ை Principios Básicos Para Reestruturacións de Débeda Soberanas [1º Parte]

ilcanallarubens_ Principios Básicos Para Reestruturacións de Débeda Soberanas _ 2015

10 set. 2015 A Asemblea Xeral da ONU aprobou os principios para limitar as accións dos voitres.

Avalou esta tarde por 136 votos a favor a resolución que limita o accionar dos fondos voitre a través de nove principios que dan marco a un sistema legal global para os procesos de reestruturacións de débeda soberanas.

A Asemblea Xeral da Organización de Nacións Unidas (ONU) aprobou hoxe a iniciativa impulsada por Arxentina para frear o accionar dos fondos voitres, que inclúe unha serie de nove principios que teñen por obxectivo dar viabilidade aos procesos de reestruturación de débeda soberana encarados por países en crises.

Nunha votación na que se superou de maneira ampla a cantidade de votos necesarios para alcanzar a maioría simple que requiría o proceso, o proxecto contou co apoio de 136 países, mentres que 41 abstivéronse entre ela España e 6 opuxéronse (Alemaña, Canadá, Estados Unidos, Israel, Xapón, Reino Unido).

Unha vez coñecido o resultado, que foi seguido e proxectado en dúas grandes pantallas situadas aos costados do estado central da ampla e renovada sala da Asemblea Xeral, comezaron os aplausos dos presentes e os saúdos á delegación arxentina encabezada polo canciller arxentino, Héctor Timerman, e o ministro de Economía, Axel Kicillof.

Ao tomar a palabra ante unha sala chea, Timerman afirmou que a resolución “é a favor da estabilidade económica, da paz social e dos dereitos dos pobos” e un freo ás accións dos fondos voitre.

A débeda soberana “é un dereito que temos os países para reestruturar e é unha forma de poñer límite aos piratas do século XXI que son os fondos voitre que, amparándose na falta dunha lexislación global, aproveitaron e usufructuado sobre a pobreza de moitos dos países aquí presentes“, dixo o canciller.

Por que é importante?

A historia mostra a necesidade de acudir a renegociaciones de débeda. Segundo un estudo [1], en 200 anos de uso do crédito, o estado natural das cousas son estados de cesación de pagos (default); o extraordinario é o inverso.

As leccións de crises de débeda pasadas tiveron diversos tratamentos de resolución da débeda, a través de condonacións (como o HIPC e o MDRI aos que accederon países de América Latina, entre eles Bolivia, Honduras, Nicaragua e Güiana), trocos de débeda, reprogramaciones e renegociaciones en distintos termos, observando con preocupación que algúns países en desenvolvemento de ingresos baixos e medianos seguen tendo dificultades para atopar unha solución duradeira ao problema da súa débeda externa.

As crises de débeda e as súas metodoloxías de resolución demostraron que teñen un impacto negativo na redución da pobreza e o desenvolvemento humano, ao involucrar medidas de axuste estrutural que desembocan no recorte do investimento social. América Latina viviuno nos 80 e algúns países europeos, como España, están a vivilo desde a máis recente crise.

Decisións non soberanas. Actualmente, as resolucións de débeda emitida a través de títulos valor danse principalmente en Londres e Nova York, como foi o caso de Arxentina, descoñecendo a soberanía dos países; e en casos pasados onde houbo outras vítimas fronte aos fondos de investimento oportunistas, como ser Liberia, Zambia, Congo, Turquía, Brasil, Perú, Espña, entre outros.

Xuíz e parte. Outros procesos de renegociación danse no seo dos mesmos acredores como o Club de París e o Fondo Monetario Internacional, que representan a acredores (o G7, China e Arabia Saudi están entre os países con maior cota e poder de voto no FMI) ou son acredores en si mesmos; por tanto, non son unha instancia independente que poida garantir unha imparcialidade.

Cláusulas especiais non son suficientes.  O FMI recomendou o fortalecemento ao marco contractual actual para a reestruturación da débeda que principalmente recomenda a incorporación de Cláusulas de Acción Colectiva (CACs) nas emisións de débeda soberana, para que as negociacións realizadas coa maioría dos acredores sexan respectadas polos minoritarios. Algúns países, por exemplo Bolivia, xa inclúen este tipo de cláusulas nas súas emisións soberanas; con todo, esta medida non é útil para emisións pasadas doutros países que aínda teñen este baleiro.

Doutra banda, estas medidas abordan soamente emisións de bonos; con todo, os países teñen diferentes tipos de débeda que tambien poden xerar sobreendeudamiento e cesación de pagos nalgún momento, como a débeda multilateral, bilateral e outra débeda co sector privado, como o  bancario.

Maña máis ampliacion deste hito historico.

Rubens Rocha [@Ilcanallarubens]

[1] Suter 1995, mencionado no libro Arquitectura Financeira Internacional, unha xenealoxía de 1850-2008, Óscar Ugarteche, xuño de 2014.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: