ை Que existe fóra do capitalismo? nova esquerda. [1º PARTE]

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_01_2015

INTRODUCIÓN

Neste capítulo excluirei as obviedades, tal o caso das descritas por Raymond Williams quen bautizou como “Capitalismo de Estado” ao tipo de marxismo que vimos e aínda seguimos vendo. O caso máis elocuente foi o reproche proferido sobre o tipo de goberno levado á práctica na Unión Soviética, feito por senllos marxistas, socialistas e en xeral pola esquerda.
Aínda que tampouco estiveron exentos de crítica Cuba, Alxeria, Exipto, Corea do Norte e especialmente China (entre outros). Hai pouco asistimos azorados ante o engano de Alexis Tsipras, líder da Coalisión de Esquerda Radical de Grecia, quen prometeu romper  coa Eurozona, para logo renunciar e chamar a eleccións novamente en pos de lexitimar o acordado co Banco Central da Comunidade Económica Europea. Un auténtico xiro en “U”, realizado a máxima velocidade.
A tradición do capitalismo de estado manexado por gobernos monárquicos, feudais, tiránicos e teocráticos é algo que nos vén desde moi longa data. A historia do home é a bitácora do capitalismo cos seus naufraxios. Nietzsche foi o primeiro en advertir que o socialismo pragmático resultaría un investimento da Nova República conseguida a base de sangue e lume durante a Revolución Francesa en 1789. Cambiar ao imperialismo zarista en Rusia, foi un bo negocio, pero non para as demandas de igualdade e xustiza social que anhelaba o pobo ruso.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_02_2015

Non fai falta que lles lembre que opinaba Karl Marx do Estado. Logo da súa morte, Friedrich Engels, na súa obra Socialismo Utópico e Científico argumentou que “a propiedade por parte do Estado non acaba por si mesma co capitalismo, senón que o capitalismo de Estado sería a última fase do capitalismo”. Lamentablemente unha vez no goberno, ninguén parece estar disposto a disolver ese poder en pos de continuar coa tiranía do pobo. Tamén dixo que “os instrumentos para acabar co capitalismo atópanse dentro do capitalismo de Estado”, cousa que tampouco se puido probar.
Despois de Nietzsche e Engels, sería Lenin quen rotularía a economía de Rusia como un “capitalismo de estado”. Con esta evidencia empírica, os mesmos neomarxistas teorizaron que, un país capitalista de estado é aquel onde o goberno de quenda controla a economía e finanzas, actuando como unha grancorporación hexemónica, succionando plusvalía para hipoteticamente investila en “produción futura” (cousa que tampouco se verificou). Porque finalmente esa plusvalía cooptada polo Capitalismo de Estado, foi usada univocamente para alimentar unha emerxente plutocracia burócrata ou burguesía de esquerda (execrable e corrupta).

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_03_2015

NOCIÓNS DA NOVA ESQUERDA LACANIANA

Cun confeso temor ao ridículo recoñezo que, cada vez que penso a ideoloxía percibo a relixión en tanto refracción espectral. Pascal dixo certa vez: “Se non crees en Deus, reza, reza que Deus vén só”, é dicir que, ao discurso confíreselle atributos divinos desde sempre. Hai unha interpelación teofánica do ideolóxico, que Althusser describe en tanto funcionamento como o “ritual ideolóxico”.

Nos anoticiamos así dun tipo de lectura sintomal similar á que fai Heidegger coa historia da filosofía, é dicir; buscar as lagoas, o impensado de cada pensador, os puntos suspensivos, os lugares e obxectos onde a palabra desvanécese na súa significación (etc). Exégesis dun ambivalente Althuser,  xa que, algúns tópicos os expurga da psicanálise e outros definitivamente son adjudicables a Marx, vaia paradoxo.

Noutras palabras, a ideoloxía xa non era equivalente ao suxeito da conciencia. Un marxismo absolutamente intervido por Lacan, xa que, se subsumía ante unha sobredeterminación e en última instancia; ante a causalidade e a inquisición, O seu artigo dilecto dun Lacan (freudiano) foi o “pase” (ou pasador, esta vez da psicanálise á filosofía de Marx).

O que se denomina Esquerda Lacaniana, non podería resistir máis que o nome provisional, algo que posúe un espírito propio pero que aínda se acha sen corporización, so que podería telo pero que, non o debería ter xamais de manternos firmes á beira do lacanismo. Polo tanto, esquerda lacaniana e soidade común preséntanse como solidarios e dependentes un do outro.

Posto que se trata de pensar a partir de repostos e pezas que non encaixan. Isto que se nomea como esquerda lacaniana é unha noción que nunca vai a ensamblarse nunha totalidade teórica nin disciplinaria, ergo que poida concibir a súa propia lóxica interna ou que logre unha propia simbiose. Tal se for un partícula subatómica que, sempre está a piques de ser descrita e medida mentres en simultáneo desfaise ou muta cara a outras formas e lugares.

A operación mesma é tan fráxil que en cada instante uno ten a sensación de que en calquera momento podería evaporarse ante os nosos ollos. E iso é xustamente o que a converte en interesante, reveladora e atractiva. Pois mentres máis achegamos a teoría ao suxeito, máis se afasta a idea da emancipación. Con todo agora, ano 2015, máis que antes esíxellenos teorizar sobre a abstracción emancipadora, partindo da inmanencia do suxeito. Non hai concesións respecto diso, e coincido con eles neste punto.

Lembremos que antes disto, xa existía como proxecto autonomista, a concepción acerca da existencia a priori dun suxeito social e histórico que sería quen protagonizaría a súa propia empresa emancipatoria e libertaria.  Durante décadas o proletariado foi revestido dos atributos naturais do suxeito histórico que, sería o encargado de vehiculizar o destino da transformación ata o extremo (segundo Marx) en que chegaría a desenvolver a capacidade de anularse a se mesmo como clase para devir en universalidade, ergo un mundo sen clases sociais. É dicir, autodisolverse para reencarnar como único representante da humanidade posible.

Con todo, ata hoxe sabemos que iso non é factible, so ese espazo do ideolóxico en tanto conciencia é unha hendija, unha oquedad, algo que quedou como un baleiro. Hoxe pensar un proxecto emancipatorio en canto ideoloxía é inviable, xa que, non habería maneira de asignarlle un suxeito posible. ¿Que suxeito se lle podería asignar a ese proceso no caso de que puidese existir realmente unha entidade activa en tanto emancipación?

Porque non podemos imaxinar un proceso emancipatorio sen a presenza da experiencia do suxeito, sen o seu compromiso subxectivo, por tanto; deberiamos asimilala como unha condición de urxencia ergo a premisa de non enganarnos. Non tentar facer prevalecer os nosos desexos ideolóxicos con force, so procurar un sincero afán por detectar e descubrir ese xenuíno suxeito. Este primeiro paradoxo político, lévanos ante a consubstanciación de “pezas que non integran nada”.
Desde hai moito tempo, a emancipación foi pensada como un crebacabezas completo, onde todas as pezas ou quebracabezas encastraban para develar finalmente o cadro. Agora dámosnos/dámonos conta que non acoden á conformación desa imaxe todas as pezas, verifícase un notorio faltante. As teorías políticas adquiren así a heráldica pedestre de especulativas, non hai definicións admisibles.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_04_2015

Por estes tempos, caracterizar ou describir ao capitalismo é unha especie de “Divina Comedia”, lugar onde conflúe imaginariamente a salvación, o purgatorio e o inferno, algo así como delirar pretendendo comprender ao todo en forma de “lóxica de Narnia” ¿Que é o capitalismo?

Os pensadores serios da actualidade, manteñen manifestos reparos á hora de definir os alcances do capitalismo, e era hora que iso suceda. Pero fagamos as cousas máis rústicas e “palpables” para investir o interrogante  ¿Que é o que está por fóra do capitalismo?

Tomándonos do sinal conjetural que adquiriu o debate científico-filosófico do asunto, tentar analizar que hai dentro desas pezas ausentes do corpus metafísico, a efectos de delinear aproximacións analogizantes en pos de atopar o pertinente sentido onde situar o suxeito e o significante resultante (na orde simbólica da linguaxe e a ontología).

A discusión inspirada na economía política de Marx, que durante máis dun século entretívonos en interminables faladoiros, caducou para os ámbitos intelectuais  e hermenéuticos.

Pousado nos recentes debates sobre o capitalismo, comezouse co proceso deconstructivo tendiente a delinear que é o que está por fóra del. E acá é onde fai inflexión o dilema, xa que os máis importantes e honestos pensadores do aquí e agora, comulgan cun novo predicamento: “magnificar un fóra do capitalismo é realmente problemático”.

Porque como xa vimos, teorizar sobre a existencia dunha clase social traballadora, explotada, que polo só feito de vender a súa forza laboral é convertida nunha mercadoría máis; por se soa non a consagra como protagonista de ningún tipo de proxecto emancipatorio. Noutras palabras, xa non podemos apelar á contradición dialética que de maneira esquemática facía o marxismo entre as relacións sociais de produción e as forzas produtivas para establecer que unha cousa é capitalista e a outra non o é.

A ideoloxía tamén patentizó as súas secuelas retardatorias, porque á esquerda intelectual levoulle demasiado tempo aceptar o evidente dun capitalismo coa potestade de transformar a un pobre de nacemento nun novo burgués na saída, así como a antípoda que nos mostra ao home rico que terminou na pobreza ou sendo un proletario máis. ¿Que haberiamos de explicarlle sobre o determinismo mecanicista e clasista ao pobre que mercé ao seu esforzo, estudo, disciplina de aforro e consumo, cambiou a súa clase social?

Esa crenza de que o proletariado por dereito natural ía adquirir a debida conciencia de clase para ser artífice e actor revolucionario en pos do cambio do seu destino, é algo que hoxe só sosteñen os haraganes de intelecto. Simplemente porque os feitos foron os mellores xograres do dogma marxista. En aparencia, o que intuïamos como os argumentos do apocalípsis capitalista, terminou significando o motor da súa evolución, sendo o marxismo o seu máis fidedigno apuntador.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_05_2015

Quizais o primeiro envorco, rumbo a unha esquerda lacaniana estivese en mans de Althusser, quen ensaiou algunhas propostas non do todo alcanzables. Por exemplo, a idea de ver á ciencia como un corte epistemológico coa ideoloxía. Algo que polo visto, tamén se inscribe no cronopio do desexo, os signos de interrogación tenden a perpetuarse.

Outro exemplo dáo Foucault coa noción do coidado do en se autónomo. Outra é a elucubración de Negri respecto da produción biopolítica da sujetividad nas redes colectivas en tanto unha intelixencia común, ou aquel axioma sostido por Badiou como hipótese comunista (etc).

Xuízos arteramente conflitivos, sobre os cales podemos seguir polemizando pero que nos revelan sen prescricións, o tipo de dificultade que temos para describir o que podemos aceptar sobre o que queda fóra do significante capitalismo. Estes desatinos non foron alleos para un Lacan xa maduro, quen bosquexara ao“Santo” como nomeamento simbólico laica daquilo que descaría a conciencia política do suxeito.

O Santo (décharite) para Lacan é o termo que insinúa un entrelazamiento entre a degradación (décheance) e a caridade(charité). O Santo non é precisamente o suxeito que, desde o cume do seu meritocracia solidarízase co Outro derrubado para levantalo do seu envilecimiento. Neste caso, degradación e caridade toman partido por unha soa verdade, a propia.

En resumo, o Santo móstranos a ferida sen cicatrizar do apartamiento manifesto respecto da axiología do goce no discurso máis influente do seu tempo, instalando así mesmo a dúbida sobre a misión ulterior do narcisismo. É dicir, non colabora cos ideais de xustiza nin actúa en favor da igualdade dos semellantes (en canto satisfacción humana), senón que se pecha tercamente no seu vínculo  co seu “Outro divino” (ideoloxía en tanto desexo do ego).

É dicir, aquilo que lle foi inculcado ao dogmático en pos de idealizar sobre o deber ser que nunca se separa do que é, de plano e de vulto. Unha ideoloxía entendida como a cegueira do suxeito. Unha certa determinación desa oquedad que escinde o faltante do desexo inscrito no real respecto do inscrustado no imaxinario. De aí o aforismo irónico de moitos pensadores de esquerda do presente que reza: “É máis fácil pensar no fin do mundo apocalíptico que na saída do capitalismo”.

Porque o uróboro do capitalismo ergo o seu movemento circular, o seu eterno retorno e o feito de que non rote cara a ningún outro discurso, lévanos a inferir que é arduo e intrincado  preconcibir corte algún na secuencia existencial do capitalismo.

Algo que Heidegger homologa co concepto de “Técnica” é dicir, aquel sistema onde as cousas están situadas de tal modo que aínda de querer e tentar desconectalas, non é posible cambiar nin alterar no factum; xa que, non é localizable outro estadío onde imaxinar o diferente. Noutras palabras, concibir unha teoría que nos permita imaxinar unha saída dese movemento circular e ilimitado volveuse aporético.

Marx soñara con que entre as relacións sociais de produción e as forzas produtiva había unha incompatibilidade inmanente manifestada historicamente e que, tarde ou cedo resolveríase mediante a síntese da emancipación. Viu esas relacións de clases desiguais como unha especie de horma ou corpiño que impedía o natural desenvolvemento e evolución do home en canto ser social e histórico.

Neste espellismo seguen entrampados varios ensaístas e filósofos, especialmente Michael Hardt e Toni Negri, quen entre outras logorreas imaxinan a difuminación das simboloxías, os íconos, os códigos nas redes quen finalmente se impoñerían ante unha propiedade privada que non as pode controlar. Cando as evidencias sinálannos o camiño contrario, as redes sociais patentizan o sentimento de propiedade privada (o consumo virtual devén en histeria continxente)

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_06_2015

Internet foi o medio onde se comunica integralmente a comuñón e exclusión entre suxeitos da sociedade en pos de acentuar as diverxencias e diferenzas, porque xustamente nese lugar común ratifícase o individualismo do Ser. A solidariedade é eficiente mostra de que en soidade o individuo preserva a súa identidade aínda cando comparte causas nobres e intersticiales, porque o amor ao próximo lonxe de disolver ao suxeito, confírmao como ser social e histórico.

Tampouco fai falta mencionar ao tropel de académicos dogmáticos (normalmente actores proselitistas) aínda enquistados lamentablemente nas principais cátedras das universidades arxentinas. Auténticas máquinas de destrución masiva da orixinalidade, o pensamento, a emancipación gnoseológica e a autonomía intelectual. Unha educación superior que quedou conxelada no tempo.

Estes intelectuais “abertos de cartas” persisten nos seus labores evanxelizadores con miras a edificar a nova orde secular marxista. Con todo, o evidente de non poder detectar onde se produce a ruptura que conecta ao proceso circular e interminable do capitalismo, é cabal manifestación da tinguidura dogmático do que se revestiron. Podemos detectar ao dogmático cando mesmo os feitos que a primeira ollada contradin a súa ideoloxía, funcionan omnímodamente como argumentación ao seu favor.

É por iso que, aínda insisten en ver un fantasmagórico reverso do capitalismo na multitude que se disemina a través das redes (inspirados en consígnalas de Marx de que hai unha forza produtiva que inevitablemente entraría en contradicións coas relacións sociais de produción). Con todo, esa contradición non reviste eses atributos, xa que, a contradición como causa sui non transforma, como tampouco o logra a dialéctica, nin na vida persoal, menos aínda no social.

E este é xustamente un dos puntos craves na “Esquerda Lacaniana”: non hai transformación implícita ou explícita na dialéctica sexa materialista ou non. Lacan dá un paso máis, para afirmar que “Marx foi o inventor do síntoma”. Desde a pragma e sociolingúistica clásica significa que Marx descubriu o lado patolóxico e/ou enfermizo do capitalismo; é dicir, o que xera conflito, inxustizas, desigualdades e tensións, profundas asimetrías sociais e económicas, etc.

Pero tamén se pode entender partindo dos últimos seminarios e ensinos de Lacan, quen afirma: “o sintón ou o síntoma, é o que auténticamente soporta o funcionamento xeral de toda a estrutura”. Noutras palabras, o que Marx consideraba o obstáculo insalvable así mesmo o que deviría en disolución, non só que non fixo/fará colapsar ao capitalismo senón que para Lacan significa a exótica enerxía que o impulsa cara a adiante. Ante a evidencia ¿Como non haberiamos de tomar estes enunciados coa debida seriedade?

En función do visto ata agora, debo admitir estar máis próximo a Lacán (neste punto) que de calquera outra corrente ou pensador. Aínda que non todo en Lacan parézame digerible, o psicanalista francés foi soado por proferir xenialidades tan incompletas e necias como escurridizas e confusas. Pero tamén hai “incunables” na súa obra, que pola súa calibre, xustifican a súa sitial de honra na historia do pensamento humano. En síntese, foi unha desas mentes brillantes que indubidablemente lle ha impreso versatilidade á gnoseoloxía.

A esquerda lacaniana agrega mesmo que, a conciencia tomada polo proletariado sobre a manifesta explotación e comercialización dos seus labores como mercadoría (constituínte da “plusvalía”), non implica tampouco que produza naturalmente unha triloxía dialéctica que leve cara a algún proxecto revolucionario, porque é necesario que ese suxeito explotado: non queira ser explotado.

Comprobamos empíricamente que, non basta coa hipótese de intencionalidade aplicado a “as loitas de clases” (levadas obcecadamente ao grao de endóxenas, intrínsecas ou axiomáticas),   senón que, é requisito imperativo que esa conciencia de clase tradúzase en demandas de cambio e reivindicación. Isto levou aos filósofos de esquerda máis prestixiosos do século XXI a concluír que, “o ideario de esquerda existe só como un desexo (e non como necesidade)”.

Desde esta perspectiva, destérrase o “Mitologema da Loita de Clases Histórica” (con que naceu a humanidade). Linguaxe mítica que tenta deixarlle aos seus adoutrinados a crenza de que se aínda vivimos tempos onde o capitalismo segue vixente é porque se trata dun proceso predeterminado pola natureza (ou poder superior), un estadío necesario para lograr finalmente a igualdade de clases, en función de ser un destino inexorable.

Desde antes do mesmo Marx, as sociedades europeas veñen preguntando ¿Ata cando pode continuar isto (capitalismo)?. E certamente a partir de Marx, moitos aseveraron que “o Capitalismo explotará dun momento a outro” ou “en calquera momento”, expresións atornilladas á noción de inminente e inevitable, con todo como vimos, o capitalismo (ao parecer) fíxose máis forte con cada crise económica. Nese mesmo lapso de invariancia do capitalismo, o socialismo debeu cambiar o seu discurso, teorética, análise e especulación filosófica varias veces.

Non podemos deixar de asombrarnos ante a locuaz paradigma interrelacionador que comunica e así mesmo distancia, á “pantasma” (psicoanalítico) que se presenta no suxeito onírico da ideoloxía de conxuntos. Novamente topámonos acá co significante baleiro e a hiancia que sutura o imposible (en tanto estrutura da linguaxe).

A nova esquerda, quizais lacaniana (aínda que eu vexo algo moito máis estendido e profundo neles)/neles) tras as primeiras dermis, ispe un denodado esmero en pos de bosquexar a aínda invisible “teoría da ideoloxía”. Algo que algúns supoñen, tentou presentar Althusser, pero que, realmente non logrou sequera en somera dose.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_07_2015

Repasemos un pouco para poder captar mellor este punto. A idea de Marx era que, a burguesía a diferenza do proletariado, non necesitaba ir tras a pescuda do seu lugar natural, posto que, xa estaba nela (inmanencia). É dicir, que a burguesía ao ocupar o mesmo espazo do aparello produtivo, constituíase nunha clase en se mesmo (non había ansiedade pola procura dun destino). Noción do “ser en se” que Marx toma de Hegel (logo retomado por Jean Paul Sartre na súa psicanálise existencial).

Marx insistía en que o proletariado debía avanzar cara á consecución dunha clase “para si”. Explicado doutra maneira, non basta conque exploten á clase traballadora, é mester que eses suxeitos practiquen un “pase” (simil lacaniano) do ser en se ao ser parase , que Marx bautizase como “praxe”. Por tanto mentres que a burguesía non necesita da “praxe”, para o proletariado é categórico e necesario.

Cabe aclarar que, neste caso o termo “praxe” está empregado como sinónimo de “teoría” (non significa “práctica” ou “acción” para este caso). Acá praxe quere dicir nó entre a teoría e a práctica. Visto doutra maneira, non hai praxe sen teoría. Lacan diría máis tarde “a praxe é un tratamento do real mediante o simbólico”. As outras acepcións de “praxes” inscríbense no empirismo, positivismo, cientifismo, etc. En síntese, praxe é conpresencia da teoría no simbólico en tanto orde da linguaxe, corporizada mediante unha comuñón ostensible co verbo e os feitos.

A nova esquerda, con Althusser como adiantado, empeza a analizar así a ideoloxía tomando en conta en primeiro lugar, o rol que xogan as “identificacións”. Aquí válese da observación de que, a pesar de que moitos suxeitos integrantes do proletariado ou clases baixas e traballadoras, recurrentemente son prexudicados pola explotación capitalista; persisten en manterse inmóbiles e impávidos no mesmo lugar (una certa zona de confort).

En consecuencia, debemos analizar se os dilemas atópanse ou non, dentro do mesmo núcleo ideolóxico. Porque como xa vimos, é estéril deducir que o dogmatismo é o resultado da determinación (en última instancia) da situación económica; posto que, en realidade o que se patentiza no centro mesmo do dogma político, é unha sorte de articulación entre o “campo significante” e “as fixacións libidinales”, aquelas que lle dan consistencia á ideoloxía ( que é a “pantasma mesmo”).

Explicado con algo máis de claridade, no centro estrutural da ideoloxía está a “pantasma” (psicanálise). A voz, a linguaxe corporal e a mirada adquiren así superlativa relevancia. Entón, a aparición da ideoloxía mimetizada no xeral en canto discurso de grupo de pertenza, empeza a despexar o seu verdadeiro enclave no suxeito, cando prestamos a debida atención á pantasma inmersa no inconsciente, xustamente aquilo que é determinante na estrutura das identificacións.

Por exemplo; hai pouco un funcionario do goberno arxentino a cargo da “seguridade do país”, recoñeceu que “o aumento do narcotráfico é un verdadeiro problema para o país, pero que en realidade obedece ao aumento da capacidade de consumo das clases baixas e medias”. Acá a pantasma aflora en forma de lapsus, xa que o argumento ispe un problema aínda maior, a imposibilidade de construír xuízos coherentes á hora da análise racional.

En lóxica proposicional un xuízo non pode arroxar resultados bos e malos sobre un mesmo “silogismo” ou argumentación. Acá subxace a apología do económico como explicativo dunha problemática delituosa ou criminal, cando claramente non son premisas conexas nin pertencentes ao mesmo corpus lóxico-deductivo, aínda que se é admisible na orde simbólica da linguaxe (Lacan).

O paradigma acentúase, cando en simultáneo outro funcionario do mesmo goberno “nega que aumentase o narcotráfico argumentando un mellor índice de educación sumado ao progreso en materia económica”. En síntese, persoas que conviven nunha mesma ideoloxía, aínda posuidoras dunha malla identificatoria común e de forte raizame heurístico; posúen pantasmas distintas.

Non soamente padecemos o contubernio da “pantasma” que revelou (grazas a Lacan) un problema que sempre tivo o sinal marxisma, que é determinar precisamente cal é o lugar do suxeito dentro da ideoloxía, nese caso resta preguntarlle aos lacanianos ¿E a sobredeterminación (en última instancia) da base económica, non intervén tamén sobre a pantasma?

Así como cuéstionase severamente á ideoloxía marxista construída baixo o modo onde se ignora a relación fantasmal co suxeito do real, e na medida en que as identificacións e as insignias participan na constitución do suxeito mesmo (cousas que a ideoloxía descoñece), insisto en preguntar ¿Seica, nos suxeitos, na construción intrínseca da súa pantasma, non está en xogo tamén o tipo de clase social á que pertencen, ergo a ideoloxía a que lle renden tributo, á liñaxe sobre o cal se pousan os seus legados simbólicos?

En síntese, así como no marxismo en canto ideoloxía non conta a psiquis do suxeito fuxindo do presente, tampouco conta para a psicanálise (orientado á política), o asunto da ideoloxía. Ambos se complementan imaginariamente na incompletitud. Sería interesante que esta “nova esquerda” tampouco deixe fose “pezas faltantes”. Sería unha tremenda contradición, que de feito xa se palpa en moitos oradores e eruditos da escola de marras.

Continuara no seguinte post. Grazas pola lectura.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: