ை Perigo! Bidóns ‘radioactivos’ na Porta do Sol

ilcanallarubens_ bidons radiactivos _ Porta do Sol _ 2015

“Perigo! Ruta nuclear en 216 municipios”. Este será o cartel que poderían ter as estradas de media España se o cemiterio nuclear que o Goberno quere construír en Villar de Cañas, Cuenca, leva a cabo. Por iso, esta mañá activistas de Greenpeace acudiron ao quilómetro 0, na Porta do Sol en Madrid, con 30 bidóns ‘radioactivos’, para pedir unha moratoria a este proxecto.

Se o Goberno dá os permisos (na actualidade só ten un dos tres que fan falta), supoñerá que cada ano 40 convois con residuos das centrais nucleares percorran 2.000 km, atravesando estes 216 municipios, entre eles o de Madrid.

ilcanallarubens_ bidons radiactivos _ Porta do Sol _ 00 _ 2015

Os activistas representaron os refugallos nucleares mediante bidóns sinxelos -os auténticos son colectores especiais-. Pero tampouco estes colectores son invulnerables xa que non soportan unha caída libre de máis de nove metros e en caso de incendio só soportan 800 graos centígrados durante 30 minutos. En caso de accidente, estas circunstancias poden ser excedidas.Tamén hai riscos sen necesidade de que se produza ningún accidente, xa que durante o transporte irradiaríase a moitas persoas?, en maior grao canto máis tempo e preto estean do colector.

Non sabemos se os leganenses, talaveranos, rodeños… e así ata seis millóns de habitantes de todos os pobos polos que pasarán os residuos radioactivos consideran isto perigoso ou non; pero si sabemos que non foron consultados nin tidos en conta; e por elo querémoslles informar da ruta neste mapa interactivo e convidarlles a que escriban aos seus alcaldes e alcaldesas para que promovan unha moratoria a este proxecto.

O proxecto supoñería ademais un malgasto económico: custaría 1.000 millóns de euros, que asumiría Enresa (é dicir, toda a cidadanía), fronte aos 20 millóns que custa aproximadamente cada almacén individualizado creado en cada a central, que xa están construídos ou en proxecto en 8 dos 9 reactores nucleares.

Por todo iso, dende Greenpeace pedimos ao Goberno unha moratoria a este custoso e innecesario proxecto para que se afronte en condicións. Un proxecto infestado de irregularidades e que vai afectar ás xeracións futuras.

Que riscos hai para as poboacións

  • O proxecto do cemiterio nuclear supón que máis de 200 municipios españois asuman riscos sen nin sequera ser tidos en conta. Pero, que tipo de problemas leva o transporte de residuos radioactivos?
    Durante o transporte irradiaríase a moitas persoas? e aquelas que estean máis próximas aos colectores recibirían maiores doses en función da distancia e tempo de exposición. As doses individuais que recibe a poboación durante o transporte de combustible irradiado son habitualmente pequenas, pero afectan a un gran número de persoas. Como norma, e de acordo coa regulamentación de transporte de mercadorías perigosas vixentes, o nivel máximo de radiación a dous metros da superficie de calquera vulto que conteña material radioactivo, non debe superar os 0,1 milisiervets por hora (mSv/h). Como media unha radiografía supón 0,01 mSv.
  • O risco é inherente ao transporte destes residuos, entre outras cousas porque é imposible predicir todas as situacións inesperadas durante o transporte que propician e incrementan a gravidade dos accidentes. Por exemplo en Reino Unido nos últimos 50 anos producíronse case 800 incidentes no transporte de material radioactivo.
  • Os colectores onde se transportan estes materiais non son invulnerables?, por exemplo non soportan unha caída libre de máis de nove metros e en caso de incendio só soportan 800 graos centígrados durante 30 minutos.
    É case imposible a prevención dun sistema de evacuación, refuxio e descontaminación en caso de accidente para a poboación que vive ao longo das devanditas rutas. Actualmente non existe un plan de emerxencia en caso de accidente nuclear en ruta.
  • O risco para a economía é tamén unha realidade, xa que se diminúe o valor das propiedades inmobiliarias e causa un prexuízo ao turismo.
  • Residir nas inmediacións das rutas de transporte é un factor de ansiedade e tensión emocional.

Un malgasto sen xustificación

O custo das instalacións in situ afróntano as compañías propietarias das centrais nucleares e é de aproximadamente 20 millóns de euros por instalación. Con todo, o custo estimado do Almacén Temporal Centralizado (ATC) superará os 1.000 millóns de euros, sen incluír o mantemento e o transporte dos residuos nucleares que afronta a empresa pública Enresa (Empresa Nacional de Residuos Radioactivos). O sistema de financiamento a través de taxas desta empresa pública foi cuestionado polo Tribunal de Contas que ademais alertou dun déficit de 1.486 millóns de euros. Polo tanto a viabilidade económica do ATC está seriamente comprometida.

Respecto dos residuos nucleares aloxados en Francia, que deberían volver a España antes de 2011, o estado galo deu un novo prazo ata finais de 2015, que se ampliou a 2017, previo pago dunha fianza millonaria de 23,5 millóns anuais, cuxo aval ten un importante custo financeiro para Enresa.

Que pasaría se non se constrúe o ATC?

Que poderiamos encarar un plan de xestión de residuos radioactivos e desmantelamento nuclear seguro e democrático.
Na actualidade xa existen Almacéns Temporais Individualizados (ATI) na central nuclear de Zorita (Guadalaxara), a de Ascó (Tarragona), a de Trillo (Guadalaxara), a de Garoña (Burgos) está en situación de cesamento de actividade e está no proceso de construción da súa ATI, a de Almaraz (Cáceres) tamén iniciou os trámites para a construción dun e a de Vandellós II (Tarragona) tamén o anunciou. Unicamente quedaría a central nuclear de Cofrentes (Valencia) sen ter un ATI. Por tanto podemos afrontar a xestión dos residuos nucleares, para os cales non hai solución, polo menos sen présas.

A experiencia de almacenamento de residuos radioactivos en colectores é de ao redor de 30 anos. Existen numerosas instalacións en países como Alemaña, Canadá, EE.UU, Bélxica, España, Lituania, Xapón, República Checa e Suíza, situadas na súa maioría nos emprazamentos das centrais nucleares. Os casos máis representativos, polo número de instalacións deste tipo son EE.UU. e Alemaña. En EE.UU. con 100 reactores operativos, máis da terceira parte do combustible gastado atópase en máis de 60 instalacións de almacenamento temporal en seco existentes nos emprazamentos das centrais, algunhas delas en plantas desmanteladas ou en desmantelamento.

Estes colectores teñen un período de vida inicial de 20 anos, aínda que estes sistemas, como todos, non están exentos de riscos.

Rubens Rocha [@Ilcanallarubens]

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: