O drama de Venezuela sen billetes e de Caracas sen auga

Foto EFE

Foto EFE

A falta de papel moeda e a non impresión de billetes de maior curso provoca caos entre cidadáns. Ademais, a capital amenceu sen auga este sábado pasado.

Connseguir diñeiro en efectivo en Venezuela, imprescindible para pagar multitude de servizos como os taxis, as comidas na rúa ou os produtos da revenda, converteuse nunha ardua tarefa para a que cada venezolano debe reservar unha boa parte do seu tempo.

A altísima inflación unida á falta de papel moeda e a non impresión de billetes de maior curso provoca que sexa necesario andar sempre cun bo fajo de billetes no peto polo que poida pasar.

Pero é que ademais non basta con ir unha soa vez ao caixeiro, que na maioría dos casos ofrecen un máximo de 4.000 bolívares diarios cando non menos, e cando unha carreira media nun taxi custa preto de 1.000 bolívares, o mesmo que un paquete de cigarros.

“É unha perda de tempo, os caixeiros do Banco de Venezuela nunca serven, nin ningún dos bancos do Estado”, queixouse Luz Sabas, unha das 11 persoas que facía cola o venres nun caixeiro automático do leste de Caracas cando un home golpeou a parede á beira do dispositivo e soltou un lamentou: “xa non hai prata”.

A pantalla dos outros dous caixeiros no exterior dun centro comercial indicaban estar “temporalmente en mantemento” mentres a cara de Luz mostraba xa visibles signos de malestar. A suor no seu rostro e as bolsas nas súas mans coas cada vez máis escasas toallas sanitarias e azucre fan intuír que, como moitas mulleres no país, vén xa de pasar horas baixo o sol facendo cola para comprar nun supermercado.

A escaseza de alimentos e produtos de hixiene creou un novo oficio, o dos “bachaqueros”, que se dedican a comprar produtos e revenderlos. O seu “traballo” ilegal, obrígalles a aceptar unicamente diñeiro en efectivo co que aumentan a necesidade de contar con billetes dos cidadáns. No caixeiro dunha das entidades financeiras do goberno só pódense retirar 3.000 bolívares diarios, pero Luz gasta máis “porque sempre hai unha cola por aí e se un consegue algo de primeira necesidade métese”.

“Todo é en efectivo”, comenta, mesmo nas farmacias ou mercados que dispoñen de punto de venda, ás veces, cando hai moita cola, debe cancelar “con efectivo para axilizar o proceso”.

Luz, frustrada, afastouse do caixeiro en dirección a outra entidade financeira próxima, Marlon Herrera cruzouse no seu camiño e alleo ao “mantemento” tentou, tamén en balde, retirar o seu diñeiro. É fin de semana e nestes días, como nos feriados, ten que visitar “ata 3 caixeiros” para adquirir algúns deses billetes co rostro dos próceres venezolanos que, unidos un de cada exemplar, non alcanzan para custear un dólar á taxa oficial.

A moeda que leva o apelido do liberador de cinco nacións (Bolívar), consiste en billetes de 2, 5, 10, 20, 50 e 100 unidades. Á taxa de cambio oficial máis alta (a baixa está reservada para a importación de alimentos e medicamentos) para cambiar un dólar necesítanse 200 bolívares, ou dous billetes da máxima denominación. Noutra entidade bancaria, que si expediu efectivo, Miguel Quintero comenta que o seu retiro “é moitísimo billete, non cabe nunha carteira nin en ningún lado e acabar en nada, en dous días”. Nun banco privado, o único que permite sacar esa cantidade, pódese retirar ata 16.000 bolívares en catro transaccións de 40 billetes de 100, se é que corre con sorte e o caixeiro ten billetes desa denominación.

En ocasións, nos dispositivos menos modernos, os retiros a falta de billetes de “alta denominación” deben ser máis baixos. Así, 600 bolívares, insuficientes para un xantar nalgún establecemento de comida rápida, pode ser o límite diario, se non se ten cartón de cliente do mesmo banco onde se realiza a transacción.

Yonder Hernández estima gastar 6.000 bolívares diarios en comer e desprazarse en taxi, estes últimos poden custarlle, di, ao redor de 3.000 bolívares polo que necesita visitar varias veces ao día algún caixeiro para facerse co efectivo suficiente.

Sempre que non sexa venres, cando case todos os caixeiros quedan sen billetes que fornecer ante a provisión que fai a xente para o fin de semana, cando xa resultará unha tremenda fazaña conseguir algún bolívar.

CARACAS SEN AUGA

A maioría dos ao redor de 3 millóns de habitantes de Caracas atópase este sábado oasado sen o servizo de auga potable, tras varias semanas de suspensións parciais, debido a tarefas de mantemento, informou hoxe a estatal Hidrocapital.

Os labores de “mantemento en aducións principais do sistema de produción de auga potable Tuy II” forman parte de “as accións que realiza o Goberno para manter a subministración (…) durante o período de seca, que se intensificou polo fenómeno O Neno”, dixo a empresa estatal nun comunicado.

A suspensión total do servizo en Caracas, e nos veciños estados Vargas e Miranda, manterase ata as primeiras horas do domingo, lapso requirido para reparar ou substituír válvulas e demais equipos eléctricos e mecánicos que desde hai varias semanas son avaliados para evitar o desperdicio do líquido.

Venezuela depende en boa parte da xeración hidroeléctrica e os 18 maiores encoros que permiten a produción deste tipo de enerxía están practicamente baleiros, “moi preto da liña vermella”, manifestou a inicios de mes o ministro de Ecosocialismo e Augas, Ernesto Paiva.

O ministro de Enerxía Eléctrica, Luís Motta, advertiu este venres á súa vez que sen un aforro significativo nacional “que axude a minimizar o efecto (do fenómeno O Neno), nas primeiras semanas de abril podemos ter un colapso eléctrico”.

O encoro O Guri, o principal do país, “está baleiro nun 75 %, temos máis nada que un 25 % de auga”, precisou. “¿Que estamos a facer para diminuír os efectos do Neno sobre a xeración hidroeléctrica? De maneira inmediata substituíndo os bombillos incandescentes e os aires acondicionados”, revelou.

Durante marzo a xeración térmica debe aumentar en polo menos mil megawatts para evitar colapsos, sostivo Motta, quen revelou que o vindeiro luns se reunirá con funcionarios de todos os ministerios para avaliar eventualmente a redución da xornada laboral.

O 28 de abril do ano pasado o Goberno reduciu a xornada laboral debido a leste mesmo problema e ante a onda de calor, que ese mes rexistrou picos de temperaturas de ata 45 graos, cunha sensación térmica próxima aos 50 graos.

O consumo de enerxía eléctrica pasou entón de 16.000 a 18.300 megawatts, un salto no consumo que xa desde entón levou ao Goberno para requirir que as empresas privadas desenvolvesen plans de autogeneración con equipos propios, para deixar ao Estado a obrigación das necesidades dos 30 millóns de habitantes.

O Goberno de Venezuela ejemplificó nesa ocasión que a veciña Colombia ten o dobre de habitantes e unha capacidade de xeración duns 14.000 megawatts, pero que grazas a “unha cultura de consumo” ahorrativo non afrontaba maiores problemas neses momentos.

Información de axencias.

Rubens Rocha

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: