente grazas a un dos seus tertulianos no debate do bulling escolar a Antonio Maestre que falou dun profesor especializado en solucionar conflictos dos alumnos e alumnas nos centrso e me viu a cabeza a figura do “PRECEPTOR” culla levo moito tempo tendo en alta estima e valoración.

Pois iso hoxe véñolles falar dunha das figuras que algunhas persoas descoñecen a súa existencia, esa é a do “PRECEPTOR“, persoa que se dedica fundamentalmente a tratar condutas negativas dos alumnos e alumnas dos centro educativos de primaria, secundaria… pero tamén dita figura atópase no ámbito educativo da universidade.

Pode tamén dicirse que dita figura educativa recorrían a ela a clase adiñeirada que a contrataban para orientar e instruír a algún dos seus fillos. Así por exemplo pode citarse que François Fénelon (1651-1715) foi preceptor do duque de Borgoña (o neto do rei Luís XIV).

 

Significado de PRECEPTOR no ambito educativo

Preceptor é un termo que, a nivel xeral, utilízase para nomear ao individuo que se dedica a ensinar algo. Na antigüidade, informa o dicionario da Real Academia Española (RAE), o preceptor focalizábase na gramática do latín.

Orixes

Na Idade Media tamén nos atopamos coa existencia de preceptores. Uns dos máis habituais eran os que se achaban formando parte de ordes relixiosas, concretamente como figuras fundamentais para o mantemento dos principios e normas das mesmas. Así, por exemplo, a Orde do Amorne tivo aos seus preceptores, que se encargaban basicamente non só de apoiar á Igrexa nos ámbitos que podían senón tamén de “guiar” aos seus irmáns para que non desfallecieran e mantivesen sempre os alicerces desta orde militar cristiá.

Dato interesante

É interesante coñecer máis en detalle as funcións do preceptor en por exemplo a “Escola de Gramática” de Madrid, cando Juan López de Hoyos alí foi preceptor entre 1568 e 1583. « Neses días, o encargado ou preceptor do estudo era un bachiller ou un licenciado, acompañado ás veces por un repetidor que repasaba e tomaba aos alumnos as leccións impartidas por aquel. O contrato para “ler gramática nesta vila” (así se denominaba á impartición das clases) adoitaba comezar o 18 de outubro, día de San Lucas; as vacacións eran dun mes, desde o 16 de xullo ao 16 de agosto. Accedíase ao posto mediante oposición, pero cando escaseaban os opositores interesados, o Consexal adxudicábao directamente á persoa que consideraba idónea. Os preceptores obrigábanse a residir na vila e a non abandonala mentres durase o contrato. podéndose descontar do seu salario o correspondente aos días de ausencia. Desde mediados do século XVI estableceuse un réxime de inspeccións por comisarios municipais. Unha parte dos salarios do preceptor e do repetidor proviñan das arcas municipais e consistía dun salario anual en diñeiro e en especias. Xunto a este diñeiro achegado polo Consello, o preceptor percibía de cada un dos seus alumnos (fillos de cabaleiros e homes bos na súa maioría) unha cantidade mensual, aínda que tiña a obrigación expresa de non cobrar nada aos pobres.»

Na educación

Nalgúns países, noméase como preceptor á persoa que se encarga da vixilancia e do control dos estudantes nun centro educativo e normalmente é un ex alumno que guía ao alumnado actual do centro a opter conductas positivas tentando eliminar as conductas negativas. Neste sentido, o concepto é sinónimo de celador.

Por exemplo: “Ofrecéronme un traballo como preceptor na escola do meu barrio”, “O preceptor retoume porque cheguei tarde a clases”, “Por favor, entrégalle esta nota ao preceptor do teu curso”,”O perceptor dixome que humillar a unha compañeira non é o bo camiño”.

Así, dita figura encárgase de orientarlles, acompañarlles, supervisarlles e conducirlles para que poidan actuar e realizar as súas funcións establecidas da mellor maneira posible.

En moitos casos, a tarefa do preceptor resulta informal xa que as súas tarefas e obrigacións non se atopan sistematizadas. Pode dicirse que o preceptor encárgase de garantir o bo comportamento dos alumnos dentro do horario escolar pero fóra de clases, é dicir, cando o profesor non se atopa presente.

Os preceptores, por tanto, coidan e controlan aos estudantes antes do ingreso do profesor ao salón, nos recreos ou tempos libres e nos actos. É frecuente que conten coa potestade de impoñer sancións aos alumnos se estes non os obedecen.

Un preceptor, por outra banda, desenvolve diversas tarefas administrativas que son imprescindibles no funcionamento da escola. Pode tomar asistencia, xestionar e autorizar certos permisos ou canalizar reclamos dos estudantes ante as autoridades do establecemento.

O preceptor, en definitiva, é un titor dos alumnos e auxiliar dos docentes cuxo traballo permite o desenvolvemento normal do proceso educativo.

En moitas universidades de Estados Unidos segue existindo a figura do preceptor, que se converteu nunha peza fundamental para o funcionamento diario das institucións. E é que aquel o que fai é asistir a profesores, xa sexan titulares ou auxiliares, para que poidan impartir as súas clases da mellor maneira posible, asesorándolles, apoiándolles en calquera actividade que lles sexa solicitada e mesmo levando a cabo traballos de investigación.

Nalgunhas desas universidades os preceptores son alumnos, fundamentalmente voluntarios e de cursos superiores. Con todo, noutras aqueles son profesores especializados nunha materia concreta que apoian o labor do docente en prol da aprendizaxe dos seus estudantes.

En Arxentina, o preceptor é un Auxiliar Docente nos institutos de ensino secundario e nas escolas de primaria.

O preceptor é membro do equipo docente da escola e, por tanto, participa nos procesos de construción, implementación e avaliación da proposta educativa das institucións segundo o seu nivel ou modalidade. É un integrante activo que achega unha mirada e unha intervención particular que, desde a súa especificidade, favorece o proceso se ensino e de aprendizaxe, promovendo e acompañando tanto a alumnos como a docentes na proposta educativa de cada institución.

É o referente máis próximo que teñen os alumnos dentro da institución, controla a asistencia, a conduta e o cumprimento das normas; e é a quen recorre primeiro os adolescentes cando se presenta algunha dificultade. A función do preceptor non se limita só a cumprir con tarefas administrativas. O preceptor realiza o contacto cotián co alumno e é unha peza crave dentro da institución.

Antigamente chamáballo Celador e asociáballo ao modelo prusiano de organización escolar, de vixiar e castigar.

Son funcións do preceptor:

– Coidado e seguimento dos alumnos, procurando a súa integración grupal, interesándose polos problemas que teñan os mesmos e orientándoos na procura de solucións.
– Colaborar co profesor do curso no acompañamento e formación integral dos alumnos.
– Colaborar cos profesores a fin de facilitar un mellor desenvolvemento das clases e da actividade pedagóxica (entrega do grupo, condiciones da aula, entrega de materiais).
– Permanecer cos alumnos ao seu cargo, mantendo a orde ata entregar a clase ao profesor respectivo. Comunicar de inmediato ao seu Superior a ausencia do docente correspondente, para os efectos de tomar as medidas necesarias.
– Atender aos alumnos, en caso de ausencia do profesor, organizando propostas previamente planificadas que permitan un mellor aproveitamento dese tempo.
– Cumprir e facer cumprir aos alumnos as pautas acordadas nos Acordos Institucionais de Convivencia.
– Fomentar o cumprimento das normas legais vixentes que regulan o funcionamento escolar (Réxime de avaliación, cualificación e promoción, asistencia, puntualidade, reincorporación, convivencia, etc.).
– Supervisar o ingreso e saída dos alumnos.
– Xerar accións tendientes a que o alumnado permaneza no establecemento durante o horario escolar, salvo casos contemplados na normativa escolar vixente.
– Tomar os recaudos necesarios para favorecer a asistencia e puntualidade dos alumnos.
– Comunicar ás autoridades escolares calquera situación de carácter grave que afecte os alumnos e/ou calquera circunstancia que requira de medidas especiais ou de prevención.
– Cumprir tarefas de organización e coidado dos alumnos durante actos escolares, saídas didácticas, etc.
– Cumprir tarefas de coidado dos alumnos durante os recreos en todos os espazos nos que os mesmos estean presentes.
– Fomentar e controlar o debido coidado das instalacións e bens da escola.
– Nos institutos de ensino terciario da Cidade Autónoma de Buenos Aires e nas Universidades da República

Arxentina en xeral denomínase bedel ao auxiliar docente que cumpre as mesmas funcións do preceptor ou do xefe de preceptores da secundaria.

PREGUNTA: Crees que seria preciso que esta figura estivera no ensino do país?

A MIÑA RESPOSTA: eu sen dubida algunha penso e creo e afirmo que “SI!”, si seria preciso, os mestres e as mestras terian un bo aliado para facer que as crianzas e adolescentes cara a madurez vaian por un bo camiño e sexan bos para o futuro.

Facebook mentiu ao comprar WhatsApp

A empresa de Mark Zuckerberg deberá pagarlle á Comisión Europera 110 millóns de euros.

O regulador antimonopolio da Unión Europea multou este xoves a Facebook en 110 millóns de euros (US$ 122 millóns) por difundir información enganosa sobre a súa compra do servizo de mensaxería WhatsApp en 2014, tras o cal a popular rede social asegurou que os seus “erros” non foron “intencionados”.

A Comisión Europea, que actúa como supervisor da competencia, cualificou á multa como “proporcional e disuasoria”, e sostivo que Facebook expresara que non podía unir contas de usuarios automaticamente entre a rede social coa súa mesmo nome e WhatsApp, pero dous anos despois lanzou un servizo que fixo exactamente iso, indicou un cable da axencia de noticias Reuters.

“A Comisión atopou que, fronte ás declaracións de Facebook no proceso de fusión de 2014, a posibilidade técnica de asociar automaticamente identidades de usuarios de Facebook e WhatsApp xa existía en 2014, e que o persoal de Facebook sabía desa posibilidade”, sinalou o organismo.

Pola súa banda, Facebook asegurou que a súa actuación foi “de boa fe” e ademais que os seus “erros” non foron “intencionados”:

“Actuamos de boa fe desde o principio da nosa interacción coa Comisión Europea (CE) e tratamos de proporcionar información precisa en cada momento”, afirmou un voceiro da rede social a través dun comunicado as semana pasada na axencia EFE, citado hoxe neste humilde blogue.

A compañía fundada por Mark Zuckerberg ratificou que “os erros” cometidos en 2014 nas solicitudes enviadas á CE “non foron intencionados” e que este organismo “confirmou que non afectaron o resultado da avaliación da adquisición”.

“O anuncio de hoxe pon fin a este asunto”, resumiu o voceiro.

A multa non cambiará a decisión da Comisión de aprobar a compra de WhatsApp, e non ten relación con investigacións separadas en asuntos de protección de datos, segundo informouse.

Coñece a nova fraude do “WhatsApp de cores”

Queres cambiar a cor de WhatsApp no teu teléfono móbil? Pénsaoo dúas veces antes de aceptar calquera invitación sospeitosa.

Unha nova fraude que promete personalizar a cor da popular aplicación de mensaxería está a circular a través de celulares de todo o mundo.

Trátase dunha páxina web co logo e aparencia de WhatsApp -pero en azul en lugar de verde- e un nome moi parecido: шһатѕарр.com.

O falsa URL usa caracteres do alfabeto cirílico (a “?” e a “?&quot”) para facerse pasar pola orixinal e convida os usuarios de dispositivos iOS, Android, Blackberry e Windows Phone a “cambiar WhatsApp e deixalo coa súa cor preferida”.

Con todo, contén un virus que enche os terminais de avisos publicitarios.

Contote como funciona e como evitar caer na trampa.

A estafa funciona da seguinte maneira:

O primeiro paso é “verificarse na web”. Para iso, o usuario debe enviar a URL enganosa a 12 dos seus contactos ou a sete dos seus grupos de WhatsApp.

Unha vez realizado isto, debe activar unha ligazón. Pouco despois, aparece unha mensaxe: as novas cores de WhatsApp só están dispoñibles para a aplicación de escritorio.

Entón, o usuario ten que instalar unha extensión de Google Chrome -o navegador máis usado do mundo- cuxo nomes é “BlackWhats”.

A páxina web falsa só é accesible desde o dispositivo móbil e é, en realidade, unha plataforma de adware, “un software malicioso que mostra constantemente avisos publicitarios no teu navegador”, explicou no sitio tecnolóxico Reddit un usuario afectado.

A este tipo de engano coñéceselle como “pishing” e ten como obxectivo acceder aos datos persoais do usuario a través do teléfono ou correo electrónico.

Por iso non é recomendable facer clics en webs pouco fiables ou descargar extensións descoñecidas.

Como evitar caer neste tipo de fraudes:

Comproba a dirección web: que unha web acabe en .org non garante que sexa oficial. Tómache dous minutos para revisar a páxina e fíxache en todos os caracteres.

https vs http: aínda que non sempre é unha garantía, comproba se aparece ao principio o protocolo https, a versión segura do http.

Non descargues extensións sospeitosas: exponche se realmente necesitas instalar a extensión e por que é un requisito.

Revisa a gramática: os fallos de ortografía son habituais neste tipo de estafas.

Desconfía se che obriga a compartilo cos teus contactos: adoita ser unha estratexia común para distribuír virus adware.

Pero quen está detrás desta estafa?

Non hai nomes vinculados ao rexistro de шһатѕарр.com, pero si unha dirección en Arizona, EE.UU. segundo WHOIS, a base de datos que permite determinar o propietario dun dominio ou dirección IP na internet, explican no diario online International Business Times.

Esta non é a primeira vez que os usuarios de WhatsApp son vítimas de estafas.

Algunhas aseguran que se volverá unha aplicación de pago, outras che convidan a subscricións gratuítas de Netflix ou a gañar diñeiro moi facilmente.

WhatsApp suxire no seu sitio web non facer caso de aplicacións que che piden reenviar a mensaxe ou que prometen facerche gañar diñeiro a través da plataforma.

“Sempre advertimos bloquear ao remitente, ignorar a mensaxe e borralo”, di a compañía.

A importancia das árbores no medio ambiente

As árbores son fonte de vida. Non só no tocante aos ecosistemas naturais, senón tamén para a supervivencia do ser humano. O seu uso para alimentarse, quentarse e construír unha infinidade de obxectos supón unha explotación que, entre outros factores, dispara a deforestación e, con ela, a destrución do hábitat.

De feito, a vida tal e como a coñecemos comeza coas plantas. Moito antes, fai ao redor de catro mil millóns de anos, formáronse as primeiras moléculas, consideradas as formas de vida máis primitivas. Pero non foi ata que se produciu a fotosíntesis oxigénica, fai ao redor de 3.500 millóns de anos, cando se empezou a osixenar a atmosfera.

Por tanto, as primeiras plantas terrestres, que xurdiron fai ao redor de 450 millóns de anos non foron pioneiras en realizar o proceso da fotosíntesis e liberar osíxeno á atmosfera. Aínda que si é certo que a radiación solar aproveitábase para formar azucres a partir da auga e do dióxido de carbono da atmosfera, clave da fotosíntesis, e que a partir daqueles desenvolvéronse as primeiras células vexetais, antecesoras das algas e das plantas.

As plantas empezaron a ser erectas e a crear a madeira tras unha gran seca, primeiro como herbas ou arbustos, e logo como árbores. Os seres humanos, pola súa banda, proveñen dos hominoideos, cuxos fósiles superan os 6 millóns de anos. E, como é ben sabido, a nosa historia, indubidablemente, vincúlase ás árbores desde os seus inicios.

Os pulmóns do planeta

Á marxe das utilidades inmediatas que obtemos das árbores, a súa existencia é clave para a nosa supervivencia, así como para infinidade de seres vivos.

En cifras, as árbores son necesarios para a supervivencia de nove de cada dez das especies coñecidas, e a porcentaxe probablemente aumentaría se imos máis aló do hábitat e centrámonos na produción de osíxeno.

As árbores, así é, axúdannos a respirar. Só as algas e outras plantas mariñas producen ao redor do 70 por cento, pero as árbores son decisivos para que a atmosfera sexa respirable polos humanos. Noutro caso, sería un aire enrarecido.

Só unha árbore pode producir suficiente osíxeno para 18 persoas, aínda que varía moito en función de especies e tamaños. Xunto co resto das plantas, son responsables dunha quinta parte do osíxeno do planeta.

Se se lles coñece como pulmóns do planeta tamén se debe ao seu importante rol no ciclo do carbono. Actuar como xigantescos sumidoiros de carbono, tal e como o fai o océano, retarda o quecemento global.

Sumidoiros de carbono

O papel das masas arbóreas no ciclo do carbono, deste xeito, é un aspecto capital á hora de entender a súa importancia para o medio ambiente.

A mesma fotosíntesis é a que fai que absorban o CO2 presente na atmosfera, liberando osíxeno a cambio. É dicir, a reforestación, así pois, constitúe unha maneira eficaz de loitar contra o cambio climático. Non en balde, o dióxido de carbono ou CO2 é un dos gases de efecto invernadoiro que máis contribúen ao seu avance.

Por pasiva, a deforestación supón un aumento dos gases de efecto invernadoiro. Non só porque moitos deles descompóñense e liberan boa parte do CO2 que absorberon, senón tamén porque a súa transformación industrial pon en marcha unha cadea de produción que tamén multiplica a contaminación.

Estímase que unha quinta parte das emisións dos gases de efecto invernadoiro é consecuencia da deforestación na Amazonia, distintas zonas de Asia e outras rexións.

Refuxio de biodiversidade

Ademais da deforestación provocada pola industria, as árbores sofren a constante ameaza da agricultura e a perda de recursos hídricos.

A súa desaparición leva a redución do hábitat, o cal supón un duro golpe á biodiversidade, poñendo contra as cordas a numerosas especies.

A perda constante de hábitats debido á deforestación levou aos científicos para considerar o planeta unha contorna hostil que camiña cara á sexta extinción masiva. Segundo publicou en 2014 a revista Science, estamos ao bordo deste debable ambiental, que á súa vez ameaza con ser un punto e final para a especie humana.

De acordo con ecólogos da Universidade de Duke, en Estados Unidos, a actividade humana está provocnado unha desaparición de especies dez veces máis rápido do que pensabamos. Ou, se se quere, mil veces máis do que o facían nas orixes do ser humano, cando tampouco se estaba quietecito, precisamente.

Meses antes, a NASA daba a razón a estudos anteriores concluíndo que a destrución planetaria nun futuro próximo, e cada certo tempo novas investigacións apoian leste mesmo argumento. En xuño de 2015, por exemplo, anunciábase o colapso da civilización humana para 2100, segundo un estudo publicado en Science Advances.

En definitiva, son moitos os estudos que falan dunha extinción masiva que ameaza a existencia humana, e todos coinciden en que, xunto co cambio climático, a perda de hábitat é unha das súas principais causas.

Ambos os problemas asociados á constante perda de masa forestal. Para que nos fagamos unha idea, a vida que bole nos ecosistemas arbóreos, en só unha hectárea de bosque tropical pode haber ao redor de 500 especies vexetais e, por exemplo, chegouse a atopar que nunha soa árbore vivían 43 especies de formigas.

No que se refire aos vexetais e animais terrestres, o 90 por cento deles atopan refuxio nas árbores ou nos seus arredores. E as aves non necesitan comentarios respecto diso.

Ademais, a deforestación e a extinción corren parellas, e a maior parte das especies que sofren un crecente risco de extinción áchanse en zonas que tamén recibiron un forte pau. De novo, o mesmo panorama: redución do hábitat que implica árbores decapitadas e especies de animais agonizantes.

Sen eles, a biodiversidade mundial caería en picado pois, ademais do apuntado axudan a regular o ciclo hídrico mundial e a previr a erosión e reter a humidade dos chans.

A conta atrás?

O ritmo de desaparición das árbores é alarmante. Os informes presentados anualmente pola ONU sobre a deforestación mundial non permite ser optimista. Moi ao contrario, as previsións dos últimos estudos son apocalípticas.

Se proseguimos co ritmo de deforestación actual, as consecuencias serán nefastas. De acordo cun estudo recentemente publicado na revista Nature, nuns 300 anos non quedará nin unha soa árbore sobre a face da Terra.

Pisonia grandis, a árbore que mata por diversión

O filósofo francés Jean-Xaques Rousseau algunha vez dixo que “o home nace bo e a sociedade corrómpeo”. É un tema sumamente debatible, cuxa verdade se atopa moito máis alá do noso alcance. Pero se che interesa saber sobre as tendencias innatas das plantas, terás a oportunidade de agregar un elemento curioso á túa colección. Falamos da Pisonia grandis, unha árbore bastante común en praias e illas do Índico e o Pacífico que non deixa dúbida algunha sobre o seu carácter: é unha planta naturalmente malvada que mata as aves só porqué si.

Deixando as presentacións dramáticas de lado, a P. grandis non está a planear dominar o mundo? a planta está a asasinar sen querelo. Por un ambiguo obsequio da evolución biolóxica, as súas longas sementes, recubertas por un material pegañento e cubertas con pequenos ganchos, adhírense á plumaxe da tiñosa miúda (Anous minutus). En pequenas cantidades isto non representa un problema: cando o descoidado paxaro negro levanta voo termina dándolle un aventón ás sementes, que se esparcen polas inmediacións dando lugar a novas árbores.
Con todo, en ocasións a planta pásase coa dose de pegamento? e o dorso da tiñosa miúda énchese con tantas sementes que lle resulta imposible saír do lugar. O animal finalmente morre de inanición aos pés da árbore ou nas súas ramas, sen esparcir as sementes na contorna.

Un asasino serial.

Esta é unha situación terrible para o ave, diso non queda a menor dúbida, pero que vantaxes ten para a árbore? O biólogo canadense Alan Burger lanzou algunhas hipóteses sobre esta cuestión nun artigo científico. Quizá as aves mortas funcionen como un barco, que flota no litoral ata que unha semente germina nun embarcadoiro distante? unha forma bastante macabra de incrementar a zona de crecemento da especie. Outro bo motivo para que a P. grandis mate á tiñosa miúda sería que o cadáver en descomposición sirva como abono para o mesmo árbore (ou para dar orixe a unha nova árbore, non moi distante do orixinal, pero cunha cantidade de nutrientes asegurada).

Con todo, ningunha destas explicacións é o suficientemente boa. Desde un punto de vista nutritivo, o excremento dos paxaros vivos é moito máis conveniente para as raíces que os paxaros en si. E as sementes son incapaces de sobrevivir á auga salgada durante máis de 5 días, o que tamén invalida a teoría dos barcos pantasma.
A explicación que resta é a máis obvia ? unha vantaxe para enviar sementes sobre paxaros saudables e voadores, só que as mortes destes transportistas son un efecto secundario desafortunado e moi frecuente. The Washington Post publicou un artigo onde se afirma que algúns P. grandis teñen tantos paxaros mortos nas súas ramas que parecen decoracións de Nadal.

Pero tampouco debemos preocuparnos. A tendencia evolutiva é que a árbore limite a cantidade de pegamento nas sementes ? despois de todo, aquelas árbores con mutacións que ofrezan algunha vantaxe aos paxaros reproduciranse con máis facilidade que aqueles que terminen matándoos. Podes ver a este asasino serial das plantas executando a súa macabra rutina na serie de documentais Planet Earth II da BBC.

#EscribirNaInternet

30 abreviaturas para sobrevivir en Twitter

Twitter é un dos sistemas de comunicación, para algúns rede social, máis de moda entre os internautas. Un ecosistema dixital no que as mensaxes están limitados a un máximo de 140 caracteres. A brevidade é vital, por iso as abreviaturas son básicas para aforrar letras pero, á vez, poden facer máis confusos as mensaxes. Aquí tes as máis utilizadas.

Abreviaturas relacionadas coa propia ferramenta e o seu funcionamento:

  • – RT: retweet, ‘reenviar un tuit’ (mensaxe de Twitter). Unha mensaxe doutro usuario que che gusta ou che interesa envíalo aos teus seguidores. Colócanse esas siglas diante da mensaxe orixinal que queremos tuitear. «RT mensaxe».
  • +1: Se ademais de volver publicar a mensaxe queremos apoialo adóitase colocar diante +1: «+1 RT mensaxe». Se se quere salientar engádense máis ceros “+1000”
  • MT: modified tweet, ‘tuit modificado’. Como o retweet, pero indicando que introduciches algunha modificación ao orixinal: «MT mensaxe».
  • PRT: partial retweet. O tuit que se envía é outro truncado ou acurtado polo usuario: «PRT mensaxe cortada…».
  • DM: direct message, ‘mensaxe directa’. “Envieiche un DM”.
    Se colocamos ao principio do tuit un D seguida do nome do destinatario sen a arroba diante («D usuario mensaxe») envía un tuit só a ese destinatario que os demais non ven.
  • @: At. á atención de Colocado… ao principio dun tuit envía unha mensaxe ao destinatario indicado (@usuario) que só ven os seguidores comúns de emisor e receptor. Moita xente cando quere que a mensaxe o vexa todo o mundo ademais dos mutuos seguidores coloca un punto, ou calquera outro signo ou letra, diante da @ («.@»).
    Ademais, a @. ten outro uso, como equivalente do at inglés, ‘en ,’referido a un lugar. Colócase diante da localidade, sitio ou rúa. «@ Praza Maior: Na Praza Maior».
  • TT: trending topic, ‘tema do momento’. Os termos máis comentados polos usuarios en cada momento. Poden ser palabras soltas, grupos de palabras (dúas) ou etiquetas (hastag hashtag) que comezan co signo numeral (#).
  • TL: timeline, en español cronoloxía. Referencia á pantalla principal de Twitter na que van aparecendo as mensaxes daquelas persoas ás que se segue.

Relacionadas coa cortesía nos tuits:

  • CC: carbon copy. É o equivalente a esa utilidade no correo electrónico cando queremos asegurarnos que un usuario vexa un tuit. Colócase o nome do usuario detrás das siglas cc («cc @usuariodestino»). Os tuiteros adoitan mirar unha zona de Twitter na que aparecen as mencións que outros lles fan. Con cc asegurámonos que o noso tuit apareza nesa lista do destinatario.
  • EN :english. Normalmente colocado entre paréntese ou corchetes e antes dunha ligazón para indicar que o contido ao que se fai referencia está en inglés. («[EN] ligazón»).
  • – FA (nova)follow always. Recoméndase seguir a alguén apaixonadamente, sen dúbidas, en calquera momento.
  • FF: follow friday. Unha tradición en Twitter é recomendar os venres a quen seguir. As boas prácticas aconsellan non recomendar máis dun ou dous por venres e engadir os motivos («FF @usuario1 @usuario2»).
  • – NSFW (nova)not safe for work. Adoita ir acompañando a unha ligazón que pode ser perigoso abrir no posto de traballo, ben porque ten son, ben porque o contido non é moi adecuado.
  • PDF: postcript portable document format. Tipo de documento moi frecuente que vén ser unha fotocopia dixital dun documento impreso (un formulario, un folleto, un xornal). Normalmente colocado entre paréntese ou corchetes e antes dunha ligazón para indicar que o contido ao que se fai referencia está nese formato. («[PDF] ligazón»). Sen ser abreviaturas adóitase facer o mesmo con gráficos, fotos e vídeos, colocándose estas palabras antes do hiperenlace.
  • – RT: o retuit mencionado antes é un dos elementos básicos de cortesía porque cita publicamente á fonte dun tuit.
  • – ♺: Esta icona (reciclaxe) tamén se utiliza como sinónimo de retuit. Afórrase un carácter.
  • RTRL: retuit real life. Cando alguén envía unha mensaxe recolleita xeralmente dunha conversación na vida real a Twitter.
  • – Vía: cita expresamente a un usuario polo que conseguimos a información. Adoita colocarse ao final do tuit («via @usuario»). A orixe non ten por que ser outro tuit, pode ser un libro, unha páxina web, etc.

Nos diálogos:

  • – FYI: for your information, ‘para a túa información’. Úsase moito no correo electrónico xunto coa variante FYIO (for your information only) que aquí, que case todo é público, ten menos sentido.
  • – LOL: laughing out loud, ‘rindo a gargalladas’.
  • – ROFL: rolling on floor laughing, ríndose moito máis que con LOL, xa que aquí rodamos polo chan de risa.
  • TKS: thanks, ‘grazas’.
  • WTF: what the f…!, ‘¡pero que…!’. Abreviatura moi popular para expresar sorpresa ante algo inesperado ou moi rechamante por raro, surrealista ou sorprendente.
  • 😄: En realidade non é unha abreviatura senón un emoticono que representa uns ollos pechados (coa X) e unha boca aberta ríndose (a D). Hai que velo de lado. É unha gargallada maior que o clásico sorriso 🙂

Sobre ferramentas da internet e aparellos varios:

  • BB: Blackberry
  • FB: Facebook.
  • IP: iPhone / dirección da internet
  • LI: LinkedIn.
  • PS: Playstation
  • TW: Twitter.
  • YT: YouTube.
  • EM: email, correo electrónico.

O río que ten os mesmos dereitos que as persoas!

Foto: James Shook

O Whanganui converteuse nunha persoa xurídica tras un acordo asinado polo parlamento en Nova Zelandia. Este río, que é o terceiro máis grande do país e é adorado polo pobo maorí, terá os mesmos dereitos que unha persoa.

O río Whanganui é un dos máis importantes de Nova Zelandia, e atópase na reserva natural co mesmo nome. A tribo maorí dos Whanganui está situada na Illa Norte de Nova Zelandia e por máis de 140 anos loitaron cos políticos do seu país para que o río Whanganui, a terceira fonte hídrica máis grande dese país, sexa recoñecida como un antepasado, é dicir, como unha entidade viva.

Eses desexos milenarios fixéronse realidade cunha decisión do parlamento desa nación. “Sei que algunhas persoas inclinaranse inicialmente a dicir que é sumamente estraño dar a un recurso natural unha personalidade xurídica”, díxolle ao diario New Zealand Herald, Chris Finlayson, o ministro a cargo das negociacións. “Pero non é máis estraño que facelo cos fideicomisos familiares, as compañías ou as sociedades anónimas”.

Con este acordo, o río terá todos os dereitos, deberes e obrigacións da personería xurídica. É dicir, se alguén lle fai dano ao río, é coma se fixéselle dano a unha persoa da tribo que leva o seu nome.

Para Gerrard Albert, o xefe negociador dos Whanganui iwi, o final deste preito xurídico representa o recoñecemento da visión do mundo do pobo ao que representa. A pelexa comezou fai máis dun século: en 1870.

Nesa comunidade, o río é parte da súa xenealoxía, é un devanceiro, tal como os avós ou bisavós humanos. De feito, a comunidade ten un devandito tradicional que evidencia a súa estreita relación con esas augas: “Eu son o río e o río son eu”.

“Loitamos para que desde a lei, outros poidan entender que desde a nosa perspectiva, tratar ao río como unha entidade viva é a forma correcta de achegarse ao problema. Queremos que se entenda como un todo indivisible, en lugar do modelo tradicional que durante os últimos 100 anos viuno desde a perspectiva da propiedade e a administración”, dixo Albert no diario The Guardian.

A decisión implica que o Whanganui poida presentarse nos estrados xudiciais a través dos seus dous representantes, un da tribo Whanganui iwi e outro da comunidade Crown. Para o parlamentario indíxena Che Tai Hauauru, esta decisión recoñece que o benestar das tribos relaciónase de forma directa co do afluente.

Esta non é a primeira vez que en Nova Zelandia recoñécenselle dereitos a recurso natural. En 2013, o Parque Nacional Che Urewera foi recoñecido como unha entidade legal cos dereitos dunha persoa. Aínda que a terra non ten dono, é manexada en conxunto polos Crown e os Tuhoe.

O río Whanganui reúne augas dos Monte Ngaruhoe e Ruapehu nas súas orixes. Logo descende pola meseta Central Vocánica para chegar a Taumarunui.

A decisión de darlle dereitos e deberes a este río, aínda que soa desatinada, enmárcase nunha tendencia mundial de recoñecer outras visións dos recursos naturais, a fauna e a flora. Para non ir moi lonxe, en Latinoamérica tamén hai exemplos de dereitos outorgados aos recursos naturais.

A nova constitución que rexe a Ecuador desde o ano 2008, sinala no seu artigo 71 que “a natureza ou Pacha Mama, onde se reproduce e realiza a vida, ten dereito a que se respecte integralmente a súa existencia e o mantemento e rexeneración dos seus ciclos vitais, estrutura, funcións e procesos evolutivos”. Ese artigo foi regulado por leis en 2010 e 2012.

Que o Whanganui sexa recoñecido ante a lei como unha persoa reabre o debate sobre a forma como os seres humanos conciben a súa relación cos recursos naturais. Tras o seu triunfo no parlamento, o líder maorí Gerrard Albert, referiuse a este asunto: “En lugar de pensarnos como amos do mundo natural, debemos crer que somos parte del. Non estamos en contra do desenvolvemento, nin contra o uso económico do noso río, senón que queremos que empecemos a velo como unha entidade viva e, desde aí, pensar o seu futuro”.

India quere trens con teitos solares

O proxecto do que hoxe os falamos, aínda que non será suficiente para xubilar os motores diesel, fornecerá o 15% da enerxía que consomen os trens indios, a través de placas solares colocadas nos teitos dos trens. Estamos a falar dunha redución de emisións contaminantes de aproximadamente unhas 200 toneladas de CO2 ao ano.

India é un dos países mais grandes do mundo, onde viven algo mais de 1200 millóns de persoas, cunha densidade de poboación 377,6 hab./km², e onde o tren é un dos principais medios de transporte do país. De aí a importancia desta noticia.

12.000 trens circulan diariamente pola India, trasladando 23 millóns de viaxeiros. Indian Railways, a empresa pública que xestiona os trens, estima que gasta uns 3.000 millóns de litros de diésel ao ano.

Ademais dos paneis nos teitos dos trens, tamén teñen previsto construír plantas solares en 200 estacións de tren.

Cando os trens non estean en uso, os paneis solares seguirán xerando enerxía renovable, a cal será usada como enerxía limpa na rede eléctrica comercial.

O primeiro prototipo deseñado polo fabricante de vagóns Integral Coach Factory e o Indian Institute of Science xa está a circular pola India. Se as probas son satisfactorias todos os trens serán equipados progresivamente con paneis fotovoltaicos.

Nestes proxectos poderían ter moita importancia no futuro as novas innovacións en xanelas solares, que nos seus últimos desenvolvementos xa poderían xerar 50 veces máis enerxía que a fotovoltaica convencional.

A India non é o único país do mundo que quere ter unha linea ferroviaria mais verde, hai uns días faciámonos eco da noticia de que a partir de 2018 todos os trens holandeses funcionarán con enerxía eólica.

Top 10 das cidades mais CONTAMINADAS do MUNDO

Mercer, a firma de recursos humanos máis importante do mundo, traballa en áreas como a saúde, a calidade de vida ou os plans de pensións, sendo unha das empresas máis concienciadas con algúns dos principais problemas do mundo actual. O seu último Health and Sanitation Index repasou as 10 cidades máis contaminadas do mundo en función de aspectos como a auga contaminada, a emisión de gases nocivos ou a acumulación de lixo. Os países son os seguintes.

10-Brazzaville (Congo) 39.1

Un dos epicentros do virus do Ébola é á súa vez un dos lugares máis contaminados do planeta debido á falta de medios para paliar a xestión do lixo, limpar a auga ou controlar as emisións de industrias nacionais e internacionais.

9-Almaty (Kazajistán) 39.1

O petróleo vertido na auga e a falta de control contra a contaminación desembocan en enormes vertedoiros que incrementan as enfermidades da cidade de Almaty.

8-Bagdad (Iraq) 39

A guerra converteuse no principal agravante dos problemas ambientais de Iraq, incrementando a contaminación ou as enfermidades (a onda de cólera de 2007 foi unha das máis devastadoras que se lembran).

7-Bombai (India) 38.2

Dharavi está considerado como o maior «slum» ou barrio pobre do mundo, cunha densidade de 300 mil persoas por quilómetro cadrado que viven entre lixo e auga sucia, adoecendo de tratamentos médicos competentes e contribuíndo ao mal estado dunha Mumbai desigual, enorme e bulliciosa.

6-Adís Abeba (Etiopía) 37.7

O principal problema da capital de Etiopía reside nunha sanidade incompetente, sumado a unha necesidade por restaurar a educación que se traduce en escasos remedios contras as moitas enfermidades producidas pola auga contaminada.

5-México D. F. (México) 37.7

Con 21 millóns de habitantes, a cidade máis grande de Latinoamérica é un fervedoiro de contaminación, especialmente cando un 85 % do ano emítense axentes contaminantes. Que estea encerrada entre montañas non axuda a disipar tan cargada atmosfera.

4-Porto Príncipe (Haití) 34

A cidade máis importante do considerado como país máis pobre o mundo adoece dos principais males dunha nación destas características: falta do control sobre a polución, escasa concienciación dos recursos naturais ou auga contaminada.

3-Antananarivo (Madagascar) 30.1

A pesar da súa natureza, a emisión de gases, a acumulación de lixo e si, quizais tamén unhas condutas nocivas por parte dos locais contribúen a converter esta cidade nunha das máis sucias do mundo.

2-Daca (Bangladesh) 29.6

A contaminación da auga e a emisión de gases nocivos son os principais problemas desta cidade.

1-Bakú (Acerbaixán) 27.6

Epicentro do petróleo durante varias décadas, o principal problema de Bakú reside nas cantidades de combustibles vertidos na auga.

As 10 cidades máis contaminadas do mundo segundo a sondaxe de Mercer confirman a falta de medidas e orzamentos (aínda que este aspecto merecerecía un post propio) aos que se enfrontan todos estes lugares onde os nenos nacen entre lixo e a esperanza de vida cada vez estréitase máis

Veciños da contorna de Pizarro inician unha campaña para solicitar que se controlen as pombas e gaivotas

Un grupo de veciños da contorna da rúa Pizarro de Vigo veñen iniciar unha campaña para solicitarlle a concelleira de medio ambiente do concello de Vigo María Jesús  Lago Rey para que inicie un control do exceso de pombas e gaivotas que proliferan a zona.

Nesta campaña apoiada por veciños, comunidades de propietarios, xuntas de propietarios, propietarios individuais, e usuarios do espazo público das rúas Pizarro, Condesa Casa Bárcena, e Couto Piñeiro; con relación manifestan que a proliferación de gaivotas e pombas que se produce nesta zona de forma acusada desde os últimos dous anos causan mal estar aos veciños.

Moitos veciños da zona bótanlle a culpa que varias persoas facilitan alimentación ás devanditas aves as cales as que son da zona fan efecto chamada e a proliferación xa está a ser un gran problema.

Respecto diso debe tomarse en consideración o testemuño dos propietarios de vivendas, e comercios da zona das rúas apuntadas. Afirmacións probadas polas visibles deposiciones das ditas aves nos toldos dos comercios; como o local de Pizarro 87, na confluencia de cálelas Condesa Casa Bárcena – Pizarro; no edificio Condesa Casa Bárcena 15, o no local de Pizarro 81. Estes últimos obrigados a instalar pinchos disuasorios, para evitar que as aves se pousen provocando o problema anterior.

O descrito pode corroborarse nos tendales das roupas, á altura delos patios interiores; e o testemuño das mulleres e homes que se atopan gran número de veces, as sabanas, toallas e demais pezas sucias de excrementos, á vez que manteñen as festras pechadas para evitar que entren.

Por outra banda o prexuízo aos locais de hostalería e comercio en xeral resulta obvio.

Problemas de salubridade

A situación de risco de infección a través do aire e o contacto con excrementos, que as concentracións deses animais poden transmitir podemos resumilas en:

1.- as gaivotas .- salmonella, fungos ou botulismo.
2.- As pombas .- criptococosis ( a máis estendida e provocada pola infección por aire e contacto de parasito, por fungos e esporas que se xeran nos seus excrementos), a histoplasmosis ou a psitacosis.

Os veciños desta campaña, empadroados e contribuíntes do Concello de Vigo, ampáranlles o dereito para evitar esta situación potencial de prexuízo para a saúde, debida á mala utilización do espazo público por parte dalgunhas persoas.

Por todo iso

Solicitan a esa Concellería que tendo por presentado dito escrito se digne admitilo a trámite e, previo os trámites correspondente, inste á colocación dun cartel municipal que advirta da prohibición de dar alimento ás aves.

Os veciños desta campaña tamén solicitan que se instale unha cámara de vixilancia na zona axardinada do referido tramo comprendido entre as rúas Pizarro e Condesa Casa Bárcena, adoptándose as medidas oportunas de sanción que correspondan aos infractores da normativa ambiental. Xa que se trata dun problema de saúde pública.

Alegan que se cumpran estas leis

  • Lei de responsabilidade ambiental do 23 de outubro de 2007, artigo 45 e concordantes.
  • Lei de calidade aire e protección atmosférica do 15 de novembro de 2007.
  • Ordenanza municipal sobre alime.

Fotos