Archivos en la Categoría: O autor deste Bloge.

Comunicado de #ICRPhotographer #ICRVideo #ICRVigo

Ante a insistencia de numerosas persoas, persoas sen masa gris que seguen o corre vai e dille, trolls da rede de redes teño que aclarar uns cuantos puntos.

1º Non cobro absolutamente nada polo labor de vídeo e fotografía. (Aínda que en ocasións non estaría mal cobrar pero creo no ben común).

2º Asisto aos espazos aos cales me convidan e ante o vídeo e a fotografía os cubro. (Sei que nalgúns espazos valoran o traballo precario que desenvolvo cos equipos pobres que dispoño e nalgúns non máis aínda teñen á súa libre disposición elixir a outros e outras compañeiras).

3º Antes de ir a eses espazos quítome a camiseta titular coa que ando habitualmente na miña vida persoal deixando fóra deses espazos dita camiseta. (Neses espazos saben os meus simpatias, fobias, gustos e sensacións máis as comprenden).

4º O traballo do vídeo e fotografía gástase moito diñeiro e aínda así estou a crear unha gran base fotográfica e de vídeo xa que creo que todo aquel que despois do meu falecemento poida ver o que no pasado pasou libremente sen un custo previo. (Gasto de transporte, gasto de enerxía eléctrica, gasto de vés materiais como vestimenta e calzado e gasto de paciencia) (Meus referentes Vitin, Pacheco e outros).

5º E definitivo, somos moitas persoas que estamos a crear redes de información independentes aos grupos mediáticos (MASS MEDIA), somos persoas que amamos o mundo de mostrar ao pobo o que esta pasando sen a necesidade de querer remplazar a profesionais con carreira no ámbito da información, somos a maior parte das persoas desempregadas as que queremos achegar un gran alternativo ao común, aínda que nas nosas redes atópense algunhas persoas pensionistas/xubiladas/empregadas e algúns tamén buscamos unha oportunidade laboral no ambito do fotoxornalismo que é o máis precarizado e esta nesta actualidade en perigo de extinción, nesta rede cada un ten o seu selo, selo que con moito exforzo e dedicación leva enrriba.

Rúbens Rocha [@IlCanallaRubens | #ICRPhotographer #ICRVideo#ICRVigo]

Como coidar a túa linguaxe corporal nunha entrevista de traballo

ilcanallarubens_Como coidar a túa linguaxe corporal nunha entrevista de traballo_2016

De acordo cun novo estudo, a metade das empresas aseguran que lles bastan 5 minutos para saber se unha persoa é a máis indicada para un posto de traballo na súa compañía.

Así que o que ocorre durante ese tempo, tanto a nivel verbal como non verbal, é clave para conseguir o emprego ao que queres optar. Por iso, hoxe contámosche os erros de linguaxe corporal que debes evitar nunha entrevista de traballo.

No estudo participaron 2.595 persoas que recrutan persoal a diario nas súas empresas ou son xefes de RRHH, polo que é un informe bastante fiable.

A maioría traballan no sector privado e, aínda que discrepan nalgúns aspectos, todos coinciden en 5 puntos. Queres saber cales son?

1. Evitar contacto visual

Evitar o contacto visual nunha entrevista de traballo é o erro máis común que podemos cometer. O desaprueba o 67% dos entrevistadores.

Debes tentar mirar ao entrevistador directamente aos ollos, pero son incomodalo. Lembra que unha mirada fixa pode ser interpretada como un sinal de agresión e unha mirada de costado é interpretada como unha mentira.

De feito, o que debes tentar proxectar é empatía, entusiasmo e interese.

Se segues estes consellos e estás cualificado para o emprego ao que optas, seguro que conseguirás o traballo que che propoñas.

2. Non sorrir

Existen algúns pequenos detalles de linguaxe corporal que, aínda que adoitan pasar desapercibidos, son transcendentais para triunfar nunha entrevista de traballo. Entre eles, atópase o sorriso.

Isto non quere dicir que, cando cheguemos, teñámoslle que contar un chiste ao noso futuro xefe. Con todo, non sorrir durante a proba de acceso está mal visto por moitos entrevistadores. Concretamente, por un 39%.

E é que sorrir demostra empatía e autocontrol, ademais de ser un elemento que xera distracción.

Iso si, se es dos que sorrín peor que Chandler nese capítulo de Friends, tenta ensaiar para dous momentos no que é imprescindible conceder a mellor dos nosos sorrisos: cando saudamos ao noso entrevistador e cando nos despedimos.

3. Xogar con algo que hai na mesa

Se colles algo que hai na mesa e empezas a xogar con iso, a impresión que darás ao entrevistador é que es unha persoa que che distraes con facilidade.

Ademais, implica que estás nervioso e que non controlas as situacións de tensións.

O desaprueba o 33% dos entrevistadores, polo que moito ollo con coller nada do que hai na mesa, aínda que sexa un simple bolígrafo.

Nós recomendámosche identificar eses tics e tratar de controlalos. Por exemplo, se adoitas xogar con aneis ou pulseiras, non os leves ese día. Aínda que, sen dúbida, e aínda que pareza difícil, a mellor forma de controlalos é tentar relaxarse antes da entrevista, sentirse cómodo.

Debes proxectar unha imaxe de interese cara ao entrevistador…e estar distraído cos elementos que che rodean demostra o contrario.

4. Ter mala postura

A túa nai tiña razón: ter unha mala postura ocasionarache moitos problemas….e non só de costas.

Tamén pode facer que non che collan no traballo que desexas. Segundo o 30% das persoas encargadas de recrutar persoal, ter unha mala postura denota desconfianza e deixamento.

O mellor que podes facer neste caso é sentarche dereito, pero sen forzar a postura. Iso demostra confianza e seriedade ao entrevistador.

Non debes apoiarche sobre a mesa e por suposto nada de recostarse cara á atrás na cadeira. Por outra banda, a túa cabeza debe estar ergueita e dereita.

Nós recomendámosche sentarche un pouco ao bordo da cadeira para demostrarlle interese ao teu entrevistador. Pero, sobre todo, debes evitar estar excesivamente ríxido, como paralizado.

5. Moverse no asento

Moverse excesivamente na cadeira onde estás a realizar a entrevista de traballo é un erro máis común do que pensas. Segundo os psicólogos, é unha mostra de nerviosismo e, por tanto, de inseguridade.

Isto xera moita desconfianza nun mesmo e, por tanto, tamén a xerará no entrevistado.

Recomendámosche buscar unha postura cómoda e discreta, xa que está mal visto entre o 30% dos entrevistadores.

Fonte TICbeat LAB

Rubens Rocha.

Catro placas de Vigo históricas

BeFunkyCollage

Unha destas catro placas de rúas é contemporánea aínda que aparente moi antiga e outra e peculiar e as outras duas son as mais antigas da cidade.

A mais antiga o concello de Vigo quíxoa sacar para restaurar no mes de xullo do 2015 e o que conseguiu foi esnaquizala e na actualidade só hai un anaco no seu lugar, foi denunciada, non serviu para activar ningún protocolo de recuperación xa que parte da placa continúa encostada ao muro. A ficha do PXOM correspondente á placa de dita
rúa sinala que é un ben que goza da protección integral da lei. É unha placa esculpida en mármore, que presenta un ilcanallarubens_Avenida Manuel Olivé_Vigo_2016veteado sobre o que se inseren en bronce as letras que dan nome á rúa de acceso ao castelo de O Castro, engalanadas por unha borla decorativa fundida tamén en bronce.

A segunda mais antiga o concello de Vigo a sacou da vivenda onde estaba inserida o que colevou sufrir danos e tivo que ser restaurada perdendo así o seu valor. Todo para construir a praza das Apertas. Praza situada entre a rúa Pi y Margall / rúa Lopez Mora e Camiño dos Pazos. A ficha do PXOM sinala que ten un nivel de protección integral polo que debería ser conservada.

A terceira mais antiga é a placa mais consentida polos veciños de Teis xa que dita placa desde que foi colocada ata hoxe os veciños e veciñas preocupáronse por mantela como o primeiro día facendo así uns auténticos vigueses e viguesas que aman o seu patrimonio herdado. (No barrio de Teis).

Aínda que dous delas tampouco teñen a antigüidade suficiente como para ser cualificadas de históricas. Curiosamente, as dúas placas máis veteranas que se conservan, están situadas no mesmo edificio que fai esquina a cálelas Doutor Corbal e Sanjurjo Badía.

O caso de Sanjurjo Badía é moi singular porque tanto no inicio da rúa como no final sitúanse dúas placas de gran valor artístico e histórico. Se ao comezo atópase unha placa exenta, apoiada nunha columna, totalmente feita de bronce, ao final da rúa, a mesma figura do insigne industrial apóiase sobre unha placa de mármore. Ambos os elementos está protexidos.

A contemporánea: Avenida de Sanjurjo Badia.
A mais antiga: Avenida Manuel Olivé.
A segunda mais antiga: Calle de Lopez Mora.
E terceira peculiar: Avenida del Dr.Corbal.

As duas placas mais antigas da cidade que aínda resisten a pesar de moitos atentados que recibiron por parte de persoas do concello que descoñecen o trato que deben levar e a mostra esta no anaco que so queda da primeria placa historica que vichedes anteriormente.

PD. Cuidemolas xa que son o mais antigo que temos.

Rubens Rocha

#‎OsRestos #‎VigoVerdade‬

ை Rol do preceptor

ilcanallarubens_O Rol do preceptor_2016

Os preceptores son figuras comúns nos colexios secundarios e como nos primarios, ditas figuras adoitan ser o seu maior parte ex alumnos dos centros de ensino que coñecen as funcións do centro e os seus traballadores, estas figuras pódense atopar na educación especial e o ámbito universitario, asociado a aquela persoa que coida a disciplina, pasa lista e pon as notas no boletín, funcións que nalgunhas escolas primarias cumpre o mestre ou mestra, que ao estar todos os días cos mesmos nenos na aula e nos recreos pode ocuparse de todos eses asuntos. Aos profesores que cumpren unhas poucas horas en cada curso e se recambian dous ou tres por día resúltalles dificultoso custodiar os recreos, xa que nese tempo están en camiño a outros establecementos, e as cualificacións para informar son as de moitos docentes.

Preceptor é aquel que fai cumprir os preceptos, as normas de conduta e decoro que deben reinar nas institucións educativas. É o nexo entre os profesores e os directivos e entre aqueles e os pais dos educandos. É o que orienta aos adolescentes e escóitaos transmitindo os seus reclamos. O que queda con eles compartindo as horas libres e os momentos de lecer do recreo. É quen pon en coñecemento do docente os problemas persoais que ten algún alumno que non vén a clase ou non puido cumprir as súas tarefas. O que solicita información sobre os problemas cotiáns e elévaos á dirección, simplemente porque é o que está sempre.

As súas tarefas son administrativas (confeccionar as actas diarias de asistencia, ditar e asinar comunicados ás familias, transcribir aos boletíns de cualificación as notas postas polos docentes); de vixilancia: de xestionar o pedido de sancións formulados polos profesores ante os directivos do establecemento; coidar o bo comportamento cando os alumnos non están baixo a autoridade do docente; e de mediación como xa dixemos.
É un rol fundamental que moitas veces queda desvirtuado ao perder autoridade (como tamén ocorreu co resto dos membros da comunidade educativa).

Rubens Rocha

Figura que seria mais que fundamental para o sistema educativo español

 

ை Grazas polo 2015 e meus desexos para o 2016

ilcanallarubens_caricatura_2012Antes de nada quero dar as grazas a todos e todas vostedes por escoller este blogue como un punto de encontro neste 2015. Escribindo en galego son visto en 71 nacións do mundo, nas nacións que mais visitan o meu blogue son España, Estados Unidos, e México quedando claro que o galego non é un idioma minoritario que tan só enténdese e fálase na Galiza. Segun o suministrador do espazo o meu blogue e un dos 100 no mundo dos mais emerxentes. Para o 2016 seguirei dando mais de min e non defraudando o cultivado neste 2015. Grazas xente do común fermosa, grazas a totais, grazas as 6600 persoas que entran no meu blogue diariamente sen vos non seria posibel desenrolar todo o traballo. Parece mentira que este blogue o abrise no 2012, o principio foi duro polas escasas visitas pero logo todo colleu ritmo.

Agora que o ano se termine, verdade?  Como transcorre o tempo! Pero o que máis me marabilla é que sen importar que sexamos ricos, pobres, adultos, nenos ou nenas, homes ou mulleres, o noso sentimentos sempre é a chave da Felicidade, o sol sae para todos e o que se esforza e persegue os seus SOÑOS, conségueos; Quero este ano, ir en pos dos meus SOÑOS como tamén agardo que os teus os fagas REALIDADE! Que o Ano Novo sexa como o novo amencer da nosa vida, onde os cantos das aves énchannos de Esperanza e Vontade para construír nosas maiores alegrías. Por unha cultura informativa veraz, transparente sen patrocinios nin camiseta 2016.

Feliz prospero 2016.

Rubens Rocha 

ை Amigo e amiga de Vigo esta é a esencia da vosa vila

 

Fotografía de ICR-Photographer 2013 desde o vello asilo de ancians do Barrio do Cura.

Fotografía de ICR-Photographer 2013 desde o vello asilo de ancians do Barrio do Cura.

Este é o val do Fragoso, celebre no refraneiro antigo «O val de Fragoso que é mui fermoso». No seu bordo, sobre o mar, esta a cidade de Vigo. Terra dentro están as súas vinte parroquias, unhas orillamar, outras esparexidas no val, os caseríos nas doces ondulaciones valecas, baixando desde os piñeirais montañeses ata o mar. Podemos dicir que o mar de Vigo comeza no estreito de Rande, onde foi a batalla entre os hispano-franceses e os anglo-holandeses, que deu no fondo cos galeóns que viñan de Indias coa súa carga de ouro e prata, e madeiras preciosas.

A mirada da Guía preside o propio mar vigués, e terá o seu nome da luz que avisaba do paso estreito que permitía aos barcos chegar ao fondo de saco da ría, á vila de Redondela e á illa de San Simón, primeiro sendo illa de presos, segundo illa de romarías e dos soños amorosos dun poeta medieval, Mendiño:

«Sedia eu na ermida de San Simón,
e cercáronme as ondas que grandes son»,

E na segunda metade do pasado século lazareto para as corentas dos ultramarinos, con indiscutible importancia no desenvolvemento do porto de Vigo, cos seus peiraos ao longo da costa, os comerciais, o de transatlánticos coa Estación Marítima estación de onde moitos emigrantes viaxaron por necesidade, o porto pesqueiro coa lonxa e os pavillóns nos que se prepara o peixe para a exportación ao interior de España. Esta é a Ribeira propiamente dita, o Berbes a cuxos soportais chegada do mar. E unida a Vigo, a vila de Bouzas, tan mariñeira, e antes de chegase a ela, estaleiros, instalacións industriais, fabricas de conservas poucas hoxe consérvanse. E mais alá, Alcabre e a esplendida suite de praias da beira esquerda da ría: Samil, Coruxo, o Bao, Canido… praias hoxe enfermas pola especulación e as construcións salvaxes de casas burguesas e paseos que agasallan as súas areas finas ao mar… Praias de finísima area, que teñen próximos aos alicerces rumorosos. Se anchea a ría, e o Morrazo, fronte ás praias vigueses, ofrece o suave descenso do poderoso espolón cara ao mar. As illas Cíes gardan a entrada da ría, e segundo a luz dos días, aparecen próximas ou remotas, coma se formasen parte dos secretos arquipélagos navegantes, tan caros aos soños célticos que hoxe se empeñan a que ditas illas sexan espremidas tales como as laranxas dos naranjos que pola rúa García Barbón empéñanse en erradicar en requirimento de facelas patrimonio da humanidade que como ben se sabe todo aquilo que recibe ese galardón o seu sufrimento é palpable. Case no corazón mesmo da urbe de hoxe, álzase o outeiro que chaman o Castro, que foi nos días protohistóricos, como probaron os achados feitos, e máis tarde castelo guardador da vila, castelo desaparecido polo empeño de poñer unha torre de Mordor, castro de fermosos parques, con ben ordenados paseos e xardíns, miradoiro incomparable sobre a cidade e a ría, e sobre o val do Fragoso e as montañas que o cercan, o Vixiador, a Madroa, Puxeiros, Presas, Sobreiro, Cepudo, Alba, chan de Lagos, e o Galiñeiro, cos seus setecentos metros. O Val é pratense, cercal e vinícola. Crecen nel a camelia, o naranjo e o limonero.

Ambrosio de Morais na súa «Crónica Xeral» cre que a actual Vigo é o Vicus Spacorum do itinerario do Cesar Antónimo. No século XXI xa se fala de Santa María de Vigo en documentos da Igrexa de Tui. Os mosteiros do interior de Galiza querían ter posesións na costa para o peixe das xornadas de obstinencia, e así como a vila de Marín foi dos bernardos de Osera, Vigo dos monxes de Melón, aínda que por pouco tempo que a vila paso enseguida á Mitra compostelá, e quedaron os melonenses sen os froitos da ría e do mar, sen as fanecas e robalizas e centollas, e sen as grandes pescadas «do petisco» para os días festivais. O arcebispo de Santiago puxo, no escudo de Vigo, vísea dos peregrinos composteláns, e á vila, no século XVI, o que o era entón, don Rodrigo da Lúa, un imposto, «o dereito que chaman de Mula e de Culler». O cornista Espinos di que esta carga debíase gastar en soster as naves de guerra que vixiaban o litoral contra os piratas, berberiscos, ingleses con Dranke no 1585, os turcos en 1917… Vigo foi amurallado á conta do Reino de Galiza. As murallas cinco portas, -algunha das cales se fixo famosa, como a da Gambo nos días da reconquista de Vigo ao francés, cando a guerra da Independencia, feito heroico que Vigo celebra cada 25 de marzo erroneamente.

Vigo crecía pouco e lentamente. Parece ser que o arcebispo de Santiago, don Lope de Mendoza, chámanlle «vila» por primeira vez en 1422: «nosa vila de Vigo». En 1497, a igrexa de Santa María de Vigo é ergueita Colexiata, porque aumentou o número de poboadores, pero cen anos máis tarde, o visorrey de Galiza, señor marqués de Cerralbo, quixo que non se permitise en Vigo contratación con estranxeiros, e seguísena facendo no monopolio A Coruña e Baiona, como se facía desde a era de don Juan II. A Coruña e Baiona dicían que por ser Vigo pouca cousa e moitos os ingleses que entraban a comprar e vender, que estes «vivían con moita soltura nas casas da fe e de relixión» dicindo herejías, burlándose da misa, «quebrantando crucifixos e acoitelando coas súas espadas as cruces».

Vigo alego que o seu porto era o mellor e máis seguro de toda Galiza, «con boa entrada, saída e moito abrigo». A prohibición do visorrey non debín impoñerse, e Vigo foi crecendo e prosperando. A poboación estendeuse polas ladeiras do castro cara ao mar, Di Ávila e a Cova que «Vigo tomo o seu principal incremento nos séculos XV e XVI e de aí adiante foi crecendo máis e máis…, non sendo antes deste tempo máis que unha simple aldea». Desexado daralle o titulo da Cidade, co engadido de Fiel, Leal e Valerosa. O seu escudo é un castelo semienvuelto polas ramas dunha árbore, fabuloso, insólita oliveira. En 1898, polo comportamento da cidade cos repatriados da guerra de Cuba, foille concibido o titulo de «Sempre Benéfica».

Se Vigo fose unha polis grega dos días antigos, diríase que foi fundada por un poeta, aquel Martin Codax que baliaba «e non sacro Vigo» e vía á súa amiga bañarse nas ondas. Ten tanta amizade co mar como Venecia. Saúdana os ventos e a luz do gran Océano, e vese chegar cada día as naves dos seus fillos, que regresan do mar, «fértil en peixes», coa colleita cotiá. A cidade creceu polos suaves outeiros valecas e as ladeiras ribeiregas e é hoxe unha gran urbe, rica e prospera non tan prospera. Na noite, desde o mar ou desde a Guía, saúdanse as súas luces, e entrando á cidade pola estrada de Madrid, os ollos sorpréndense dos milleiros delas pousadas como aves luminosas nos pequenos hortos do val hoxe na actualidade cada vez máis escasos.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Trucos para conversar e gañar discusións

ilcanallarubens_conversar e gañar discusions_2015

Non sen sentir certo “celo terapéutico” está a tentativa de “domesticar” algunhas técnicas que, fóra do contexto clínico e a relación terapeuta — paciente, resultan moi efectivas cando buscas mellorar a calidade das túas conversacións.

Pero coidado, non te apresures. Aínda que estas técnicas foron adaptadas para uso xeral, forman parte dun método moito máis complexo de análise e intervención do discurso, que require do adestramento previo de certas habilidades terapéuticas conexas á formación e práctica.

1. Técnica do subliñado

Consiste en repetir textualmente unha palabra ou frase do discurso do teu interlocutor que se presenta en forma non conclusiva, coa intención de que este se deteña nela e volva a verbalizarla con máis claridade e precisión.

Utilidade: Esta técnica é ideal cando queres descifrar verbalizaciones “encriptadas”, ou cando queres asegurarche de entender unha idea, sen predisponerte e prexulgar, antes de intervir e dicir algo.

Aplicación:
Exemplo 1: -Interlocutor: Eu pensei que non ía pasar a maiores.
-Ti: -“pensei”.
Exemplo 2: -Interlocutor: Quizais non sexa o mellor momento para conversar disto;
-Ti: “o mellor momento”.

Recomendación: A mención da palabra ou frase debe facerse nun ton sutil. Tamén podes facela en ton de pregunta. Sorprenderache o efecto que o “subliñado” pode facer para desencadear o discurso do teu interlocutor.

2. Técnica do desentendido

Trátase de elixir voluntariamente “non saber”, ata certo punto, o que nos di o noso interlocutor co fin de introducilo no feito de que el mesmo, non se entende.

Utilidade: É unha das mellores técnicas para presentarlle ao teu interlocutor o halo de ambigüidade da súa propio “dicir” cando este parece estar traspapelado na intención de dicir algo.

Aplicación:
Exemplo 1: -Interlocutor: Non podemos seguir así. Creo que necesito tempo e espazo.
-Ti: “Non estou segura de entenderche”.
Exemplo 2: -Interlocutor: Non sei por onde empezar. Son tantas cousas. Enténdesme?;
-Ti: Non se máis do que agora me poidas dicir ti.

Recomendación: Non te deixes levar polas túas emocións. Mostra serenidade. Non perdas os estribos por moi incómoda ou comprometedora que sexa a situación.

3. Técnica do manexo dos silencios

Consiste en introducir silencios durante a conversación que denoten explicitamente ao teu interlocutor que podería deterse a detallar a fondo o que di. O fin de introducir un silencio é mostrarlle ao teu interlocutor que desexas escoitalo sinceramente baixo a garantía de que non emitirás ningún xuízo de valor contra el.

Utilidade: Esta técnica é moi útil cando intúes que existe contido de fondo que ao teu interlocutor cústalle expresar por considerar íntimo, personalísimo ou segredo.

Aplicación: Introduce un silencio cando o teu interlocutor teña a expectativa de que ti digas algo para compasar o que el vén dicindo. É dicir, non digas nada, queda calado. Aínda que sexa obvio o que ti poderías dicir nese momento só dio mentalmente para ti. Acompaña un silencio con linguaxe corporal ou gestual. Un xesto facial no cal a expresividade do teu rostro denote: “E que máis…?” é suficiente. Por exemplo, levantar as cellas ou asentir coa cabeza como sinal de “Continúa…” resulta moi efectivo.

Recomendación: Unha cousa é o manexo dos silencios e outra a “parapsicología telepática”, a cal non existe. Ninguén pode ler o pensamento de ninguén coma se fose un texto pegado na fronte. Non utilices esta técnica para validar unha intuición ou sospeita. Utilízala para escoitar sinceramente ao teu interlocutor no seu fondo.

PARA COMPLEMENTAR, SCHOPENHAUER ESCRIBIU UNHA SERIE DE CONSELLOS PARA QUE SAIAS VITORIOSO DE CALQUERA DISCUSIÓN QUE SE CHE PRESENTE.

1.- Leva a afirmación do teu adversario máis aló dos límites naturais, esaxéraos. Mentres máis xeral sexa a afirmación do teu opoñente, máis obxeccións poderás facerlle. Se están máis restrinxidas e estreitas as súas proposicións, será máis fácil para el ou ela defendelas.

2.- Utiliza diferentes significados das palabras do teu opoñente para refutar o seu argumento.

3.- Ignora a proposición do teu opoñente, que tiña a intención de referirse a unha cousa en particular. Máis ben, enténdea nun sentido diferente, e logo refútalo. Ataca algo distinto ao que se afirmou.

4.- Oculta a túa conclusión do teu opoñente ata o final. Non deixes que esta se prevexa, procura que o adversario admita as premisas unha a unha e que no transcurso do diálogo acepte os teus puntos. Pola contra, impedirá que alcances a meta.

5.- Utiliza as crenzas do teu opoñente na súa contra. Se o teu opoñente négase a aceptar as túas premisas, utilízaas no teu beneficio.

6.- Outro plan é confundir o problema cambiando as palabras do teu opoñente ou o que el busca probar.

7.- Indica a túa proposta e mostra a verdade mentres lle fas ao opoñente moitas preguntas. Ao facer moitas preguntas de amplo alcance á vez, é posible ocultar o que desexas e admitilo. Entón podes propoñer rapidamente o resultado das admisións do opoñente.

8.- Feixe que o teu opoñente se enoje. Unha persoa enojada é menos capaz de usar o xuízo ou percibir onde están as súas vantaxes.

9.- Utiliza as respostas do teu opoñente para as túas preguntas e alcanzar conclusións diferentes ou opostas.

10.- Se o teu opoñente responde a todas as túas preguntas negativamente e négase a conceder ningún punto, pídelle que busque contradicir as túas premisas. Isto pode confundir ao opoñente a tal grao que dubide ata onde estás disposto a ceder.

11.- Se o opoñente outórgache a verdade nalgunhas das túas premisas, non lle pidas que acepte a túa conclusión. Máis tarde, introduce a túa conclusión como un feito establecido. O teu opoñente pode chegar a crer que a túa conclusión foi admitida.

12.- Se o argumento vira ao redor das ideas xerais sen nomes particulares, utiliza unha linguaxe ou unha metáfora que é favorable na túa proposición.

13.- Para que o teu opoñente acepte unha proposición, debes darlle algo oposto, unha contra-proposición. Se o contraste é evidente, o opoñente aceptará a túa proposta para evitar ser paradoxal.

14.- Trata de impresionar ao teu opoñente. Se respondeu a moitas das túas preguntas sen respostas a favor da túa conclusión, mostra a túa conclusión triunfante, mesmo se a nega. Se o teu opoñente é tímido ou estúpido, e ti posúes unha gran cantidade de descaro e unha boa voz, o truco pode ter éxito con facilidade.

15.- Se desexas avanzar nunha proposta que é difícil de probar, déixaa de lado por un momento.
En vez, mostra coma se aceptases a proposta do opoñente, coma se quixeses sacar unha proba diso. O opoñente buscará refutara porque pensará que se trata dunha especie de truco. Podes mostrarlle ao opoñente o teu triunfo ao evidenciar o absurdo que é en rexeitar unha proposición verdadeira. Agora tes a razón do teu lado. Podes probalo ou manter a proposición orixinal.

16.- Cando o teu opoñente pon adiante unha proposición, resultará incompatible coas súas outras declaracións, crenzas, accións ou falta de acción.

17.-Se o teu opoñente tomou unha liña argumental que terminará na túa derrota, non debes permitir que el ou ela léveo a unha conclusión. Interrompe a disputa, rompe con el por completo, ou leva ao opoñente por un tema diferente.

18.- No caso de que o teu opoñente che desafíe a para producir calquera obxección nalgún momento definitivo do seu argumento, e non tes máis nada que dicir, trata de facer que o argumento sexa menos específico.

19.- Se o teu opoñente admitiu a todas ou a maior parte das túas premisas, non lle preguntes directamente que acepte a túa conclusión. Máis ben saca a conclusión coma se fose moi difícil admitilo.

20.- Cando o teu opoñente utilice un argumento que é superficial, refuta expoñendo o seu carácter superficial. Pero é mellor enfrontar ao opoñente cun contra-argumento que sexa igual de superficial, e así dispoñer del. Porque é coa vitoria que están preocupados, e non coa verdade.

Toda verdade atravesa tres fases: primeiro, é ridiculizada; segundo, recibe violenta oposición; terceiro, é aceptada como evidente.

Arthur Schopenhauer

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Os catro signos para detectar a unha persoa insegura

ilcanallarubens_ES INSEGURO E SÁBELO_2015

É unha das características máis comúns do comportamento, a pesar de que a maioría tenta escondela. O peso do narcisismo no carácter.

Adoita suceder e é máis común do que parece: un atópase con outra persoa e de súpeto empeza a sentir que pasa algo estraño cun mesmo. O día fora bo, pero a presenza do outro fai que florezan todos os cuestionamientos sobre o propio comportamento, xa sexa polas palabras para usar no encontro, a forma de vestir ou os xestos. A inseguridade é un dos trazos de personalidade máis común nas persoas, a pesar de que unha gran maioría tenta por todos os medios escondelo.

Unha das características particulares da inseguridade é que pode facerse presente en calquera instancia da vida. Tanto como para falar cunha nai como para interactuar nunha reunión de traballo. O saber asumirse como tal e facer o traballo necesario para aprender a convivir con esa sensación e a combatela é un exercicio necesario e que poderá ser moi útil no desenvolvemento persoal de cada un.

O narcisismo, factor determinante

O psicanalista austríaco do Século XIX Alfred Adler foi un dos especialistas que máis indagou na inseguridade das persoas. Grazas á súa teoría xurdiu o termo do “complexo de inferioridade”.

Adler falaba de certas persoas que padecían un sentimento de inferioridade constante e apelaban a un comportamento de “esforzo pola superioridade” no que a súa única satisfacción xustificábase mediante a infelicidade de quen o trataba.

Na actualidade, o termo que empezou a ligarse de maneira directa a ese “esforzo pola superioridade” foi o narcisismo. Segundo diversos estudos, existen dous tipos, o grandioso (de quen sente unha sorte de superheroes) e o vulnerable (daqueles que ven débiles e desamparados). A maioría dos especialistas indican que ambos os tipos de narcisismo esconden un sentimento de pobre autoestima.

Un estudo da Universidade de Derby, en Reino Unido, indagou sobre o autoestima e a “autoeficacia” en persoas con altos niveis de narcisismo. Así, descubriu que aqueles que padecen o narcisismo grandioso posúen niveis máis altos de autoestima e autoeficacia que os que teñen un narcisismo vulnerable.

Ademais, o informe, liderado polo psicanalista James Brookes, descubriu certos patróns da personalidade narcisista que delatan de maneira inmediata a unha persoa insegura.

A persoa insegura trata de facer sentir inseguro ao outro

Cando un empeza a cuestionarse os seus propios actos e iso é un factor non habitual, é clave preguntarse con quen está rodeado e por que ten eses sentimentos fronte á outra persoa. Se un ve que o outro non para de adularse a si mesmo e refrega os seus logros e éxitos, é un chamado de atención. Se aparece a sensación de inseguridade nunca antes presente, é posible que o outro estea a proxectar as súas propias inseguridades a terceiros.

A persoa insegura ostenta cos seus logros

Aqueles que ostentan unha e outra vez acerca do seu gran estilo de vida, a súa boa educación ou os seus fantásticos fillos, o único que fan é tentar convencerse a si mesmos de que realmente son unhas persoas valiosas. Non é necesario sentirse inseguro ante alguén que utiliza a inferioridade como eixo do seu comportamento.

A persoa insegura recorre ao “alardeo da humildade”

O alardeo da humildade é un intento de mensaxe “auto-despectivo”. Nas redes sociais é moi común ver mensaxes de xente que se queixa pola gran cantidade de viaxes que debe facer (debido á importancia do seu traballo), ou todo o tempo que deben ver competir aos seus fillos (e eles despois sempre gañan). En síntese, quérese ata transformar o propio éxito nun motivo para sufrir, pero en definitiva non deixa de ser unha pantalla ante as propias inseguridades.

Para a persoa insegura, nada é suficiente

Aqueles con altos niveis de inferioridade adoitan exporse límites que os demais nin sequera poden entender. Nun principio, pódellos considerar snobs, pero ao ver que esas persoas actúan en base a eses límites é difícil poder seguirlles a corrente. O que tratan de facer crer ao outro é que eles non son só mellores que calquera senón que eles posúen ata unha análise de autoestima demasiado rigoroso e inentendible para calquera outro mortal.

A solución

A clave para non verse contaxiado nun clima de inseguridade é verse capaz de poder detectar os síntomas naqueloutras persoas que tratan de contaxiar os seus sentimentos de inferioridade ao outro. Non permitir que aparezan eses sentimentos de dúbidas sobre o comportamento propio poden axudar a sentirse mellor cun mesmo e mesmo a demostrar unha maior atención e preocupación por aquelas outras persoas inseguras que tentan maquillar a súa personalidade.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Dirixido a quen corresponda.

ilcanallarubens_eu_2014Fai cuestión de catro anos metinme no mundo bloguer animado por moitas persoas as cales vían os meus escritos, o principio do meu blogue foi a dar a compartir os meus sentimentos e angustias á xente, o blogue foi evolucionando ata o punto de recibir propostas de patrocinios os cales fun descartando xa que concibo que a información non debe estar sustentada por un patrocinio.

De escribir sobre sentimentos a angustias pase a escribir sobre a cidade onde vivo, informando das cousas que os mass media ou follas parroquiais subvencionadas polo concello ou outras institucións non falan, e iso que non falan son os movementos sociais, concentracións, manifestacións, testemuños das persoas dos barrios e ata o punto de desvelar reunións secretas e dar algunha exclusiva que logo eses mass media rouban e dana como novidade súa.

Todo o traballo que fago no meu blogue de wordpress o fágo sen patrocinio xa que concibo así, creo na sociedade de información veraz, sen patrocinios contando as cousas como son sen medo a nada nin a ninguén todo sen camiseta nin cores.

O dereito acceso á información defínese como o dereito dunha persoa de buscar, recibir e difundir información en poder do goberno ou administracións públicas. As Nacións Unidas, nunha das súas primeiras asembleas xerais afirmou que:

a liberdade de información é un dereito fundamental e… a pedra angular de todas as liberdades ás que están consagradas nas Nacións Unidas.

Todo o que escribo é con moita humildade tanta como son os medios que teño para cubrir actos ou eventos… non dispoño dunhas cámaras de fotos último modelo ou cámaras de vídeo última xeneración (todo os meus medios son unha porcallada)… con eses poucos medios que teño trato de defenderme como podo ou eles déixanme.

Pero non vou tolerar que ninguén pero ninguén poña a parir a xente como eu que humildemente cubrimos actos, eventos ou protestas. Non consentirei que esas persoas póñannos a nós mal cando o facemos todo de forma DESINTERESADA e algúns ou algunhas non valoran a nosa tarefa ou poñen trabas como é a denegación a acceso a poder informar cando se solicita con por favor e rogando ata o punto de insistir e insistir sen ter resposta ata rebaixarnos moito.

Cando digo o de insistir e insistir é porque é curioso que a clase política pide ter información cando ela pon trabas para informar, é curioso que os pequenos teñamos que denigrarnos ata eses puntos cando os que van pedindo datos ou información son os menos indicados. Estou totalmente farto de ler de compañeiros esa clase de titulares como escoitalo na clase política nas roldas de prensa.

Sei que para algúns eu mesmo sírvolles pero para unha gran maioría non, xa que pensan que son toxico cando son uns autenticos paranoicos tal como dixo un bo amigo meu chamado Berto que hai moitos militantes de partidos e xentes das cúpulas que son uns paranoicos como tamén xente do común.

É curioso tamén cando a clase política avisa aos medios como “FARO DE VIGO, LA VOZ DE GALICIA, ATLANTICO E O CORREO GALEGO” e resulta que non aparecen aos seus actos e entón recorren ao independente, ao pequeno…  pero bueno eu preséntome a eventos, actos ou accións cando son convidado como cando tampouco o son, xa que son insistente e son unha persoa que lle gusta mostrar o que os citados medios de información citados anteriormente non citan nas súas edicións en papel como dixitais, repito aínda que non me conviden ou me pidan ir xa estou ben feito a iso, pero bueno son insistente ata que un día diga basta o cal creo que non estará moi afastado para decir fin do conto.

Dóeme moito tamén cando hai algunha acción, evento ou acto do cal non me decato pero cando me decato de algo eu comunícollo aos meus compañeiros compartíndo vía privada e pública xa que creo no compañeirismo creo na unión xa que a unión fai que as cousas que ocorren sexan máis vistas e a unión fai a forza, pero dóeme moito cando vexo traballos de compañeiros os cales a min gustaríame estar de apoio, non son dos de perturbar ou molestar son dos de servir.

Vexo que hai nesta cidade onde vivo xente e xentuza que non nos valoran, xente como eu e os meus compañeiros/as que tentamos ensinar o que outros ocultan. E sei que algunhas persoas non contan conmigo pero eu sempre estou ahí aínda que non me queran.

Meu animo e as miñas forzas a xente como eu que sempre estamos ahí sempre cado nos precisan e cando non tamén nos ofrecemos.

Este texto publíqueino na miña conta de facebook o 4 de novembro de este mesmo ano despois de vir de dar unha volta ben grande polos canellóns da cidade para cansarme un pouco e pensar en todo o que fago xunto outros compañeiros e compañeiras acompañado por un bo mate amargo e logo metinme na cama moi calentito ou sexa de moi mala ostia pero a vez ben contento por escribir esto.

Grazas tamén polo voso apoio queridos lectoras e queridas lectoras, grazas por visitar este humilde blogue o cal lle poño sempre moitas boas intencions, grazas totais.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Que existe fóra do capitalismo? nova esquerda. [2º PARTE]

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_09_2015

Porque unha cousa é afirmar que a cuestión económica non é mecanicamente determinante de nada ou que a base económica por se soa non é explicativa do causal, e outra cousa é prescindir ou excluír completamente este inevitable “personaxe”, máxime cando sabemos da preponderancia que ten o material e económico nos principios de pracer, a líbido e o goce. No persoal, asumo que a estas alturas abandonar o estudo e análise da teoría do valor subxectivo, é o peor que pode facer a esquerda lacaniana, sería unha “picardía” (basicamente por tratarse dunha corrente psicoanalítica).

Lamentablemente hai moitos pensadores desta corrente que se desentenderon da economía política teorizada por Marx, quizais emulando un idealismo que, por esaxerado e irracional, transcendental (tal o caso de Badiou). Alan Badiou foi discípulo de Jean-Paul Sartre e de Louis Althusser, aínda que tampouco puido fuxir da atracción gravitatoria de Jacques Lacan. Rivalizou, entre moitos outros, con Jacques Derrida, con Richard Rorty e, especialmente con Gilles Deleuze.

Do outro lado, é dicir dos que se valen de Lacan pero sen abandonar as bandeiras de Marx, temos entre os máis destacados, a Ernesto Laclau (F) e a súa esposa Chantal MoufféGianni Vattimo e Slavoj Zizek (sen ser este último o mesmo que a parejita mencionada en primeiro lugar). No persoal, asumo que hai un terceiro grupo, quizais o máis evolucionado dentro da nova esquerda, xa que non axiomatiza nada, pero que tampouco descarta nada; dignamente representado polo psicanalista arxentino Jorge Alemán e o filósofo español Eugenio Trías(falecido no 2013). Unha sorte de esquerda experimental e vangardista, caracterizada pola súa sincretismo e mobilidade. Sempre aberta aos cambios

Aínda que para desmitificar algo que non é nin remotamente orixinal, lembremos que a Escola de Frankfurt, punta pé inicial do neomarxismo, xa a principios do século XX, tentara conciliar a Nietzsche, Marx e Hegel con Freud. É dicir que, a posta en escena da psicanálise dentro do teatro de operacións da filosofía social e política, non é algo recente.

Lacan sen ser un neomarxista de “raza”, resultou un convidado de pedra  que lle sumou un condimento picante ao debate académico, do que, xa ninguén parece estar disposto a prescindir. Esa asociación conpresentativa feita entre a “plusvalía” de Marx e o “plus de goce” de Lacan, sabe a irónico pero non menos interesante. Non pretendo facer con isto apología de algo que me enche de dúbidas, senón que, xustamente por mor diso intúo que vale a pena darlle un par de voltas máis ao asunto.

Debo admitir que coincido con Jorge Alemán, de que é imprescindible distinguir subxectividade de suxeito. Como diría Foucault “o neoliberalismo (non confundir con liberalismo) define como obxecto aos cidadáns”, é dicir, xa non se trata só dunha estrutura que estea a pensar pura e exclusivamente como é a lóxica do estado, o seu ordenamento xurídico e o seu réxime de coerción e disciplinamiento; senón que, asume definitivamente a produción de subxectividades como sistema político.

A visible tensión que se produce entre o neomarxismo posmoderno e este novo movemento de esquerda, susténtase na negación ou rexeitamento ás malas noticias que fai comparecer apsicanálise lacaniano á economía política (Marx). Como bo dogma, o neomarxismo non é permeable á evolución intempestiva nin á frescura da autocrítica. Como diría Luhmann, verifícase unha conduta de notificación que repudia todo o simbólico e real implícito na continxencia.

psicanálise política, se é que seica cabe este neoloxismo, desconfía do colectivo, desconfía dos orzamentos clasistas de transformación, desconfía do espazo común, e en especial desconfía dos proxectos revolucionarios. En síntese, quítalle todo piso de sustentación ao canon histórico do lelo dogma marxista. Desposúeo de todo fetiche, rescatando as partes que non encaixan, por considerar que é mellor enfrontar as malas noticias, que seguir poñendo a roña baixo a alfombra (anello costume da esquerda clásica).

Segundo Jorge Alemán, hai un tesouro escondido (en tanto psicanálise) digno de ser buscado, quen nos podería revelar que porción do suxeito non pode ser colonizado polo capitalismo. Noutras palabras, agora que sabemos que o capitalismo se ha apoderado da produción biopolítica do Ser suxeito, reificándolo ergo levado ao perigoso territorio da obxectivación e/ou cosificación; vale preguntarse ¿que espazo desa condición sexuada, parlante, pensante, sentimental e mortal pode quedar á marxe do campo gravitacional do sistema capitalista?.

A psicanálise comou herramental, pretende ser usado para indagar, por exemplo sobre a “soidade común”, como unha das goridas do inconsciente onde o eros capitalista está inhibido de penetrar. Visto doutro xeito, aínda que a crítica ao neomarxismo preséntase como imprescindible (á conta de enojar á aínda poderosa comunidade intelectual de esquerda máis conservadora), tampouco se permite resignación algunha ergo a aceptación da existencia do “crime perfecto”. Obviamente este metonímico é aplicado non tan sutilmente ao capitalismo (aquel vilán que aínda sendo descuberto, presérvase inmune e impune).

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_10_2015

Lacan usou como ponte do “pase” ao campo de concentración. Porque se o crime é perfecto (osea o capitalismo) entón débese visualizar ou considerar  como inexpugnable e eterno (o termodestino  adquire visos de campo de concentración). Aínda que persoalmente non estou  de acordo co mal uso da metáfora, xa que, os condenados aínda a propósito do que lle esperaba no campo de concentración, xamais perderon a fe nin a ilusión dunha vida en liberdade e xustiza. Non hai parangón para este estadío, pois o home nunca podería perder a esperanza en formato de desexo para cun devir redentor. A fe é unha forza que Lacan nunca chegou a captar na súa xusta dimensión, pero que con todo “move montañas“.

Porque tampouco podemos afirmar como absoluto a non irrupción do igualitario na historia, aínda que eu relaciónoo  non coa cosificación ergo igualdade en tanto posesión de cousas, senón co sentido de xustiza. E aquí é onde me separo da nova esquerda lacaniana, porque se a igualdade está irremediablenente atada ás relacións económicas, entón haberei de inferir que, aínda que non estamos ante o “campo de concentración”, se estamos ante   a presenza dun paradoxo irredutible ou ben, un dilema existencial insoluble.

Que significado e significante pretendemos darlle no século XXI ao ideario de “igualdade”?. As utopías non poden sobrevivir sen os homes, pero ¿pode insistir o home cos mesmos ideais inhumanos, innaturales e inmundos?. En cada ocasión que irrompeu o igualitario apareceu a soidade común, o cal non significa que houbo igualdade en tanto as cousas ¿É seica iso posible?. Non digamos que é imposible, pero recoñezamos que é un tipo de continxencia que se recrea in eternum en novas formas de continxencias (continxente de se mesmo no eterno retorno).

Estou de acordo con que, o momento igualitario intempestivo non é o mesmo que a psicoloxía das masas, nin a homegeneidad, nin o imos por todo para todos, porque a igualdade é onde atopa acubillo e entidade a diferenza subxectiva. Xa que, só no igual está a diferenza esencial e inmanente do Ser. A diferenza absoluta precede a existencia, por tanto presúmese incognoscible.

Para que se entenda mellor este punto, a diferenza que vende o capitalismo é un espellismo, xa que todos terminamos perdendo subjetivismo na imitación, na mimesis da copia degradada, no simulacro de terminar sendo todos objetivados na mesma histeria consumista.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_11_2015

ESCAPE QUE SIMULA SER CONCLUSIÓN (SEN SELO)

Tal como vimos bosquejando nesta serie de ensaios, preguntarnos polo Ser é indagar sobre as relacións de poder que definen ao suxeito. E certamente preguntar ¿Que é a linguaxe, equivale a preguntar por que algo e non máis ben a nada?. Unha linguaxe que nace increado, é dicir, como creación en tanto continxencia da creación sobre un ente imperfecto e incompleto, pero dotado coa capacidade de perfeccionarse en pos de seguir creando, creándose, destruíndo, destruíndose e resucitando en canto sentido de mortalidade macrodimensional.

O agonismo entre os que decidiron atarse ao creacionismo e os que fixeron o propio co evolucionismo, son precisamente froito da incompletidud da linguaxe en tanto dualidade ante ou pre-predicativa. Unha acción que se move naturalmente pousada sobre a esencia, a continxencia e o baleiro, todo en simultáneo. Traio isto a colación, en función do grao de distancia que aínda temos respecto das orixes da linguaxe na historia humana en canto gnosis. Asunto de vital importancia para a ciencia, a filosofía, a ontología, a lingüística, a teoloxía e en especial a psicanálise.

Descompoñer a sociedade en elementos finitos, ergo suxeitos para finalmente lograr sintetizar ao Capitalismo e o seu alter ego, o Marxismo, non está mal en absoluto, de feito é parte da metodoloxía científica. Pero tamén, do mesmo xeito que a ciencia, verifícase o problema do rearmado ou “unificación” deses elementos en pos de bosquexar un ordenamento regrado e teórico que sirva para explicar por que as cousas son así e non doutra maneira, e do como deberían ser. A Teoría da Unificación é algo que o home persegue desde os ignotos orixes, e que hoxe mantén ocupada á ciencia cuántica e en especial á cosmología.

Do mesmo xeito que Althusser, creo na necesidade de avanzar na análise, estudo, profundización e ulterior especulación teorética sobre unha aínda ausente Teoría da Ideoloxía. Algo que el mesmo tentou pero sen demasiada convicción e esmero. Tampouco podo deixar de mencionar os intentos que no mesmo sentido fixesen os venezolanos Ludovico Silva, Nelson Guzman e  Antonio Pascuali. Teorías ben intencionadas, pero mancilladas de ideoloxía e soliloquio. Facer unha teoría da ideoloxía para auspiciar o propio desexo, é indubitablemente unha teoría que naceu póstuma.

Con todo, para lograr que a xente entenda mellor esta opinión, valereime de Platón, quen aínda segue sendo o faro que ilumina a acción filosofal desde o Olimpo Secular. Cando Heidegger négase a debater co mozo Lacan, estaba a ser coherente cunha tradición de rexeitamento ao positivismo lóxico, ao materialismo dialéctico e ao discurso estructuralista iniciado con Saussure. Non había nada persoal, supoño. O narcisismo, rebeldía e autoritarismo do filósofo tipo (se é que o houbese), non foron alleos ao “gran alemán”.

É dicir que, Heidegger entende que nin a materia e polo tanto as súas relacións de coexistencia óntica ontológica,  nin a linguaxe como ponte inmaterial que os comunica, poden ser admitidas como delimitantes do Ser. E estou de acordo con isto, xa que, en resumidas contas, tanto a psicanálise de Freud quen se vale do corpo humano, e Lacan quen se vale (ademais da especulación freudiana), da linguaxe para concibir a súa propia santísima trinidad, imaxinario, simbólico e real; quedan perdidos entre universos paralelos.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_12_2015

Ambas as especulacións axuntadas, presuntamente empíricas e así mesmo negadoras de todo, mesmo da filosofía, da ontología,  e da metafísica que as sosteñen; non deixan de ser a función de refracción que se dá entre o home e as sombras que se manifestan nas paredes da caverna  que o contén (alegoría homónima de Platón). Lacan tentou de diversas maneiras darlle personalidade e autonomía a unha psicanálise, que resultou ser a antítese dunha fenomenología da percepción non asumida (Merleau Ponty), pero que aínda de moverse en paralelo, non poden evitar confluír nunha mesma síntese. Un mundo de aparencias que segue resistíndose saír á realidade.

Explicado doutra maneira, non hai unha saída da caverna, senón que hai unha nova explicación sobre o evidente do simulacro. A linguaxe lacaniano tenta describir e crear axiomas e leis en base ao que manifesta o baleiro e o tipo de copia degradada que xera o simulacro no suxeito, pero sen pasar de aí. Non explica os porqué desa existencia simulada, nin nos mostra o sentido para transitar para dirixirnos a esa porta que nos comunica coa realidade (o por fóra da caverna).

A psicanálise necesita dun corpo para argumentar unha linguaxe que só serve para unir e ao mesmo tempo separar a ese Ser do tipo material, un ente, unha cousa, na crenza que a linguaxe cala a esencia e escinde ao suxeito do grupo e do baleiro para logo detectar os remiendos da greta, un certo zurcido. Con todo, a linguaxe en canto estrutura, tozudamente sempre nos termina mostrando ao suxeito como peza integrante de algo máis complexo ergo Ser histórico e social, ao cal asociamos por analogía ao individuo sen selo no literal.

Non hai aínda, unha fundada argumentación que nos ilumine acerca de como funciona a linguaxe nesa existencial dualidade de individuo e conxunto coexistentes simultaneamente no suxeito, nin tampouco se logran encaixar (aínda) as pezas do abstracto que faltan (tal o caso da fe, a intuición e en especial o espiritualismo).

En 1961, en Lle temps Modernes, Lacan logo do un longo periplo de refutacións, terminaría concordando con Merleau Ponty da seguinte maneira: “(…) a psicanálise debe probar un avance no acceso ao significante, de modo tal que poida volver sobre o seu fenomenología mesma. […] chamarei aquí a testimoniar o segundo artigo mencionado de Maurice Merleau-Ponty sobre o corpo como expresión na palabra. […] fálolles sobre a primacía do significante no efecto de significar” (Lacan, 1961, 250).

Non quero estenderme neste punto moito máis, porque non é motivo deste capítulo, pero pareceume pertinente para que entendan o que segue. En próximos capítulos me explayaré algo máis. Con todo deixarei a modo de anticipo aqueloutra irrupción de Lacan contra Lacan cando se pregunta ¿Cal é a esencia do lazo social que fai posible ao grupo e ao suxeito?.

Ese volver sobre os seus pasos, dáse porque a existencia mesma dese lazo como condición de posibilidade do suxeito expón a pregunta respecto da condición de posibilidade da liberdade; algo que quedou plasmado no seu libro “O tempo lóxico e o aserto da certidumbre anticipada: un novo sofisma” (de 1945).

Lacan vai reflexionar sobre a liberdade a partir dunha aporía que ispe a súa propia confusión sobre o existencialismo sartreano. A desestimación que a psicanálise viña facendo da liberdade no suxeito, viña ao pedir de boca ata que se topan coa ciencia política e a sociología. Finalmente Lacan insere de mala gana tal posibilidade de liberdade, non sen antes darlle varios rodeos á logorrea, como era o seu costume.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_13_2015

Tanto Capitalismo como Marxismo, son performativos incompletos; alucinógenos e holísticos destilados pola linguaxe. Unha estrutura que fai intersección co que se pode elucubrar do termo idealismo. Aquel campo mesoscópico onde as sombras conviven con caprichosas formas bautizadas de tonalidades estocásticas (quizais real, simbólico e imaxinario); triloxía que nos permite intuír que aínda vivimos nun gran holograma, pero que así mesmo se xustifica como o noso conxunto de rumbos cognitivos por antonomasia.

A liberdade humana é a vocación de negar todo o que nos rodea na realidade e de proxectar outra realidade alternativa a partir dos nosos desexos e paixóns libremente asumidos. Podemos fracasar no intento, de feito fracasamos inexorablemente, sempre nos estrelamos dalgunha maneira contra o real, “o home é unha paixón inútil” (Lacan)

Marx creu que dentro do simulador de aparencias había un mundo idílico onde os encargados de prender e preservar acendido o lume, veríanse igualados naturalmente con aqueles que se atribuíron a propiedade do lume, os mesmos que os mandaban, quen os sodomizaban co rebenque do poder.

É importante subliñar que aínda que Lacan salienta o camiño diverxente entre o seu proxecto e o merleau-pontyano, non deixa de indicar a posibilidade dunha recuperación fenomenológica da psicanálise. Clara evidencia de que a incipiente lóxica cuánticacomezara a tallar a teoría psicoanalítica de Lacan.

A re-lectura máis atenta que Lacan permitiuse nas postrimerías sobre a enigmática “Fenomenología da percepción”,  conclúe co pedido dunha máis exhaustiva investigación e profundización da obra de M. Ponty en función dos distintos resultados converxentes coa súa elaboración da noción do “obxecto de a”, bucólico colofón do Seminario 11 (onde Lacan achanda a exégesis do visibleo invisible). Soslayando silenciosamente o exposto por Freud “non hai no psíquico nada que sexa produto dun libre albedrío, que non obedeza a un determinismo”.

O problema de Marx en consonancia con Freud está en non advertir que esa noción de clases sociais, era tamén un espellismo inmanente á “caverna”. Non hai ningún tipo de determinismo no suxeito, tampouco no seu colectivo. O Ser posúe a dualidade nouménica de ser conxunto e individuo en simultáneo, e iso é xustamente o que explica por que non logramos certidumbre en canto individuo como tampouco en canto sociedade (conxunto). Somos ambas as cousas e non somos ningunha. Iso é precisamente Ser Suxeito, ergo un non ser en canto ente. Non hai cosificación posible para o home.

Nese caso, o marxismo pode vivir indefinidamente como o “deber ser” do capitalismo nesa “praxe” rebautizada pola psicanálise. Ese imaxinario nexo que une a teoría coa acción posible dentro da caverna. Sendo o imposible aquilo implícito na posibilidade de saír para enfrontarnos ante a incandescente e insoportable luz da realidade.

Con todo, sigo vendo ao marxismo como o discurso do capitalismo. Capitalismo e marxismo conforman un mesmo discurso dividido no investimento do simulacro platónico, para transformarse nunha acción que se enfronta á utopía, un goce que fai o propio co moral, o simbólico versus o simbólico, o imaxinario versus o imaxinario, o irreal versus o irreal. O capitalismo é a mancha de humidade na parede que se descrifra en tanto pareidolia como auntonomía individual, un tipo de “liberdade psicolóxica, liberdade existencial ou liberdade baixo palabra”.

O marxismo é a histeria do capitalismo, ese emerxente reflexivo que nos leva a tomar conciencia do absurdo que significa vivir só para a produción e a economía. Pero nesa teleología do absurdo, non escapan burgueses, proletarios nin elos perdidos. Non se trata de desconformidade de clases, senón dun espiritualismo que se inquiere a se mesmo en forma de nada. Ese baleiro internalista que nos compele a pensar sobre o máis aló do material, pulsional, corpuscular e hedonista. Aquilo que nos coloca ante o noso propio ser inmaterial, a nada como suxeito, o verdadeiro Ser.

En aparencia, o Marxismo necesita aggiornar o seu discurso permanentemente, porque a diferenza do Capitalismo funciona como unha relixión. Unha relixión que nos comina a tomar conciencia da gravidade dos pecados inherentes ao goce e o pracer. O marxismo como práctica resultou o mellor verdugo do marxismo como relixión, algo similar ao que lle pasou ao Vaticano e o seu catolicismo. Onde se fai patente o contraste da beleza na palabra de Deus, coas aberrantes e repudiable accións dos homes encargadas de levalas á práctica.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_14_2015

O Capitalismo tácitamente dinos “se un autómata, produce, consome e goza coma se fose o último día… vive o presente, pois non hai máis nada que iso”. O marxismo pola contra, propio do fideísmo moral e eticista, proponnos un mundo cheo de prohibicións e limitacións “sei igualitario e solidario, non posúas máis que o que necesitas, non detentes máis que os demais, sexamos humanos”.

Polo tanto, a mellor maneira de non caer no pecado é vivir mergullado nel (ninguén cae onde xa está contido). O “deber ser” que propón o marxismo é utópico na medida que non resiste a súa posta en práctica. O mellor amigo do marxismo é o capitalismo, pois é quen o alimenta e confírelle razón de ser. Sendo o seu peor castigo, ter que probarse no factum.

Con todo, a apología do capitalismo representa o triunfo da mala fe posta na Caverna de Platón. O marxismo aínda coa súa rapadoira pre-reflexivo e os seus faltantes; procura ser o norte en pos de saír da cova, sen que o lograra nin con probabilidade algunha de logralo xamais (mentres o Ser asúmase como só materia e linguaxe).

A Teoría da Indeterminación insinúa ser un condicionante bastante máis radical do que imaxinabamos nun principio, posto que, tamén é aplicable á ciencia da cultura, particularmente á sociología, filosofía social, moral e a ciencia política. A escurridiza probabilística e a alienación aleatoria ao apócrifo determinismo freudiano suxírenos que a trampa implícita no Idealismo é máis accidental que comportamental e conductista.

As liberdades en canto vontade de elección, nacen asediadas polas ideoloxías dos nosos pais, familia e grupos de pertenza. Nacer no seo unha familia liberal adoita sentar as bases da inmobilidade ideolóxica, do mesmo xeito que aquel suxeito que vén ao mundo baixo as estigias dunha familia comunista. E aínda que existe a liberdade que nos licencia para saír do claustro, é unha opción que se exerce en esporádicas ocasións.

O librepensamiento é unha entelequia máis próxima á pantasma que á lucidez, non obstante o pragmatismo está a propiciar un aumento no número de cidadáns autónomos ou exógenos á ideoloxía en Arxentina. Insinuando a aparición dun novo tipo de gestalt ou mancha rorschachiana, que non debe ser confundido coa autonomía moral e ética idealizada por Marx, senón que pola contra orixínase nunha sorte de forclusión para co significante baleiro da teoría populista bosquexada por Ernesto Laclau e cónxuxe.

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_15_2015

O capitalismo non ten nada que demandar e a esquerda non ten nada que ofrecer no factum. Só podemos pechar este capítulo, sospeitando que todo o vertido ata agora debería ser consumido como mera conxectura. E aínda que sabemos que vivimos nunha dimensionalidad onde só reinan as interpretacións, tomemos risco para inferir que nunca existiu nos feitos un “Non Capitalismo“, o que non significa que nos eximamos de seguir bregando pola fuga. Escapar do capitalismo é misión do home posto na Rede, a súa ulterior evolución.

Un termina imaxinando que, a liberdade é o campo de batalla dunha cruzada dialéctica onde se enfrontan dous portentosos exércitos; a alienación e a intencionalidade. A mala fe (sartreana) se escabulle así dentro da conciencia en pos de xerar un padecimiento dual e ambivalente: aquela que sentencia ao suxeito a concibir nun mesmo acto á idea en canto afirmación e negación desta de maneira asintótica e simultánea, é dicir de transcendencia e facticidad en paralelo.

Para comprender mellor este punto, necesariamente debo apelar a un dos mellores filósofos da actualidade, o francés Jean Luc Marion, quen nos estimula a pensar un extravagante tipo de fenómeno que trasunta a obxectividade do dado e que abdica o seu dereito de acontecemento á transcendencia, para facer do revelado un nodo subliminar e así mesmo sublime  de manifestación.

Sumando así, unha nova dimensionalidad filosófica cando amalgamamos a infinitud do rostro (Lévinas), o don (Derrida), aicona (Marion), a carne (Henry), o imposible (M. Ponty) e ochamado (Chrétien). Este novo fenómeno resultante e o seu intelección, demanda dunha sensible apertura mental en tanto a admisión sen vacilacións da existencia do espírito humano, percibida xa non polo seu contido de presenza, senón xustamente polo seu exceso de obviedad e doazón.

Nada evidencia mellor ao espiritualismo que o aburrimento que precede á angustia, aquela que patentiza a presenza dun baleiro en controversia co signo (un desquiciante tipo de ansiedade) que nos anoticia do sinsentido da vida univocamente materialista, aquel horizonte onde xa ningún tipo de goce e pracer carnal acóugame ou tranquiliza.

O baleiro espiritual acontece aínda naqueles suxeitos que non cren no inmaterial, sen que admita un ordenamento simbólico da linguaxe, porque tampouco responde a empirismo, fenomenología ou experiencia psíquica e emocional previa. Non hai pegada entrópica nin rexistro algún na sutura, pois se trata dun vínculo orixinal, un certo horadar entre a Zoé e a Psiqué, territorios onde a linguaxe non pode acceder por prohibición e inhibición.

Finalmente, esquerda e dereita perviven na mesma ideoloxía con dogmas diferentes, unha filosofía da conciencia ávida de monismou e escrava do material. O que fai forte ao capitalismo é o que critica a esquerda, e o que fai forte á esquerda é o que omite o capitalismo, so ambas as xustifícanse na mesma síntese dialéctica.Sendo máis moralista a primeira e máis pragmática e terreal a segunda. O goce e os principios de pracer non necesitan de defensa ideolóxica, do mesmo xeito que a moral non necesita de orzamentos científicos.

A esquerda manterase como o norte para seguir para o “deber ser” do humanismo. Algo que é sen dúbida necesario para o devir da continxencia e a perfectibilidad. Ao parecer, aínda nos resta resolver o paradigma do Eu Suxeito posto na Rede, aquel misterio que aínda lle impide á filosofía saír definitivamente do solipsismo cando tenta teorizar os universais, mentres que pola contra a psicanálise non logra saír do universal cando tenta descubrir ao individuo, porque a linguaxe non lle pertence ao  suxeito, perténcelle á Humanidade, á Rede, ao home atemporal, social e histórico.

FIN DE CAPÍTULO

ilcanallarubens_Que existe fóra do capitalismo_08_2015