A nova lei de copyright pon en perigo internet. Porqué?

 

A Comisión Europea acaba de aprobar unha nova lei, a lei de copyright, esta lei ven a introducir un novo dereito afín para os editores de prensa que “recoñece o importante papel que desempeñan os editores de prensa ao investir en contidos xornalísticos de calidade e crealos” sendo por primeira vez considerados xuridicamente como titulares de dereitos.

Así, indicaban, “atoparanse nunha mellor posición para negociar o uso dos seus contidos cos servizos en liña que os utilizan ou ofrecen acceso a eles, e en mellores condicións para loitar contra a piratería”.

Detrás destas palabras atópanse os que son os dous artigos máis polémicos e discutidos desta proposta de directiva, os artigos 11 e 13.

Artigo 11: usos dixitais das publicacións de prensa

Protección das publicacións de prensa no relativo aos usos dixitais.

  1. Os Estados membros recoñecerán ás editoriais de publicacións de prensa os dereitos previstos no artigo 2 e no artigo 3, apartado 2, da Directiva 2001/29/CE para o uso dixital das súas publicacións de prensa.
  2. Os dereitos contemplados no apartado 1 non modificarán en absoluto nin afectarán de ningún xeito os dereitos que a normativa da Unión establece para os autores e outros titulares de dereitos, en relación coas obras e outras prestacións incorporadas a unha publicación de prensa. Tales dereitos non poderán invocarse fronte aos autores e outros titulares de dereitos e, en particular, non poderán privarlles do dereito para explotar as súas obras e outras prestacións con independencia da publicación de prensa á que se incorporen.
  3. Aplicaranse mutatis mutandis os artigos 5 a 8 da Directiva 2001/29/CE e da Directiva 2012/28/UE no que respecta aos dereitos mencionados no apartado 1.
  4. Os dereitos contemplados no apartado 1 expirarán aos vinte anos da aparición na publicación de prensa. Este prazo calcularase a partir do primeiro día do mes de xaneiro do ano seguinte á data de publicación.

A pesar do ambiguo que pode resultar o documento, esta iniciativa pretende implantar na Unión Europea unha sorte de taxa Google ou canon AEDE, podendo estar afectadas desde as citas ás ligazóns. O seguinte artigo, o 12, alude ás “reclamacións de indemnización xusta”.

Os Estados membros poderán establecer que, cando un autor ceda ou conceda unha licenza dun dereito a unha editorial, tal cesión ou licenza constitúe unha base xurídica suficiente para que a editorial reclame unha parte da indemnización polos usos da obra que tivesen lugar no marco dunha excepción ou limitación do dereito cedido ou obxecto de licenza.

A principal diferenza, a priori, radicaría na súa non obrigatoriedade, co que os editores poderían tanto reclamar os importes aos que terían dereito como renunciar a eles. Ademais, resulta destacable que non tería que haber un cobrador intermedio, como si sucede no caso español, e que o dereito tería unha duración de 20 anos. No equivalente alemán á taxa Google ou canon AEDE, o dereito exclusivo dos editores de prensa era dun ano.

Artigo 13: vixilancia de contidos protexidos por parte de provedores

Uso de contidos protexidos por parte de provedores de servizos da sociedade da información que almacenen e faciliten acceso a grandes cantidades de obras e outras prestacións cargadas polos seus usuarios.

Os provedores de servizos da sociedade da información que almacenen e faciliten acceso público a grandes cantidades de obras ou outras prestacións cargadas polos seus usuarios adoptarán, en cooperación cos titulares de dereitos, as medidas pertinentes para asegurar o correcto funcionamento dos acordos celebrados cos titulares de dereitos para o uso das súas obras ou outras prestacións ou para impedir que estean dispoñibles nos seus servizos obras ou outras prestacións identificadas polos titulares dos dereitos en cooperación cos provedores de servizos. Esas medidas, como o uso de técnicas efectivas de recoñecemento de contidos, serán adecuadas e proporcionadas. Os provedores de servizos proporcionarán aos titulares de dereitos información adecuada sobre o funcionamento e o despregamento das medidas, así como, no seu caso, información adecuada sobre o recoñecemento e uso das obras e outras prestacións.

Os Estados membros velarán por que os provedores de servizos contemplados no apartado 1 implanten mecanismos de reclamación e recurso aos que poidan acceder os usuarios en caso de litixio sobre a aplicación das medidas a que se refire o apartado 1.

Os Estados membros facilitarán, cando cumpra, a cooperación entre os provedores de servizos da sociedade da información e os titulares de dereitos a través de diálogos entre as partes interesadas para determinar as mellores prácticas como, por exemplo, as técnicas de recoñecemento de contidos adecuadas e proporcionadas, tendo en conta, en particular, a natureza dos servizos, a dispoñibilidade das tecnoloxías e a súa eficacia á luz da evolución tecnolóxica.

Este artigo, por outra banda, obriga ás plataformas de contidos a monitorar o que os seus usuarios soben. Os interpelados poden ser prestadores de servizos como operadores de telecomunicacións, provedores de acceso a internet, portais, motores de procura ou calquera cunha web, sempre que se considere que entra dentro da descrición que ofrece a norma.

Falariamos dun filtrado do contido para detectar contidos protexidos mediante dereitos de autor, ao estilo do famoso sistema Content IDE de YouTube. Se ata agora os prestadores debían actuar cando se lles notificaba unha infracción, non tiñan que levar a cabo unha vixilancia ou actuación por defecto, agora sinálase que deberían implantar negociadamente cos titulares de dereitos medidas efectivas contra o mal uso de contidos protexidos.

O artigo 13 insta a adoptar ás plataformas de contidos como Twitter ou Google, “técnicas efectivas de recoñecemento de contidos“.

Este detalle, que incluiría o emprego de algoritmos e sistemas de identificación sofisticados para poder avaliar todo o contido que se sobe ás plataformas, entraría en conflito con directivas anteriores como a relativa ao comercio electrónico. Nela, no seu artigo 15, precisamente establécese que os países “non impoñerán aos prestadores de servizos unha obrigación xeral de supervisar os datos que transmitan ou almacenen, nin unha obrigación xeral de realizar procuras activas de feitos ou circunstancias que indiquen actividades ilícitas”.

Críticas desde o activismo prol dereitos na internet e o sector empresarial

No principio do ano, a posición oficial de España no proceso de discusión e negociación desta directiva europea de copyright puxo en alerta ao sector tecnolóxico do país. Os máximos responsables da Asociación de Empresas de Electrónica, Tecnoloxías da Información, Telecomunicacións e Contidos Dixitais (AMETIC), iCmedia (Federación de Asociacións de Consumidores e Usuarios dos Medios), a Asociación Xeral de Consumidores (ASGECO Confederación) e a Asociación Española de Startups manifestaron a súa “profunda preocupación” pola situación.

Agora a Comisión de asuntos Xurídicos da Parlamento Europeo esta a redactar dita lei, a patronal tecnolóxica reafírmase en declaracións a Genbeta. A pesar de que consideran que a revisión do marco regulatorio de dereitos de autor a nivel europeo é unha tarefa necesaria, cren que os artigos 11 e 13 “prexudican o desenvolvemento da internet en Europa

 

 

Hoxe 31 de agosto é o día internacional da SOLIDARIEDADE

O 31 de Agosto celébrase o Día Internacional da Solidariedade, conmemorando a data de fundación do sindicato polaco “Solidarno”7;ć”. Esta conmemoración pretende promover e fortalecer os ideais de solidariedade como valores fundamentais para as relacións en e entre as nacións, os pobos e as persoas.

O movemento social Solidariedade ( Solidarno”7;ć) fundado no ano 1980, cuxa importancia mundial foi recoñecida, en particular coa concesión do Premio Nobel da Paz ao seu lendario dirixente Lech Walesa, e que se baseou nos ideais da solidariedade, converteuse nun importante impulsor do cambio, non só en Polonia, senón tamén nun contexto máis amplo ao lograr finalmente derrubar o muro de Berlín e desembocar no renacemento da democracia máis aló do pano de aceiro. Este movemento tamén contribuíu a atraer a atención dos pobos de todos os continentes cara á importancia crecente da solidariedade como valor fundamental das relacións entre os individuos, os pobos e as nacións.

E é que a solidariedade non só é un requisito de carácter moral, senón tamén unha condición previa para a eficacia das políticas dos países e os pobos. É unha das garantías da paz mundial. Vivimos un período de grandes diferenzas entre os ricos e os pobres. O verdadeiro progreso non se logrará sen a cooperación entre todas as nacións e os pobos para acabar coa pobreza e sen a solidariedade cos desposuídos. Debemos asumir a responsabilidade ante os que non poden obter os recursos suficientes para o desenvolvemento, cuxos dereitos humanos e dignidade non se respectan. Todos eles son a nosa preocupación común.

Por conseguinte, debemos aspirar a que o século XXI sexa a era das nacións, os pobos e os individuos consagrados á solidariedade. Un camiño en solitario leva inexorablemente ao illamento. As estruturas supranacionais, fundadas precisamente no principio da solidariedade co debido respecto ás particularidades locais e a diversidade cultural, ofrecen a posibilidade dun desenvolvemento pleno e estable.

A proclamación do 31 de Agosto como Día Internacional da Solidariedade, para coincidir co aniversario do inicio do movemento “Solidariedade” que inspirou e abriu camiño aos cambios mencionados anteriormente, contribuirá a promover e fortalecer os ideais de solidariedade como valores fundamentais.

A solidariedade ten dimensións diversas e manifestacións en varios niveis, por iso é polo que o proxecto de resolución proposto pola ONU sinale a posibilidade de conmemorar o día de formas diversas e por diversos medios con arranxo ás necesidades locais, rexionais e internacionais.

Este empeño do sindicato Solidariedade é o empeño que Nacións Unidas quixo difundir a través do establecemento dun día dedicado á solidariedade, para dar un verdadeiro significado a esta palabra e para dar a coñecer o incrible traballo realizado por este sindicato polaco para que sirva de exemplo a outras nacións.

Falco

Telemundo abriu sen dúbida o horario dos domingos para os dramatizados coa serie de “Luís Miguel”, agora apóstanlle á acción en espazo coa estrea do seu novo produto “ Falco”.

Falco, é unha serie policíaca que conta coa actuación protagónica de Michel Brown, quen regresa a Telemundo a un ano de protagonizar a superserie La querida del Centauro xunto a Ludwika Paleta e Humberto Zurita.

Brown, interpretará nesta historia a un novo detective de homicidios que se esperta 23 anos despois de quedar en coma tras recibir un disparo. Ao facelo dáse conta de que o mundo ao seu ao redor cambiou moito nestas dúas décadas: perdeuse a infancia da súa filla, a súa esposa volveu casar e ten que aprender a traballar co seu novo socio. Pero Falco non perdeu as súas facultades detectivescas e el e o seu equipo loitarán para adaptarse tratando de realizar o seu traballo mentres tentan descubrir que sucedeu 20 anos atrás. Cada capítulo da serie presentará un caso específico que o detective terá que resolver mentres investiga que pasou a noite que caeu en coma dúas décadas atrás.

Esta serie está baseada en “The Last Cop” (” Der Letzte Bole”), dirixida polo director mexicano Ernesto Contreras, gañador de Sundance. Amazon Prime Vídeo comprou os dereitos exclusivos de transmisión en Latinoamérica do programa antes das conferencias de vendas MipTV deste mes en Cannes, onde Rede Arrow Studios International lanzou vendas internacionais.

Coproducido por Spiral Int’ l e a tella colombiana, Dynamo, ” Falco” desenvólvese a principios da década de 1990 en Cidade de México, onde Det. Alex Falco recibe un disparo na cabeza mentres está no campo. Termina en coma só para recuperar a conciencia 20 anos despois, abrindo os seus ollos a un mundo vastamente descoñecido. O seu único recurso é o seu traballo xa que se dispón a atopar algunhas respostas.

Elenco principal

  • Michel Brown como Alejandro Falco
  • Hoze Meléndez como Tenoch Caballero
  • Marina de Tavira como Carolina
  • Enrique Arreola como Juan Pablo Bravo
  • Karina Gidi como Eva Salomón
  • Danae Reynaud
  • Mauricio García Lozano

Recurrentes e invitados

  • Jessica Mas como Nicky Vega
  • Juan Carlos Colombo
  • Fátima Molina
  • Manuel Poncelis

Descargar capitulos e velos on line aquí.

Unha semana en Vigo da batalla “PIROLA VS PIROLA!”

 

Tal hora como agora pechábase o evento deportivo urbano O MARISQUIÑO 2018, tal hora como agora caíase o paseo de madeira das AVENIDAS no concerto peche de dito evento.

Unha semana na que os vigueses e viguesas fomos testemuñas da COMPETICIÓN de quen ten o MEMBRO MAIS LONGO.

Unha semana na que non houbo dimisións, unha semana sen responsables, unha semana para o esquecemento dunha cidade que non se merece que haxa batalla de PIROLA CONTRA PIROLA.

» Unha semana patética onde o PPdeVigo facia o que vén no seu ADN, iso de facer POLITICA coas vitimas.
» Unha semana patética dun Alcade do PSOE facia o que vén no seu ADN, iso de facer POLITICA empregando o ton dun conta contos.
» Unha semana patética onde os Palmeiros (prol Abel Caballero) e os CORRUPTOS (prol PPdeG) botábanse merda mutuamente.
» Unha semana patética na cal se me veu á cabeza Pepiño Blanco e M.Rajoy, pero nisto non hai un maquinista nin un capitán.
» Unha semana patética, se señores e señoras, unha semana patética, as formacións políticas da cidade que mantiveron a coherencia e manifestáronse tranquilamente sen atacar Marea de Vigo e BNG.
» Unha semana para o esquecemento pero non se pode esquecer, é difícil esquecer o ocorrido como é o meu caso que estiven a cubrir o INCIDENTE vendo aos mais mozos da nosa cidade manchados de sangue e con crise de pánico e ansiedade.
» Unha semana para o esquecemento pero non se pode esquecer, é difícil esquecer o ocorrido…

• Moitos vigueses e viguesas viñan denunciando o mal estado de onde se produciu o acidente.
• Moitos vigueses e viguesas non lle fixeron caso cando estes denunciaron o mal estado onde se produciu o acidente.
• Moitos vigueses e viguesas tiveron acidentes nese tramo do paseo e levaron o seu acidente a xustiza e esta ditou sentencia?
• Moitos vigueses e viguesas temos claro quen é o resposabel, máis esperaremos que a xustiza SEXA XUSTA por e para as citimas e os cidadans de a pé.

Dato de hemeroteca

Estes son os alcaldes de Vigo dos últimos 20 anos de abandono do paseo das avenidas.

Carlos Príncipe (PSdeG-PSOE), 1991-1995.
Manuel Pérez (PPdeG), 1995-1999.
Lois Pérez (BNG), 1999-2003.
Ventura Pérez (PSdeG-PSOE), 2003.
Corina Porro (PPdeG), 2003-2007.
Abel Ramón Caballero (PSdeG-PSOE), Desde 2007 hasta la actualidad.

Presidentes da Autoridade Portuaria de Vigo últimos 20 anos.

Elena Espinosa Mangana (PSdeG-PSOE), 1988-1996.
Juan Curral Pérez (PPdeG), 1996-1999.
Xullo Pedrosa Vicente (PPdeG), 1999-2005.
Abel Ramón Caballero (PSdeG-PSOE), 2005-2007.
Jesús Paz Arias (PSdeG-PSOE), 2007-2009.
María Corina Porro Martínez (PPdeG), 2009-2011.
Ignacio López-Chaves Castro (PPdeG), 2011-2015.
Enrique César López Veiga (PPdeG), Desde 2015 ata a actualidade.

Documentación sobre o tema

Documento do convenio asinado en novembro de 1992 onde o Concello din que ten que manter o paseo. Documento sacado de https://www.elindependiente.com/politica/2018/08/13/el-convenio-de-1992-obliga-al-ayuntamiento-de-vigo-a-mantener-la-pasarela-derrumbada/

 

Documento do BOE-A-20115312. Resolución do 16 de febreiro de 2011, aprobada pola Comisión Mixta para as Relacións co Tribunal de Contas, en relación co Informe de fiscalización das actividades realizadas polo Consorcio da Zona Franca de Vigo no período 2002-2006. Descargar BOE aquí https://www.boe.es/boe/dias/2011/03/23/pdfs/BOE-A-2011-5312.pdf

 

 

Segundo o Código Técnico de Edificación mantemento refírese a mantemento estrutural. Desgargar aquí o documento https://sedeelectronica.ayto-cnarcea.es/action/perfilcontratante?method=descarga&nombreFPublicacion=1-instrucciones%20de%20uso%20y%20mantenimiento.pdf&idDocumento=260939

Saquen as vosas conclusións.

Que a xustiza sexa XUSTA!

Video do incidente e declaracións

Seguridade alimentaria na ración de polbo?

Algo que nunca entenderei, a consellería de sanidade hai un tempo atrás prohibiu o uso de estes pratos de madeira pero aínda a día de hoxe úsanos para dar a ración de polbo.

Cabe sinalar tamén que cando un sácase o carné de manipulador de alimentos nun dos apartados do temario di que queda totalmente prohibido o emprego de materiais de madeira para elaborar/servir alimentos, esta prohibición xa estaba antes que a consellería de sanidade prohibíseo.

Cónstame porque fun a varias festas do polbo en Galiza na que a ración cha poñen nun prato de plástico ou nunha bandeixa de aceiro inox.

O que me chama a atención que as forzas de seguridade do estado vexan como estas pulperas ou pulperos sirvan o polbo no prato de madeira e non sancionen, como tamén me chamen a atención como ditas forzas estando presente vexan como limpan os pratos de madeira baixo unhas condicións pouco hixiénicas como é o coller o prato que uso unha familia e estes collan o prato déanlle por encima cun papel e logo métano onde cociñaron o polbo e este déanllo a outro cliente mais non sancionen.

Porque esta prohibido o emprego de madeira para os alimentos? A madeira é porosa, por iso aínda que lavemos os utensilios de cociña deste material despois de ser utilizados, estes absorben restos dos alimentos e supoñen un niño perfeito para un chea de bacterias. Ter un foco de infeccións en contacto continuo cos alimentos non é san…

Ante todo a seguridade alimentaria debese cumprir pola parte dos hosteleiros/cociñeiros como tamén os corpos do estado sancionar baixo as directrices da inspeción sanitaria sen previa denuncia dun cidada.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]
Todo isto saíu a relucir nun típico coloquio de bar.

Camiñar o Vigo Vello

O pasado domingo estiven representando a noticiasvigo no roteiro baixo o nome “Camiñar o Vigo vello”, que é así como chámase o libro do vigues Pedro Feijoo o cal organizo este roteiro que desde noticiasvigo ten o pracer de compartir con todos vós neste video, é un paseo pola historia da cidade.

De a cabalo entre os manuais de historia e as guías turísticas, o libro de Pedro Feijoo propón un xogo diferente. É certo que, como as guías, vén cos seus planos, mapas e mesmo percorridos propostos. E que, como os libros de historia, tamén conta cun amplo relatorio de anécdotas, memorias, imaxes de época e documentos nalgúns casos inéditos a día de hoxe. Pero en realidade este libro é outra cousa… É a carta dun namorado, o convite para saír a camiñar e redescubrir a cidade a través das rúas e prazas do seu barrio vello.

A proposta de coñecer Vigo da man dun paseo que, sobre todo, se fai sen présa, devagar, deixando que os nosos pasos se perdan polo mar de anécdotas e historias que conforman a memoria da cidade. Porque, á fin e ao cabo, esa é a verdade: nada máis hai que saber onde observar con atención para descubrir que entre as luces e sombras da cidade vella aínda permanecen visibles os vestixios das moitas vidas que amalgamaron o Vigo vello. Eis a eterna vila mariñeira, si, pero tamén aqueloutra que os seus veciños defenderon a ferro e lume en máis dunha ocasión, e o Vigo industrial, e o metropolitano, e mais tamén o corsario.

Esta é a proposta que se fai neste libro: saír a camiñar o Vigo vello, e coñecelo de primeira man, a través do seu paseo.

“Camiñar ou Vigo vello” é un pretexto do escritor, que demostrou o seu apego por estas rúas nas súas exitosas novelas, para animar aos vigueses para saír á rúa e “xogar a ser turistas” na súa propia contorna. Un paseo con Feijoo polas rúas do Casco Vello é rico en anécdotas. Desde a Praza dous Pescadores, o escritor resalta ao sobrevivente que preside o lugar: “Esta oliveira é o único que garda a memoria de cando Vigo era unha cidade cuberta de oliveiras. Leva aquí toda a vida, non o trasplantó ninguén”. Esta árbore é mesmo máis antigo que o do Paseo de Alfonso XIII, sen dúbida, o máis fotografado.

O vídeo non esta completo xa que se desexas saber o seu final NoticiasVigo anima e recomenda a todos a participar nestes roteiros. Pido desculpas porque nalguns treitos do video o audio non e moi bo pero como ben sabedes traballo de forma precaria.

Quen pagara o non gañado na festa de San Roque 2018?

Este mércores publique a noticia do peche dos postos na romaría de San Roque, pois moitos usuarios e usuarias da social media increpáronme dicindo que era falsa.

 
Pois ao día seguinte os medios locais e autonómicos fixéronse eco da noticia, pois ben, como dixera na información lanzada en “noticiasvigo” “A poucas horas do comezo da festa de San Roque a Policía Local de Vigo pechou todos os tenderetes de fora da leira de San Roque baixo, “Non hai plan de evacuación” así o manifestan os comerciantes.
Cabe sinalar que a comisión de festas non tramitou todos os permisos necesarios para a festa. A orde de peche ben dende o concello”
 
Pois no día de onte púxenme en contacto con organizacións de festas en Vigo, as cales me atenderon moi ben ás cal llo agradezo e moito. Estas comentáronme que o concello de Vigo non informo a estas sobre a nova lei de espectáculos de Galicia, algunhas enteraronse pola prensa, o concello ten a obriga de informar.
 
Non me estraña que o ocorrido este mércores a culpa non a ten a comisión de festas xa que esta entrego toda a documentación como en pasados anos, só que neste ano fáltolle entregar o novo documento, o da lei de espectáculos de Galicia.
 
Agora ben, os comerciantes da festa perderon un día de traballo, será o concello quen pague o que non puideron gañar por non informar á comisión de festas do novo documento? sera a comisión de festas quen pague o que non puideron gañar pola orde do concello? porque o concello non informa as organizacións de festas en Vigo? preguntas que seguro non atopar respostas xa que o concello de Vigo non responde nunca a noticiasvigo.
 
Nunha editorial na miña conta de facebook perosal a cal tamén aquí no wordpress publiquei decia “O de hoxe no ocorrido na gran festa de Vigo como é a de San Roque é lamentabel, e lamentabel que lles pechen os tenderetes aos comerciantes, comerciantes que pagaron para estar na festa e que estes lle pechen os tenderetes desde o Concello por falta de documentación que non entregou a comisión de festas cando o concello ten que informar a todos os que organizan eventos da nova lei de espectáculos de galicia”…”o que me resulta curioso que esto so afecte aos de fora e non aos que estan dentro da leira de San Roque cando dita leira e pública como tamén o é a rúa Felipinas, que curioso… e que mal polos que estan dentro da leira en non solidarizarse cos comerciantes de afora, que mal, xa que sen o actrativo de fora non van ter tantas gañanzas bueno eles saberan”
 
Vin na prensa local os comentarios á noticia que demos en noticiasvigo primeiro, a xente pregunta porque esta en decadencia a festa de San Roque e tamén piden unha nova comisión de festas para que esta reviva, cousa curiosa que eses comentarios foran ao dia seguinte da noticia eu dixera no día da noticia na miña editorial “San Roque precisa dunha renovación urxente, tanto pola banda da asociación como da comisión de festas (e o que pide moita veciñanza pero ninguen atrevese a decilo)… estan deixando morrer a festa e vai a rematar como pasou no Berbés.
O 2011 foi o ultimo ano dos fogos artificiais o espetaculo mais importante despois do de Bouzas.
Desde o 2011 a cantidade de actracións e postos de fora da leira vai decaindo.
E que falar dos recortes pola parte do concello na festa”.
 
Xa non teño máis que decir, todo esta dito.
Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Nin patrón ni patrona

Moitos vigueses e viguesas din que San Roque é o patrón da cidade e cabe sinalar que non o é, San Roque non é o patrón de Vigo. Como tampouco o é o Cristo da Vitoria. Sinálase como patroa da cidade a Santa María, que a Igrexa celebra un día antes, o 15 de agosto, coa festividade da Asunción. O segundo erro é máis grave, pero non tan fácil de comprender. Porque a cidade de Vigo non ten ningún patrón. Como sinala a Constitución de 1978, vivimos nun Estado aconfesional. Polo tanto, Santa María é patroa só para os vigueses católicos. Nada máis (e nada menos). Non o é para quen profesa outra confesión relixiosa; ou simplemente, ningunha. E tampouco o é oficialmente da cidade. Vigo ten escudo, ten bandeira e ten lema. Pero non ten nin patrón nin patroa. É un erro común dar carácter oficial a un patronazgo que existe. Porque se mañá un musulmán decidise que estamos baixo a protección do arcanxo Gabriel ou un hindú proclamase que nos amparan Shiva ou Visnú, o resultado tería o mesmo carácter oficial que o católico: ningún.

Aclarado a lea, entramos na festividade máis popular da cidade. Porque a romaría de San Roque transpórtanos ao Vigo rural, nunha cidade que aínda conta cunha cabana gandeira cifrada, segundo o último censo, en 309 vacas, 409 porcos e 526 cabalos. O número de ovellas pode calcularse observando as que ocasionalmente pastan nalgunhas leiras de Navia ou da avenida de Madrid.

Este Vigo rural, que aínda pervive, conserva na leira de San Roque a súa romaría de verán, do mesmo xeito que o fai no inverno en Bembrive coa festa de San Blas. Desde tempos remotos, o evento celébrase os días 15, 16 e 17 de agosto. A primeira data chamábase “vésperas”, a segunda “San Roque” e a terceira “O Can”. Esta última, de despedida, rendía homenaxe ao can chamado Rouna que, na imaxinería relixiosa, acompaña ao santo de Montpellier lamiendo as súas feridas. Segundo as crónicas antigas, O Can, o día de peche, a festa era bastante máis “rachada” que nas dúas xornadas precedentes.

O día 15 comezaba cun gran repique de campás na parroquia á tardiña. Nese momento saía a procesión da Virxe do Rosario, que era recibida na capela pola imaxe de San Roque. Ambas se reunían logo baixo un fornelo e expúñanse durante os tres días que duraba a romaría.

O día de San Roque celebrábase unha misa, a cuxo termo se iniciaba a procesión, que percorría as rúas de San Roque, Couto Piñeiro, Rola e Santa Rita. Ao concluír a marcha, lanzábanse foguetes. Describe a estampa da xornada de hai un século Amador Montenegro: «O número de casetas instaladas con atraccións de todas clases, e con gran número, en que constantemente se servían refrescos e comidas, animaba e atraían xentes en cantidade ata altas horas da madrugada, postos que co abono do canon fixado, pagaban con fartura os gastos da festa».

O 17 de agosto, popularmente coñecíase como O Can. Nesta xornada, unha nova procesión devolvía á Virxe do Rosario coa mesma cerimonia e lanzamento de bombas de palenque.

O médico Nicolás Taboada e Leal, primeiro cronista oficial da cidade de Vigo, xa destacaba en 1840, na súa «Descrición topográfico-histórica da cidade de Vigo, a súa ría e arredores», que a romaría de San Roque era unha de «as máis famosas e de máis nombrandía». Na súa crónica, aludía á «abundancia de froitas, sandías, melones, recoiro, tamboriis, gaitas, danzas e a algarada e o bulicio».

«Á distancia dun curto paseo desta cidade áchase unha extensa e ben poboada dehesa de robustos carballos, en cuxo sitio se solemniza a súa festividade», engade Taboada, que considera grato «observar os xúbilos públicos, os varios corros con danzas do país, e pola noite asisten aos fogos artificiais» cabe sinalar que desde o 2011 estes fogos se deixaron de facer. Consérvanse gravados con estas tradicións, como unha estampa na que se ve o baile da hogaza, que era un clásico en San Roque ata o século XIX.

Agora, as tómbolas, o tiro ao branco e certa obsesión polo pasodobre, fronte á música tradicional galega, talvez fágannos esquecer o pasado tradicional de San Roque. Pero non custa moito atopar as pegadas dunha festa ancestral, que aínda conecta a cidade coa súa antiga identidade rural. Así que haberá que ir festexar, aínda que non a honrar a patroa nin patrón algún. Porque Vigo, xa queda dito, non ten patrón.

A festa do Barrio de San Roque en decadencia.

Atopome ben desolado.

Eu medrei en tres barrios da cidade, San Roque, A Pastora e O Calvario, pois ben o primeiro hoxe esta máis que triste, un barrio ao caron da miña vivenda.

Non sei que demos pasa, pero o barrio vai en decadencia dende o 2010, oito anos de decadencia, cada vez menos servizos, cada vez mais horfo… 

O de hoxe no ocorrido na gran festa de Vigo como é a de San Roque é lamentabel, e lamentabel que lles pechen os tenderetes aos comerciantes, comerciantes que pagaron para estar na festa e que estes lle pechen os tenderetes desde o Concello por falta de documentación que non entregou a comisión de festas cando o concello ten que informar a todos os que organizan eventos da nova lei de espectáculos de galicia… 

Na festa de San Roque, cada 16 de agosto, o santo milagreiro converte o barrio que rodea o pazo de San Roque (onde se garda a súa figura) na maior romaría urbana de Vigo. A celebración mantén todos os costumes das festas campestres tradicionais.

Cada ano, son miles os fieis que se dan cita nos arredores da Praza de España, no barrio de San Roque, para manter viva a maior romaría de Vigo. Os exvotos son o máis típico desta celebración: o costume manda comprar a reprodución en cera da parte do corpo enferma e pedir a San Roque que a cure. Os fieis aseguran que o ‘santo milagreiro’ é capaz de sandalo todo.

Bueno despois de botarlle flores o que me resulta curioso que esto so afecte aos de fora e non aos que estan dentro da leira de San Roque cando dita leira e pública como tamén o é a rúa Felipinas, que curioso… e que mal polos que estan dentro da leira en non solidarizarse cos comerciantes de afora, que mal, xa que sen o actrativo de fora non van ter tantas gañanzas bueno eles saberan.

San Roque precisa dunha renovación urxente, tanto pola banda da asociación como da comisión de festas (e o que pide moita veciñanza pero ninguen atrevese a decilo)… estan deixando morrer a festa e vai a rematar como pasou no Berbés.

O 2011 foi o ultimo ano dos fogos artificiais o espetaculo mais importante despois do de Bouzas.
Desde o 2011 a cantidade de actracións e postos de fora da leira vai decaindo.
E que falar dos recortes pola parte do concello na festa.

En fin, estou desolado, moi desolado. E lamentabel o ocorrido hoxe… e todo polo que pasou no O Marisquiño xa que se non pasara hoxe poderiamos decir que estabamos de festa.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Hoxe é o día Internacional do Gato | Sinalo algunha curiosidade

Seguramente xa che decataras de que este mércores 8 de agosto é o Día Internacional do Gato. Con todo, non todo o mundo celebra esta data, xa que hai persoas que prefiren festexalo outros dous días.

No caso do 8 de agosto, é unha cita sinalada no calendario desde o ano 2002, cando o Fondo Internacional para o Benestar Animal promoveu esta iniciativa.

Doutra banda, moitos internautas prefiren o 20 de febreiro como Día do Gato debido a que tal data faleceu Socks, o coñecido como «Gato da Casa Branca» e un dos máis populares dos últimos anos. Pero a festa de michos máis famosa en Europa é a do 29 de outubro. Esta celebración tivo como impulsora á experta en mascotas Collen Paige e púxose como obxectivo conseguir un total de 10.000 adopcións de gatos anualmente.

Curiosidades dos gatos

Deixando ao carón a festa gatuna que prefiras celebrar, repasamos a continuación algunhas curiosidades e detalles sobre estes animais que quizá non coñezas.

1. Os gatos teñen máis ósos que os humanos: 230 contra 206.

2. O seu corazón latexa ao dobre de velocidade que o dos humanos.

3. A lenda das súas sete vidas é porque soportan graves caídas grazas a que poden darse a volta no aire e caer coas catro patas.

4. Se ronronea non quere dicir que estea tranquilo. Pode significar que está enfermo ou asustado, e que o fai para tranquilizarse.

5. Son capaces de saltar unha distancia sete veces maior á súa propia altura.

6. Perciben sons próximos aos dous oitavos máis altos que os humanos.

7. A súa lingua está formada por pequenos ganchos que empregan para atrapar e desgarrar o alimento.

8. Camiñan movendo ao mesmo tempo as patas traseiras e dianteiras de cada lado, un método que só utilizan ademais deles os camelos e as xirafas.

9. Con 5 anos chegan á madurez e con 10 anos a vellos.

10. Non entenden o que é un castigo, pero si as recompensas por facer algo correctamente.

Científicos confirman que ver vídeos de gatitos é bo para a saúde

Se buscas en Youtube “vídeos divertidos de gatos” a cantidade de rexistros e compilacións dos mellores parecen ser infinitas, e en cada un deles a cantidade de reproducións non para de crecer diariamente.

A verdade é que son moitos os que -amantes dos felinos ou non- non poden conter as gargalladas ante algúns estraños comportamentos destes animais que acompañaron á humanidade por miles de anos. Desde 2007 lanzáronse distintos estudos de ADN —como o da revista Nature Ecology and Evolution, ou o publicado polos Museos Nacionais de Escocia— onde se atopou que os gatos non comezaron o seu poderío durante os tempos dos Exipcios, fai catro mil anos, senón que desde os pobos antigos de Mesopotamia estes animais tiveron un papel relevante dentro da nosa sociedade.

Pero volvamos ao tema dos vídeos, porque tamén foi obxecto de múltiples análises científicas, o feito de que as persoas gozan vendo estes rexistros.

Segundo a Universidade de Indiana, este tipo de contidos simplemente estimulan a enerxía e as emocións positivas ao mesmo tempo que manteñen afastados os sentimentos negativos.

Nesta liña, a profesora Jessica Gall Myrick, quen liderou a investigación, entrevistou a máis de 6.500 persoas para analizar como os vídeos de gatitos modificaba o estado de ánimo de quen os vía.

No seu traballo concluíu que unha alta porcentaxe dos participantes mostraron un maior nivel de enerxía, mellor humor, máis empatía cara aos demais e unha maior predisposición para continuar co seu traballo tras unha pequena dose de distracción felina.