Os 6 aspectos esenciais sobre a SANIDADE PÚBLICA na área SANITARIA DE VIGO que a poboación debe saber e coñecer

ilcanallarubens_A AREA SANITARIA DE VIGO_2016

1.

O SERGAS utiliza como método de cálculo o que denomina “Listas Estruturais” para cuantificar o número de persoas que integran as listas de espera, neste caso, cirúrxicas, destas listas exclúense a aqueles pacientes que rexeitan a opción exposta polo propio SERGAS de operarse nun centro privado/concertado, o penalizándo xa que desaparece desa lista estrutural pasando a un terreo de ninguén. Esa e outras situacións administrativas fan que a poboación non dispoña dos datos reais sobre cal é a verdadeira lista de pacientes pendentes dunha intervención cirúrxica. Cabe destacar que existe un número importante de casos cuxa demora excede xa os 5 anos. Nós reclamamos que fagan pública esta información, gardada, devandito sexa de paso, como un dos grandes secretos da sanidade viguesa en particular e galega a nivel xeral. Os políticos falan e falan sobre a transparencia, dean exemplo entón e ofrezan ese dato.

2.

Respecto ao número de camas: Co peche do Hospital de Rehabilitación Psiquiátrica “Rebullón”, e o seu posterior traslado ao Hospital Nicolás Peña, perdéronse un número importante de camas de hospitalización, contorna a cen, por outra banda, o peche do Policlínico Cíes, destinado para cirurxías ambulatorias, limitou considerablemente a capacidade de acción precisamente para poder levar a cabo un plan de choque que reduza de verdade ditas listas de espera, as máis altas de Galiza e unha das máis altas de España, tamén é destacable que nesta conxuntura, POVISA sufra unhas demoras superiores ás do propio SERGAS e curiosamente aumentouse as camas de hospitalización, lembremos que das 1.414 camas que inicialmente estaban proxectadas para o Hospital Álvaro Cunqueiro quedaron reducidas a pouco máis de 850, iso si con capacidade para desdobrar habitacións, o Meixoeiro nesta conxuntura mantén unha ocupación media inferior ao 50%, o que fai que na práctica a sanidade pública da área Sanitaria de Vigo teña menos camas que antes de construírse o Novo Hospital de Vigo, algo insólito.

3.

Derivacións cirúrxicas: Outro aspecto esencial que a poboación debería saber consistiría en coñecer o número de usuarios que foron derivados para realizar intervencións cirúrxicas a centros privados nos últimos 5 anos, este é outro gran segredo que o SERGAS se nega a desvelar. Trátase dun dato moi relevante xa que nos daría unha idea da verdadeira magnitude que comeza a alcanzar o traspaso de pacientes da sanidade pública á privada, é dicir cada vez destínanse máis fondos públicos a empresas privadas que teñen como principal obxectivo, non nos esquezamos, a obtención de beneficios, cando SOS Hospital do Meixoeiro fala acerca das derivacións a centros privados referímonos xusto a este feito. A derivación cirúrxica a centros privados fai que se infrautilicen hospitais públicos, cuns recursos tecnolóxicos superiores e a un custo máis que razoable.

4.

O caso especial do Hospital do Meixoeiro. Cabe destacar que este centro sanitario que foi referencia para todo o Sur de Galicia, en concreto para a alta tecnoloxía (cirurxía cardíaca, hemodinámica, oncoloxía radioterápica, entre outros) atópase agora no peor dos escenarios posibles:

Pechou o servizo de urxencias desde a apertura/unificación nunha “porta única” (como afirman desde a Consellería) de urxencias no Hospital Álvaro Cunqueiro (HAC), non é certo que sexa unha porta única xa que se lle une a porta de urxencias do Hospital POVISA, constituíndo deste xeito os dous únicos servizos de Urxencias de Atención Especializada na área Sanitaria, así toda a área queda dividida en dous sectores, un, o máis importante, o que asume o HAC, e outro sector que asume POVISA, cunha asignación directa de 140.000 usuarios/as, o Meixoeiro perde deste xeito o seu sectorización, cuestión que merece un debate máis profundo. En todo caso é sospeitoso que empezasen a demoler o devandito servizo ao día seguinte do seu traslado ao Álvaro Cunqueiro, as présas apremaban.
Pechou a Unidade de Coidados Intensivos, unha unidade perfectamente dotada de recursos materiais e humanos, cun equipo de profesionais altamente cualificado e cunha capacidade de resposta para a atención inmediata do paciente crítico exemplar. O feito de non contar cunha Unidade de Críticos real é un aspecto moi importante xa que pon en risco a seguridade do paciente. Baixo o punto de vista do señor xerente se existe unha Unidade de Críticos, considera que un equipo formado por un anestesista e unha enfermeira de quirófano ou de Unidade de Cirurxía Maior Ambulatoria (UCMA), no seu caso, forman de seu unha unidade para a atención deste tipo de pacientes, e o máis grave é que este tipo de situacións repítese de forma habitual no hospital (un paciente ingresado, un paciente que está a ser intervido cirurxicamente, un acompañante, alguén que acode a consultas externas ou calquera profesional) poden presentar problemas graves de saúde e pode darse a circunstancia de que neses momentos este equipo estea a practicar unha intervención cirúrxica ou realizando un traslado ao HAC, por citar algún exemplo, nós consideramos que ten que ser un equipo multidisciplinar con coñecementos específicos na atención deste tipo de pacientes e cunha presenza física diferenciada do resto de servizos.

Pechou o Servizo de Reanimación, mantense unha UCMA destinada á práctica de pequenas intervencións que como norma xeral non precisan ingreso, son o que denominamos pacientes ambulatorios. Unha unidade/servizo de reanimación permitiría poder realizar outro tipo de intervencións máis complexas, con isto non afirmamos que non sexan importantes as primeiras, pero certo tipo de intervencións, como as traumatológicas ou determinadas cirurxías, teñen unhas demoras moi grandes, pensemos que hai pacientes que levan esperando moitos anos para, por exemplo, cambiar unha prótese de cadeira. Existe o espazo físico pero novamente non se utiliza, ademais o centro conta cun TAC, unha Resonancia Magnética, así como con outros medios diagnósticos que dan soporte na atención integral ao paciente. É curioso que se converta ao Meixoeiro nun policlínico mentres se derivan as patoloxías de complexidade media (as máis rendibles) ao sector privado, tendo en conta que o hospital está perfectamente capacitado para asumilas, e compatibilizar, por suposto cos quirófanos de cirurxía maior ambulatoria.

Peche de Camas: Desde fai case nove meses a terceira planta do hospital está pechada baixo sete chaves, pero o máis grave é que o número de camas pechadas durante os últimos dous meses supera o 50 %, o dato dio todo, é certo o que di o Conselleiro, non necesitamos camas, con esta formulación clara que non as necesitamos, ditas camas achéganas os centros privados, que se atopan desbordados pola demanda que realiza o SERGAS, é público e notorio como son os claramente beneficiados de este “suposto negocio”.

5.

Precariedade laboral: Os cocientes dos centros públicos nos hospitais de Vigo son sen ningún xénero de dúbidas uno dos máis baixos de España, Galiza novamente aparece nun dos peores lugares respecto ao número de persoal sanitario e non sanitario, sendo a provincia de Pontevedra a máis castigada. Aínda así a sanidade púbica supera amplamente en recursos e medios á sanidade privada, ofrecendo ata agora uns coidados de calidade centrados no paciente como eixo do sistema sanitario. O SERGAS converteuse na maior ETT de Galiza, rompéronse os equipos de traballo como consecuencia da precarización laboral, para nós leste é un aspecto crave xa que unha boa coordinación dos equipos multidisciplinares facilita a difícil e sufrida tarefa dos profesionais sanitarios, Non resulta difícil entender que se nunha planta de hospitalización ou nun determinado servizo, cada día, cada semana ou cada mes cámbiase a unha parte considerable dos profesionais que integran os respectivos persoais, dificulta enormemente poder mellorar a calidade do servizo que ofrecemos.

6.

Atención primaria: Paralizado o Plan de Mellora dá Atención Primaria en Galicia, baseado na prevención como mellor fórmula demostrada para atallar os problemas de saúde da poboación, cuns recortes evidentes, tanto en persoal como en novos centros de saúde (deixáronse de construír 5 centros de saúde comprometidos para a nosa Área sanitaria e coa unificación dos Puntos de Atención Continuada (PAC) no Hospital Xeral, retirándolle a alta tecnoloxía inicialmente prevista) úneselle o feito dunha redución de persoal e unha precarización as contratacións, fai que por primeira vez prodúzanse demoras para a atención neste ámbito.

Fonte

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: