ை Que existe fóra do capitalismo? nova esquerda. [2º PARTE]

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_09_2015

Porque unha cousa é afirmar que a cuestión económica non é mecanicamente determinante de nada ou que a base económica por se soa non é explicativa do causal, e outra cousa é prescindir ou excluír completamente este inevitable “personaxe”, máxime cando sabemos da preponderancia que ten o material e económico nos principios de pracer, a líbido e o goce. No persoal, asumo que a estas alturas abandonar o estudo e análise da teoría do valor subxectivo, é o peor que pode facer a esquerda lacaniana, sería unha “picardía” (basicamente por tratarse dunha corrente psicoanalítica).

Lamentablemente hai moitos pensadores desta corrente que se desentenderon da economía política teorizada por Marx, quizais emulando un idealismo que, por esaxerado e irracional, transcendental (tal o caso de Badiou). Alan Badiou foi discípulo de Jean-Paul Sartre e de Louis Althusser, aínda que tampouco puido fuxir da atracción gravitatoria de Jacques Lacan. Rivalizou, entre moitos outros, con Jacques Derrida, con Richard Rorty e, especialmente con Gilles Deleuze.

Do outro lado, é dicir dos que se valen de Lacan pero sen abandonar as bandeiras de Marx, temos entre os máis destacados, a Ernesto Laclau (F) e a súa esposa Chantal MoufféGianni Vattimo e Slavoj Zizek (sen ser este último o mesmo que a parejita mencionada en primeiro lugar). No persoal, asumo que hai un terceiro grupo, quizais o máis evolucionado dentro da nova esquerda, xa que non axiomatiza nada, pero que tampouco descarta nada; dignamente representado polo psicanalista arxentino Jorge Alemán e o filósofo español Eugenio Trías(falecido no 2013). Unha sorte de esquerda experimental e vangardista, caracterizada pola súa sincretismo e mobilidade. Sempre aberta aos cambios

Aínda que para desmitificar algo que non é nin remotamente orixinal, lembremos que a Escola de Frankfurt, punta pé inicial do neomarxismo, xa a principios do século XX, tentara conciliar a Nietzsche, Marx e Hegel con Freud. É dicir que, a posta en escena da psicanálise dentro do teatro de operacións da filosofía social e política, non é algo recente.

Lacan sen ser un neomarxista de “raza”, resultou un convidado de pedra  que lle sumou un condimento picante ao debate académico, do que, xa ninguén parece estar disposto a prescindir. Esa asociación conpresentativa feita entre a “plusvalía” de Marx e o “plus de goce” de Lacan, sabe a irónico pero non menos interesante. Non pretendo facer con isto apología de algo que me enche de dúbidas, senón que, xustamente por mor diso intúo que vale a pena darlle un par de voltas máis ao asunto.

Debo admitir que coincido con Jorge Alemán, de que é imprescindible distinguir subxectividade de suxeito. Como diría Foucault “o neoliberalismo (non confundir con liberalismo) define como obxecto aos cidadáns”, é dicir, xa non se trata só dunha estrutura que estea a pensar pura e exclusivamente como é a lóxica do estado, o seu ordenamento xurídico e o seu réxime de coerción e disciplinamiento; senón que, asume definitivamente a produción de subxectividades como sistema político.

A visible tensión que se produce entre o neomarxismo posmoderno e este novo movemento de esquerda, susténtase na negación ou rexeitamento ás malas noticias que fai comparecer apsicanálise lacaniano á economía política (Marx). Como bo dogma, o neomarxismo non é permeable á evolución intempestiva nin á frescura da autocrítica. Como diría Luhmann, verifícase unha conduta de notificación que repudia todo o simbólico e real implícito na continxencia.

psicanálise política, se é que seica cabe este neoloxismo, desconfía do colectivo, desconfía dos orzamentos clasistas de transformación, desconfía do espazo común, e en especial desconfía dos proxectos revolucionarios. En síntese, quítalle todo piso de sustentación ao canon histórico do lelo dogma marxista. Desposúeo de todo fetiche, rescatando as partes que non encaixan, por considerar que é mellor enfrontar as malas noticias, que seguir poñendo a roña baixo a alfombra (anello costume da esquerda clásica).

Segundo Jorge Alemán, hai un tesouro escondido (en tanto psicanálise) digno de ser buscado, quen nos podería revelar que porción do suxeito non pode ser colonizado polo capitalismo. Noutras palabras, agora que sabemos que o capitalismo se ha apoderado da produción biopolítica do Ser suxeito, reificándolo ergo levado ao perigoso territorio da obxectivación e/ou cosificación; vale preguntarse ¿que espazo desa condición sexuada, parlante, pensante, sentimental e mortal pode quedar á marxe do campo gravitacional do sistema capitalista?.

A psicanálise comou herramental, pretende ser usado para indagar, por exemplo sobre a “soidade común”, como unha das goridas do inconsciente onde o eros capitalista está inhibido de penetrar. Visto doutro xeito, aínda que a crítica ao neomarxismo preséntase como imprescindible (á conta de enojar á aínda poderosa comunidade intelectual de esquerda máis conservadora), tampouco se permite resignación algunha ergo a aceptación da existencia do “crime perfecto”. Obviamente este metonímico é aplicado non tan sutilmente ao capitalismo (aquel vilán que aínda sendo descuberto, presérvase inmune e impune).

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_10_2015

Lacan usou como ponte do “pase” ao campo de concentración. Porque se o crime é perfecto (osea o capitalismo) entón débese visualizar ou considerar  como inexpugnable e eterno (o termodestino  adquire visos de campo de concentración). Aínda que persoalmente non estou  de acordo co mal uso da metáfora, xa que, os condenados aínda a propósito do que lle esperaba no campo de concentración, xamais perderon a fe nin a ilusión dunha vida en liberdade e xustiza. Non hai parangón para este estadío, pois o home nunca podería perder a esperanza en formato de desexo para cun devir redentor. A fe é unha forza que Lacan nunca chegou a captar na súa xusta dimensión, pero que con todo “move montañas“.

Porque tampouco podemos afirmar como absoluto a non irrupción do igualitario na historia, aínda que eu relaciónoo  non coa cosificación ergo igualdade en tanto posesión de cousas, senón co sentido de xustiza. E aquí é onde me separo da nova esquerda lacaniana, porque se a igualdade está irremediablenente atada ás relacións económicas, entón haberei de inferir que, aínda que non estamos ante o “campo de concentración”, se estamos ante   a presenza dun paradoxo irredutible ou ben, un dilema existencial insoluble.

Que significado e significante pretendemos darlle no século XXI ao ideario de “igualdade”?. As utopías non poden sobrevivir sen os homes, pero ¿pode insistir o home cos mesmos ideais inhumanos, innaturales e inmundos?. En cada ocasión que irrompeu o igualitario apareceu a soidade común, o cal non significa que houbo igualdade en tanto as cousas ¿É seica iso posible?. Non digamos que é imposible, pero recoñezamos que é un tipo de continxencia que se recrea in eternum en novas formas de continxencias (continxente de se mesmo no eterno retorno).

Estou de acordo con que, o momento igualitario intempestivo non é o mesmo que a psicoloxía das masas, nin a homegeneidad, nin o imos por todo para todos, porque a igualdade é onde atopa acubillo e entidade a diferenza subxectiva. Xa que, só no igual está a diferenza esencial e inmanente do Ser. A diferenza absoluta precede a existencia, por tanto presúmese incognoscible.

Para que se entenda mellor este punto, a diferenza que vende o capitalismo é un espellismo, xa que todos terminamos perdendo subjetivismo na imitación, na mimesis da copia degradada, no simulacro de terminar sendo todos objetivados na mesma histeria consumista.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_11_2015

ESCAPE QUE SIMULA SER CONCLUSIÓN (SEN SELO)

Tal como vimos bosquejando nesta serie de ensaios, preguntarnos polo Ser é indagar sobre as relacións de poder que definen ao suxeito. E certamente preguntar ¿Que é a linguaxe, equivale a preguntar por que algo e non máis ben a nada?. Unha linguaxe que nace increado, é dicir, como creación en tanto continxencia da creación sobre un ente imperfecto e incompleto, pero dotado coa capacidade de perfeccionarse en pos de seguir creando, creándose, destruíndo, destruíndose e resucitando en canto sentido de mortalidade macrodimensional.

O agonismo entre os que decidiron atarse ao creacionismo e os que fixeron o propio co evolucionismo, son precisamente froito da incompletidud da linguaxe en tanto dualidade ante ou pre-predicativa. Unha acción que se move naturalmente pousada sobre a esencia, a continxencia e o baleiro, todo en simultáneo. Traio isto a colación, en función do grao de distancia que aínda temos respecto das orixes da linguaxe na historia humana en canto gnosis. Asunto de vital importancia para a ciencia, a filosofía, a ontología, a lingüística, a teoloxía e en especial a psicanálise.

Descompoñer a sociedade en elementos finitos, ergo suxeitos para finalmente lograr sintetizar ao Capitalismo e o seu alter ego, o Marxismo, non está mal en absoluto, de feito é parte da metodoloxía científica. Pero tamén, do mesmo xeito que a ciencia, verifícase o problema do rearmado ou “unificación” deses elementos en pos de bosquexar un ordenamento regrado e teórico que sirva para explicar por que as cousas son así e non doutra maneira, e do como deberían ser. A Teoría da Unificación é algo que o home persegue desde os ignotos orixes, e que hoxe mantén ocupada á ciencia cuántica e en especial á cosmología.

Do mesmo xeito que Althusser, creo na necesidade de avanzar na análise, estudo, profundización e ulterior especulación teorética sobre unha aínda ausente Teoría da Ideoloxía. Algo que el mesmo tentou pero sen demasiada convicción e esmero. Tampouco podo deixar de mencionar os intentos que no mesmo sentido fixesen os venezolanos Ludovico Silva, Nelson Guzman e  Antonio Pascuali. Teorías ben intencionadas, pero mancilladas de ideoloxía e soliloquio. Facer unha teoría da ideoloxía para auspiciar o propio desexo, é indubitablemente unha teoría que naceu póstuma.

Con todo, para lograr que a xente entenda mellor esta opinión, valereime de Platón, quen aínda segue sendo o faro que ilumina a acción filosofal desde o Olimpo Secular. Cando Heidegger négase a debater co mozo Lacan, estaba a ser coherente cunha tradición de rexeitamento ao positivismo lóxico, ao materialismo dialéctico e ao discurso estructuralista iniciado con Saussure. Non había nada persoal, supoño. O narcisismo, rebeldía e autoritarismo do filósofo tipo (se é que o houbese), non foron alleos ao “gran alemán”.

É dicir que, Heidegger entende que nin a materia e polo tanto as súas relacións de coexistencia óntica ontológica,  nin a linguaxe como ponte inmaterial que os comunica, poden ser admitidas como delimitantes do Ser. E estou de acordo con isto, xa que, en resumidas contas, tanto a psicanálise de Freud quen se vale do corpo humano, e Lacan quen se vale (ademais da especulación freudiana), da linguaxe para concibir a súa propia santísima trinidad, imaxinario, simbólico e real; quedan perdidos entre universos paralelos.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_12_2015

Ambas as especulacións axuntadas, presuntamente empíricas e así mesmo negadoras de todo, mesmo da filosofía, da ontología,  e da metafísica que as sosteñen; non deixan de ser a función de refracción que se dá entre o home e as sombras que se manifestan nas paredes da caverna  que o contén (alegoría homónima de Platón). Lacan tentou de diversas maneiras darlle personalidade e autonomía a unha psicanálise, que resultou ser a antítese dunha fenomenología da percepción non asumida (Merleau Ponty), pero que aínda de moverse en paralelo, non poden evitar confluír nunha mesma síntese. Un mundo de aparencias que segue resistíndose saír á realidade.

Explicado doutra maneira, non hai unha saída da caverna, senón que hai unha nova explicación sobre o evidente do simulacro. A linguaxe lacaniano tenta describir e crear axiomas e leis en base ao que manifesta o baleiro e o tipo de copia degradada que xera o simulacro no suxeito, pero sen pasar de aí. Non explica os porqué desa existencia simulada, nin nos mostra o sentido para transitar para dirixirnos a esa porta que nos comunica coa realidade (o por fóra da caverna).

A psicanálise necesita dun corpo para argumentar unha linguaxe que só serve para unir e ao mesmo tempo separar a ese Ser do tipo material, un ente, unha cousa, na crenza que a linguaxe cala a esencia e escinde ao suxeito do grupo e do baleiro para logo detectar os remiendos da greta, un certo zurcido. Con todo, a linguaxe en canto estrutura, tozudamente sempre nos termina mostrando ao suxeito como peza integrante de algo máis complexo ergo Ser histórico e social, ao cal asociamos por analogía ao individuo sen selo no literal.

Non hai aínda, unha fundada argumentación que nos ilumine acerca de como funciona a linguaxe nesa existencial dualidade de individuo e conxunto coexistentes simultaneamente no suxeito, nin tampouco se logran encaixar (aínda) as pezas do abstracto que faltan (tal o caso da fe, a intuición e en especial o espiritualismo).

En 1961, en Lle temps Modernes, Lacan logo do un longo periplo de refutacións, terminaría concordando con Merleau Ponty da seguinte maneira: “(…) a psicanálise debe probar un avance no acceso ao significante, de modo tal que poida volver sobre o seu fenomenología mesma. […] chamarei aquí a testimoniar o segundo artigo mencionado de Maurice Merleau-Ponty sobre o corpo como expresión na palabra. […] fálolles sobre a primacía do significante no efecto de significar” (Lacan, 1961, 250).

Non quero estenderme neste punto moito máis, porque non é motivo deste capítulo, pero pareceume pertinente para que entendan o que segue. En próximos capítulos me explayaré algo máis. Con todo deixarei a modo de anticipo aqueloutra irrupción de Lacan contra Lacan cando se pregunta ¿Cal é a esencia do lazo social que fai posible ao grupo e ao suxeito?.

Ese volver sobre os seus pasos, dáse porque a existencia mesma dese lazo como condición de posibilidade do suxeito expón a pregunta respecto da condición de posibilidade da liberdade; algo que quedou plasmado no seu libro “O tempo lóxico e o aserto da certidumbre anticipada: un novo sofisma” (de 1945).

Lacan vai reflexionar sobre a liberdade a partir dunha aporía que ispe a súa propia confusión sobre o existencialismo sartreano. A desestimación que a psicanálise viña facendo da liberdade no suxeito, viña ao pedir de boca ata que se topan coa ciencia política e a sociología. Finalmente Lacan insere de mala gana tal posibilidade de liberdade, non sen antes darlle varios rodeos á logorrea, como era o seu costume.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_13_2015

Tanto Capitalismo como Marxismo, son performativos incompletos; alucinógenos e holísticos destilados pola linguaxe. Unha estrutura que fai intersección co que se pode elucubrar do termo idealismo. Aquel campo mesoscópico onde as sombras conviven con caprichosas formas bautizadas de tonalidades estocásticas (quizais real, simbólico e imaxinario); triloxía que nos permite intuír que aínda vivimos nun gran holograma, pero que así mesmo se xustifica como o noso conxunto de rumbos cognitivos por antonomasia.

A liberdade humana é a vocación de negar todo o que nos rodea na realidade e de proxectar outra realidade alternativa a partir dos nosos desexos e paixóns libremente asumidos. Podemos fracasar no intento, de feito fracasamos inexorablemente, sempre nos estrelamos dalgunha maneira contra o real, “o home é unha paixón inútil” (Lacan)

Marx creu que dentro do simulador de aparencias había un mundo idílico onde os encargados de prender e preservar acendido o lume, veríanse igualados naturalmente con aqueles que se atribuíron a propiedade do lume, os mesmos que os mandaban, quen os sodomizaban co rebenque do poder.

É importante subliñar que aínda que Lacan salienta o camiño diverxente entre o seu proxecto e o merleau-pontyano, non deixa de indicar a posibilidade dunha recuperación fenomenológica da psicanálise. Clara evidencia de que a incipiente lóxica cuánticacomezara a tallar a teoría psicoanalítica de Lacan.

A re-lectura máis atenta que Lacan permitiuse nas postrimerías sobre a enigmática “Fenomenología da percepción”,  conclúe co pedido dunha máis exhaustiva investigación e profundización da obra de M. Ponty en función dos distintos resultados converxentes coa súa elaboración da noción do “obxecto de a”, bucólico colofón do Seminario 11 (onde Lacan achanda a exégesis do visibleo invisible). Soslayando silenciosamente o exposto por Freud “non hai no psíquico nada que sexa produto dun libre albedrío, que non obedeza a un determinismo”.

O problema de Marx en consonancia con Freud está en non advertir que esa noción de clases sociais, era tamén un espellismo inmanente á “caverna”. Non hai ningún tipo de determinismo no suxeito, tampouco no seu colectivo. O Ser posúe a dualidade nouménica de ser conxunto e individuo en simultáneo, e iso é xustamente o que explica por que non logramos certidumbre en canto individuo como tampouco en canto sociedade (conxunto). Somos ambas as cousas e non somos ningunha. Iso é precisamente Ser Suxeito, ergo un non ser en canto ente. Non hai cosificación posible para o home.

Nese caso, o marxismo pode vivir indefinidamente como o “deber ser” do capitalismo nesa “praxe” rebautizada pola psicanálise. Ese imaxinario nexo que une a teoría coa acción posible dentro da caverna. Sendo o imposible aquilo implícito na posibilidade de saír para enfrontarnos ante a incandescente e insoportable luz da realidade.

Con todo, sigo vendo ao marxismo como o discurso do capitalismo. Capitalismo e marxismo conforman un mesmo discurso dividido no investimento do simulacro platónico, para transformarse nunha acción que se enfronta á utopía, un goce que fai o propio co moral, o simbólico versus o simbólico, o imaxinario versus o imaxinario, o irreal versus o irreal. O capitalismo é a mancha de humidade na parede que se descrifra en tanto pareidolia como auntonomía individual, un tipo de “liberdade psicolóxica, liberdade existencial ou liberdade baixo palabra”.

O marxismo é a histeria do capitalismo, ese emerxente reflexivo que nos leva a tomar conciencia do absurdo que significa vivir só para a produción e a economía. Pero nesa teleología do absurdo, non escapan burgueses, proletarios nin elos perdidos. Non se trata de desconformidade de clases, senón dun espiritualismo que se inquiere a se mesmo en forma de nada. Ese baleiro internalista que nos compele a pensar sobre o máis aló do material, pulsional, corpuscular e hedonista. Aquilo que nos coloca ante o noso propio ser inmaterial, a nada como suxeito, o verdadeiro Ser.

En aparencia, o Marxismo necesita aggiornar o seu discurso permanentemente, porque a diferenza do Capitalismo funciona como unha relixión. Unha relixión que nos comina a tomar conciencia da gravidade dos pecados inherentes ao goce e o pracer. O marxismo como práctica resultou o mellor verdugo do marxismo como relixión, algo similar ao que lle pasou ao Vaticano e o seu catolicismo. Onde se fai patente o contraste da beleza na palabra de Deus, coas aberrantes e repudiable accións dos homes encargadas de levalas á práctica.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_14_2015

O Capitalismo tácitamente dinos “se un autómata, produce, consome e goza coma se fose o último día… vive o presente, pois non hai máis nada que iso”. O marxismo pola contra, propio do fideísmo moral e eticista, proponnos un mundo cheo de prohibicións e limitacións “sei igualitario e solidario, non posúas máis que o que necesitas, non detentes máis que os demais, sexamos humanos”.

Polo tanto, a mellor maneira de non caer no pecado é vivir mergullado nel (ninguén cae onde xa está contido). O “deber ser” que propón o marxismo é utópico na medida que non resiste a súa posta en práctica. O mellor amigo do marxismo é o capitalismo, pois é quen o alimenta e confírelle razón de ser. Sendo o seu peor castigo, ter que probarse no factum.

Con todo, a apología do capitalismo representa o triunfo da mala fe posta na Caverna de Platón. O marxismo aínda coa súa rapadoira pre-reflexivo e os seus faltantes; procura ser o norte en pos de saír da cova, sen que o lograra nin con probabilidade algunha de logralo xamais (mentres o Ser asúmase como só materia e linguaxe).

A Teoría da Indeterminación insinúa ser un condicionante bastante máis radical do que imaxinabamos nun principio, posto que, tamén é aplicable á ciencia da cultura, particularmente á sociología, filosofía social, moral e a ciencia política. A escurridiza probabilística e a alienación aleatoria ao apócrifo determinismo freudiano suxírenos que a trampa implícita no Idealismo é máis accidental que comportamental e conductista.

As liberdades en canto vontade de elección, nacen asediadas polas ideoloxías dos nosos pais, familia e grupos de pertenza. Nacer no seo unha familia liberal adoita sentar as bases da inmobilidade ideolóxica, do mesmo xeito que aquel suxeito que vén ao mundo baixo as estigias dunha familia comunista. E aínda que existe a liberdade que nos licencia para saír do claustro, é unha opción que se exerce en esporádicas ocasións.

O librepensamiento é unha entelequia máis próxima á pantasma que á lucidez, non obstante o pragmatismo está a propiciar un aumento no número de cidadáns autónomos ou exógenos á ideoloxía en Arxentina. Insinuando a aparición dun novo tipo de gestalt ou mancha rorschachiana, que non debe ser confundido coa autonomía moral e ética idealizada por Marx, senón que pola contra orixínase nunha sorte de forclusión para co significante baleiro da teoría populista bosquexada por Ernesto Laclau e cónxuxe.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_15_2015

O capitalismo non ten nada que demandar e a esquerda non ten nada que ofrecer no factum. Só podemos pechar este capítulo, sospeitando que todo o vertido ata agora debería ser consumido como mera conxectura. E aínda que sabemos que vivimos nunha dimensionalidad onde só reinan as interpretacións, tomemos risco para inferir que nunca existiu nos feitos un “Non Capitalismo“, o que non significa que nos eximamos de seguir bregando pola fuga. Escapar do capitalismo é misión do home posto na Rede, a súa ulterior evolución.

Un termina imaxinando que, a liberdade é o campo de batalla dunha cruzada dialéctica onde se enfrontan dous portentosos exércitos; a alienación e a intencionalidade. A mala fe (sartreana) se escabulle así dentro da conciencia en pos de xerar un padecimiento dual e ambivalente: aquela que sentencia ao suxeito a concibir nun mesmo acto á idea en canto afirmación e negación desta de maneira asintótica e simultánea, é dicir de transcendencia e facticidad en paralelo.

Para comprender mellor este punto, necesariamente debo apelar a un dos mellores filósofos da actualidade, o francés Jean Luc Marion, quen nos estimula a pensar un extravagante tipo de fenómeno que trasunta a obxectividade do dado e que abdica o seu dereito de acontecemento á transcendencia, para facer do revelado un nodo subliminar e así mesmo sublime  de manifestación.

Sumando así, unha nova dimensionalidad filosófica cando amalgamamos a infinitud do rostro (Lévinas), o don (Derrida), aicona (Marion), a carne (Henry), o imposible (M. Ponty) e ochamado (Chrétien). Este novo fenómeno resultante e o seu intelección, demanda dunha sensible apertura mental en tanto a admisión sen vacilacións da existencia do espírito humano, percibida xa non polo seu contido de presenza, senón xustamente polo seu exceso de obviedad e doazón.

Nada evidencia mellor ao espiritualismo que o aburrimento que precede á angustia, aquela que patentiza a presenza dun baleiro en controversia co signo (un desquiciante tipo de ansiedade) que nos anoticia do sinsentido da vida univocamente materialista, aquel horizonte onde xa ningún tipo de goce e pracer carnal acóugame ou tranquiliza.

O baleiro espiritual acontece aínda naqueles suxeitos que non cren no inmaterial, sen que admita un ordenamento simbólico da linguaxe, porque tampouco responde a empirismo, fenomenología ou experiencia psíquica e emocional previa. Non hai pegada entrópica nin rexistro algún na sutura, pois se trata dun vínculo orixinal, un certo horadar entre a Zoé e a Psiqué, territorios onde a linguaxe non pode acceder por prohibición e inhibición.

Finalmente, esquerda e dereita perviven na mesma ideoloxía con dogmas diferentes, unha filosofía da conciencia ávida de monismou e escrava do material. O que fai forte ao capitalismo é o que critica a esquerda, e o que fai forte á esquerda é o que omite o capitalismo, so ambas as xustifícanse na mesma síntese dialéctica.Sendo máis moralista a primeira e máis pragmática e terreal a segunda. O goce e os principios de pracer non necesitan de defensa ideolóxica, do mesmo xeito que a moral non necesita de orzamentos científicos.

A esquerda manterase como o norte para seguir para o “deber ser” do humanismo. Algo que é sen dúbida necesario para o devir da continxencia e a perfectibilidad. Ao parecer, aínda nos resta resolver o paradigma do Eu Suxeito posto na Rede, aquel misterio que aínda lle impide á filosofía saír definitivamente do solipsismo cando tenta teorizar os universais, mentres que pola contra a psicanálise non logra saír do universal cando tenta descubrir ao individuo, porque a linguaxe non lle pertence ao  suxeito, perténcelle á Humanidade, á Rede, ao home atemporal, social e histórico.

FIN DE CAPÍTULO

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_08_2015

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: