Abel Caballero segue desprezando a lingua nai de Galiza.

ilcanallarubens_ensino en galego_2016
Abel Caballero fará dous campamentos de investimento lingüístico, así o comunicou no seu programa de Localia do pasado día 26 de maio, obvio, pero saben de que? de Ingles, mentres tanto deixa de lado o Galego se xa non fose suficiente coas súas bolsas de ingles, como vén facendo desde o 2007, tal e a súa política linguistica como a do PP de Galicia ao respeto do Galego.
O problema de que o galego este deteriorandose reside cando non se fomenta desde a crianza dun neno ou nena, para iso é necesario fomentalo, é preciso un investimento real porporcional como se fai noutros paises da Union Europea.
“Que o galego non chegue nin sequera ao 5% dos nenos e nenas nas principais cidades de Galiza é tremendo”.
Sabemos que o galego é a lingua claramente maioritaria da poboación maior de 65 anos. Case o 90% deste sector ten o galego como lingua de uso habitual. Con todo, esa cifra está por baixo do 20% nos menores de 14 anos. Temos unha liña descendente peligrosísima. É tremenda esa fractura, que se produce no conxunto do país, pero é precisamente onde máis poboación nova vive, nos pobos e nas grandes cidades, onde esa porcentaxe é moi inferior ao 20%.
En Vigo como na Coruña, andan as porcentaxes ao redor do 5%. Son cifras de extinción. En lugares máis rurais ou pobos pequeniños aí si que o galego segue sendo a lingua maioritaria mesmo na poboación máis nova pero non é aí onde está a maioría da poboación. Que o galego non chegue sequera ao 5% dos nenos e nenas nas principais cidades do país é tremendo, un 3% de escolas de infantil usaban o galego nas sete grandes cidades… eses datos da Mesa mostran o que implica o Decreto do Plurilingüismo, que tenta facerse cunha trampa da democracia. Nun centro de ensino no que o 49% queira que o ensino de infantil sexa en galego, vai impoñer o ensino en castelán. A eses nenos e nenas nin sequera déaslle dá a posibilidade de usar o galego. Para que haxa liberdade para o uso de calquera idioma, tes que ter oportunidade de coñecelo. Unha persoa non é libre de falar un
idioma se non o coñece. Iso é o que está a facer agora o ensino con respecto ao galego como os campamentos urbans, como e fomentar máis o Ingles que a lingua nai da galiza.
Estalles coartando aos nenos e nenas a liberdade de poder elixir o galego, porque non teñen a oportunidade de ter a competencia necesaria para usalo… Ou lle damos unha volta a isto ou o damos por imposible.
Cando o concello de Vigo tenta fomentar o galego na cidadanía acaba mostrando que teñen un equipo de goberno que carece de persoal cualificado para promocionalo, para mostra a instantánea que veran de seguido. Vigo e coñecido na Galiza como a cidade Gastrapo polas súas numerosas veces que o empregan para serigrafiado nas papeleiras ou cartaces instucionais como ás pracas identificativas das rúas.
ilcanallarubens_cartaz dinoseto gastrapo_2016
O investimento do concello de Vigo cara á lingua nai é un insulto cara a publicación do primeiro exemplar da obra de Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro que se editou en Vigo, obra que marcaría o inicio do “Rexurdimento” ou o renacemento cultural do galego. O alcalde da cidade presume de Vigo e Vigo pero a verdade de defender a lingua nai é efémera ata o punto de insultante, dito alcalde nos plenos municipais non emprega o galego habitualmente so o fala cando lle falan en galego senon segue co seu peculiar español, tamén acontece isto nas roldas de prensa.
Rubens Rocha

O conto de Mayne, un conto sen fin.

ilcanallarubens_ESTACION VIGO-URZAIZ_2016

A nova licitación realizarase mediante procedemento negociado con publicidade e sobre a base do anterior prego.

O día de onte soubemos que o Consello de Administración de Adif aprobou de novo a licitación para o desenvolvemento, construción e explotación dun edificio comercial Vialia na estación ferroviaria de Vigo-Urzáiz. Despois de que o concurso queda deserto na anterior convocatoria, Fomento optou por iniciar un novo proceso, tal e como adiantou a ministra de Fomento, Ana Pastor. A construción do espazo, cuxa explotación se adxudicará por un período de 50 anos, realizarase seguindo o deseño de Mayne.

O prazo para entregar as ofertas venceu hai uns días, con todo, o ministerio non renuncia á obra senon busca unha financiacion público-privada. No novo prego de licitación inclúese, ademais do procedemento negociado, dúas novidades principais respecto ao anterior: o prazo de presentación de ofertas fíxase en catro meses e, se no prazo de 24 meses non se aprobou definitivamente o plan e non se obteñen licenzas oportunas para a construción do centro ou non se puidese executar, quedará resolta a adxudicación. Neste último caso, Adif adquiría o proxecto realizado polo adxudicatario mediante unha compensación económica.

O 21 de xaneiro deste ano, a conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez comprometeuse dicindo que a estación intermodal de Urzáiz farase “contra vento e marea” e será a primeira de Galicia.

“En 2016 contaremos por tanto co proxecto construtivo. É a estación intermodal que Vigo merécese, con 21 dársenas de autobuses susceptibles de ampliación e 9.000 metros cadrados”, subliñou acompañada do delegado da Xunta en Vigo, Ignacio López-Chaves, e a portavoz do grupo municipal do Partido Popular, Elena Muñoz. O orzamento do proxecto básico rolda os 350.000 euros e ten un prazo de 9 meses.

Segundo detallaron os técnicos, que onte comezaron nos terreos da estación de Urzáiz os traballos topográficos, as 21 dársenas que se construirán como mínimo estarán cubertas. Ademais, haberá un acceso a través da rúa Lepanto -como agora- e habilitarase unha saída directa para os autocares desde a estación de buses á autoestrada AP-9. Segundo explicou a conselleira, nunha primeira fase -omitió fixar datas- estará conectada co edifico provisional de viaxeiros de Adif para, posteriormente, facelo co futuro centro Vialia deseñado polo arquitecto Thom Mayne.

O proxecto inclúe a construción dunha gran glorieta na entrada e acceso directo á autoestrada AP-9. Para levar a cabo estes traballos -dixo Vázquez- é necesario derrubar unha mazá de tres edificios. Neste sentido, a conselleira de Infraestruturas anunciou onte a petición dunha reunión co Concello para abordar estes traballos. Ao seu xuízo -subliñou- tanto as expropiacións como a súa execución debe correr por conta do Concello olívico. “Tal e como indica o PXOM de 2008, que non debe ser desculpa (a súa anulación) para esquivar os diferentes compromisos das administracións. Nel había un compromiso expreso do Concello de Vigo, que executaba e expropiaba o necesario para facer os accesos”, remarcou.

ilcanallarubens_ESTACION INFOGRAFIA ITERMODAL VIGO-URZAIZ_2016

A pregunta que se fai este redactor é, farase unha vez realizada a gran superficie comercial ou antes da realización da superficie? mentres tanto a estación de autobuses da cidade segue deteriorándose facendo así unha mala imaxe para os pasaxeiros e pasaxeiras que usan ese medio de chegada á cidade.

Día da Lingua Autóctona do Peru

ilcanallarubens_Día da lingua autóctona en Peru_2016

Cada 27 de maio no Perú, celébrase o “Día do Idioma Nativo” ou “Día da Lingua Autóctona”, unha xornada oficial (Decreto Lei 21156, do 27 de maio de 1975) en recoñecemento de tan importante manifestación de multiculturalidad.

Así, o protagonismo de este “Día de téñeno” linguas como o Quechua, o Aimara, o Uro, o Culle, o Muchick, o Shipibo, o Campa ou o Huitoto, por exemplo.

Segundo algunhas estatísticas, o 50% da poboación do Perú fala só o castelán, o 35% é bilingüe (español- quechua) e un 12% só fala o quechua ou aimara, e o 3% restante, linguas selváticas.

Esta celebración promove o recoñecemento e respecto polos os idiomas nativos: quechua, aymara ou linguas selváticas. Os mesmos son parte da cultura de miles de peruanos que viven nas rexións de serra e selva do Perú.

O goberno de Juan Velasco Alvarado en 1975 oficializou o Quechua con recoñecemento do legado ancestral das culturas peruanas. Con respecto á escritura se oficializó o alfabeto quechua e aimara segundo R.M. Nº 1218-85-ED, a súa data 24 de de decembro de 1985.

Cabe reflexionar sobre o fala das linguas Quechua e Aymara na súa patria. Estívose escoitando en moitos eventos que o problema no Perú é de actitudes, respecto das linguas nativas das suas crianzas, mozos prefiren falar máis o Español que o Aymara ou o Quechua, a pesar que son falantes quechuas ou aimaras debido ao prexuízo do pouco valor da súa lingua nativa tal como pasa na Galiza. Así mesmo obsérvase hoxe en lugares de fala Quechua e Aymara que non todos falan a súa propia lingua nativa para comunicarse en todas as circunstancias e situacións cotiás. A gran maioría dos fillos descendentes senten que identificarse como parte conformante entre falantes Quechuas leva a sufrir discriminación, non conduce ao desenvolvemento, por iso prefiren pertencer ao grupo falantes da lingua o Español. Cando unha lingua non ten falantes simplemente tende a desaparecer, a UNESCO en marzo do 2009 na publicación de Atlas “das linguas en perigo” sinalou que o Aymara e o Quechua son linguas que corren o risco de desaparecer.

A súa rexión Cajamarca son varios os esforzos que se realizan ultimamente para rescatar o Quechua e grazas ao compromiso de moitas persoas interesadas niso conseguíronse algúns logros en certa media, con todo é preciso continuar con esa proposta para evitar que do mesmo xeito que tantas outras manifestacións culturais propias da súa rexión desaparezan.

Rubens Rocha

Axudas e subvencións públicas non exentas na declaración do IRPF

ilcanallarubens_infografiaaxudas

Os contribuíntes que reciben algunha subvención da Administración deben ter especial coidado esta ano coa declaración da Renda.

Segundo publica o xornal Faro de Vigo, Facenda está a multar a miles de galegas e galogos por non declarar axudas e subvencións públicas. Os beneficiarios teñen que devolver ata a mitade da prestación recibida e abonar un recargo de entre un 20% e un 40%.

Segundo este medio, o cambio na campaña da renda deste ano respecto de exercicios anteriores é que miles de contribuíntes galegas e galegos enfróntanse a multas se omiten rendas non exentas, xa que desde 2015 a Axencia Tributaria dispón da listaxe de beneficiarios. Desde o ano pasado, as administracións (o Estado e no caso de Galicia, Xunta, concellos e deputacións) están obrigadas a remitirlle a relación de todos os cidadáns que recibisen algunha axuda pública.

A lei tributaria exime de presentar a declaración a aqueles contribuíntes con ingresos inferiores aos 22.000 euros anuais, pero se teñen máis dun pagador si deberán presentala. É dicir, as subvencións recibidas por persoas que realizan ou non actividades económicas teñen a consideración de ganancias patrimoniais polo que non están exentas no Imposto sobre a Renda.

Desmentido dun HOAX sobre as mobilizacións contra a reforma laboral francesa.

ilcanallarubens_ 25-S Ocupa o CongresoAnda a circular esta foto polo facebook, decir que esta foto NON e FRANCIA, os vehículos franceses antidisturbios son de cor branca, senon esta fotografía e do rodea o Congreso, tamén coñecido como 25-S e nun principio Ocupa o Congreso foi unha acción convocada para o 25 de setembro de 2012 na cidade de Madrid, coa intención de rodear o Congreso dos Deputados de España. A idea orixinal de rodear o congreso partiu da colectivo Plataforma ¡En Pie!, mentres que a chamada Coordinadora 25-S acolleu asembleas e outros colectivos que quixeron participar na protesta.

A manifestación foi autorizada pola Delegación do Goberno en Madrid. Realizouse un gran despregamento policial de máis dun milleiro de axentes, entre os que se atopaban 1350 axentes da Unidade de Intervención Policial, coñecidos popularmente como antidisturbios. Ademais, valouse e restrinxiu o paso pola Carreira de San Jerónimo, onde se sitúa o Congreso, así como numerosas rúas adxacentes. Durante o desenvolvemento da protesta varios miles de persoas concentráronse na Praza de Neptuno de forma pacífica, aínda que a manifestación acabou sendo disolta mediante cargas policiais que mesmo se estenderon a outros lugares como a estación de Atocha. O saldo final foi de 34 detidos e 64 feridos, 27 deles policías. A acción recibiu xestos de apoio noutras cidades españolas coa convocatoria de distintas accións; tamén se organizaron protestas en países estranxeiros como Alemaña, Francia e Países Baixos, aínda que con pouca repercusión.

En resposta ás cargas policiais, convocáronse novas concentracións nos arredores do Congreso para os días 26 e 29 de setembro. Políticos, asociacións e ONG criticaron a «desproporcionada» resposta policial do día 25.

Rubens Rocha

25 de Maio, Dia da Patria Arxentina

ilcanallarubens_25 de Maio, Dia da Patria Arxentina_2016

A Revolución de Maio de 1810

O 25 de maio é lembrado como unha data patria en Arxentina, con carácter de feriado nacional inamovible, polo que se celebra exactamente o 25 de cada ano, independentemente do día da semana en que caia. E aínda que é unha data bastante importante para eles, probablemente moitos de vostedes non saiban que se conmemora:

ilcanallarubens_25_de_mayo_por_F._Fortuny

A Revolución de Maio, óleo de Francisco Fortuny

Chámase Revolución de Maio á serie de acontecementos revolucionarios ocorridos en maio de 1810 na cidade de Buenos Aires, capital do Virreinato do Río da Prata, dependente do rei de España. Esta tivo como consecuencia a renuncia (forzada) do vicerrei Baltasar Hidalgo de Cisneros e a súa substitución pola Primeira Xunta de Goberno que, aínda que gobernaba nominalmente en nome do rei de España -Fernando VII-, non recoñecía a autoridade do Consello de Regencia de España.

Así, a Revolución de Maio iniciou o proceso de xurdimento do Estado Arxentino, sen unha proclamación de independencia formal. Fernando VII fora deposto polas Abdicacións de Bayona e o seu lugar fora ocupado polo francés José Bonaparte, e a aparente lealdade cara a el é considerada na actualidade como unha mera manobra política, que ocultaba as intencións independentistas dos revolucionarios.

ilcanallarubens_1280px-Cabildoabierto-Subercaseaux

O Cabildo Abierto, por Pedro Subercaseaux

A declaración de independencia de Arxentina tivo lugar posteriormente, o 9 de xullo de 1816.¿Cales foron as causas externas? Dise que os ideais revolucionarios estranxeiros, pois aínda que a difusión das devanditas ideas estaba moi restrinxida nos territorios españois, igualmente difundíanse en forma clandestina. A declaración de Independencia dos Estados Unidos en 1776  e os ideais da Revolución francesa de 1789 serviron como exemplo para os criollos: fixéronlles crer que unha revolución e independencia en Hispanoamérica era posible e que era correcto defender os dereitos de propiedade e liberdade. Ademais, a coroación en España de José Bonaparte sementou dúbidas sobre a lexitimidade da autoridade virreinal.

Sexa como sexa, durante a mañá dese 25 de maio, unha gran multitude comezou a reunirse na Praza Maior, liderados por Domingo French e Antonio Beruti. Reclamábase, entre outras cousas, a renuncia definitiva do vicerrei e a formación dunha xunta de goberno. A xente comezou a axitarse, reclamando con entusiasmo, e a multitude parecía aumentar e enfurecerse. O Cabildo reuniuse e reclamou que a axitación popular fose reprimida pola forza, pero non tiveron éxito. Pronto chegou á sala capitular a renuncia de Cisneros, e tras iso, a composición da Primeira Xunta, que xurdiu dun escrito presentado por French e Beruti e apoiado por un gran número de firmas.

ilcanallarubens_Primera_Junta

A Primeira Xunta. Óleo de Julio Vila e Prades

A Primeira Xunta, oficialmente a Xunta Provisional Gubernativa das Provincias do Río da Prata a nome do Señor Don Fernando VII, estaba encabezada polo Cnel. Cornelio Saavedra. Os grupos que apoiaron ou levaron adiante a revolución non eran completamente homoxéneos nos seus propósitos… Algúns aspiraban a realizar unha profunda reforma política, económica e social, mentres que outros só pretendían unha renovación de cargos: desprazar aos españois do exercicio exclusivo do poder, pero herdando os seus privilexios e atribucións. Estes grupos traballaron xuntos para o fin común de expulsar a Cisneros do poder, pero ao conformarse a Primeira Xunta comezaron a manifestar as súas diferenzas internas.

As consecuencias desta revolución foron diversas, pero en parte condénsanse na idea de que, en ausencia das autoridades lexítimas, o pobo tiña dereito a designar aos seus propios gobernantes. Así, de maneira lenta e progresiva, Arxentina achegábase aos poucos ao sistema republicano como forma de goberno.

Rubens Rocha

Semana de Solidariedade cos pobos dos territorios non autónomos

FB_IMG_1464132482115

A Asemblea Xeral das Nacións Unidas, na súa resolución 54/91 , de data 8 de decembro de 2005, pediu a observancia anual da Semana de Solidariedade cos pobos de territorios non autónomos. Na Carta das Nacións Unidas (art. 73) , un territorio non autónomo defínese como territorio cuxo poboo «non alcanzou aínda a plenitude do goberno propio».

En 1946, varios Estados Membros das Nacións Unidas determinaron unha serie de territorios non autónomos baixo a súa administración e incluíronse nunha lista das Nacións Unidas. Aos países que administran territorios non autónomos chámanselles Potencias Administradoras. Como resultado do proceso de descolonización nos últimos anos, a maioría dos territorios foron retirados da lista.

Instou as Potencias administradoras que corresponda a que adopten medidas eficaces para salvagardar e garantir os dereitos inalienables dos pobos dos territorios non autónomos a dispoñer dos seus recursos naturais, incluída a terra, e a establecer e manter o control do aproveitamento deses recursos no futuro, e pide ás Potencias administradoras que adopten todas as medidas necesarias para protexer os dereitos de propiedade dos pobos deses territorios.

Tamén instou a todos os Estados a que, directamente e mediante as súas actividades nos organismos especializados e outras organizacións do sistema das Nacións Unidas, presten asistencia moral e material aos pobos dos territorios non autónomos.

Antecedentes

A Carta das Nacións Unidas ocúpase da cuestión dos territorios non autónomos que non están sometidos ao réxime de administración fiduciaria.

No Capítulo XI da Carta, a declaración relativa a territorios non autónomos, enúnciase que os Estados Membros que administran territorios que non alcanzaron aínda a plenitude da libre determinación recoñecen «que os intereses dos habitantes deses territorios están por encima de todo» e aceptan como un «encargo sacro» a obrigación de promover o seu benestar.

Con ese obxecto, as Potencias administradoras, ademais de asegurar o progreso político, económico, social e educacional dos pobos, comprométense a axudalos a lograr a libre determinación e a establecer institucións políticas democráticas. As Potencias administradoras teñen a obrigación de comunicar periodicamente ao Secretario Xeral información sobre a situación económica, social e educacional nos territorios baixo a súa administración.

En 1946, oito Estados Membros, Australia, Bélxica, Dinamarca, Estados Unidos de América, Francia, Nova Zelandia, Países Baixos e Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte, estableceron cales territorios sometidos á súa administración consideraban que eran territorios non autónomos. Indicouse un total de 72 territorios, dos que oito alcanzaron a independencia con anterioridade a 1959.

A comunicación de información pola Potencia administradora suspendeuse en relación con outros 21 territorios por diversas razóns. Nalgúns casos, como en relación con Porto Rico, Groenlandia, Alaska e Hawai, a Asemblea Xeral aceptou a cesación da información; noutros casos, a decisión foi adoptada de modo unilateral pola Potencia administradora.

En 1963, a Asemblea aprobou unha lista revisada de 64 territorios aos que era aplicable a Declaración sobre a concesión da independencia aos países e pobos coloniais, de 1960. A lista incluía os dous únicos territorios sometidos ao réxime de administración fiduciaria que quedaban naquel momento (Nauru e o Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico); os territorios non autónomos respecto dos cales se comunicaba información en virtude do disposto no Capítulo XI da Carta (apartado e) do Artigo 73), inclusive catro territorios administrados por España; Namibia (que entón se denominaba África Sudoccidental); e os territorios non autónomos respecto dos cales non se comunicaba información pero que a Asemblea determinara que eran territorios non autónomos, a saber, os territorios baixo administración portuguesa e Rhodesia do Sur (actualmente Zimbabwe). A lista ampliouse en 1965 para incluír a Somalia francesa (actualmente Djibouti) e Omán. As Illas Comoras foron incluídas en 1972 e Nova Caledonia en 1986.

Entre 1960 e 2002, 54 territorios alcanzaron a libre determinación. Na actualidade aínda hai 16 territorios non autónomos.

Rubens Rocha

Pablo Echenique, é un santo? ou un MONSANTO?

ilcanallarubens_PABLO ECHENIQUE_el glifosato_2016

Tópome na rede cunha magnífica e fresca reflexión do veterano xurista vasco, defensor de presos políticos e sociais, Juan Manuel Olarieta, publicada en 2014 e titulada “Podemos en todas partes”, da que extraerei máis adiante algúns parágrafos tan zumentos como incisivos.

Que Pablo Echenique sexa doutor en Física e membro do Consello Superior de Investigacións, dálle unha enorme vantaxe sobre este administrador, á hora de valorar e/0 xustipreciar os “avances” da Ciencia acerca dos chamados “transxénicos”.

Con todo, parece que os desastres e as manipulacións criminais perpetradas por empresas que comercian con tales inventos, non afectan a defensa que o doutor fai desa clase de alimentos, producidos a partir dun organismo alterado mediante enxeñería xenética.

Talvez por iso milita en Podemos, un colectivo de clara orixe transxénica. Pablo Echenique non debeu decatarse no seu día, de que máis de 125.000 campesiños suicidáronse na India como consecuencia dunha desapiadada campaña en favor deses produtos, que converteu a nación nun campo de probas de cultivos xeneticamente modificados.

Pablo Echenique coñece que esa práctica necesita gran cantidade de auga, pesticidas e abonos. Por esa razón, ao redor do 50% da produción mundial decántase por un cultivo de regadío demasiado esixente en auga, o que fai que mares como o Aral, en Asia Central, perdesen case a metade de superficie, ao ser desviados dous ríos que o alimentaban para regar plantacións de algodón e de arroz.

Pablo Echenique pasa olímpicamente de que o glifosato, o herbicida máis común en EEUU e no mundo enteiro, patentado e comercializado por Monsanto desde 1970 baixo o nome de Roundup, orixinou desastres incontables no medio mundo.

Só ler a etiqueta do produto, un científico debería tremer.

Resulta notorio e indiscutible que se observaron diversas e graves consecuencias para a saúde humana e animal.
Un equipo da Universidade francesa de Caen, dirixido polo biólogo molecular Gilles-Eric Seralini, levou a cabo un estudo que demostraba que a polioxietilamina, ou POEA, é máis mortal para as células humanas embrionarias, placentarias e umbilicais, que o propio glifosato.

Científicos cun curriculum talvez tan ou máis meritorio que o de Echenique, opinan hoxe que existen cinco puntos, cinco, aos que este Pablito debería estar atento.

Os alimentos transxénicos que defende o número 3 do Club de Fans de Pablito, poden provocar, por exemplo:

  1. Intoxicación: Ademais de xerar unha reacción que pode ser simple como unha intoxicación, os alimentos transxénicos poden causar alerxias como resultado do seu consumo frecuente.
  2. Resistencia a medicamentos: Debido á transferencia da resistencia a antibióticos, polo consumo de OGM que conteñen marcadores xenéticos con resistencia a antibióticos, algúns medicamentos deixan de ter o seu efecto sobre determinadas enfermidades infecciosas.
  3. Envelenamento: Maiores residuos de agroquímicos nos alimentos, deseñados para resistir un emprego maior de químicos, adoitan conter pesticidas e outros produtos, os cales foron relacionados con enfermidades crónicas, como o cancro, segundo especialistas da Universidade de Chicago.
  4. Mutacións xenéticas: A combinación de virus e bacterias nos alimentos transxénicos, poderían dar orixe a novas enfermidades ou cepas máis patógenas dalgunhas enfermidades, como as gastrointestinales.
  5. Dano ao fígado: De acordo cun estudo (publicado na revista Food and Chemical Toxicology), aplicado a ratas, o consumo frecuente durante dous anos de alimentos transxénicos poden dar lugar a dano hepático, ademais dun maior risco de tumoraciones.

E Juan Manuel Olarieta, sinala respecto diso: Segundo Echenique-Robba “todos” os científicos están a favor dos transgéncos porque son xente “máis instruída”.

Dá gusto e tranquiliza deixar os nosos asuntos en mans de xente tan ilustrada como o eurodeputado Echenique-Robba.

Cal é o verdadeiro problema dos transxénicos? Que están en mans de multinacionais, as cales “impoñen as súas condicións” aos pequenos campesiños.

A miña conclusión é a seguinte: se o problema non son os transxénicos senón as multinacionais (ou sexa, os monopolios), o asunto pasa da biotecnoloxía á economía e entón o ilustrado Echenique-Robba deixa de ser tan ilustre e o expediente debémolo deixar en mans dos economistas.

Que opinan eles dos transxénicos? Son rendibles? Crean postos de traballo? Aumentan as exportacións?

E da economía pasamos á política, porque a rendibilidade deriva de que os grandes “impoñen as súas condicións” aos pequenos e entón cambiamos de facultade e temos que irnos a Somosaguas, a preguntar a politólogos como Pablo Iglesias.

NOTA FINAL.- Pregúntome que pensarán os namorados da natureza limpa e non contaminada que vitorean a Podemos… Aínda que, a estas alturas, cando resulta obvio que as ONG máis populares do mundo están en mans dos gobernos que contaminan o medio ambiente e financian o terrorismo, moito témome que partidos como Verdes e/ou Ecoloxistas calen como mortos.

Fonte: “Podemos” hasta en la sopa.

Vía Carlos Tena e traducido por Rubens Rocha.

Á propósito do pacto IU-PODEMOS: O SORPASSO? QUE SORPASSO?

ilcanallarubens_QUÉ SORPASSO_2016

“Sorpasso” é un termo de orixe italiana que significa “adiantamento”. A expresión foi utilizada polo Partido Comunista italiano, cando xa de comunista tiña moi pouco, que tiña a pretensión, a través do que eles chamaban un “compromiso histórico“, de situarse electoralmente por encima da Democracia cristiá para terminar gobernando o país.

O que sucedeu en realidade foi que, polo camiño, o Partido Comunista non só non alcanzou o goberno, senón que, pese ao enorme arraigamento que tiña na sociedade italiana, desapareceu absolutamente da vida política dese país.
Pero o termo “sorpasso” foi tamén utilizado en España polo ex Coordinador de IU, Julio Anguita, para expresar a súa aspiración de adiantar nas urnas ao PSOE.

Con todo, o que ocorreu foi que IU e o PCE, descortizados polas súas numerosas contradicións ideolóxicas, tampouco lograron cumprir ese obxectivo na década dos 90 do pasado século, chegándose a converter ambas as en formacións con moi pouca influencia nas capas populares.

Nos nosos días, os dous novos discípulos de Anguita, Iglesias e Garzón, pretenden emular ao seu mestre nunha porfiada competición electoral co PSOE, na que os tres suxeitos en litixio empezan a parecerse ideolóxicamente entre eles coma se tratásense de idénticas pingas de auga.

Vén esta explicación previa porque nun interesante artigo titulado  “Que tipo de ?sorpasso? daríase o 26J?”, publicado no dixital “Esquerda Diario”.

O seu autor, Ivan Tamajón, formúlase un conxunto de pertinentes reflexiones ao redor da chamada “Unidade da esquerda”, que pretendidamente quixo materializarse nos pactos asinados entre IU e Podemos este principio de semana.

Del recollemos algúns parágrafos que estimamos de interese para os nosos lectores.

“A noticia da candidatura unitaria – escribe Tamajón- foi recibida con ilusión por amplos sectores populares e da clase traballadora”.

“O discurso de ambas as formacións, prometendo resolver demandas sociais, convida a imaxinar unha política de esquerdas, contestataria co réxime e os seus poderes facticos”.

“Con todo, o límite evidente é que o seu discurso choca frontalmente coa súa práctica política e a experiencia demostrouno. Desde todas as demandas abandonadas no últimos catro meses de negociación, ata a actitude amigable co PSOE actualmente xa pensando nun posible pacto o post 26J”.

Con todo, precisa o autor do artigo, na actualidade existen numerosos exemplos de cal é o rol dos social-liberais nos Estados burgueses.

Destaca o exemplo de Francia, onde con Hollande á cabeza, o Partido Socialista francés lexisla en contra dos traballadores e as clases sociais menos favorecidas.

Aplica, igualmente, políticas xenófobas que poderían compararse con algunhas das propostas da mesma Marie lle Pen.

“Defender “ás clases populares” e “recuperar o país” non pasa de ningunha das maneiras por un pacto cos social-liberais.

Como tampouco pasa por unha institucionalización e desactivación das mobilizacións, nun enfrontamento discursivo coa “casta”.

Tamajón puntualiza que en Grecia, con Syriza na xefatura do goberno, partíase dunha estratexia máis á esquerda que a que hoxe propoñen Iglesias e Garzón.

E xa se ve no que finalmente se converteron: en puros xestores das políticas da Troika no país heleno: aplicación do memorándum, privatizacións de sectores estratéxicos como o porto do Pireo, ou a reforma das xubilacións, son tan só algunhas das medidas que xa obran no haber de Alexis Tsipras.

“Desde que se anunciase a posibilidade do acordo -prosegue Ivan Tamajón- , tanto Pablo Iglesias como Alberto Garzón aseguraron ante os medios que co “sorpasso” non se trata de superar electoralmente ao PSOE “senón de derrotar ao PP e alcanzar a Moncloa“.

Por iso “toda a súa campaña empeza a virar desde o mesmo momento da firma nun ataque ao PP aparcando ao partido socialista nas súas críticas“.

Con todo, segundo Tamajón, o que realmente esconde esta orientación é un forte contido político que coa experiencia deste últimos catro meses de negociación, debuxa de forma moi clara a folla de ruta desta nova coalición.
O que desde Podemos e IU veñen dicir é que a súa intención o 27J, se os resultados sitúanos por diante do PSOE, é chamar novamente a un pacto de goberno a Pedro Sánchez.

É dicir, a mesma estratexia despregada despois do 20D: gobernar coa pata esquerda do Réxime do 78 .

Manter unha estratexia de pacto coa “pata esquerda” do réxime significa nin máis nin menos que asumir a reforma laboral de Zapatero, mirar cara a outro lado na demanda do pobo catalán, aceptar a Coroa, o Senado, e en definitiva preservar toda a estrutura política deste réxime herdeiro do franquismo.

Se o lector desexase constatar se o que asegura Tamajón é algo máis que unha interpretación persoal do momento político actual, bastaríalle con repasar as 15 escuálidas páxinas que contén o programa electoral elaborado por IU-Podemos.

Na lectura do seu contido poderá atopar a resposta ás estimacións que formula o articulista.

No programa de IU-Podemos avógase, sen ambaxes, por tímidas reformas, todas elas moi respectuosas cos privilexios dos grandes capitalistas, e por unha rexeneración do Réxime do 78 desde dentro, desde os salóns e corredores do Congreso.

A folla de negociación entre ambas as formacións mantívose en segredo, polo menos os termos políticos postos a debate.

Ao longo deste curto período de negociación entre ambas as formacións o único debate que foi filtrándose á opinión pública foi a configuración das listas e o número de escanos de saída que lle corresponderán a cada formación.
“Defender “ás clases populares” e “recuperar o país” “conclúe escribindo Tamajón “non pasa de ningunha das maneiras por un pacto con lossocial-liberais. Como tampouco pasa por unha institucionalización e desactivación das mobilizacións”.

Fonte:  CANARIAS SEMANAL

Origen: A propósito del pacto IU-Podemos ¿El Sorpasso? ¿Qué Sorpasso?

Visto en Carlos Tena

Dez razons para saír da Alianza Atlántica (OTAN)

ilcanallarubens_otanNON_Agora_Sempre_2016

Ramón Tamames o 27 de xaneiro de 1986 escribía sobre o debate da OTAN, Ramón desgrano en dez puntos, puntos fundamentais, que hoxe 12 de maio de 2016 é de suma actualidade porque España non debía estar mais na Alianza Atlántica. Este post rescata aqueles dez puntos, espero que alguén cando os lea recapacite e que esixan aos gobernantes seriamente o saír da OTAN,

1. Os bloques militares, sen entrar no seu posible distinta significación e contido, representan unha confrontación que evidentemente pon en perigo o futuro da paz e a propia supervivencia da vida no planeta Terra, tal como hoxe coñécese. A racionalidade humana, a nivel dos últimos anos do século XX, non pode senón manifestarse en favor da desaparición dos bloques: pola vía da distensión, da negociación e do desarmamento. Estar nun bloque é contribuír á crispación e ao enfrontamento. Por iso, España debe saír da OTAN.

2. España pode ser un país neutral, como actualmente sono en Europa Suíza, Suecia, Finlandia e Austria, catro Estados de democracias avanzadas cuxos cidadáns gozan de plenitude de dereitos, onde non se sabe de torturas nin malos tratos. Todos eses froitos da neutralidade son posibles neses países, porque neles non hai imposicións nin bases estranxeiras, nin complexos industriais-militares dirixidos por poderes transnacionales. España, cun estatuto de neutralidade, podería ir nesa mesma dirección de progreso. Por iso, España debe saír da OTAN.

3. Non é necesario estar con EE UU ou coa URSS, como tampouco é inevitable estar contra EE UU ou contra a URSS, nin contra Occidente e o capitalismo, ou contra Oriente e o socialismo realmente existente. Os países neutrais de Europa teñen excelentes relacións co Leste e o Oeste, e países tan significativos como Iugoslavia e a India, e na nosa contorna idiomática e cultural México e Arxentina, non están en ningún bloque. E apoian desde esas posicións a solución dos problemas humanos como conxunto, sen diferenzas ideolóxicas nin de puntos cardinales, porque estar fóra dos bloques militares non é inhibirse ou illarse do resto do mundo, senón preocuparse máis pola paz como alternativa e pola solidariedade como compromiso. Por iso, España debe saír da OTAN.

4. Os denominados “principios da civilización occidental”, se por tales enténdense as liberdades públicas, a democracia participativa, os dereitos sociais cúmprense mellor cando nos esforzamos pola paz e a convivencia no canto de contribuír ao clima de crispación e armamentismo, que non xera senón unha política hermética, distanciada dos anhelos populares, con toda sorte de interferencias policiais e con gastos militares crecentes. Por iso, España debe saír da OTAN.

5. O noso país non ten que inventarse falsos inimigos. Todos os españois deberiamos lembrar o último parágrafo do preámbulo da Constitución, que nos convida a proclamar a nosa vontade de “colaborar no fortalecemento dunhas relacións pacíficas e de eficaz cooperación entre todos os pobos da Terra”. O verdadeiro problema de España, da pretendida ameaza dos países do Pacto de Varsovia, está no feito de que en España hai cinco Gibraltares, un británico e catro norteamericanos, e no feito, tamén, de que a presenza do noso país na Alianza Atlántica sitúanos na dinámica de bloques. Por iso, España debe saír da OTAN.

6. As aspiracións armamentistas buscan parte dos seus argumentos no tema do futuro de Ceuta e Melilla, e na posibilidade dun enfrontamento entre España e Marrocos. Pero de Ceuta e Melilla non van resolverse co armamentismo, nin coas leis de estranxeiría, nin con cartas municipais. Os problemas de Ceuta e Melilla resolveranse aplicando a Constitución: coa súa disposición transitoria quinta, que fala da posibilidade de que as dúas cidades poidan constituírse en comunidades autónomas, e co artigo 13.2, que establece tamén a posibilidade do dereito de sufraxio activo nas eleccións municipais en favor dos cidadáns non españois. É así como a situación de Ceuta e Melilla podería evolucionar cara a perspectivas máis brillantes, que permitirían ir mellorando as relacións con Marrocos. Os problemas de Ceuta e Melilla non se resolven nin coa Alianza Atlántica nin co militarismo do pasado, senón coa Constitución. Por iso, España debe saír da OTAN.

7. A memoria histórica debe facernos lembrar que a última guerra internacional de España foi con Estados Unidos de América, en 1898. E daquel transo, case un século despois, mantense a interferencia permanente de Estados Unidos nos asuntos internos de Filipinas, o acoso económico e de todo tipo sobre Cuba e a situación de Estado libre asociado para Porto Rico, no canto de avanzarse cara a un status de independencia en liña co auspiciado desde as Nacións Unidas. E se EE UU é a potencia hexemónica da OTAN, estando na OTAN estase en conivencia coa súa potencia hexemónica. Por iso, España debe saír da OTAN.

8. Tamén pode lembrarse que foi en 1953 cando Franco secuestrou a neutralidade histórica de España, para conceder a EE UU outros catro Gibraltares sobre o noso chan (Zaragoza, Torrexón, Morón e Rota), para garantir a continuidade da súa ditadura persoal, que se estendeu coa axuda de Estados Unidos durante 22 anos ata o mesmo 20 de novembro de 1975. Entón a potencia hexemónica da Alianza Atlántica non dubidou nin un instante en apoiar a ditadura de Franco, como desde a OTAN tamén se apoian outras ditaduras. Por iso, España debe saír da OTAN.

9. A neutralidade non é soamente a posibilidade do progreso pacífico, dunha prosperidade económica, dun respecto internacional. A neutralidade tamén é un principio de dignidade nacional para España, o principio de non ter que aceptar de ningún poder militar exterior interferencias que no canto de garantir a nosa soberanía o que fai é converternos nun protectorado. Por iso, o referendo, gañando nel a saída da OTAN, é a gran ocasión para a democracia española. E por iso mesmo é inaceptable que se queira presentarnos agora o referendo, como o fai a montaxe propagandística do PSOE e do Goberno, como unha batalla entre un Felipe González acosado e bienintencionado e un Manuel Fraga Iribarne acosante e ultramontano. González e Fraga están de acordo no esencial: en seguir na OTAN, en manter as bases norteamericanas, en non querer a neutralidade. A postura dos que senten a democracia como soberanía popular, como dignidade nacional, é facer todo o posible para saír da Alianza Atlántica. Por iso, España debe saír da OTAN.

10. Ao referendo hai que ir votar polo futuro, pola paz, polo progreso e por unha democracia avanzada e participativa, por un Estado de dereito. Estar en favor de todo isto é propiciar que España salga da OTAN.

Ramón sintetizou en dez puntos as razóns que avalan, segundo a súa opinión, a posición de quen desexa que España retírese da Alianza Atlántica, desde as necesidades de favorecer a paz e o desarmamento.

Rubens Rocha

Seguir

Recibe cada nueva publicación en tu buzón de correo electrónico.

Únete a otros 1.148 seguidores