Londras en Redondela e Vigo

Foto Roi Fernández

Os lutrinos (Lutrinae), coñecidos comunmente como londras, son unha subfamilia de mamíferos carnívoros da gran familia Mustelidae. Existen 13 especies de londras repartidas en 7 xéneros,​ cunha distribución da poboación practicamente mundial. En América do Sur é frecuente que se chame «londra» a outro animal, o coipo ou quiyá (Myocastor coypus), de costumes predominantemente acuáticas, pero que é un roedor.

Caracteristicas

Posúen un tupido pelame impermeable que lles permite conservar a calor do seu corpo. Son grandes nadadoras e poden pechar as súas fosas nasais baixo a auga, podendo permanecer baixa a auga ata 4 minutos sen saír á superficie para respirar. Realizan movemento de patas e cola, de arriba abaixo, cando se desprazan pola auga a gran velocidade. Só utilizan as súas patas dianteiras cando nadan lentamente. Na auga poden alcanzar velocidades de ata 12 km/ h.

Vídeos en Redondela e Vigo

4 de Octubro de 2017 na noite noticiasvigo.es foi testemuña da aparición dunha parella de londras no Río Alvedosa, no concello de Redondela. O Alvedosa é un río galego que nace na parroquia da Ermida (Pazos de Borbén) e desemboca na enseada de San Simón na vila de Redondela.

Atravesa ademais no seu traxecto as parroquias de Reboreda e Ventosela.

Vídeo vía ICR Photographer [@ICRPhotographer]

1 de Xaneiro de 2021 captan no Río Lagares de Vigo unhas londras rebuldando, as imaxes foron captadas un pouco máis abaixo das pistas de atletismo, pero tamén se teñen visto na zona do estadio e río arriba despois de Castrelos.

Vídeo vía O Alberto A. Lugrís [@alugris]

Un veciño, Alberto A. Lugrís, conseguiu “capturar” coa cámara do seu móbil a unha parella de londras no día de hoxe tras unha volta en bicicleta. O vídeo que compartiu no seu twitter mostra a dous exemplares que nadan xuntas: “As vin por vez primeira en agosto, río arriba, despois do parque de Castrelos”, afirmou.

“Despois vinas no comezo do paseo á beira do estadio de Balaídos, pero non levaba o móbil… Iso debeu ser a finais de outubro. Habia máis xente e ruído de tráfico e non se asustaron. Estiveron a xogar un bo cacho”, comentou a noticiasvigo.es.

“Hoxe estiven uns quince minutos observándoas. Había ruído de tráfico, máis xente paseando e correndo… pero seguían ao seu”, dixo Alberto.

Pero a pesar diso, o seu tramo final, desde Florida ata a desembocadura, converteuse nun corredor ecolóxico e xa permite a chegada de londras e garzas.

A pesar de todo desde a asociación ecoloxista Adega puntualizan que é un dos ríos que conta con máis impactos negativos de toda Galicia en distintos parámetros de saúde ambiental.

As imaxes foron captadas un pouco máis abaixo das pistas de atletismo, pero tamén se teñen visto na zona do estadio e río arriba despois de Castrelos.

Vídeo vía O Alberto A. Lugrís [@alugris]

Caballero: “Ningún alcalde plantou tantas árbores como o fixen eu”

Hoxe na primeira rolda de prensa do ano o alcalde da cidade de Vigo, Abel Caballero, veu afirmar que “Ningún alcalde plantou tantas árbores como o fixen eu”👇

O rexedor vigués defendeu ter “o récord” de plantación de árbores na cidade e mostrou orgullo por plantar “máis de 5.000” exemplares na contorna urbana, ademais de “ducias de miles” para os parques forestais e comunidades de montes.

Caballero, que anunciou unha nova cesión de 700 árbores, concretamente castaños e carballos, ás comunidades de montes, asegurou en rolda de prensa que “ninguén na historia desta cidade plantou tantas árbores como eu sendo alcalde”. Segundo as contas municipais, no ámbito urbano da cidade viven neste momento 11.150 árbores, dos que 5.500 plantáronse entre 2007 e 2020, os 13 anos e medio de alcaldía de Caballero.

Da nova plantación, 500 exemplares distribuiranse entre as comunidades de montes de Comesaña, Coruxo, Matamá, Valladares, Beade, Bembrive e Saiáns, ademais doutros 200 que irán parar ao Parque Forestal de Comesaña. “Somos o Goberno que máis árbores plantou na historia desta cidade e aínda hai corda para longo”, resolveu o rexedor.

Eli Ríos, Ramón Villares, Isaac Xubin, Antonio Garcia Teijeiro e máis

Luns👇

Na Libraría Cartabónn o 21 de decembro de 2017 presentouse o libro de Eli Ríos, libro da editorial Xerais baixo o titulo “Luns”, na presentación estivo David Cortizo.

A protagonista da novela chamase Nerea e ten a vida organizada. Pode considerarse unha muller con éxito dentro do estándar que marca a sociedade: é funcionaria, ten unha filla e un fillo, casada e con casa propia. No entanto, un luns recibe un diagnóstico de cancro de mama que o cambia todo. Vai morrer e ten apenas dous meses por diante e mil cousas pendentes por facer, que non poden ficar sen resolver. Moi pouco tempo e á vez suficiente para se decatar de que a súa realidade non lle permite encontrar un modo de se enfrontar á situación. Coa certeza da morte pairando en cada recuncho toma consciencia dunha realidade que non sempre é o que parece.

Unha realidade oculta a plena luz do día.” Luns” , gañadora do Premio Torrente Ballester de novela en 2016, está escrita cunha técnica arriscada, valente e innovadora, que prescinde de adobíos e consegue conmover, logrando facer partícipe a quen a le das circunstancias que acontecen no día a día de Nerea.

Fuga e retorno de Adrian Solovio👇

Presentación do libro de Ramón Villares “Fuga e retorno de Adrián Solovio”, editado por Editorial Galaxia.

Xunto co autor estiveron: X. L. Franco Grande, María Xosé Porteiro e Carlos Lema.

Velaquí a construción dun pensamento

Tamén unha maneira de explicar ou intentar comprender o mundo. Cada xeración tende a construílo á súa maneira. O historiador Ramón Villares ingresou na Real Academia Galega (2006) cun discurso sobre a figura de Adrián Solovio, o protagonista de Arredor de si (1930), novela que se considera referencia histórica, símbolo e crónica do grupo xeracional ao que pertencen Castelao, Vicente Risco, Florentino López Cuevillas, o propio Otero Pedrayo, e que denominamos xeración Nós, profundamente europeísta e, ao mesmo tempo, configuradora do discurso da Galicia moderna, tanto cultural como politicamente.

O presente ensaio fundaméntase no discurso de ingreso do académico mais con algunhas engádegas e observacións que o enriquecen. Ramón Villares esmiúza, documenta e contextualiza algunhas das claves do pensamento galeguita moderno, prestando especial atención á figura de Ramón Otero Pedrayo, co que dialoga a través das páxinas de Arredor de si.

Os largos e longos campos de Liño Azul👇

“Os largos e longos campos de liño azul” é a última novela de Isaac Xubín, editado pola editorial Galaxia, presentouse na Librería Cartabón e co autor estivo o editor @ismaelramos_

O Dr. Myà chega á conclusión de que o paciente 500-B carece de alma. Semella carecer, cando menos, de nome, xa que os documentos da institución que dirixe non rexistran ningún dato relativo á súa identidade. O paciente, pola súa banda, insiste en decatarse de que dende a fiestra da súa cela non pode ver os campos de liño azul que caracterizan a paisaxe da súa terra.

Rahab e Fresser andan na súa procura, pero non acaban de estar seguros de que atopalo sexa o mellor que pode acontecer. Escóitanse tiros no bosque, alguén está a chamar por teléfono, a derrota aparece no horizonte, tan cerca que se pode apalpar.

Paseniño, Paseniño👇

Presentación do libro “Paseniño, paseniño” de Antonio García Teijeiro ilustrado por Marcos Viso editado por XERAIS.

Con Xavier Estévez e Manuel Bragado Rodríguez.

Os poemas de Antonio García Teijeiro, Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil, dialogan neste álbum coas excepcionais ilustracións de Marcos Viso. Un traballo elegante e delicado, que destila emoción, evocación e coñecemento, e logra crear unha atmosfera abraiante, irrepetible. Coa sutileza con que se desprazan as aves no aire, os poemas de Antonio García Teijeiro, Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil, dialogan neste álbum coas excepcionais ilustracións de Marcos Viso.

Ambos os dous seguen o rastro das pegadas que Rosalía de Castro deitou sobre as palabras, sobre a natureza e sobre o amor. Un traballo elegante e delicado, que destila emoción, evocación e coñecemento, e logra crear unha atmosfera abraiante, irrepetible.

Amauta Castro, Ramón Nicolás, David Rodriguez e Alicia Martínez del Burgo

Aquí poderán gozar da cultura en estado puro, cultura made Galisian.
A tarde. O desacougo👇

Amauta Castro “A tarde. O desacougo”, XXXI Premio Nacional de Poesía Xosé María Pérez Parallé, editado por Espiral Maior. Xunto co autor estivo Marcus Daniel Cabada.

Lapis na noite👇

Ramón Nicolás (Vigo, 1966) é profesor e exerce a crítica literaria desde hai máis de dúas décadas. Dirixe a colección Bibliotecas das Letras Galegas de Xerais, administra o blog cadernodacritica.wordpress.com, escribe semanalmente no suplemento Fugas de La Voz de Galicia e é patrón da Fundación Celso Emilio Ferreiro.

Responsabilizouse de diversas traducións e ensaios e realizou edicións críticas e estudos sobre autores como Manuel Luís Acuña, Manuel Lueiro Rey, Álvaro Cunqueiro, Lugrís Freire ou Celso Emilio Ferreiro. O seu último libro, Onde o mundo se chama Celso Emilio Ferreiro (Xerais, 2012), foi galardoado co Losada Diéguez de ensaio e co premio AELG ao mellor ensaio de 2012. O espello do mundo é a súa primeira novela.

Un libro que quere pasar a man por algunhas das cicatrices máis recentes da memoria de Galicia e Arxentina para percorrer épocas convulsas en que as ditaduras aniquilan as ilusións de liberdade, aquén e alén do océano. ” Lapis na noite” bebe no pozo da memoria de Galicia e Arxentina para percorrer épocas convulsas en que as ditaduras aniquilan as ilusións de liberdade, aquén e alén do océano. Achégase ás vivencias do exilio, revela as descubertas que supón o descoñecido e afonda no esgazamento interior que xera mergullarse nunha nova identidade.

Ao tempo, focaliza a atención nas vidas e familias truncadas polo franquismo e, sobre todo, naquelas que protagonizou unha mocidade combativa e esperanzada que, por acreditar nun mundo mellor, caeu nas gadoupas da maquinaria represiva da ditadura cívico-militar arxentina (1976-1983). Porque a memoria do que os lapis escribiron nunha noite indigna segue viva e aínda nos ilumina, é este un libro que quere pasar a man por algunhas das cicatrices máis recentes dunha historia pola que circulan numerosos ríos subterráneos que, ao saíren á superficie, amosan un caudal conformado por pequenos e grandes exemplos de heroísmo, amor e resistencia.

O canastro sen tornarratos👇

David Rodríguez (Vigo, 1975) é deseñador gráfico de profesión e activista político vocacional. Publicou teatro radiofónico: «O Bambán» (Xerais, 2007), «Nunca me esquecerei de ti» (Xerais, 2010); poesía: «Lapidarias, os versos escuros» (Xerais, 2010); ensaios colectivos: «Non conciliados. Argumentos para a resistencia cultural» (2010), «A praza é nosa» (2011), «15-M. O pobo indignado» (2011), «Por uma democracia radical.

Vozes subalternas contra o estado de exceção» (2012), «Entrementres. Ensaios para unha nova cultura política» (2014). Desde 2005 mantén o blog «O funambulista coxo», do que ten publicada unha escolma en papel titulada «Retomando a palabra. Das guerras culturais ao crac financeiro» (2012). Colabora con artigos de opinión en numerosos medios, como «Vieiros», «Altermundo», «Praza Pública», «Tempos Novos», «Luzes», «Novas da Galiza», «Mientras Tanto», «Espai Marx», «Sin Permiso», «Viento Sur» ou «Diagonal». No enderezo de correo electrónico «ofunambulista@gmail.com» pódese contactar con el, así como a través da súa conta en Twitter (@ofunambulista), onde desafoga as súas coitas.

Un nombre para la Historia: Clara Zetkin👇

Presentación do libro “Un nombre para la Historia: Clara Zetkin, ejemplo de Coherencia” (ed. Atrapasueños), de Alicia Martínez del Burgo, no Auditorio da ONCE o 16-5-2019.

El conocimiento de la vida y obra de Clara zetkin nos dbería conducir indefectiblemente a la reflexión sobre el personaje de esta feminista alemana, que supo combinar con maestría política la lucha por los derechos del proletariado sin exclusión y la lucha estrictamente feminista. Clara Zetkin (Clara Eissner; Wiedenau, 1857 – Arjanguelskoie, 1933). Estudió magisterio en Leipzig y, desde muy joven, mantuvo contacto con las juventudes del Partido Socialdemócrata alemán.

Su relación con los revolucionarios rusos propició su matrimonio con un joven exiliado de esa nacionalidad: Ossip Zetkin. Cuando Bismarck prohibió el Partido Socialdemócrata en 1881, Clara Zetkin decidió exiliarse por imposición propia, y pasó la mayor parte de la década en Suiza y París. Allí escribió y distribuyó literatura clandestina, y también conoció a numerosos líderes socialistas internacionales. Casi diez años después, y tras participar en el congreso fundacional de la Segunda Internacional Socialista en 1889, regresó a Alemania y, desde Stuttgart, editó el periódico de mujeres socialistas Die Gleichheit (“Igualdad”), que se publicó entre 1892 y 1917, e intentó la reorganización de la sección femenina del partido.

En 1907 fue colaboró en la fundación del Congreso Internacional Socialista de Mujeres, y en 1910, en el contexto de otra conferencia de mujeres socialistas celebrada en Copenhague, propuso que el 8 de marzo fuese el Día Internacional de la Mujer, resolución que quedó aprobada desde entonces.

Amiga personal de Lenin y de la escritora y activista revolucionaria Rosa Luxemburgo, Zetkin organizó la primera conferencia internacional de mujeres contra la Primera Guerra Mundial (1915); fue cofundadora de la Liga Espartaquista en 1916 y se unió al nuevo Partido Comunista de Alemania en 1919, en el seno del cual llegó a ser miembro del Comité Central y del Reichstag desde 1920. Fue elegida para la presidencia de la Tercera Internacional en 1921, pero a partir de entonces pasó cada vez más tiempo en Moscú, especialmente a raíz del auge del nacionalsocialismo.

Tras la muerte de Lenin en 1924, empezó a perder gran parte de su anterior influencia. Entre 1957 y 1960 se publicaron en Berlín oriental tres volúmenes de sus obras selectas con el título de Ausgewählte Reden und Schriften (Escritos y discursos seleccionados).

Ana Cabaleiro, Xurxo Souto, Manuel Estevan, Iolanda Zuñiga, Chis Oliveira e máis…

Aquí poderán gozar da cultura en estado puro, cultura made Galisian.
As Ramonas👇

PREMIO GARCÍA BARROS 2018 Mona Otero é unha muller loitadora e soñadora que persegue con ansia, e mesmo con deseperación, a súa meta de triunfar no mundo da arte. A protagonista, sancionada coa perda do carné de conducir, non pode dispoñer de coche propio, polo que depende doutras persoas para desprazarse. Toda a historia que se narra en As ramonas emana do interior de sucesivos vehículos desde os que a protagonista nos vai amosando un rosario de factores que delimitan a súa existencia: a competitividade, a autoestima, os odios, a pobreza, a familia, o abandono, as aparencias, a falsidade do éxito, a dignidade. Mais Mona Otero é só un fío do nobelo no que se vai xuntando co outras ramonas -unhas veces complementarias, outras opostas- e a partir do cal van formando un complexo mundo de mulleres. A novela de Ana Cabaleiro é, ademais, o retrato dunha sociedade rural en mutación, cun pé asentado na tradición e nos lazos familiares e co outro alancando cara á globalización

A Gran Travesía de Chiruca Macallas👇

A gran travesía de Chiruca Macallás conta a viaxe dun barco que parte para o Gran Sol ao mando dunha muller, dona dun poderoso universo, que nos revela unha historia de superación. Coa enorme forza do relato oral e a inclusión de elementos fantásticos e surrealistas que recrean a atmosfera gráfica de Urbano Lugrís, Xurxo Souto ofrécenos unha novela personalísima que retrata a aventura dunha marea singular con ton epopeico.

O arrastreiro Macallás sae das Arneiras, a cidade da Torre e da area do Berbés. O seu destino: Rockall, rocha perdida, entre Escocia e Islandia. O Con de Marín, tal lle din pola nosa ribeira. Manda na ponte unha muller, Mercedes, patroa de pesca e, antes, famosa vocalista do conxunto ForzA dozZE! É unha marea ben curiosa. Entre lance e lance, a mariñeira heavy vai entrar en tratos con Lipeilipeisa, un peixe-sapo que fala, e mesmo aprenderá a cántiga de Mamí Watá, que é a serea negra da Guiné, esa que chegou canda os mariñeiros senegaleses. A gran travesía de Chiruca Macallás conta a viaxe dun barco que parte para o Gran Sol ao mando dunha muller, dona dun poderoso universo, que nos revela unha historia de superación. Coa enorme forza do relato oral e a inclusión de elementos fantásticos e surrealistas que recrean a atmosfera gráfica de Urbano Lugrís, Xurxo Souto ofrécenos unha novela persoal.


O meu nome é ninguén👇

O meu nome é Ninguén é unha novela policial, pero tamén un tratado sobre a perda da identidade, un manual de filosofía para perdedores onde ninguén é o que parece: un inspector de policía que se fai pasar polo seu irmán, un hacker agochado tras un pseudónimo, unha muller que ten que cambiar de nome ou un rapaz con síndrome de Down que pode ser calquera, indistinguible entre a multitude. Un ninguén.

Carlos Manso é un inspector de policía desencantado tras vinte anos de oficio polas beirarrúas da sociedade. Un antiheroe en pleno declive persoal que fai do fracaso a súa marca de identidade. Mentres leva a cabo a investigación dunha rede de pederastia, descobre que, no atropelado intento de vencer contra vento e marea, hai xente que comete o erro de confundir a bondade coa estupidez. Unha mal entendida liberdade que proclama o dereito a posuílo todo. A devoralo todo. A destruílo todo. Mesmo os nosos semellantes. O meu nome é Ninguén é unha novela policial, pero tamén un tratado sobre a perda da identidade, un manual de filosofía para perdedores onde ninguén é o que parece: un inspector de policía que se fai pasar polo seu irmán, un hacker agochado tras un pseudónimo, unha muller que ten que cambiar de nome ou un rapaz con síndrome de Down que pode ser calquera, indistinguible entre a multitude. Un ninguén.

Iso que chamamos amor… que vén sendo?👇

O foro de debate Ateneo Atlántico afrontou a semana de San Valentín cunha mesa redonda que virará en torno ao título “Iso que chamamos amor… que vén sendo?”. Tivo lugar o 12/02/2019 na Casa do Libro ás 19.30 horas.

O acto desenvolveuse a modo de conversación entre Amada Traba, Iolanda Zúñiga e Chis Oliveira, que será presentadas por Ana Fresco. Amada Traba e Chis Oliveira publicaron recentemente o libro Ám@me (Galaxia, 2018). Chis Oliveira é catedrática de Filosofía, experta en educación sexual, e autora de numerosos libros sobre o tema, como Eros: Materiais para pensar ou amor. Amada Traba é profesora de Socioloxía da Educación na Universidade de Vigo e autora de numerosos artigos sobre as políticas de igualdade.

Pola súa banda, Iolanda Zúñiga publicou o pasado ano, a través do seu alter ego Marleen Malone, Noites de safari. Manual sobre amantes desorientados (Xerais, 2018), e máis recentemente Natura (Galaxia, 2019). Foi a gañadora do Premio Xerais de Novela no 2010 con óbraa Periferia.

Na súa charla, queren provocar ao asistente, con sentido do humor, á reflexión, á vez que pretenden suscitar o debate. A entrada foi libre no salón de actos da librería viguesa.

A todas as persoas que saides nestes videos grazas polo esquisito trato recibido e quer contarar coa miña persoa.

Xa viña vir o desastre da Ronda de Don Bosco de Vigo

➡ O día 06/11/2019| O Concello adxudica as obras de humanización da Ronda de Don Bosco

➡ O día 11/01/2020| O Concello inicia a próxima semana os traballos para humanizar Ronda de don Bosco

➡ O día 20/01/2020| Concello e Deputación humanizan a Ronda de don Bosco con 1,5 millóns e 10 meses de obras👇

➡ O día 03/06/2020| Denuncian a “caída” dunha árbore en Ronda de Don Bosco👇

➡ O día 03/06/2020| O alcalde asegura que os cedros de Ronda de Don Bosco caeron por «gravidade»👇

➡ O día 08/06/2020| O BNG de Vigo propón un protocolo de protección do arborado urbano para evitar situacións como a dos cedros de Don Bosco

➡ O día 26/09/2020| O Concello de Vigo incumpre as preinscricións técnicas do proxecto de reforma da Rúa Ronda Don Bosco👇

O Concello de Vigo incumpre as preinscricións técnicas do proxecto de reforma da Rúa Ronda Don Bosco e elimina o céspede. Ademais, xa eliminou 2 cedros existentes de gran porte de “maneira accidental” cando se sabe que se fixo a proposito.

Tanto na memoria do proxecto, como nos planos de pavimentación da reforma indícase que o pavimento das terrazas da praza serán de losas graníticas de 100x15cm COMBINADO con céspede natural de terra vexetal.

A realidade é ben distinta👇

Aquí podemos ver o detalle da solución achegada polo arquitecto do proxecto e a imaxe da obra do que finalmente se realizou. Cada vez temos un Vigo menos verde.

Ademais, as franxas de terra vexetal actúan como sumidoiros naturais de auga, absorben o exceso aúgase en superficie. Ao eliminar toda esta superficie de terra vexetal e non situar sumidoiros lineais nestas terrazas os días de choiva a auga non será expulsada de forma algunha.

Vía Miguel Comesaña

➡ O día 28/12/2020| Consúmase novamente un arboricidio en Vigo, outra vez en Ronda Don Bosco👇

➡ O día 28/12/2020| Comunicado do Concello de Vigo sobre as árbores de Ronda de don Bosco

➡ O día 28/12/2020|Maniféstase un enxeñeiro agrónomo e escritor, amante da natureza e gardián das árbores, Óscar Hoyos, sobre a talla última de árbores en Ronda Don Bosco.
Un enxeñeiro que teño moito de conta pola sua etica e divulgación.

➡ O día 28/12/2020| Sae unha imaxe onde se mostra a vida das árbores talladas👇

➡ O día 29/12/2020|A veciñanza de Ronda Don Bosco organízase para dar resposta ao arboricidio. Se queredes participar desta petición de xustiza ante o desleixo do Concello que permitiu a destrución dos 4 cedros históricos, escribide a xustizacedros@gmail.com👇

➡ O día 20/01/2020|Abel Caballero: “non se cortarán ás árbores de Ronda Don Bosco porque estan sáns”👇

➡ O día 20/01/2020|Os Cedros de Ronda Don Bosco xa son historia👇

➡ O día 14/06/2020|Vigo cidade arboricida by Abelgrado👇

Coruxo e A Calzoa

Os “Sons da Calzoa” tamén son as voces das súas xentes.Nuca nos conta cómo era a vida das/os nosas/os avóas/ós e bisavóas/ós.

Video vía Sons da Calzoa

A Calzoa foi testemuña silenciosa de tertulias sobre a reconstrucción do galeguismo nas que participaban destacados membros da literatura galega como Francisco Fernández del Riego, Xosé María Álvarez Blázquez, Celso Emilio Ferreiro e Álvaro Cunqueiro, entre outros.

🗨️Lembranzas que segue a narrarnos nuca.

Video vía Sons da Calzoa

Os Rederos disque din que molestan

Caballero sostén que Os Rederos convertéronse nun “obstáculo” para usar as ramplas da Gran Vía.

▶A obra de Ramón Conde está a supoñer un “obstáculo” para utilizar as novas ramplas mecánicas da Gran Vía porque os peóns agrúpanse xunto á escultura para acceder ás cintas transportadoras.

Esta “aglomeración” supón, nos tempos que corren e segundo o rexedor, un risco de contaxio de Covid-19.

▶ Ramón Conde:

«Os Rederos fíxose para a súa localización actual»

«Os Rederos fíxose para a súa localización actual», a obra deseñouse e fixo atendendo ás características do seu emprazamento actual na Gran Vía, que por si só xa condiciona bastante a posta en escena do monumento. Un pouquiño de rigurosidade ante o teu comentario que non sei de onde o sacaches.

Soto traballaba naquel momento para instalar en puntos representativos da cidade obras de arte configurando un eixo creativo. Eu recibín o encargo para situar a obra na Gran Vía, por iso a obra está ligada ao lugar e viceversa. Unha cousa non se entende sen a outra. Ao facer algo pensando nun sitio concreto, da noite para o día, resulta difícil imaxinala noutro lugar.

Tiña que ser un monumento dedicado á pesca e a todo o relacionado con este traballo. Vigo é unha cidade pesqueira cunha industria moi implantada na cidade por tradición, e tratábase de xogar con iso. Ocorréuseme que a mellor idea sería retratar un momento de esforzo, pero non quería circunscribilo a unha época nin fóra un monumento localista. De aí xurdiu a idea de facer a gran parte dos personaxes espidos. Tamén pretendía que non fóra simplemente a narración dunha anécdota, e si que tivese un certo corte existencialista no sentido de que son unha serie de personaxes que, por unha banda, forman equipo, pero doutra banda había que deixar claro que cada un tira da súa rede. Non é un exército cun só movemento coordinado ao 100 %, cada un ten o seu propio drama, a súa propia actitude.

Toda as súas declaracións aquí

O punto máis fundamental do Vigo Vertical que todo vigués ten que saber

O punto máis fundamental do Vigo Vertical que todo vigués ten que saber e o mundo tamén.

🔴”Os anciáns ou persoas con mobilidade reducida, incluíndo as persoas en cadeira de rodas e as persoas que transportan o cochecito de bebé ou o carriño da compra deben optar por NON empregar as cintas e escaleiras es se aconsella empregar elevadores”.

Asteca Ascensores

⚠ Coidado

✅ En caso de accidente en escaleiras e cintas a persoa que opto por usalo a responsabilidade do accidente é ela mesma.

✅ En caso de accidente en escaleiras e cintas a persoa ocorrese un dano en ditos trebellos a persoa debe pagar os custos da sua reparación.

✅ En caso de accidente en escaleiras e cintas o recinto esta vixiado por cámaras de vixianza.

✅ En caso de un corte do sumistro electrico nas escaleiras e cintas non dispoñe dun dispositivo de emerxencia ao cal recurrir.

✅ As cintas, escaleiras e elevadores non dispoñen de dispostivos de son para as persoas xordas.

❤ Facer acessibel a mobilidade urbana é cuestión para todas as persoas e as institucións teñen que cumprir e evitar barreiras arquitectonicas.

Ararteko cos ascensores

O Ararteko non parece ter dúbida. Son mellores os ascensores que as escaleiras ou ramplas mecánicas para superar os accidentes orográficos nas cidades. É polo menos a mellor solución para que «as técnicas dirixidas a resolver os problemas de accesibilidade das contornas urbanas poidan ser utilizados por toda a cidadanía en condicións de igualdade», expón.

A proliferación de ramplas e escaleiras mecánicas financiadas polo fondo estatal de investimento local e Europeo nos municipios vascos ha traído consigo un importante incremento de queixas por parte de persoas de mobilidade reducida, que se atoparon cunha nova barreira arquitectónica.

A oficina do Ararteko lembra no seu informe que «as escaleiras mecánicas resultan ser instalacións que non solucionan os problemas de accesibilidade das persoas con mobilidade reducida. Quedan excluídas do seu uso tanto as persoas usuarias de cadeiras de rodas, como as persoas maiores ou as que levan cochecitos de bebé». Ademais, engade que «tamén as ramplas mecánicas supoñen un importante obstáculo para as persoas con mobilidade reducida, xa que na maioría dos casos non poderían ser utilizadas de maneira autónoma polas persoas con discapacidade».

A preferencia do Ararteko polos ascensores é evidente a teor da longa lista de vantaxes que lles ve. «Ademais de contribuír a mellorar as condicións de vida das persoas con mobilidade reducida que viven ou deben transitar pola devandita zona, teñen outras virtualidades que os outros elementos cuestionados non dispoñen, isto é: poden ser utilizados por toda a poboación, incluídos aqueles que máis o necesitan, as persoas con mobilidade reducida; permiten a mobilidade vertical en ambos os sentidos; o custo económico é moi inferior ao das ramplas ou escaleiras mecánicas; os gastos na súa instalación así como no mantemento son tamén considerablemente inferiores; garántese un mellor funcionamento e resultan ser elementos técnicos máis seguros».

▶ A mobilidade importa!

O regulamento o marca a UE e que as empresas destes aparellos deben indicar as normas de uso, pero mentres tanto NV o pon a vosa disposición.

As tallas de árbores de gran porte non para en Vigo

21 de xaneiro de 2019🔽

Próximo arboricidio, Regades (Zona Franca) e Abel Caballero (Concello de Vigo) queren destruir os Xardíns de Montero Ríos e as súas grandes árbores. En lugar de arranxar o paseo queren gastar 6M noutra obra innecesaria baixo a zona verde.

Imaxinádesvos Montero Ríos sen a súa zona verde? pois en pouco tempo non estará.

https://www.farodevigo.es/gran-vigo/2019/01/21/zona-franca-plantea-parking-500/2036701.html

18 de agosto de 2020🔽

⚠ A Autoridade Portuaria de Vigo sacará a licitación esta semana as obras de acondicionamento do paseo das Avenidas e o carril bici.

📣 A Autoridade Portuaria de Vigo agradece o esforzo de Portos do Estado e, especialmente, do seu presidente, Francisco Toledo, que aprobou de forma urxente, e a pesar de estar en período vacacional, a modificación do plan de investimentos.

✅ O visto e prace do organismo estatal dependente do Ministerio de Transportes, Movilidad e Axenda Urbana era imprescindible para poder licitar as obras.

🔴It begins the end of the trees of the Avenidas

➡ Info na ligazón

Hoxe🔽

Hoxe xa se empezou a tallar árbores, este é o comezo do fin das avenidas tal como coñecédelas, informará por aquel entón o que tiñan barallado. Un proxecto que presentou o presidente da Zona Náutico ao Concello e Zona Franca que compraron e anunciaron e A Autoridade Portuaria de Vigo licitou.

❌ The end of the trees has begun today