ை O calvario dos industriais en Venezuela

Foto telesurtv.net

Foto telesurtv.net

O Goberno dese país ponlle toda clase de trabas aos produtores. As extorsións dos funcionarios públicos chegan ata os 200 millóns de pesos por empresario.

Por conta da escaseza de divisas e materias primas, a persecución do Goberno central e a incontrolable corrupción das autoridades civís e militares, os industriais en Venezuela viviron un calvario para poder traballar nos últimos anos.

Empresarios situados na zona industrial de Ureña e San Antonio, na fronteira con Cúcuta, contan que debido a eses inconvenientes, desde fai uns cinco anos a súa produción descendeu ata nun 90 %.

“O problema é que o chavismo ve aos empresarios como inimigos porque cren que cun sector privado forte é máis difícil manterse no poder. Por iso o marchitaron ata deixalo reducido ao seu máis mínima expresión”, asegura Manuel*, un dos industriais que aceptou falar con Portafolio.

Carlos*, outro industrial, di que o desastre da produción en Venezuela débese á equivocada política económica do Goberno central, principalmente coas diferentes taxas de cambio implementadas, coas que se volveu mellor negocio a arbitraxe e a importación de produtos que o traballar e producir.

Adquirir dólares do Goberno por medio das poxas era un verdadeiro martirio. Moitas veces quedaban co diñeiro ata por seis meses e despois devolvíano dicindo que non había dólares, pero cunha depreciación de 30 ou 40 %. Durante este ano a situación foi máis clara: non houbo poxas.

Outro dos problemas é a lei de prezos xustos -a cal establece unha marxe de ganancia-. A dificultade radica en que pola escaseza de divisas deben comprar as materias primas con dólar paralelo (150 veces máis caro que o oficial), que tamén é un delito, pero evaden a norma negociando cos compradores en pesos colombianos ou dólares, aínda que facturan en bolívares, polo que estas moedas priman nos negocios nese país.

PRODUCIR POR COMPROMISO

Afirman que a pesar dos inconvenientes seguen producindo moi pouco, máis polo ‘compromiso país’ e non deixar sen traballo a persoas que levan ata 30 anos laborando para eles, que polas ganancias.

Entón comezan a facerlle ‘o quite á lei’, como eles mesmos recoñecen, e é aí cando aparece a gran corrupción en Venezuela. Isto é aproveitado polos funcionarios públicos que, por conta propia, comezan a extorsionarlos con sumas que van desde os 5 ata os 200 millóns de pesos, as cales deben ser pagadas preferiblemente en dólares ou pesos porque o bolívar está moi devaluado.

Manuel conta que a el non lle atoparon nada pero dixéronlle que ían a monitorearlo, “un sabe que lle poden ‘sementar’ algo ou acusalo con probas falsas”. Os funcionarios chegan sen documentos de violación, nin algo oficial, “é unha extorsión pura e simple”, agrega.

Se non accede corre o risco de ir a prisión, expropiación ou terminar pagando grandes multas, moitas tan esaxeradas que custan máis que as mesmas fábricas, polo que algúns optaron polo peche.

Ricardo* ‘sacoulle o quite á lei’ ao adquirir materias primas desde Colombia e China sen rexistrar a súa totalidade. Nunha visita, o Resgardo Nacional atopoulle unhas contabilidades paralelas e pedíronlle prata. levaron 20.000 dólares que tiña nunha caixa forte e ao outro día volveron por 100.000 bolívares máis, o coronel arranxou absolutamente toda a documentación e “ademais púxose á orde para calquera cousa”, agrega.

Germán* foi acusado de lavado de activos polo feito de incrementar o seu capital de maneira ostensible. “Eu producía e vendía produtos de plástico con facturas legais pero non preguntaba para onde o levaban ou que facían con iso. Eles traíano para Colombia”, di este empresario.

Pola súa fábrica foron pasando todas as autoridades habidas e por haber, desde as civís, as policiais ata as militares dicindo que “se che pode arranxar a situación pero tes que colaborar cunha suma de diñeiro”. Manifesta que no termo de dous anos tivo que pagarlles o equivalente a uns $200 millóns.

Pero as autoridades venezolanas non son as únicas que extorsionan, tamén tiveron que pagarlle a páiralos’ ‘da área fronteiriza, máis ao interior de Venezuela cobra a guerrilla, de acordo á capacidade de produción da empresa e do industrial.

“Nos últimos anos páiralos ‘’ dedicáronse ao negocio máis rendible do contrabando e a nós deixáronnos un pouco tranquilos”, afirma un dos produtores.

E así transcorre a vida destes industriais, algúns con máis de 30 anos no eixo industrial Ureña-San Antonio, ata hai pouco o quinto de Venezuela por produción, traballando e buscando a maneira de solucionar cada nova traba e inconveniente. Senten que a crucifixión para os seus negocios chegou co peche da fronteira e por iso andan en busca da resurrección.

*Nomes cambiados a petición dos entrevistados.

A HIPERINFLACIÓN, OUTRO DOS PROBLEMAS

Os industriais tamén se atopan con outra “pedra no zapato”, a cal corre por parte da hiperinflación (chegaría a 150 % este ano) pola escaseza de produtos. Entón, para protexerse da perda de valor da moeda, optaron por investir na pouca materia prima dispoñible, pero o Goberno empezou a castigar esta práctica ao cualificala como acaparamiento.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: