ை A angustia o horror e dor de ter que entregar o poder

ilcanallarubens_Cristina Kirchner_2015

Aínda que se convoque a unha lexión de expertos en cerimonias e protocolos, non existe o ritual capaz de disimular esa angustia e dor. O día de onte a Presidenta de Arxentina se nego ao non comparecer na entrega do poder ao mandatario da Dereita Mauricio Macri. Así de literal. Así de traumático.

Non é asombroso, entón, que a señora de Kirchner despídase abrazándose ás columnas do templo ou organizando un acto ao estilo máis stoniano ao que artisticamente dise ou ao estilo mais relixioso coma se fose a versión feminina do papa, cría que Cristina sabería perder e asumir a derrota do Kirchnerismo e a culpa que o Kirchnerismo perdese fuche ti Cristina facendo nestes tres últimos anos o enterro do traballo do teu marido sendo aconsellada por incopetentes.

E, como se sabe, para o seu esposo e para ela “o templo” sempre foi a caixa. O martes de hai dúas semanas, a Corte Suprema declarou que é inconstitucional que, nos casos de Santa Fe, Córdoba e San Luís, La Nación siga apropiándose do 15% da coparticipación para financiar á Anses. Dispuxo, por tanto, que se suspenda esa dedución e restitúanse a eses tres estados os fondos xa apropiados.

Está a facer unha exhibición dun serial killer. Agrediu ao seu sucesor, Mauricio Macri. Agrediu á Corte. Apostou a que Macri e a Corte agrídanse entre si. E, seica sen sabelo, agrediu a numerosas administracións do interior ás que se propoñía axudar.

Ela pretende liderar unha oposición desapiadada contra o novo goberno. A razón desa agresividade foi suxerida por Máximo Kirchner no estadio de Arxentinos Juniors, en decembro de 2014: os que queren ser presidente, por que non lle gañan á miña mamá?

Calouse o pingüinito 2.0. Foi un anticipo. Non alcanza con gañarlle a Daniel Scioli. O kirchnerismo só recoñecería a lexitimidade de quen derrote ao seu líder. Para o que era indispensable a reelección indefinida. Esta concepción levou a Hebe de Bonafini a falar non de oposición, senón de resistencia ao novo goberno.

A Presidenta pretende ocupar ese lugar no taboleiro como xefa de todo o peronismo.

Antonte, cando xa era tarde, convidou a xantar á dirigencia federal do seu partido. Díxolles que pretendía presidir o PJ e que Scioli fixéseo na provincia. Neste marco sacou o decreto sobre coparticipación. Ademais de restar fondos a Macri, pretendeu aumentar os que reciben as administracións do interior.

Pero, como é habitual nela houbo un erro de cálculo. Se a medida aplicásese, as xurisdicións que primeiro festexarían serían a cidade e a provincia de Buenos Aires, controladas por Cambiemos. Ambas incrementarían os recursos automáticos que reciben da Nación e mellorarían a súa ecuación fiscal.

Cristina Kirchner converteu a transición nun campo de batalla. Nada que sorprenda. Alguén que tentou asoballar á Xustiza, encadear á prensa independente, reducir a un unicato as autonomías provinciais; alguén que anulou ao seu gabinete, ignorou ao seu partido e hostilizó á oposición; en fin, alguén que se ve a si mesmo como Napoleón e que multiplicou o seu patrimonio declarado en máis de 800% no exercicio do goberno, cousa que se o seu marido vivira caerialle a faciana de vergoña ver que o seu legado desapareceu.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: