A antiga estación de tren de Vigo cumpriría 140 anos este ano

Declarada monumento a conservar, foi desmantelada e enviada a Redondela onde as súas pedras xacen sen protección algunha

O primeiro pirata, o que teño máis preto de casa chámase Administrador de Infraestruturas Ferroviarias, máis coñecido polo seu acrónimo Adif, herdeiro doutro pirata e outro acrónimo que se chamaba Renfe. Entre eses dous piratas, cuxa obrigación social é administrar e conservar o patrimonio ferroviario, o segundo ademais ten por obrigación transportar viaxeiros e mercadorías por ferrocarril, usurparon ao pobo de Vigo uno dos seus máis prezados bens de interese cultural: a antiga estación, inaugurada en 1881 e declarada Ben de Interese Cultural en 1990, mes arriba, mes abaixo. Recordo que por aqueles anos había un grupo de vigueses de prol entre os que se atopaban o arquitecto Jaime Garrido, o escultor Eiravella e Xosé Luís Méndez Ferrín, defendendo a integridade ameazada de dúas iconas da cidade: o Palacio de Xustiza, que querían demoler para instalar alí unha praza deseñada e xa paga a un arquitecto entón de fama chamado Bofill, e a estación do ferrocarril, substituída desde 1987 por unha bastante anodina que non chegou nin a cumprir as súas vodas de prata posto que foi demolida en 2011.

Na parte que me foi posible, tentei recoller todos os argumentos en defensa daqueles dous inmobles que, por fin, foron declarados bens de interese cultural e por tanto, supostamente, indestructibles. O palacio de xustiza e antigo cárcere foi desmontado e volto restaurar convertido en Museo de Arte Contemporánea.

A estación tamén foi desmontada no 1999 pero nunca chegou a rehabilitarse. Onde están as pedras da estación? A maioría foron roubadas do lugar no que de maneira moi neglixente foron almacenadas pola entón responsable da súa conservación e custodia que era Renfe.

Apiñadas en cheas nun lateral da estación de Redondela, esas pedras foron desaparecendo. Chegou Adif cos seus plans de converter as estacións en multinegocios e seguiu facendo a vista gorda mentres as pedras da estación de Vigo van desaparecendo e as súas cheas apilados en Redondela ban minguando de maneira considerable.

No 2015 Elena Muñoz, portavoz do PP, consideraba «urxente» que se recuperase a vella estación e consideraba que «sería un bo uso trasladala á área de Vigo que se decida para convertela nun centro social». A modo de suxestión, planteba que o tema se debatese na xunta de portavoces do Concello para buscar unha solución de consenso.

Desde a Marea de Vigo, Rubén Pérez cara a unha suxestión moi similar. «Se se consegue que Adif cédalla ao Concello barallamos a súa conversión nun centro cívico de barrio. Decian que o goberno local non tería problemas económicos para culminar o proceso á vista dos fondos que destina a novas humanizacións». Pérez non quixo por aquel entón propoñer unha localización concreta. Limitar a dicir que habería que estudar aqueles barrios nos que non exista un centro deste tipo e por tanto maior necesidade.

Quen vai devolvernos a estación? Quen vai esixir as responsabilidades penais e civís por esa dolosa neglixencia na custodia dun patrimonio que era de todos nós? E o que é máis importante: ante a dubidosa e difícil posibilidade de que alguén esixa esas responsabilidades? quen as vai a pagar?

Eu quero a miña estación. A miña estación centenaria, a estación onde crecín e aprendín, austera, modesta, como correspondía a unha cidade que non malgastaba en fastos nin en faraonismos, ata que os piratas comezaron a roubarlle o seu patrimonio mentres os megalómanos entretíñanse encargando proxectos que non temos diñeiro para pagar xa que o AVE tan só é para petos xenerosos.

As pedras seguen deteriorándose no patio da estación de Redondela, rodeadas de lixo e restos de todo tipo, mentres ao seu ao redor crecen matogueiras. O máis grave é que ninguén as vixía e ao estar nun patio aberto (a porta hai anos que rompeu, sen que fose reparada) é imposible saber se están todas as pedras que chegaron.

A antiga estación de tren de Redondela perdeu gran parte do tráfico coa entrada en servizo do eixo atlántico que discorre por outro trazado, e o escaso persoal que ten durante o día, nunca de noite, limítase a controlar o paso dos trens.

 

Anuncios

Aos que lle dades a razón ao alcalde coa PASSVigo

 

A todos os que lle dades a razón ao alcalde con limitar os descontos aos empadroados a propósito de que xente non empadroada paga impostos porque ao estar a vivir de aluguer pagan lixo, auga , o IBI porrateado (cousa que debe pagar a persoa propietaria da propiedade), ao ter negocios aquí pagan impostos como IBI, IAE, auga , lixo etc.

Espero que cando saiades de Viaxe teñades tamén en conta isto e non vos aproveitedes de descontos que todas as cidades teñen sen distinguir empadroados de non empadroados.

Abel copiou o nome da tarxeta de Londres pero en Londres non hai distinción entre empadroados e non empadroados.

Ler isto e xa me diredes

Que só os de Vigo poidan acceder a tarifas reducidas no transporte urbano corresponde a unha visión do mundo bastante estreita, a dos vigueses que cren que o planeta se acaba no alto de Puxeiros e se dás un paso máis caes ao baleiro. En calquera metrópole, ou gran cidade, que é o mesmo, os organismos que as rexen tratan de facilitar o tránsito de viaxeiros nos servizos de transporte público. Sobre todo, porque unha das grandes preocupacións que teñen os gobernantes é a contaminación e a conservación do medio ambiente. Pero aquí parece que o tema é outro. Estar empadroado dálles acceso a maiores descontos, pero non impiden o acceso a outras rebaixas menores aos visitantes.

Debe ser que ningún deses vigueses que defenden a posición do alcalde e alagan as redes coas súas opinións, merecen descontos no bus ou o metro cando van a Madrid e Barcelona. Nunca compran o bono de dez viaxes nin billetes de dous días. Prefiren o individual porque saben que non teñen dereito a rebaixa onde non pagan impostos. Tampouco, aínda que traballen na capital, sácanse o cartón mensual Porque non poden? Non, porque saben que non deben. En París tamén renuncian á París Pass por non ser abusones. Mesmo se lles deu por irse alí uns meses. Pagan sempre a tarifa máis cara. E cando cruzan o charco ata Nova York, ignoran a New York Pass. Nas súas incursións a Londres, fanlle noxos á o Oyster Card e a Travel Card. Así, un jicho de Redondela pode viaxar con desconto desde Heatrow á estación de metro de Southwark. Sadiq Khan non lles poñerá pegas.

Curiosidade

Pareceme curioso que poñan o requisito do PADRÓN cando pois so me ven a cabeza a sencilla razón que dito alcalde botou da cidade a xente que foi despexada das suas vivendas, si, asi é… a xente despexada das suas casas por problemas económicos, o concello de Vigo non ten alternativa habitacional para os seus habitantes… os habitantes que foron despexados das suas vivendas foron  expatriadas a concellos da contorna de Vigo, si foron obrigados a deixar Vigo e as suas amizades e familiares para ter teito…. cantos habitantes perdeu Vigo nestes últimos anos? moitos e iso non ten nada que ver Feijóo senon o concello de Vigo que vendeu as vivendas para emerxencias sociais escudado no eido de mercar os terreos da cidade da xustiza cando pois xa se sabia que ia para o antigo xeral… en fin, por favor mirade mais alo do discurso que os creedes dun tipo que minte.

Posdata

Por certo botou xente da cidade ou sexa perdeu habitantes e non so habitantes senon cartiños que o estado da por X habitantes e os CARTIÑOS dos propios habitantes.

Nota

Ao fin e ao cabo, non se trata de promover o uso do transporte público e diminuír o uso dos coches particulares na cidade? Pois iso. Tarxeta bus para todo o mundo.

Exclusiva

O que supura aquí é que en 2019 Vitrasa remata concesión e quere seguir tendo un sistema tarifario IMPRESENTABLE que obriga a compensar sempre con recursos públicos con cada mellora do servizo. Os novos buses innecesarios polo tempo de rodaxe dos anteriores e o feito de que paguen eles os envíos masivos da PASSVigo son accións encaminadas a “seguir coa mangantada”.

No ano 2012, Abel Caballero aseguraba que “non se prorrogaría a concesión a Vitrasa mentres el fose o alcalde”, mais, co remate da concesión no 2019, a inexistencia dos pregos para o novo contrato, a inversión que está realizando a concesionaria actual co envío das Pass Vigo, e o adianto da renovación de 12 autobuses no 2017, o grupo municipal da Marea de Vigo non pode senón cuestionarse a existencia dalgún acordo cara a unha prórroga. “Que sentido ten que Vitrasa no último ano de concesión estea investindo miles de euros nunha campaña como a da Pass Vigo” matiza Rubén Pérez.

 

 

A letra pequena das futuras “cintas mecanicas” da Gran Vía de Vigo

Unhas cintas como a desta fotografia van a instalar na Gran Vía de Vigo, unhas cintas nas que o alcalde vende que sera boas para todas as persoas xa que é salvagardar a pendente do 9% da costa que ten a Gran Vía no proxecto Vigo Vertical, non so así vende as cintas mecanicas e para mostra este argumentario.

Argumentario:
»As cintas instalaranse entre Urzáiz e Praza de España para salvar esta pendente do 9% en pouco máis de dous minutos.
»Na actualidade, a paso normal, requírense máis de 10 minutos. Serán catro tramos de ramplas mecánicas cubertas por unha estrutura composta por sucesivos e irregulares pentágonos de cores unidas por cristal.
»O proxecto inclúe unha gran praza pública á altura do Corte Inglés, onde se creará un gran paso de peóns de practicamente 60 metros de ancho entre as rúas Ecuador e Venezuela.
»Este novo espazo estará elevado con respecto á calzada actual.
»A intervención obrigará a trasladar a icónica escultura dos Rederos que preside agora a parte baixa da Gran Vía.
»Abel Caballero asegurou que se colocará en “un emprazamento nobre e visible como se merece”.
»A finais de 2018 poderase percorrer os 650 metros deste tramo da Gran Vía mediante a mecanizada solución.
»O inicio das obras está programado para este o ano 2017.

Eu pregunto; serán para todas as persoas estas cintas mecánicas? tan só encontro nos fabricantes das ditas cintas mecánicas nos seus manuais o seguinte:

Cousas prohibidas:
»Prohibido carriños de bebe.
»Prohibido cadeiras de rodas.
»Prohibido carriños de compra / portamaletas.
»Prohibido sentar na varanda.
»Prohibido meter a man na cinta.

Agora ven o #VigoVerdade, cousas que son certas do Vigo mecánizado

As escaleiras mecánicas da Porta do sol non son para todos os públicos xa que pois quedan fóra a pais e nais cos carriños de bebe, a xente que usa cadeira de rodas, non teñen dispositivo para xente invidente, non ten sistema de emerxencia en caso que falte a enerxía.

O elevador da rúa de Camelias é un elevador para toda clase de cidadán e cidadá, ten dispositivo para xente invidente pero carece dun dispositivo de emerxencia en caso que falte enerxía, devandito elevador pasa períodos longos de avarías, avarías das cales se queixan os veciños da zona, avarías que constan na empresa do mantemento do mesmo elevador.

As escaleiras mecánicas e elevador do parque Pizarro-Ribadavia, as escaleiras non son para todos os públicos xa que pois quedan fóra a pais e nais cos carriños de bebe, a xente que usa cadeira de rodas, non teñen dispositivo para xente invidente, non ten sistema de emerxencia en caso que falte a enerxía mentres que o elevador é un elevador para toda clase de cidadán e cidadá, ten dispositivo para xente invidente pero carece dun dispositivo de emerxencia en caso que falte enerxía. A diferencia das escaleiras mecánicas da Porta do Sol e o elevador da rúa Camelias estes mecanismos electricos estan en funcionamento todo o día mentes que os dito anteriormente estan programados para activarse nunha hora e desactivarse noutra.

Volvo ás cintas futuras de Gran Via, moitas persoas que as empregan Alcampo ou Carrefour para facer as súas compras din ver a pais e nais co carriño de bebe e tamén miran a xente en cadeira de rodas usándoas pero estas persoas no caso de que tales cintas tivesen un fallo e sufrisen un accidente pois o centro comercial non se farían cargo do accidente xa que para eses sectores cidadáns están os ascensores e en caso remoto de non ter a correspondente pegatina que vai na caixa das cintas posta o responsabel e o centro comercial, as cintas só están para os carriños da compra e as persoas que acompañan a estes, ditos carriños están adaptados para poder ser utilizados na devandita plataforma xa que na parte das rodas teñen dita adaptación e as rodas mesmas tamén.

A xente cre que a pendente que ten os Alcampos e os Carrefour é igual á que hai en Gran Vía cosa que non é certa hai mais pendente na Gran Vía que nas áreas mencionadas.

En fin, para que se pon unhas cintas mecanicas na Gran Vía de Vigo?? pensen e saberán eu tan só deixo estes datos e vosas son as conclusións á miña opinión só para veneficiar a unha gran área comercial como é o Corte Ínguas e non pensar nos pequenos e medianos negocios que hai nos laterais da Gran Vía.

Por certo nas infografías  o argumentado pola miña banda o deixan tamén claro para que tipo de xente se fara ditas cintas, toda xente “normal” e nova.

 

Tema árbores

As 128 árbores plantados no tramo da Gran Vía comprendido entre Urzaiz e a praza de España desaparecerán coa transformación que planea o Concello para dotar de ramplas mecánicas a esta rúa. No proxecto da obra recóllese que os 45 camelios e 29 naranjos amargos do bulevar deben ser trasplantados, mentres que os 41 castiñeiros das Indias e os 13 tilos das beirarrúas laterais deben ser tallados.

Rubéns Rocha [@IlCanallaRubens]

Infografías do proxecto

 

 

Vigo flashback: A ponte de Toralla recuperada

O 25 de outubro de 1997 os vigueses coñecían que a xustiza lles había dado a razón no preito que mantiñan cos propietarios da illa de Toralla polo uso da ponte. Despois dun itinerario xudicial de dez anos, o Tribunal Supremo rexeitaba o último recurso interposto polos insulars, que reclamaban en exclusividade o uso e goce a ponte e das praias. Deste xeito, se liberalizaba o paso pola ponte, sen que para chegar á illa, fose necesario acceder en barco ou a nado. Ademais, a Lei de Costas tamén establecía que os propietarios da illa deberían ceder para dominio público seis metros de terreo a partir da máxima pleamar rexistrada.

Outros aspectos recolleitos na sentenza eran o mantemento da prohibición da entrada de vehículos alleos aos residentes da illa. Así mesmo, non se establecían indemnizacións para o grupo formado polas comunidades de propietarios Torre de Toralla e Castro de Toralla e pola entidade Toralla S.A..

Os propietarios obtiveron unha concesión por 99 anos condicionada ás necesidades do dominio público e decidiron construír a ponte cos seus propios recursos. A entrada en vigor da Lei de Costas de 1989 estableceu que as concesións outorgadas para construír accesos a illas de propiedade privada serían revisadas para que quedasen abertas a uso público en idénticas condicións de utilización que as particulares.

Traducción por Rubens Rocha

Artigo da Voz de Galicia

Vigo flashback: Proxecto Toralla 1978

O 29 de maio de 1978, o Tribunal Supremo sentenciaba a negativa para construír na mencionada insua un edificio de considerable lonxitude e nove plantas de altura. Unha especie de pantalla que viña complementar á xa construída torre.A sentenza viña dar a razón ao Concello de Vigo que nos primeiros anos setenta vetou o proxecto da sociedade Toralla. Os propietarios dos terreos lograran que a comisión provincial de urbanismo aprobase o proxecto en outubro de 1968.
«Vai contra toda idea non só paisaxística senón que ata teño medo de que se afunda a illa», chegou a dicir durante a sesión plenaria do 1 de agosto de 1975 o alcalde Joaquín García Picher, que impediu a ampliación do proxecto. Para iso, aludiu á entrada en vigor provisional do plan xeral do ano 1970. A xogada permitiulle paralizar momentaneamente. Só de momento porque a Audiencia da Coruña anulou o acordo municipal para permitir o desenvolvemento daquel proxecto urbanístico.

O Concello de Vigo recorreu ao Supremo, obtendo finalmente o resultado buscado. Nesta sentenza, o alto tribunal recoñecía á empresa o dereito para construír respecto ao plan xeral, o que consentiría unha ocupación máxima do 33 por cento das parcelas edificables. Isto traducíase nun edificio dun baixo e dúas plantas, pero non aquela pantalla de vivendas.

O alcalde Manuel Soto representou a alegría da maior parte dos habitantes de Vigo, e resaltou o feito de que se trataba da primeira sentenza que estimaba a defensa da paisaxe e a contorna ecolóxica. Na sentenza facíase alusión a esa circunstancia. Nun alarde de gran enxeño, os autores do proxecto bautizara este segundo edificio como Parque. A illa fora comprada aos herdeiros de Martín Echegaray en 1965. A orixinal empresa Toralla S.A. obtivo permisos para construír a ponte, varias defensas contra o mar e a actual torre, así como as 34 parcelas que agora ocupan os chalés.

No proxecto inicial contemplábase tamén un edificio pantalla de nove alturas e 120 metros de lonxitude, que debería achegar 85 vivendas máis. Por certo que tamén se opuxeron aquela mole os propietarios dos pisos da torre e tamén das vivendas unifamiliares.

Traducción Rubens Rocha
Artigo da Voz de Galicia

Unha vela da cabeza de Trump acéndese para unha causa moi nobre

Un colectivo de creativos en Los Ángeles, California, deseñou unha vela que se acende para apoiar causas que ao presidente de EE. UU. non parecen importarlle. Canto tempo pode durar Donald Trump como presidente de EE. UU? Esa é a pregunta detrás de The Trump Candle (a vela de Trump), un proxecto que aborda con humor (e algo de esperanza) algo que millóns de persoas pregúntanse cada día.

“Creamos esta veladora para pedir ao universo que Trump deixe a presidencia e regrese á súa vida de mansións extravagantes e campos de golf […] é só cuestión de tempo”, di a proposta orixinal de The Trump Candle, un proxecto do arxentino Juan Pablo Oubiña e o español Curro Chozas, fundadores de o-1 Agency, unha axencia publicitaria en Los Ángeles, California.

O obxectivo? Crear un movemento que provoque un efecto tipo facho olímpico, convidando á xente para acender a vela, xa sexa virtualmente – compartindo este vídeo a través das redes sociais– ou comprando unha para acendela na súa casa ou negocio.

Oubiña di que el e o seu socio doarán o 30 por cento dos ingresos derivados da venda destas velas a organizacións sen fins de lucro que apoian causas como dereitos dos inmigrantes, as mulleres, os grupos LGTB e a protección ao medio ambiente.

No vídeo aquí abaixo podes facer un rápido percorrido por algunhas das “barbaridades” que nos regalou o presidente de EE. UU., incluíndo a súa famosa diatriba contra os mexicanos e mofanándose de como un home poderoso pode facer o que queira coas mulleres.

 

E así, coa esperanza de desatar un movemento global –e pedir por un milagre colectivo– a vela de Trump está a botar man do poder dos medios sociais, creando unha páxina especial en YouTube e contas dedicadas en Facebook, Instagram e Twitter.

E vostedes, que din? Apagarase a presidencia de Donald Trump tan rápido como esta vela?

Empeza unha campaña de recollida de sinaturas nunha plataforma dixital contra a implatación das cintas transportadoras na Gran Vía

Ángeles De Andrés unha veciña de Vigo empezou a recoller sinaturas contra a colocación das cintas transportadoras na Gran Vía de Vigo, esta veciña da cidade ven dirixir unha carta ao alcalde da cidade Abel Ramón Caballero no que relata o seguinte.

“Estimado Alcalde de Vigo, D.Abel R Caballero; con estas sinaturas, nos diriximos a vostede para pedirlle que o conxunto escultórico coñecido como “Os Rederos” sito na confluencia Gran Vía- Urzáiz de Vigo; NON SEXA RETIRADO para implantar unha pasarela automáticaque podería arrincar un pouco máis arriba, xusto diante do que tras máis de 25 anos erixido, converteuse en moito máis que un ornamento urbano. Neste momento, “Os Rederos” son EMBLEMA DE VIGO. Por ela pasaron motivos festivos, reivindicativos e ata duelos. Simbolizan A FÓRZA TESÓN CAPACIDADE E POTENCIA DE VIGO e os seus cidadáns. Tras un cuarto de século, “Os Rederos” pertencen e son MOI QUERIDOS por tres xeracións de vigueses. Fai moito que pasaron de ser “unha estatua”A PATRIMONIO CREMATÍSTICO DE VIGO QUE PERTENCE AOS VIGUESES E HA DE QUEDAR FÓRA DE DECISIÓNS E ARBITRIOS POLÍTICOS. Non me imaxino a Carmena trasladando a fonte de Neptuno para colocar a pantalla de plasma circular como a nosa naquela rotonda.

Estimado ALCALDE, os asinantes desta petición solicitamos reconsidere a súa decisión e postura.”

Se desexas participar nesta recollida de sintautras tan so tes que ir a esta ligazón e votar “SALVEMOS AOS REDEIROS!

Construcción Pontevedra ven a abrir unha enquisa cidadá respeto se cambiarias os Rederos polo PezSeto

NoticiasVigo.es en colaboración con Construcción Pontevedra ven a abrir unha enquisa sobre o tema de moda da cidade olivica, CAMBIARÍAS OS REDEROS POLO PEZSETO?.

Nos últimos días xerouse en Vigo un importante debate pola intención do Concello, de substituír con motivo da reforma de Gran Vía, a emblemática escultura de “os rederos” por un ornamento vexetal con forma de peixe. O autor da obra Ramón Conde, mostrou as súas reticencias a esta decisión municipal. Por estas declaracións, o Alcalde de Vigo cualificou ao artista de “prepotente” e lembroulle que “en Vigo mandan os cidadáns”. Como en Vigo mandamos os cidadáns, queremos darvos a oportunidade de que votedes, a enquisa finaliza en 6 días e noticiasvigo.es anímavos a participar.

Para facer o voso voto tan so tedes que entrar nesta ligazón.

 

Por que se lembra o 27 de xaneiro o Día Internacional da Conmemoración do Holocausto?

O 27 de xaneiro de cada ano a UNESCO rende tributo ás vítimas do Holocausto. Nesta data conmemórase a liberación en 1945 polas tropas soviéticas do campo de concentración e extermino nazi de Auschwitz- Birkenau.

Durante a Segunda Guerra Mundial, o réxime nazi e os seus colaboradores asasinaron a uns seis millóns de xudeus, -homes, mulleres e nenos-, nun intento de aniquilar sistematicamente á comunidade xudía de Europa.

Aquel 27 de xaneiro de 1945 o exército soviético abría as portas do inferno en Auschwitz- Birkenau, onde aínda se atopaban algo máis de 7.500 prisioneiros, que recuperaban a liberdade tras sobrevivir ao horror dos campos de concentración nazis, onde Adolf Hitler puxo en práctica con mortífero éxito a súa “solución final”.

A Asemblea Xeral das Nacións Unidas estableceu o 1 de novembro de 2005, na Resolución 60/71 designar o 27 de xaneiro Día Internacional de Conmemoración en Memoria das Vítimas do Holocausto. No texto da resolución cítase que, a Asemblea Xeral reafirmando a Declaración Universal de Dereitos Humanos, en que proclama que toda persoa ten todos os dereitos e liberdades enunciados nela, sen facer distinción algunha por motivos de raza, relixión ou de ningunha outra índole.

Lémbrase o artigo 3 da Declaración Universal de Dereitos Humanos, no que se afirma que todo individuo ten dereito á vida, á liberdade e á seguridade da súa persoa.

O artigo 18 da Declaración Universal de Dereitos Humanos e o artigo 18 do Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos, nos que se proclama que toda persoa ten dereito á liberdade de pensamento, de conciencia e de relixión.

Tendo presente que o principio en que se funda a Carta das Nacións Unidas “de preservar ás xeracións vindeiras do flagelo da guerra” testemuña o vínculo indisoluble que existe entre a Organización e a traxedia sen parangón da segunda guerra mundial.

O Holocausto non só afectou profundamente os países onde se cometeron crimes nazis, senón que tamén repercutiu en moitos outros lugares do mundo. Sete decenios despois dos feitos, os Estados Membros comparten a responsabilidade colectiva de abordar os traumas remanentes, manter medidas que permitan unha conmemoración eficaz, coidar dos lugares históricos e promover a educación, a documentación e a investigación. Esta responsabilidade obriga a educar sobre as causas, as consecuencias e a dinámica de tales delitos, así como a fortalecer a *resiliencia dos mozos contra as ideoloxías de odio. O 70º aniversario da Convención para a Prevención e a Sanción do Delito de Xenocidio é máis pertinente que nunca xa que o xenocidio e os crimes atroces séguense repetindo en diversas rexións do mundo.

 

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

A reserva de auga desalinizada máis grande do mundo

Os Emiratos Arabes Unidos construíron a reserva de auga desalinizada máis grande do mundo, baixo un deserto.

En 1960, os Emiratos Árabes Unidos tiñan ao redor de 90,000 persoas. Hoxe, ten 100 veces máis. Iso non sucedería simplemente porque alguén atopou petróleo no deserto. Os residentes do país necesitan auga e moita. O petróleo axudou, por suposto. Permitiu que o país constrúa plantas de desalinización grandes, custosas e que consomen moita enerxía. Tal é o amor de EAU pola auga que agora figura entre os maiores consumidores de auga do mundo, en ao redor de 600 litros por día por persoa.

Hoxe (15 de xaneiro), no lanzamento do Cume Internacional da auga de 2018 en Abu Dhabi, o país deu un paso grande e audaz para garantir a seguridade da auga para os seus residentes. A Autoridade de Auga e Electricidade de Abu Dabi deu a coñecer a reserva máis grande do mundo de auga desalinizada artificialmente. A reserva existe nun acuífero baixo o deserto de Liwa no extremo sur do país, a un 160 km de distancia das plantas de desalinización situadas na costa.

Contén ao redor de 26 mil millóns de litros de auga, e necesitou 26 meses para enchelo. En caso de emerxencias, a reserva pode proporcionar ao redor de 100 millóns de litros de auga por día aos residentes do país. A auga que a reserva pode proporcionar cada día é só unha fracción do 6 mil millóns de litros de consumo diario do país. Isto débese a que o consumo total inclúe usos que van máis aló do estritamente necesario, como regar os numerosos campos de golf do país, utilizar piscinas cubertas de quenllas e enormes parques de entretemento. Mesmo antes de pensar na escala da empresa, é alucinante considerar que hai un país no planeta cuxa estratéxica reserva de auga xace baixo un deserto. A planificación para construír a reserva comezou en 2002, e custou ao redor de $ 450 millóns.

A auga desalinizada transpórtase a través de tubaxes grandes (de aproximadamente 1 metro de diámetro), que se ensamblaron xuntas no deserto mediante soldadura de alta precisión para que sexan a proba de fugas durante polo menos 50 anos. A auga logo vértese a uns 80 metros baixo terra a través de tubaxes perforadas, onde se filtra máis profundamente no acuífero. Hai ao redor de 300 pozos para recargar, recuperar e observar a auga do acuífero. “As plantas de desalinización poden ser pechadas por tormentas, un mal funcionamento, unha balsa ao azar e mesmo o fenómeno da marea vermella que se viu exacerbado polo cambio climático”, dixo Saif Saleh Ao Seairi, que dirixe ADWEA.

Imaxe satelital da Reserva Estratéxica de Auga de Liwa nos EAU. Os puntos verdes son localizacións de bombas para encher e drenar a reserva. (ADWEA)

O fenómeno de marea vermella é outra frase para describir unha floración de algas, que ocorre con maior frecuencia a medida que os mares se quentan. A investigación de ADWEA mostra que as floracións de algas son unha ameaza nova e potencialmente grave para a seguridade da auga na rexión. “O goberno deuse conta da necesidade dunha subministración alternativa para cubrir as nosas necesidades (e) tamén mitigar os riscos climáticos”, continuou. Ao Seairi dixo que as leccións aprendidas na construción da reserva compartiranse cos “socios rexionais”. É probable que estas leccións axuden a que o seguinte proxecto sexa un pouco máis barato. Mesmo entón, aínda que Ao Seairi non o dixo explicitamente, eses socios rexionais só poden incluír estados petroleiros que poden permitirse unha reserva tan custosa. Para a maioría das persoas que enfrontan escaseza de auga, non hai diñeiro do petróleo para axudar.