ை Alguns motivos da caida K

ilcanallarubens_Cristina-Fernandez-Kirchner-Presidenta_2015

Tal como dixen no meu post anterior Cristina Kirchner converteu a transición nun campo de batalla. Nada que sorprenda. Alguén que tentou asoballar á Xustiza, encadear á prensa independente, reducir a un unicato as autonomías provinciais; alguén que anulou ao seu gabinete, ignorou ao seu partido e hostilizó á oposición; en fin, alguén que se ve a si mesmo como Napoleón e que multiplicou o seu patrimonio declarado en máis de 800% no exercicio do goberno, cousa que se o seu marido vivira caerialle a faciana de vergoña ver que o seu legado desapareceu.

O luns último, Cristina Kirchner emitiu o decreto de necesidade e urxencia 2635, estendendo a todas as provincias os beneficios outorgados pola Corte a aquelas tres. Foi a exhibición dun serial killer. Agrediu ao seu sucesor, Mauricio Macri. Agrediu á Corte. Apostou a que Macri e a Corte agrídanse entre si. E, seica sen sabelo, agrediu a numerosas administracións do interior ás que se propoñía axudar, esto empezouno Máximo Kirchner fillo, fillo carne de cañon para a oposición.

O decreto é a última contribución de Carlos Zannini á historia do surrealismo xurídico. Comeza recoñecendo que a Corte se referiu a só tres provincias “arxentinas” -coma se puidese dispoñer sobre provincias colombianas ou salvadoreñas, por exemplo-, pero algúns parágrafos máis abaixo establece que as premisas do tribunal “permiten supoñer” que eses beneficios corresponden a todas as que os reclamen. Por tanto, o Poder Executivo asumiu facultades da Corte e xeneralizounos, co pretexto de evitar trámites xudiciais.

Para que resulte máis evidente a irracionalidad da súa decisión, a Presidenta enumerou as temibles calamidades ás que, segundo ela, Ricardo Lorenzetti, Juan Carlos Maqueda e Carlos Fayt condenaron ao sistema previsional. Entre outras, a imposibilidade de aumentar as xubilacións. Un erro de concepto, porque o Estado pode substituír os fondos que recuperan as tres provincias con outros recursos. É dicir: a Corte só aumentou o gasto da administración central. Ademais, aparece unha incoherencia. Se os prexuízos do fallo da Corte son tan pavorosos, por que se apresurou a universalizarlos sen esperar ao reclamo das demais xurisdicións? Só polas ganas de facer dano?

Cristina Kirchner pretendeu imputar aos xuíces unha gran irresponsabilidade política. A mensaxe ten un destinatario principal: Macri, a quen pretende ver posto a mal coa Corte. Ao mesmo tempo, ela debilita máis a Macri agravando o desfinanciamiento que denuncia. Unha forma de halagar aos gobernadores non alcanzados polo fallo.

Os obxectivos da Presidenta son de curto alcance. A Constitución prohibe ditar decretos de necesidade e urxencia en materia impositiva. Bastaría que calquera suxeito lexitimado preséntese ante un xulgado contencioso administrativo para que a norma sexa anulada por inconstitucional. Non debería sorprender que a Corte se aboque a ese expoño por un recurso de per saltum. Ademais, a sentenza do máximo tribunal non pode levar a outras provincias porque se basea en probas específicas achegadas por Santa Fe, Córdoba e San Luís. Outras administracións renunciaron ao que lles correspondería dese 15%. E as que non o fixeron deberían iniciar o seu propio preito.

A señora de Kirchner non tivo en conta estes pormenores. O seu decreto forma parte dun plan político. Ela pretende liderar unha oposición desapiadada contra o novo goberno, oposición que espero eu que sexa ben dura e mais que despiadada contra a dereita de Macri e seu equipo Corrupto. A razón desa agresividade foi suxerida por Máximo Kirchner no estadio de Arxentinos Juniors, en decembro de 2014: os que queren ser presidente, por que non lle gañan á miña mamá? Foi un anticipo. Non alcanza con gañarlle a Daniel Scioli. O kirchnerismo só recoñecería a lexitimidade de quen derrote ao seu líder. Para o que era indispensable a reelección indefinida. Esta concepción levou a Hebe de Bonafini a falar non de oposición, senón de resistencia ao novo goberno.

A Presidenta pretende ocupar ese lugar no taboleiro como xefa de todo o peronismo. Antonte, cando xa era talvez un pouco tarde, convidou a xantar á dirigencia federal do seu partido. Díxolle que pretendía presidir o PJ e que Scioli fixéseo na provincia. Neste marco inscríbese o decreto sobre coparticipación. Ademais de restar fondos a Macri, pretendeu aumentar os que reciben as administracións do interior. Pero de novo houbo un erro de cálculo. Se a medida aplicásese, as xurisdicións que primeiro festexarían serían a cidade e a provincia de Buenos Aires, controladas por Cambiemos. Ambas incrementarían os recursos automáticos que reciben da Nación e mellorarían a súa ecuación fiscal.

En cambio, moitas provincias mozas, gobernadas polo peronismo, prexudicaríanse co decreto. Son estados que se benefician con transferencias discrecionales superiores ás que percibirían coa asignación automática que lles “regalou” Cristina Kirchner antes de irse. Entre esas xurisdicións a máis afectada sería Santa Cruz. Quere dicir que, como en tantas outras oportunidades, o kirchnerismo volveu a calzar na definición de estupidez que formulou o soado Carlo Cipolla: “Estúpido é o que para danar aos demais dánase a si mesmo”. Balance: o curioso non é que, como dixo Macri onte, Cristina Kirchner salga pola porta moza da Casa Rosada. Tamén entra pola porta moza do PJ.

Lorenzetti, Maqueda e Fayt non previron o que a señora de Kirchner faría co seu fallo. Por iso desde a Corte saíu antonte unha mensaxe cara ao novo goberno, para aclarar a posición xudicial. O receptor foi o novo ministro do Interior, Rogelio Frigerio. Sen o decreto presidencial, o custo da sentenza non sería letal para o Tesouro: uns 6000 millóns de pesos por ano. Lorenzetti advertiu á nova administración que, dado que Fayt xubílase e que Helena Highton prefire que a coparticipación negóciese sen intervención da Corte, non podía demorarse: a maioría do tribunal son 3 votos. O presidente da Corte tamén se encargou de que Macri soubese que está disposto a axudar á gobernabilidade durante o seu mandato.

A pesar desas aclaracións, e con independencia da cizaña que tentou sementar a señora de Kirchner nos considerandos do seu insólito decreto, o fallo tivo un efecto desagradable sobre Macri. Alguén que o coñece ben, comenta: “Quedou sorprendido de que Lorenzetti resolvese unha cuestión fiscal tan importante sen un aviso previo. A confianza que Mauricio tiña na Corte danouse”. Hai colaboradores de Macri que aproveitan ese estado de sospeita para implantar a semente dunha reforma: levar a Corte de 5 a 7 ou 9 membros. Á beira do novo presidente alguén analiza desde onte ese proxecto.

A composición do máximo tribunal ocupa a axenda do novo goberno, pero non é unha cuestión urxente. Macri está máis interesado en consolidar as relacións co Congreso. Sobre todo co radicalismo. Para iso estableceuse un equipo. Intégrano Marcos Pena, Frigerio e o futuro presidente de Deputados, Emilio Monzó, e os radicais Ernesto Sanz, Mario Negri e Anxo Rozas. Pronto se agregará José Manuel Curral, intendente de Santa Fe e futuro presidente da UCR. Nesa mesa naceu, durante unha comida do xoves pasado, a idea de convocar a Martín Lousteau á nova administración. Pensouse na Anses, pero terminoullo nomeando embaixador en Washington. Unha frustración para Martín Redrado. A incorporación de Lousteau tenta suturar unha das feridas máis irritantes no seo de Cambiemos: a oposición radical á administración porteña. Salvo que esa ferida se abra cando Juan Cruz Ávila pretenda impugnar contratos da UBA.

Nun segundo círculo, Monzó pechou un acordo antonte cos 10 senadores do peronismo federal, que lideran Juan Carlos Romeu e Adolfo Rodríguez Saá. O entendemento incluíu a futura composición da Corte. Selouse no departamento porteño de Romeu, cuxa filla Bettina foi candidata de Cambiemos en Salta. Estas conversacións agréganse ás mantidas con Sergio Massa e José Manuel da Sota, un dos candidatos para presidir un PJ renovado. Massa conquistou a condución da Cámara de Deputados da Lexislatura bonaerense, desde a que se propón seducir a todo o peronismo. O primeiro en responder ao chamado foi Mario Ishii, quen se integrará á fronte Renovador con outros dous senadores. O cambio xusto.

Máis aló desta fronteira queda a inexplorada extensión do PJ oficial. O diálogo comezou con dous caudillos: o rioxano Luís Beder Herrera e o ultrakirchnerista Gerado Zamora. Ambos retiraron deputados da extravagante sesión na que se aprobaron 96 leis. Foi a instancias de Monzó. A incógnita neste campo salta á vista: ata cando a dirigencia seguirá validando os desexos de Cristina Kirchner? Ao revés: aceptará a Presidenta que alguén a substitúa no partido? É a súa próxima transición.

Nota personal: Estas son algunhas das claves da caida do Kirchnerismo baseandome nos últimos acontecementos de dito movemento político Arxentino. En resumidas contas se xogas co interior dun país o interior acabara contigo aínda que foras bo. Pero como ben e sabido e mellor facer xustiza xa que e “imparcial” que facer venganza xa que e satisfacer o odio.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: