Archivos en la Categoría: Relatos ICR

ை Os tres Estados (amoroso, social, existencial)

ilcanallarubens_Travesia Alfonso XIII_Vigo_2016

ICR-Photographer© Travesia Alfonso XIII Martes 5 de Maio de 2015 16:10h Vigo

Pasan as horas neste inferno imaxinándome que estás aquí, aínda que pasou moitísimo tempo, o meu corazón segue baleiro sen ti, doulle os meus bicos a miles de mulleres, heime encamado con máis dunha delas, aínda que eu son o que agora non responde, sigo sendo o que morre de celos, ao pensar, que poida que esteas noutros brazos, ao deixar, que pasen meses sen falarnos, aínda que se, que fuches ti a que me enganou.

Xa non podo, eu non podo, eu non quero, esquecer. E enférmome,detéstome, moléstome sen razón.

Impórtame pouco o que o mundo saiba, a miña honestidade non concibe moral, pouca e nada é a ética que teño, equivócome e perdoarse.

A xente que non me pasa igual fálame, á que eu non paso non lle falo máis, aínda que o mundo se enoxara comigo, a miña vida flúe igual que os demais.

Que máis dá, se ninguén é perfecto aquí, o que dirán, ten a importancia que uno dálle, mentes pechadas, así moi pouco aprenderán.

Non me importa, quen mereza, quen se crea, ser mellor. Se cando penso, hai xente boa, chega alguén do peor.

A vida non é un camiño de rosas, pero hai un século era moito peor, aínda que soe sicópata suicida, espero a miña morte para vivir mellor.

A esperanza, o último que se perde, eu non espero nada nin se queira do meu, aínda que tivese todo o ouro do mundo, penso que non che fai nin a metade de feliz.

Que a vida, en boa compañía e sen rancor, que o anos, adquirindo sabedoría, que mellor, sen temores, a dicir o que penses de corazón.

E me rio, e suspiro, retórzome de dor.
Ao saber, que non chega o día, que non verei isto, desolación.

Rubens Rocha [@IlcanallaRubens]
Os tres Estados (amoroso, social, existencial)
Sigamos en loita para alcanzar a estrela vermella.
Un delirio de ficción que calquera parecido coa realidade é pura coincidencia.

Anuncios

ை Jay o desapercibido.

ICR-Photographer© Travesia Alfonso XIII Martes 5 de Maio de 2015 16:10h

ICR-Photographer© Travesia Alfonso XIII Martes 5 de Maio de 2015 16:10h Vigo

Abre os ollos lentamente,
Trata de ver o ceo,
Sabe que non é un día perfecto.
Camiña moi amodo,
Tratando pisar forte,
O corpo fáiselle pesado.
Corre escaleira abaixo,
Buscando algún camiño,
Que o leve a outro lugar.

Apenas deixa as súas pegadas,
Déixase a vida atrás,
Ninguén saberá onde irá.
Jay, cansado de soñar,
Está a piques de saltar,
Ao bordo da cornixa
Ponse a pensar.

“mírache, vivín, corrín,
E ninguén fixo un intento por parar,
As miñas ganas, os meus soños,
Agora mesmo son suspiros no mar.
Como quixese renacer,
Como quixese non errar,
Como quixese non ser Jay
Nin sentir esta soidade.”

Non gozou de moita sorte,
Se dun bo corazón.
Mágoa que se arrefriou.
Tivo diñeiro e fama un tempo,
Mulleres, homes, drogas e alcohol,
Efémera e fugaz, como non.

“Daría todo por cambiar”
Pero está a piques de voar,
Con cinco gramos encima,
Non pode reaccionar.
Pobre Jay, canso, esgotado
Dunha vida que sen vicios era mellor,
Familia e amigos
Quizais cantas máis persoas espantou.

“como quixese eu volver,
E empezar de novo e ben,
Como quixese non ser Jay,
Nin sentir esta soidade.
Quixese poder atopar,
A alegría ao espertar,
Buscar na simplicidade,
A miña abandonada humildade.”

Jay volvendo camiñar,
Jay volvendo rexurdir,
Jay, xa sabe que facer,
Hoxe sorrí ao respirar.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]
Jay, a súa historia que pasou desapercibida polos vigueses e viguesas que inmersos estaban na súa cegueira intoxicada.

Unha homenaxe ao Gringo para min Jay.
A loita pola estrela vermella esta apunto de dar os seus resultados.

ை “Xénese”, solemnes delirios.

ilcanallarubens_recuperacion-cesarea_2015

Nadando atópome
nesta bolsa de auga,
flotando en corpo alleo
son unha bomba de tempo.

Non sinto dor nin pena,
non respiro, non vexo
e ,cal reloxo de area,
o último gran sopeso.

Detéñanse un momento
pois preparado non sinto
aínda que produto de óvulo e esperma
direi que nacer non quero.

Así pois retórzome
-perdoa nai, non podo…-.
De oír tanto sufrimento
saír de aquí dáme medo.

Maldito o corte transversal
que á miña nai fixo chorar
pois dándome pé a respirar
obrigáronme a comezar.

Rubens Rocha [@IlCanallarubens]
Un mal momento para saír ao mundo pero un gran tempo para a literatura.
Sigamos na procura da estrela vermella.

ை Sería una piedra

ilcanallarubens_faro do monte da guia Vigo_2015

Los faros de mi alma
se han apagado de pronto
se encuentran empañados
por el roció que provocan tus recuerdos

De nuevo mis pasos
se hayan solitarios
ellos quieren buscarte
pero el que late se encuentra tan enojado

esta sangrando más
y recuerda con fuerza
aquellas frías palabras
con las que lograste romper su coraza

Sería una piedra
si no llorase nunca
si no retuviera en la memoria
aquellas ilusiones y palabras que se desvanecen

Tal vez quiera serlo
quisiera no sentir
quisiera no sufrir
quisiera y tal vez no lo quisiera ser

Quizás solo quiera descansar
al mejor parar de soñar
en ocasiones dejar de existir
y todas las noches quisiera volverte a ver y escuchar.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]
Viendo una estrella roja.

ை Ámote onte, hoxe, mañá e sempre.

Imaxe conjeturas.es

Imaxe conjeturas.es

Do espazo escuro da miña casa
ata a néboa espesa da
noite quero versos dignos dun
tempo no que soa estás e abrázasme.

Onte ameite entre os meus brazos,
hoxe ámote máis que nunca,
mañá dareiche a felicidade que mereces,
por sempre quererei a túa presenza xunto a min.

Se onte fíxenche dano e non esqueces
lembra que ben puiden equivocarme,
sabes xa que non quero lastimarte,
felicidade es ti desta a miña vida

Se hoxe non queres perdoarme,
lembra ben polo amor pídoche
que como eu ningunha outra te ama
nin che amou, nin che amará xamais.

Mañá cando lembre rindo
que onte quería, amada miña, contigo
as cousas que vivimos xuntos hoxe
e que por sempre quererei vivilas

Terei mil e un soños novos
que desexarei vivir noutro mañá,
que volverei lembrar do onte
e que seguirei querendo vivir por sempre.

Porque sempre quero amarte,
ata dar o meu último suspiro,
porque ámote onte e hoxe,
porque amareite mañá e sempre.

Para ti, con todo o meu amor
Rubens Rocha [@ilCanallaRubens]
Segamos a estrela.

ை Unha noite con Rimbaud

ilcanallarubens_2015

A vontade do ser humano… non existe, nade pediu ou quixo nacer. Estamos aquí, si, algúns sen desexalo. Cal é o sentido da vida? – Non penses que estás por estar, vive, ama, se feliz: traballa, sofre, se miserable. Nacer: existir. Estar vivo sen querelo.

Seguramente eu tampouco quería nacer. Lixo! Lixo! Máis lixo! Lixo occidental, sistema da lingua, palabras… Que ganas de ser máis animal! Pasaron séculos e sigo dubidando das mesmas miserias, pero que sería eu sen as miñas miserias? Seguro un animal máis puro. Eles son, viven e existen. Nós somos arrogantes e egoístas, inventamos o mundo ao que chegamos, crémonos donos da realidade. Falamos, dicimos, gritamos… Que importa!

Ah! Río de min. Mírome ao espello, doume mágoa e choro pola miña va existencia. – Deixa de sufrir-. Quen dixo que sufro? El o díxo antes que eu e gustoume tanto o que dixo -A ninguén lle importa o outro-. Canta razón!

Cuspiríame se puidese e logo arrouparíame na cama con tanto amor -Libérache!-. Seica podo? Oxalá tivese un botón de suprimir, ou borrar, iso sería liberador. Necesito morrer para volver nacer, polo menos, desexaría nacer. Desexo afogarme, dáme un cigarro, un bico, sexo, amor… Amor? Outro invento da nosa insignificante posta en escena sobre o mundo. Ninguén o coñece ópticamente, nin o viu ou probado, xa nin se queira iso “é”, agora funciona como un ben desechable. Óptico? Que sei eu o que iso significa en verdade! E a verdade igual, e todas estas palabras, en fin. Lixo, lixo, máis lixo! O teito derrúbase na miña cabeza e o chan non me deixa levantar os pés.

O mundo é tan grande, e xogamos a ser humanos ou nos xogan. Quixese participar no meu parto, agarrar o cordón umbilical e aforcarme alí mesmo, durante a cesárea. Liberdade! Dixéronnos que podemos elixir e construír, en serio? Eu quero ser o Quixote, Wherther, Martin Fierro, Belgrano, Bolivar, Madame Bovary, Juana de Arco, Ana Bolena, Lor Byron, Hamlet, Segismundo…Rimbaud, el debese ser Deus! El é o meu pastor, nada me faltará. Gregos, romanos, españois, latinos, todos malditos, bastardos! Son un bastardo, son a teu fillo. Eu nacín, estou vivo, amo, son feliz.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]
E un simple delirio que calquera parecido coa realidade é pura coincidencia

ை A Sombra da túa ausencia

ilcanallarubens_ICR-Photographer©BarriodelCura_2015

Ás veces véxoa aí
Quieta, observante,
Parecese que ilumina,
logo, háxase distante.

Póusase sobre o min,
acariña o meu pelo,
rumoréame palabras
que, con todo, non entendo.

De súpeto, déitase ao meu lado,
sinto que me está mirando,
coma se os seus ollos pensasen,
e a súa fugacidade tentease o meu corpo.

En soños desdóbrome.
e falo con ela durante horas,
facemos cousas xuntas,
pero despois, todo bórrase.

Doume volta na cama,
sinto que me aperta,
respirando os meus pensamentos,
deleitandose do meu aroma.

Pero non é máis que a sombra da túa ausencia,
que atravesa os raios de sol na tarde,
que me esperta nas mañás,
que ver os meus soños na madrugada.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை A mentira e o segredo.

ilcanallarubens_A.Mentira_2015Cal é o segredo máis profundo e oscuro? Ese que non lle contaron a ninguén? non se, quizais abusaron da confianza dun amigo ou amiga… ou un político a abusado da desesperanza para prometer o ouro e o mouro… ou ese político escondeuse baixo un anonimato nun foro de Internet para trasladar mensaxes subliminais do seu partido… ou roubaron diñeiro público… ou quizais esteas a cobrar diñeiro B… ou desexen deitarse cun contacto do Whatasapp ou da rede social á cal son máis asiduos e esa persoa esta emparellada ou casada ou comprometida. Síntoo acertei por casualidade, vostede o que me está a ler esconde un segredo? agora mesmo o noso cerebro está a librar unha batalla presumo que a codia do cíngulo desexa dicir a verdade pero a codia prefrontal orbital esta disimulando, ou estamos a pensar que mal  sairán as cousas se nos imos da lingua ou dos dedos neste caso, se a codia prefrontal orbital gana aumentase o nivel de hormonas do estrés se a do cíngulo gaña diminuirá o nivel de estrés de modo que se é bioloxicamente máis san confesar o noso secretos porque a nosa natureza humana nos impide, loita incesablemente a ter os nosos segredos ocultos quizais o ser humano que di ser sincero e honesto non o é tanto senón totalmente o contrario e a iso se lle chama hipocrisía.

Pero para a miña opinión queda reflectido nun home e ese é Freud que dixo ante ano; ningún mortal pode gardar ningún segredo se os seus labios están selados fala coas xemas dos dedos zumega traizón por todos os poros da pel, sen dúbida ningunha descubriu algo máis que interesante, descubriu o efecto da mentira sacala á verdade.

Non hai nada peor que un mentireiro ou mentireira, todos opinan o mesmo… Verdade? Pero porque? Porque sentímonos tan ofendidos por alguén que nos dá gato por lebre? Porque é repugnante literalmente, a incredulidade procésase na codia cingular e a illa anterior do sistema límbico, as mesmas rexións cerebrais que xeneran as mesmas porcións viscerais como o sufrimento e o noxo… iso non só explica que detestamos aos embusteiros senón que como seres humanos anhelamos en algo no que crer xa sexa Xesucristo ou o Ratoncito Pérez ou a Liberdade de Expresión ou nunha Democracia igualitaria ou nun líder político ou como tamén nun feito científico como a gravidade, o noso cerebro nos recompensa emocionalmente cando temos fe, crer fainos sentirnos ben, sentirnos amparados pero como podemos fiarnos do noso sistema de crenzas cando ao noso cerebro nos fai sufrir subornos emocionais? equilibrándoo con raciocinio e con razoamentos analíticos cuestionándonos todo e estando sempre, sempre abertos a calquera posibilidade.

Aínda que esteamos moi desesperados por ocultar os nosos segredos e as nosas mentiras canto máis nos empeñemos en enterralos máis rápido sairán á superficie, xa que estamos obrigados neurológicamente a confesar e iso é bo pois porque o confesar é bo para o organismo, para o cerebro pero mesmo pode ser san para a alma sempre cando creamos nesas cousas e oxala que isto o teñan presente as persoas ou eses líderes políticos da vella e nova política xa que non é licito mentir ou cultar cousas á hora de gobernar.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை A humildade e o exito

ilcanallarubens_humilidadegarantiadeexito_2015Programar co SI SE PODE é o peor que se pode facer nun ser humano xa que o programas para o existo e cando chega o fracaso non sabe como afrontalo xa que tan só se centra en alcancar o exito. Cando máis humilde sexas sen dúbida ningunha o asumir e afrontar o fracaso é mais sinxelo mentres se es un prepotente ou vas de estrela asumir e afrontar o fracaso é o peor K.O. que poderás recibir na vida por falta de ferramentas.

Traballar para a comunidade sendo humilde é pensar nos que veñen mentres se se traballa para a comunidade sendo un salva-patrias é pensar en emendar un problema temporal e o humilde vai ser para un bo tempo.

As nosas ambicións e os nosos sonos permítennos enxergar un fermoso porvir e poden axudarnos a superar en ocasións non tan fermoso presente, con todo a ambición ten o seu aquel pode impedirnos ver o prezo do exito ou puiden consumirnos arrastrándonos cara a obsesións perigosas ou cara a un endiosar vacuo, pero por moito sintámonos motivados polo devandito impulso neurolóxico natural a ambición non esta tallada en pedra os sonos varían e aínda cando non consigamos escalar as montañas cabe a posibilidade de movelas. Citando os antigos poetas ingleses non sempre logramos o que queremos pero senón cesamos no noso empeño algún día poderiamos lograr canto necesitamos.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Declaracións a un gorro de la negro.

IlCanallaRubens_OCalvario_VigoAndando polo calvario considerando no anoitecer as sombras
Gústame baixar polo calvario polo lado esquerdo mentres observo
Sempre co meu cigarro na man vendo o fume esvaendo
Gústame sentir o abrir e pechar os ollos e sentir que estou vivo
Mentres non teña que vermas coas bagoas das nubes
Entón o meu camiñar faise máis levadeiro e máis heteroxéneo
Así non teño que esquivar os paraugas das sombras con medo
Sen medo a estrelarme nas xardineiras ou nos bancos ou no empedrado
Vivir contemplando as sombras subindo e baixado é ver a vida en movemento
Creo que esta forma de considerar a vida é abecés moi compricado
Porque vivimos en tempos que onde todos contra todos
En tempos onde os egoístas saen baixo pedras como os mesquiños
En tempos onde sempre estamos sós pensando que acompañados
Ás veces dá as ganas de declararse incompetente ou marxinado
Sinto moito frio pola brisa serante que se mete dentro meu
As voces das sombras empezan a incomodarme, porque son berros
Declárome un tipo sensible ata o punto de ser moi inocente
Ás veces pénsome declarar un tipo duro e moi desalmado
Andando polo calvario considerando no anoitecer as sombras
Gústame baixar polo calvario polo lado esquerdo mentres observo
Esquézeime os auriculares para o meu mp3 máis teño que aguantar eses berros
Ao principio do calvario unha sombra fai espaventos e acelero o meu camiñar
Pouco a pouco achégome e pouco a pouco a sombra transfórmase ata ter identidade
O meu rostro máis concretamente a miña boca debúxase un sorriso explosivo
Facía moito tempo que quería encontrarme a esa identidade diante meu
Estaba ben fermosa con ese gorrito de la negro e o seu chaleco branco solidario
Empecei titubeante xa que a súa aura me impón un pouquiño bastante
Os minutos do reloxo mentres que avanzaban máis cómodo sentíame
O calvario empezou a cobrar unha luz radiante e pura que ata hoxe perdura
A súa presenza cando máis a desexaba e non ma esperaba congratulábame
Se algunha vez me cruzas pola rúa regálame o teu bico sen espaventos
Se ves que estou a pensar noutra cousa non é nada malo porque estou a pensarte
Penso en ti dende o mesmo día que te coñecín con esas zapatillas rosadas
Morro por volver encontrarte morro por volver escoitarte e ver ese gorro de la negro
Es o teu todo o que quero para camiñar pola vida sen présa cun lindo sorriso

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]