Archivos en la Categoría: Cultura en la Red

A figura do “PRECEPTOR” nas escolas e universidades

 

Sobre esta materia escribin moito no meu facebook persoal, exisindo que dita figura se poña nos centros educativos de primaria, secundaria e universitarios a nivel nacional. Nunca cheguei a escribir no meu blogue sobre dita figura, o cal era unha materia pendente para a min e bueno hoxe decidinme facelo e a quitarme dita materia, e todo grazas ao programa de laSexta chamado “la sexta noche” concretamente grazas a un dos seus tertulianos no debate do bulling escolar a Antonio Maestre que falou dun profesor especializado en solucionar conflictos dos alumnos e alumnas nos centrso e me viu a cabeza a figura do “PRECEPTOR” culla levo moito tempo tendo en alta estima e valoración.

Pois iso hoxe véñolles falar dunha das figuras que algunhas persoas descoñecen a súa existencia, esa é a do “PRECEPTOR“, persoa que se dedica fundamentalmente a tratar condutas negativas dos alumnos e alumnas dos centro educativos de primaria, secundaria… pero tamén dita figura atópase no ámbito educativo da universidade.

Pode tamén dicirse que dita figura educativa recorrían a ela a clase adiñeirada que a contrataban para orientar e instruír a algún dos seus fillos. Así por exemplo pode citarse que François Fénelon (1651-1715) foi preceptor do duque de Borgoña (o neto do rei Luís XIV).

 

Significado de PRECEPTOR no ambito educativo

Preceptor é un termo que, a nivel xeral, utilízase para nomear ao individuo que se dedica a ensinar algo. Na antigüidade, informa o dicionario da Real Academia Española (RAE), o preceptor focalizábase na gramática do latín.

Orixes

Na Idade Media tamén nos atopamos coa existencia de preceptores. Uns dos máis habituais eran os que se achaban formando parte de ordes relixiosas, concretamente como figuras fundamentais para o mantemento dos principios e normas das mesmas. Así, por exemplo, a Orde do Amorne tivo aos seus preceptores, que se encargaban basicamente non só de apoiar á Igrexa nos ámbitos que podían senón tamén de “guiar” aos seus irmáns para que non desfallecieran e mantivesen sempre os alicerces desta orde militar cristiá.

Dato interesante

É interesante coñecer máis en detalle as funcións do preceptor en por exemplo a “Escola de Gramática” de Madrid, cando Juan López de Hoyos alí foi preceptor entre 1568 e 1583. « Neses días, o encargado ou preceptor do estudo era un bachiller ou un licenciado, acompañado ás veces por un repetidor que repasaba e tomaba aos alumnos as leccións impartidas por aquel. O contrato para “ler gramática nesta vila” (así se denominaba á impartición das clases) adoitaba comezar o 18 de outubro, día de San Lucas; as vacacións eran dun mes, desde o 16 de xullo ao 16 de agosto. Accedíase ao posto mediante oposición, pero cando escaseaban os opositores interesados, o Consexal adxudicábao directamente á persoa que consideraba idónea. Os preceptores obrigábanse a residir na vila e a non abandonala mentres durase o contrato. podéndose descontar do seu salario o correspondente aos días de ausencia. Desde mediados do século XVI estableceuse un réxime de inspeccións por comisarios municipais. Unha parte dos salarios do preceptor e do repetidor proviñan das arcas municipais e consistía dun salario anual en diñeiro e en especias. Xunto a este diñeiro achegado polo Consello, o preceptor percibía de cada un dos seus alumnos (fillos de cabaleiros e homes bos na súa maioría) unha cantidade mensual, aínda que tiña a obrigación expresa de non cobrar nada aos pobres.»

Na educación

Nalgúns países, noméase como preceptor á persoa que se encarga da vixilancia e do control dos estudantes nun centro educativo e normalmente é un ex alumno que guía ao alumnado actual do centro a opter conductas positivas tentando eliminar as conductas negativas. Neste sentido, o concepto é sinónimo de celador.

Por exemplo: “Ofrecéronme un traballo como preceptor na escola do meu barrio”, “O preceptor retoume porque cheguei tarde a clases”, “Por favor, entrégalle esta nota ao preceptor do teu curso”,”O perceptor dixome que humillar a unha compañeira non é o bo camiño”.

Así, dita figura encárgase de orientarlles, acompañarlles, supervisarlles e conducirlles para que poidan actuar e realizar as súas funcións establecidas da mellor maneira posible.

En moitos casos, a tarefa do preceptor resulta informal xa que as súas tarefas e obrigacións non se atopan sistematizadas. Pode dicirse que o preceptor encárgase de garantir o bo comportamento dos alumnos dentro do horario escolar pero fóra de clases, é dicir, cando o profesor non se atopa presente.

Os preceptores, por tanto, coidan e controlan aos estudantes antes do ingreso do profesor ao salón, nos recreos ou tempos libres e nos actos. É frecuente que conten coa potestade de impoñer sancións aos alumnos se estes non os obedecen.

Un preceptor, por outra banda, desenvolve diversas tarefas administrativas que son imprescindibles no funcionamento da escola. Pode tomar asistencia, xestionar e autorizar certos permisos ou canalizar reclamos dos estudantes ante as autoridades do establecemento.

O preceptor, en definitiva, é un titor dos alumnos e auxiliar dos docentes cuxo traballo permite o desenvolvemento normal do proceso educativo.

En moitas universidades de Estados Unidos segue existindo a figura do preceptor, que se converteu nunha peza fundamental para o funcionamento diario das institucións. E é que aquel o que fai é asistir a profesores, xa sexan titulares ou auxiliares, para que poidan impartir as súas clases da mellor maneira posible, asesorándolles, apoiándolles en calquera actividade que lles sexa solicitada e mesmo levando a cabo traballos de investigación.

Nalgunhas desas universidades os preceptores son alumnos, fundamentalmente voluntarios e de cursos superiores. Con todo, noutras aqueles son profesores especializados nunha materia concreta que apoian o labor do docente en prol da aprendizaxe dos seus estudantes.

En Arxentina, o preceptor é un Auxiliar Docente nos institutos de ensino secundario e nas escolas de primaria.

O preceptor é membro do equipo docente da escola e, por tanto, participa nos procesos de construción, implementación e avaliación da proposta educativa das institucións segundo o seu nivel ou modalidade. É un integrante activo que achega unha mirada e unha intervención particular que, desde a súa especificidade, favorece o proceso se ensino e de aprendizaxe, promovendo e acompañando tanto a alumnos como a docentes na proposta educativa de cada institución.

É o referente máis próximo que teñen os alumnos dentro da institución, controla a asistencia, a conduta e o cumprimento das normas; e é a quen recorre primeiro os adolescentes cando se presenta algunha dificultade. A función do preceptor non se limita só a cumprir con tarefas administrativas. O preceptor realiza o contacto cotián co alumno e é unha peza crave dentro da institución.

Antigamente chamáballo Celador e asociáballo ao modelo prusiano de organización escolar, de vixiar e castigar.

Son funcións do preceptor:

– Coidado e seguimento dos alumnos, procurando a súa integración grupal, interesándose polos problemas que teñan os mesmos e orientándoos na procura de solucións.
– Colaborar co profesor do curso no acompañamento e formación integral dos alumnos.
– Colaborar cos profesores a fin de facilitar un mellor desenvolvemento das clases e da actividade pedagóxica (entrega do grupo, condiciones da aula, entrega de materiais).
– Permanecer cos alumnos ao seu cargo, mantendo a orde ata entregar a clase ao profesor respectivo. Comunicar de inmediato ao seu Superior a ausencia do docente correspondente, para os efectos de tomar as medidas necesarias.
– Atender aos alumnos, en caso de ausencia do profesor, organizando propostas previamente planificadas que permitan un mellor aproveitamento dese tempo.
– Cumprir e facer cumprir aos alumnos as pautas acordadas nos Acordos Institucionais de Convivencia.
– Fomentar o cumprimento das normas legais vixentes que regulan o funcionamento escolar (Réxime de avaliación, cualificación e promoción, asistencia, puntualidade, reincorporación, convivencia, etc.).
– Supervisar o ingreso e saída dos alumnos.
– Xerar accións tendientes a que o alumnado permaneza no establecemento durante o horario escolar, salvo casos contemplados na normativa escolar vixente.
– Tomar os recaudos necesarios para favorecer a asistencia e puntualidade dos alumnos.
– Comunicar ás autoridades escolares calquera situación de carácter grave que afecte os alumnos e/ou calquera circunstancia que requira de medidas especiais ou de prevención.
– Cumprir tarefas de organización e coidado dos alumnos durante actos escolares, saídas didácticas, etc.
– Cumprir tarefas de coidado dos alumnos durante os recreos en todos os espazos nos que os mesmos estean presentes.
– Fomentar e controlar o debido coidado das instalacións e bens da escola.
– Nos institutos de ensino terciario da Cidade Autónoma de Buenos Aires e nas Universidades da República

Arxentina en xeral denomínase bedel ao auxiliar docente que cumpre as mesmas funcións do preceptor ou do xefe de preceptores da secundaria.

PREGUNTA: Crees que seria preciso que esta figura estivera no ensino do país?

A MIÑA RESPOSTA: eu sen dubida algunha penso e creo e afirmo que “SI!”, si seria preciso, os mestres e as mestras terian un bo aliado para facer que as crianzas e adolescentes cara a madurez vaian por un bo camiño e sexan bos para o futuro.

Facebook mentiu ao comprar WhatsApp

A empresa de Mark Zuckerberg deberá pagarlle á Comisión Europera 110 millóns de euros.

O regulador antimonopolio da Unión Europea multou este xoves a Facebook en 110 millóns de euros (US$ 122 millóns) por difundir información enganosa sobre a súa compra do servizo de mensaxería WhatsApp en 2014, tras o cal a popular rede social asegurou que os seus “erros” non foron “intencionados”.

A Comisión Europea, que actúa como supervisor da competencia, cualificou á multa como “proporcional e disuasoria”, e sostivo que Facebook expresara que non podía unir contas de usuarios automaticamente entre a rede social coa súa mesmo nome e WhatsApp, pero dous anos despois lanzou un servizo que fixo exactamente iso, indicou un cable da axencia de noticias Reuters.

“A Comisión atopou que, fronte ás declaracións de Facebook no proceso de fusión de 2014, a posibilidade técnica de asociar automaticamente identidades de usuarios de Facebook e WhatsApp xa existía en 2014, e que o persoal de Facebook sabía desa posibilidade”, sinalou o organismo.

Pola súa banda, Facebook asegurou que a súa actuación foi “de boa fe” e ademais que os seus “erros” non foron “intencionados”:

“Actuamos de boa fe desde o principio da nosa interacción coa Comisión Europea (CE) e tratamos de proporcionar información precisa en cada momento”, afirmou un voceiro da rede social a través dun comunicado as semana pasada na axencia EFE, citado hoxe neste humilde blogue.

A compañía fundada por Mark Zuckerberg ratificou que “os erros” cometidos en 2014 nas solicitudes enviadas á CE “non foron intencionados” e que este organismo “confirmou que non afectaron o resultado da avaliación da adquisición”.

“O anuncio de hoxe pon fin a este asunto”, resumiu o voceiro.

A multa non cambiará a decisión da Comisión de aprobar a compra de WhatsApp, e non ten relación con investigacións separadas en asuntos de protección de datos, segundo informouse.

Coñece a nova fraude do “WhatsApp de cores”

Queres cambiar a cor de WhatsApp no teu teléfono móbil? Pénsaoo dúas veces antes de aceptar calquera invitación sospeitosa.

Unha nova fraude que promete personalizar a cor da popular aplicación de mensaxería está a circular a través de celulares de todo o mundo.

Trátase dunha páxina web co logo e aparencia de WhatsApp -pero en azul en lugar de verde- e un nome moi parecido: шһатѕарр.com.

O falsa URL usa caracteres do alfabeto cirílico (a “?” e a “?&quot”) para facerse pasar pola orixinal e convida os usuarios de dispositivos iOS, Android, Blackberry e Windows Phone a “cambiar WhatsApp e deixalo coa súa cor preferida”.

Con todo, contén un virus que enche os terminais de avisos publicitarios.

Contote como funciona e como evitar caer na trampa.

A estafa funciona da seguinte maneira:

O primeiro paso é “verificarse na web”. Para iso, o usuario debe enviar a URL enganosa a 12 dos seus contactos ou a sete dos seus grupos de WhatsApp.

Unha vez realizado isto, debe activar unha ligazón. Pouco despois, aparece unha mensaxe: as novas cores de WhatsApp só están dispoñibles para a aplicación de escritorio.

Entón, o usuario ten que instalar unha extensión de Google Chrome -o navegador máis usado do mundo- cuxo nomes é “BlackWhats”.

A páxina web falsa só é accesible desde o dispositivo móbil e é, en realidade, unha plataforma de adware, “un software malicioso que mostra constantemente avisos publicitarios no teu navegador”, explicou no sitio tecnolóxico Reddit un usuario afectado.

A este tipo de engano coñéceselle como “pishing” e ten como obxectivo acceder aos datos persoais do usuario a través do teléfono ou correo electrónico.

Por iso non é recomendable facer clics en webs pouco fiables ou descargar extensións descoñecidas.

Como evitar caer neste tipo de fraudes:

Comproba a dirección web: que unha web acabe en .org non garante que sexa oficial. Tómache dous minutos para revisar a páxina e fíxache en todos os caracteres.

https vs http: aínda que non sempre é unha garantía, comproba se aparece ao principio o protocolo https, a versión segura do http.

Non descargues extensións sospeitosas: exponche se realmente necesitas instalar a extensión e por que é un requisito.

Revisa a gramática: os fallos de ortografía son habituais neste tipo de estafas.

Desconfía se che obriga a compartilo cos teus contactos: adoita ser unha estratexia común para distribuír virus adware.

Pero quen está detrás desta estafa?

Non hai nomes vinculados ao rexistro de шһатѕарр.com, pero si unha dirección en Arizona, EE.UU. segundo WHOIS, a base de datos que permite determinar o propietario dun dominio ou dirección IP na internet, explican no diario online International Business Times.

Esta non é a primeira vez que os usuarios de WhatsApp son vítimas de estafas.

Algunhas aseguran que se volverá unha aplicación de pago, outras che convidan a subscricións gratuítas de Netflix ou a gañar diñeiro moi facilmente.

WhatsApp suxire no seu sitio web non facer caso de aplicacións que che piden reenviar a mensaxe ou que prometen facerche gañar diñeiro a través da plataforma.

“Sempre advertimos bloquear ao remitente, ignorar a mensaxe e borralo”, di a compañía.

#EscribirNaInternet

30 abreviaturas para sobrevivir en Twitter

Twitter é un dos sistemas de comunicación, para algúns rede social, máis de moda entre os internautas. Un ecosistema dixital no que as mensaxes están limitados a un máximo de 140 caracteres. A brevidade é vital, por iso as abreviaturas son básicas para aforrar letras pero, á vez, poden facer máis confusos as mensaxes. Aquí tes as máis utilizadas.

Abreviaturas relacionadas coa propia ferramenta e o seu funcionamento:

  • – RT: retweet, ‘reenviar un tuit’ (mensaxe de Twitter). Unha mensaxe doutro usuario que che gusta ou che interesa envíalo aos teus seguidores. Colócanse esas siglas diante da mensaxe orixinal que queremos tuitear. «RT mensaxe».
  • +1: Se ademais de volver publicar a mensaxe queremos apoialo adóitase colocar diante +1: «+1 RT mensaxe». Se se quere salientar engádense máis ceros “+1000”
  • MT: modified tweet, ‘tuit modificado’. Como o retweet, pero indicando que introduciches algunha modificación ao orixinal: «MT mensaxe».
  • PRT: partial retweet. O tuit que se envía é outro truncado ou acurtado polo usuario: «PRT mensaxe cortada…».
  • DM: direct message, ‘mensaxe directa’. “Envieiche un DM”.
    Se colocamos ao principio do tuit un D seguida do nome do destinatario sen a arroba diante («D usuario mensaxe») envía un tuit só a ese destinatario que os demais non ven.
  • @: At. á atención de Colocado… ao principio dun tuit envía unha mensaxe ao destinatario indicado (@usuario) que só ven os seguidores comúns de emisor e receptor. Moita xente cando quere que a mensaxe o vexa todo o mundo ademais dos mutuos seguidores coloca un punto, ou calquera outro signo ou letra, diante da @ («.@»).
    Ademais, a @. ten outro uso, como equivalente do at inglés, ‘en ,’referido a un lugar. Colócase diante da localidade, sitio ou rúa. «@ Praza Maior: Na Praza Maior».
  • TT: trending topic, ‘tema do momento’. Os termos máis comentados polos usuarios en cada momento. Poden ser palabras soltas, grupos de palabras (dúas) ou etiquetas (hastag hashtag) que comezan co signo numeral (#).
  • TL: timeline, en español cronoloxía. Referencia á pantalla principal de Twitter na que van aparecendo as mensaxes daquelas persoas ás que se segue.

Relacionadas coa cortesía nos tuits:

  • CC: carbon copy. É o equivalente a esa utilidade no correo electrónico cando queremos asegurarnos que un usuario vexa un tuit. Colócase o nome do usuario detrás das siglas cc («cc @usuariodestino»). Os tuiteros adoitan mirar unha zona de Twitter na que aparecen as mencións que outros lles fan. Con cc asegurámonos que o noso tuit apareza nesa lista do destinatario.
  • EN :english. Normalmente colocado entre paréntese ou corchetes e antes dunha ligazón para indicar que o contido ao que se fai referencia está en inglés. («[EN] ligazón»).
  • – FA (nova)follow always. Recoméndase seguir a alguén apaixonadamente, sen dúbidas, en calquera momento.
  • FF: follow friday. Unha tradición en Twitter é recomendar os venres a quen seguir. As boas prácticas aconsellan non recomendar máis dun ou dous por venres e engadir os motivos («FF @usuario1 @usuario2»).
  • – NSFW (nova)not safe for work. Adoita ir acompañando a unha ligazón que pode ser perigoso abrir no posto de traballo, ben porque ten son, ben porque o contido non é moi adecuado.
  • PDF: postcript portable document format. Tipo de documento moi frecuente que vén ser unha fotocopia dixital dun documento impreso (un formulario, un folleto, un xornal). Normalmente colocado entre paréntese ou corchetes e antes dunha ligazón para indicar que o contido ao que se fai referencia está nese formato. («[PDF] ligazón»). Sen ser abreviaturas adóitase facer o mesmo con gráficos, fotos e vídeos, colocándose estas palabras antes do hiperenlace.
  • – RT: o retuit mencionado antes é un dos elementos básicos de cortesía porque cita publicamente á fonte dun tuit.
  • – ♺: Esta icona (reciclaxe) tamén se utiliza como sinónimo de retuit. Afórrase un carácter.
  • RTRL: retuit real life. Cando alguén envía unha mensaxe recolleita xeralmente dunha conversación na vida real a Twitter.
  • – Vía: cita expresamente a un usuario polo que conseguimos a información. Adoita colocarse ao final do tuit («via @usuario»). A orixe non ten por que ser outro tuit, pode ser un libro, unha páxina web, etc.

Nos diálogos:

  • – FYI: for your information, ‘para a túa información’. Úsase moito no correo electrónico xunto coa variante FYIO (for your information only) que aquí, que case todo é público, ten menos sentido.
  • – LOL: laughing out loud, ‘rindo a gargalladas’.
  • – ROFL: rolling on floor laughing, ríndose moito máis que con LOL, xa que aquí rodamos polo chan de risa.
  • TKS: thanks, ‘grazas’.
  • WTF: what the f…!, ‘¡pero que…!’. Abreviatura moi popular para expresar sorpresa ante algo inesperado ou moi rechamante por raro, surrealista ou sorprendente.
  • XD: En realidade non é unha abreviatura senón un emoticono que representa uns ollos pechados (coa X) e unha boca aberta ríndose (a D). Hai que velo de lado. É unha gargallada maior que o clásico sorriso 🙂

Sobre ferramentas da internet e aparellos varios:

  • BB: Blackberry
  • FB: Facebook.
  • IP: iPhone / dirección da internet
  • LI: LinkedIn.
  • PS: Playstation
  • TW: Twitter.
  • YT: YouTube.
  • EM: email, correo electrónico.

Montoro, tras os pasos dos youtubers: múdanse a Andorra para tributar só o 10% das súas ganancias

Facenda pon a lupa nos ingresos dos youtubers e blogueros de éxito. Algúns poden chegar a cobrar 10.000 euros se conseguen que un vídeo seu véxano medio millón de seguidores. Moito diñeiro que levou a moitos youtubers a seguir o camiño de artistas e deportistas de elite: trasladarse a Andorra.

Son aclamados por millóns de persoas na rede e cando triunfan, tamén o fan no mundo non virtual. Bloguers ou youtubers de éxito a quen Facenda comezou tamén a seguir. “O contribuínte ten que xustificar a que corresponden eses ingresos” , sinala Vanesa Rodríguez, asesora fiscal.

A clave está en cuantos máis seguidores e visitas, máis ingresos, información que a Axencia Tributaria rastrexa para reclamar os impostos. “Na maioría de casos por descoñecemento non se declara cando si que constitúe ou pode constituír unha actividade económica”, asegura Javier Abril, avogado.

Os que máis gañan son os youtubers: uns 10.000 euros por medio millón de seguidores e se o vídeo ten un millón de visitas, facturan 1.000 euros por peza. Así que cunha conta que sobe a un ritmo frenético, como xa publicou ‘Voz Pópuli’ algúns deciden trasladar a súa residencia a Andorra porque alí só tributan o 10%.

A estes ingresos hai que sumar os contratos publicitarios. Un negocio que ninguén se quere perder, e deuse conta o repartidor da ‘cara anchoa’. Despois de darlle unha labazada a un youtuber reclámalle agora máis da metade das ganancias.

Fonte laSexta

É Telegram a mellor app da historia? entra e descubrelo

A resposta é SE.

Telegram Messenger chegaba aos mercados de aplicacións en 2013 como unha alternativa segura a WhatsApp. Desde entón a aplicación non deixou de crecer e implementar funcións tan rechamantes como as videollamadas e mesmo a posibilidade de realizar pagos a través dos seus sistema. Con todo, moitos aínda descoñecen algúns dos mellores trucos de Telegram.

A compañía anunciaba recentemente o fito de alcanzar 100 millóns de usuarios mensuais activos, o cal é unha cifra extraordinaria, pero segue estando moi por detrás da marca de mil millóns de usuarios activos en WhatsApp. Aínda así, Telegram é a plataforma de mensaxería instantánea preferida por moitos debido ás súas características de seguridade e a súa dispoñibilidade na maioría das plataformas.

Por que a batería do teu smartphone xa non dura como antes

Sabes por que dura tan pouco a batería da túa smartphone? A ciencia leva anos estudando a degradación das baterías de litio, e aínda que xa había unha forte base teórica, non se explicaron do todo as causas da degradación das mesmas. Hoxe, imos contarche por que se degradan estas baterías, dunha forma bastante precisa.

Acabamos de coñecer certos datos sobre a degradación das baterías que che farán descubrir cousas bastante interesantes, así que se queres saber máis acerca deste tema, queda connosco.

Así é a degradación dunha batería de litio

Seguro que viviches a seguinte situación. Cómprasche un smartphone, estás contento coa batería porque che aguanta o día completo de uso, o esperado. Co paso do tempo, ves como a batería vai durando menos e menos, ata que, tras 2 ou 3 anos, nin sequera chega á hora para comer. Isto débese á degradación da batería, cuxa base científica é bastante interesante.

Os investigadores co Departamento de Enerxía de EE.UU cren descubrir un dos mecanismos que leva a esta grave deterioración da batería, e mesmo cren que poderán detelo co paso do tempo, aínda que claro, non sabemos se os fabricantes interpoñeranse nesta medida anti obsolescencia.

Nunha batería de iones de litio, estes móvense entre dous eléctrodos nunha solución electrolítica, creando un fluxo de electróns, que son os que proporcionan a enerxía ao dispositivo. O volume destes iones é a capacidade da batería, polo que se este diminúe, a capacidade da batería tamén o fará.

O equipo de investigación, descubriu que o material que compón os dous eléctrodos adóitase romper, facendo que certos iones váianse bloqueando. Isto, diminúe o volume de iones que se desprazan, coa consecuente perda de capacidade de batería. Ata agora, non se coñecía este problema, polo que aseguran que non sería demasiado difícil solucionar o problema, xa que se coñece o por que do desgaste.

Esperamos que, nun futuro, as nosas baterías aguanten moito máis tempo que agora, xa que hai terminais que ben poderían ter unha vida útil de 4 ou 5 anos, pero que quedan inutilizables por culpa da batería.

É malo cargar un smartphone toda a noite? 8 datos dos smartphones interesantes que debes saber

1. Cando estrees móbil, descárgalo a tope

Antigamente as baterías tiñan un efecto coñecido como “memoria”. Por culpa disto, cando usabamos unha carga a metade, esta sufría un proceso de deterioración que reducía a súa duración, acabando por deixar inútil a súa función. Pero iso foi ata que apareceu os novos almacenadores de ion-litio, que grazas a unha nova tecnoloxía eliminaban este efecto. Grazas a iso xa non era preciso utilizar a carga ao completo na primeira carga. De feito recoméndase que se deixe sempre entre o 40 e o 80% para prolongar a súa vida útil.

2. Non uses o móbil mentres o cargas

O proceso de carga funciona exactamente igual independentemente do uso que se lle estea dando ao mesmo. O único que hai que ter en conta é que cando estamos nese proceso, se utilizamos algunha aplicación que cargue en exceso o procesador, imos estar descargando a batería a unha maior velocidade. Isto vai supoñer unha carga moito máis lenta. O que si pode suceder é que se eleve a temperatura se lle damos un uso con aplicacións pesadas.

3. A primeira carga debería ser de 24 horas

Que sucede se a cargas 23h? E se é só de 12h? Realmente a carga sempre debe oscilar, como xa dixen anteriormente entre o 40 e o 80, polo que este feito é completamente falso. Aínda que canta máis alta sexa a carga, máis tempo imos poder gozar do noso terminal, tamén estamos a propiciar unha situación de tensión innecesaria ao noso aparello. Por iso deberiamos tratar de atopar un equilibrio entre o tempo de carga e descarga correcto. Pero en canto compremos o terminal podemos usalo sen medo algún e sen que con iso perdamos parte da súa capacidade.

4. Deixar o móbil conectado se xa se atopa cargado

É moi común deixar o móbil en carga durante toda a noite para garantir que ao espertar a nosa carga atópase ao 100 % da súa capacidade. A verdade é que facer isto ten unha contrapartida. Grazas á moda, os terminais teñen unha cuberta protectora que adoita evitar as roturas, pero que tamén aumenta a temperatura ao non permitir a correcta transpiración do aparello. Por iso ao cargar o terminal adoitamos atoparnos cun quecemento excesivo que SI é moi doloso para a batería.

5. Hai que descargar o móbil antes de cada carga

Isto non é certo do todo. Aínda que ao facelo axudamos a que a batería se calibre, tamén fomentamos a diminución da esperanza de vida do aparello. Simplemente cando vexamos que alcanza un estado do 40% xa poderemos poñelo de novo en carga. Cando máis tempo estea no “momento óptimo”, máis posibilidades teremos de que acabe por converterse nun aparello lonxevo. Con todo tamén se recomenda un período completo de carga polo menos unha vez ao mes para garantir o correcto funcionamento.

6. O efecto memoria xa non é un problema

Como xa mencinei anteriormente, grazas á aparición das baterías de ion-litio este problema pasou á historia. Cando se realizaban cargas incompletas producíase un dano considerable nos nosos acumuladores pola aparición duns diminutos cristais que danaban o aparello. Pero isto só sucedía con algunhas do tipo Níquel-Cadmio ou Níquel-metal hidruro, polo que salvo que o teu teléfono teña moitos anos xa, non tes que preocuparche por ese defecto.

7. Carga normal ou carga rápida?

Unha das novidades que nos ofrecen os teléfonos de última xeración é a incorporación de cargas ultrarápidas que nos auguran un menor tempo de espera. Pero isto ten un defecto considerable, pois acaban por reducir o tempo de vida da nosa batería, polo que só é recomendable utilizalo en ocasións de emerxencia. Se podemos elixir e temos tempo, sempre será mellor utilizar unha carga lenta para fomentar o uso correcto e evitar a tensión no aparello.

8. Carga inalámbrica?

Outro dos elementos máis novos que nos atopamos é o uso da carga inalámbrica. Coma se tratásese de maxia, o noso aparello recibe corrente eléctrica a distancia sen que teñamos que ter un cable conectado, exponiendolo a roturas. Pero como contrapartida atopámonos que se precisa de maior tempo de carga e dun posible sobrecalentamiento dos dispositivos. Isto redunda nun menor tempo de vida, xa que canto maior temperatura teña un aparello electrónico, menor será a súa duración real.

Que tipo de tarxetas microSD debes elixir? Veña entra na ligazón e veras unha boa guía. Gózaa!

Cando compramos un Smartphone ou unha cámara dixital, fixámonos en aspectos como a potencia do procesador ou a resolución da pantalla, e encomiamos nas pequenas melloras. Ese procesador ten dous núcleos máis! A pantalla ten resolución 2K ou 4K! Tamén nos fixamos no espazo de almacenamento, pero non lle damos a importancia que se merece.

Hoxe en día podemos almacenar 200Gb de memoria no tamaño dunha uña. E podemos comprar unha tarxeta microSD de 32Gb por apenas 6 euros. Paráchesche a pensar no que significa? Hoxe podes almacenar 40.960 deses discos ríxidos nunha tarxeta microSD de 200Gb.

Aos poucos, as tarxetas microSD foron substituíndo a outros sistemas de almacenamento como os discos ríxidos, as memorias USB, e mesmo outros formatos de tarxetas: SD, miniSD, etc.

Úsanse en Smartphone, tablets, cámaras dixitais, reprodutores multimedia e outros moitos dispositivos, incluíndo as consolas Nintendo 3DS. Para saber como elixir unha tarxeta microSD para o Smartphone, é vital entender o que significan os números e as letras impresos na tarxeta:

Vou explicalo de forma sinxela:

1.- Os tipos de cartóns

As primeiras tarxetas microSD tiñan unha capacidade de 16Mb. Despois foron aparecendo outras extensións máis avanzadas que ofrecen máis capacidade. Son estas:

O problema xorde cando vas comprar unha. Descobres que hai unha gran cantidade de modelos e variantes. En que se diferencia unha microSD dunha microSDHC? E unha SDX? Cómprome unha de Clase 4 ou pago un pouco máis por unha de Clase 10? Que significan as siglas I e II impresas nas tarxetas? Son datos que non che podes tomar a treo, porque duas tarxetas microSD da mesma marca e coa mesma capacidade, poden ofrecer un rendemento moi diferente.

Imos explicar que tipo de tarxetas microSD existen, e como elixir a mellor para a teu Smartphone ou cámara.

Estes formatos son retrocompatibles, é dicir, unha tarxeta microSD funciona nun dispositivo SDHC e XC, unha SDHC nun lector XC, pero non ao revés. Por exemplo unha XC non funciona nun lector HC. Comproba o manual dos teus dispositivos que tipo de tarxetas microSD aceptan.

A maioría dos dispositivos usan tarxetas cun tamaño límite. Por exemplo, é posible que o teu Smartphone ou cámara acepte tarxetas de ata 64Gb. Se compras unha de 120Gb, non funcionará.

2.- A Clase de microSD

Dentro de cada estándar de tarxeta microSD existen diferentes velocidades, que se miden en función da súa Clase. Son os círculos cun número que podes atopar na caixa ou na propia tarxeta. Existen catro clases diferentes, que fixan a velocidade mínima de escritura.


É importante saber que a Clase de marca a velocidade mínima esixida, pero a velocidade real pode ser maior. Unha tarxeta de Clase 4 dunha marca punteira pode ser máis rápida que una de Clase 6 dunha marca barata. Comproba sempre a velocidade real no manual ou na caixa da tarxeta.

3.- O Bus UHS

Os formatos micro SDHC e microSDXC incorporan un bus de datos Ultra High Speed (UHS) que perminte escribir e ler información da tarxeta a unha maior velocidade. Hainos de dous tipos, UHS I e UHS II. É o número romano que aparece impreso na tarxeta. Diferéncianse no ancho de banda que pode procesar o bus é dicir a velocidade máxima de lectura/escritura.

Ten en conta que unha tarxeta con bus UHS tamén funcionara en dispositivos antigos que non usen dito bus, pero farao en 25Mb/seg como máximo.

4.- O bus UHS

Tamén ten dúas clases, que se indica coa letra U e un numero no seu interior, tal como podes ver na foto do principio do artigo desta guía. Estes números fixan a velocidade mínima de escritura que acepta o bus UHS-I ou UHS-II.


Velocidade de lectura/escritura

Cos datos anteriores podemos saber a velocidade mínima de escritura dunha tarxeta microSD, ou o ancho de banda do bus de datos. A maioría dos fabricantes tamén indican na tarxeta ou na caixa a velocidade real de lectura e escritura. Ten en conta que estes datos refírense a unha situación optima. En condicións normais de uso, será bastante menor. Pero sérvenos para comprar entre diferentes cartóns.

Algúns fabricantes indican a velocidade cun factor de multiplicación. Por exemplo 150X. O factor basee 1X é de 150KB/seg. Por tanto, 150X será 150 x 150 Kb/seg = 22Mb/seg.

O novo estándar A1

Hai apenas unhas semanas a SD Association presento un novo estándar pensado para os Smartphone. Chámase A1 e as tarxetas microSD que leven este símbolo estarán optimizadas para executar APPS. O símbolo A1 garante un rendemento de 10Mb/seg, executa 1.500 operacións de lectura por segundo e chega ata as 500 operacións de escritura por segundo. En Amazon xa están á venda.

Como elixir un cartón microSD para o Smartphone ou Cámara?

Con todos estes datos na cabeza, queda o máis difícil. Que tarxeta microSD elixir? Debes ter sempre en mente o uso que lle vas a dar, e o hardware que tes. De nada serve que compres unha tarxeta micro SDXC de Clase 10 se logo vaia a usar para gardar fotos, que copian rápido, ou nun Smartphone antigo que non aproveita a súa velocidade. Para iso cunha microSD de clase 2 ou 4 váleche. Ten en conta que tamén a velocidade do conector USB da tua computadora ao que conectas a cámara ou o móbil para mover fotos ou vídeos. Se o USB é lento non aproveitaras as tarxetas microSD mais rápidas.

As liñas xerais, para gravar vídeo a resolución 4K é recomendable unha tarxeta microSD HC ou XC de Clase 10 ou UHS de Clase 3. Para gravar vídeo a 1080p é suficiente cunha de Clase 6 ou Clase 10. Para a fotografía pode valer unha de Clase 2 ou Clase 4.

As tarxetas microSD son unha tecnoloxía difícil de fabricar. Se non teñen calidade suficiente, terminan estragándose e perdendo todos os datos. Neste tema o máis barato sae caro, así que confía só en marcas de primeiro nivel como Kingston, Samsung, SanDisk, Toshiba ou Sony.

Algúns detalles de interese…

O formato microSD foi creado por SanDisk no ano 2005. Ao principio chamábase T-Flash ou TransFlash pero cambio a microSD cando foi adoptado oficialmente pola SDA, a Asociaicon de Tarxetas SD.

Trátase da tarxeta SD máis pequena. Aquí podemos ver fronte a clásicas SD e microSD:

Con respecto as tarxetas TransFlash, as microSD son iguais (poden usarse indistintamente) salvo polo modo SDIO que incorporan estas últimas. O modo SDIO permite as tarxetas microSD usarse en labores alleos ao almacenamento, por exemplo na comunicación Bluetooth ou GPS. As tarxeta microSD son compatibles con dispositivos que só aceptan tarxetas miniSD ou SD, utilizando un adaptador. Mesmo existen adaptadores para usar tarxetas microSD como memorias USB.

16 de abril | Día contra a escravitude infantil

Cúmprese o aniversario da morte do neno Iqbal Masih que foi asasinado con tan só 12 anos.

Iqbal Masih

Iqbal Masih era un neno que foi vendido polo seu pai cando tan só tiña 4 anos co obxectivo de pagar unha débeda de 600 rupias (8,66 euros ou 9.24 dólares). Esta débeda foi contraída para pagar a voda do seu fillo maior. Iqbal pasou toda a súa infancia traballando nunha fábrica nun réxime de semiesclavitud. Con todo, con 10 anos escapou da fábrica e converteuse nun activista que loitaba contra a explotación laboral infantil.

Denunciou centros onde traballaban nenos e conseguiu pechar varias empresas. Debido ao seu gran labor foi premiado en varios países e con todo o diñeiro que conseguiu logrou abrir unha escola. Mesmo chegou a gañar un premio de Reebok, unha multinacional que segundo moitas persoas estaba a utilizar man de obra infantil (algo que sen dúbida resulta bastante curioso). Iqbal quería ser avogado pero o seu soño truncouse cando o 16 de abril de 1995, á idade de 12 anos, foi asasinado mentres volvía a casa coa súa bicicleta.

Co obxectivo de renderlle unha homenaxe o 16 de abril (o día no que foi asasinado) estableceuse como o día Mundial contra a escravitude Infantil.

Escravitude infantil

A día de hoxe existen moitas organizacións e moitas persoas que denuncian e traballan contra o traballo infantil. A pesar diso, os datos presentados por RTVE son alarmantes xa que poñen de manifesto que uno de cada seis nenos no mundo ven obrigados a traballar. Asia e África subsahariana son os lugares onde máis nenos traballan segundo tamén esta mesma fonte.

Tamén se debe ter en conta o que se considera traballo infantil e as consecuencias que ten. Segundo UNICEF débense ter en conta os rangos de idade e as horas semanais traballadas. Entre os 5-11 anos unha hora de traballo remunerado ou 28 horas de traballo doméstico; entre 12-14 anos 14 horas de traballo remunerado ou 28 horas de traballo doméstico; e entre os 15-17 anos polo menos 43 horas de traballo remunerado ou de traballo doméstico.

Estímase segun UNICEF que hai máis de 168 millóns de menores no mundo afectados por traballos escravos en todo o mundo, así que reflexiona.

Reflexión

A pesar de que o día mundial é o 16 de abril deberiamos cada día loitar contra o traballo infantil e seguir cos progresos que fixo Iqbal Masih á súa curta idade. Esa é a mellor maneira de renderlle homenaxe.