Archivos en la Categoría: Testemuños e Testemuñas

Carta de un profesional del servicio de RAYOS del H. Meixoeiro

Hola a tod@s

Hoy toca reflexionar sobre la “CRÓNICA AGÓNICA DE UNA MUERTE ANUNCIADA “…

O por lo menos, en una situación, que vivimos día a día, los que trabajamos en nuestro policlínico MEIXOEIRO.

Desde que se hizo efectivo el traslado al HAC. La decadencia de este hospital es pública y notoria… Cientos y cientos de códigos SERGAS fueron desapareciendo, para formar parte de la dotación del HAC.  De lo que queda no se mantiene… pero hoy le toca hablar del servicio de radiología. El cual se ha convertido en un despojo donde todo lo que se está a renovar es de segunda o tercera mano y lo que deja de funcionar para la chatarra que se va.

CRONOLOGÍA:

Hace ya más de un año una de las salas que realizaba los estudios de radiología de trauma y específicamente las radiografías en bipedestación, se averió y fue desmontada.

Al mismo tiempo desmontan la sala dos, dado que nos traen una de las salas de la doblada bien usada.

Nos montan otro aparato que estaba en la doblada para hacer la radiología de tórax.

Se avería el telemando que se utiliza para hacer digestivos ,tránsitos y enemas baritados… Y NO SE REPARA.

Se desmonta la sala de intervencionismo… la cual pasados unos meses se monta un telemando que había en las salas del XERAL aparato de finales de los años 90.

Se avería el TAC 2 y no se repara, se desmonta y sigue la sala vacía.

Se avería la SALA1, que es la sala dedicada a las urgencias y la única dotada para hacer los pacientes ingresados, las camillas y todo tipo de pacientes con movilidad reducida o nula y pacientes encamados.

Los que trabajamos en rayos sufrimos el día a día de nuestro trabajo con resignación y haciéndonos cargo de que es un mal momento y que el SERGAS tiene múltiples garos con la apertura del HAC.

Somos plenamente conscientes aguantamos en condiciones insalubres nuestro trabajo diario poniendo en riesgo nuestra salud y la de los compañeros y pacientes.

Hablando de esta situación con nuestros superiores y en una conversación informal con el Sr. Julio García Comesaña el cual ante esta dramática situación nos dijo que había que sacar esta sala a concurso público y había que espera sobre tres meses, para dar solución al problema… y que claramente se hacía cargo de la situación…. nos pide paciencia y colaboración…

Ciertamente entendimos la situación y no quisimos hacer leña del árbol caído, dadas las circunstancias que se estaban viviendo en ese momento. Rompimos una lanza a su favor, a la espera de resultados…

A día de hoy sabemos que lo que nos viene es un aparato que estaba en el XERAL que fue trasladado para el NICOLÁS PEÑA y que ahora lo trasladan para el MEIXOEIRO…

Lo que en consecuencia nos está quedando para realizar nuestro trabajo son aparatos en su mayoría obsoletos, que ponen claramente en manifiesto las pocas ganas que tiene esta gerencia de invertir en un hospital, que se cae a trozos, que no se mantiene y para lo único que lo destinan es para derivar todo lo que en el HAC no quieren para las peonadas de los Sres doctores.

Si esta es la idea que el Sr. Julio García Comesaña de ser un hospital con futuro… que Dios nos coja confesados ya que lo que está pasando en el “MEIXUEIRO NO TIENE NOMBRE”.

Como profesional me siento totalmente defraudado con esta situación, que hace insostenible la colaboración con una gerencia, que consigue que con su actitud de hundimiento de la infraestructura. Sea inviable, prestar un servicio de calidad e igualitario para todos y cada uno de los pacientes de nuestra área sanitaria.

DA MUCHA PENA, COMO PROFESIONAL. POR FALTA DE MEDIOS. DAR UN SERVICIO MEDIOCRE. POR FALTA DE MEDIOS A NUESTRO ALCANCE.

SALUDOS

Por Miguel Alonso

Carta denuncia de María del Mar, diagnosticada con 14 anos de retraso

A paciente María del Mar quere denunciar publicamente a súa situación.

Cun grado de discapacidade dun 67% e dores continuos, foi diagnosticada con 14 anos de retraso. A pesares dos seus dores incapacítantes, e tras interpoñer diferentes reclamacións para a realización dunha proba urxente a principios deste ano, a xerencia contestoulle que mantén a cita para Novembro.

Acude a falar coa Subdirectora de Atención ao Paciente, a doutora Olveira Lorenzo. Non estaba, e a persoa que estaba no servizo díxolle que o comunicaba e que a chamaría cando puidese. Pasan dúas semanas e acude de novo a esta subdirección, e novamente coméntanlle que a doutora non estaba e que estaban a estudar o seu expediente, sabendo como así dixeron, que esta paciente interpuxera  unha queixa ante a Valedora do Pobo.

Unha vez mais asistimos por parte dos responsables da xerencia, ao desprezo cara unha paciente que só pide o que lle corresponde: ser atendida coa dilixencia á que ten dereito, dada su situación.

14 anos de retraso nun diagnóstico, cos dolores e a angustia sufridas,  non só merecen unha explicación e desculpas, senón ser atendida o antes posible.

Axuntamos o relato de María del Mar, no que reflicte todo o sufrido durante este tempo.

Mi historia comienza en el verano de 1999 cuando me aparecen unas ampollas en ambos brazos y en Dermatología del hospital Abente y Lago de A Coruña me realizan una biopsia, me comunican que no es nada pero que debo ir a ENDOCRINOLOGIA porque salen mal unos valores en la analítica. Soy diagnosticada de HIPOTIROIDISMO DE HASHIMOTO (tiroiditis autoinmune) control anual por el médico de familia con una analítica.

El 30/03/2000 ingreso en el CHUAC por un Pneumotórax espontáneo primer episódio en el que se aprecia de antecedentes el HIPOTIROIDISMO

El 26/06/2003 ingreso en el CHUAC por Pneumotórax espontáneo segundo episódio en el que se aprecia el Hipotiroidismo, rinitis y migrañas (que ya me están empezando a seguir en neurología)

El 16/07/2003 ingreso en el CHUAC por Pneumotórax espontáneo tercer episódio. Se sigue apreciando como historial la rinitis y el Hipotiroidismo.

En diciembre de 2003 las migraña no paraba ni mi malestar con lo que comienzo una baja médica y el médico de familia me deriva al psiquiatra y sigo mis consultas con neurología.  En una de ellas el neurólogo dice que las migrañas pueden ser parte de un lupus, pero tampoco le da importancia.

24/12/2004 ingreso con una HEMORRAGIA CEREBRAL SURACNOIDEA secundaria y aneurisma de arteria silviana derecha que me embolizan. Tengo control de angiografía en agosto de 2005  y en febrero de 2006 me vuelven a embolizar el aneurisma por haber un resto. Tengo nuevo control en noviembre 2006 y me dan de alta para pasar a consultas de neurología con control anual con resonancia.  

ES IMPORTANTE RESALTAR QUE MI HISTORIA CLINICA REFLEJA HIPOTIROIDISMO, SINDROME ANSIOSO, PNEUMOTORAX, EL ANEURISMA Y LAS MIGRAÑAS.

A parte de mis controles ingreso en mayo del 2008 por gran migraña y visión doble (diplopía). Desde ese momento la diplopía va en aumento y lo comento en cada consulta de neurología que tengo, así como la gran fatiga y que el párpado del ojo derecho se cae. Pues durante años, lo único que me hicieron eran resonancias y como el aneurisma estaba sellado, prácticamente me hacían sentir que era imposible y que me lo inventaba. Hasta que en ABRIL 2013 una neuróloga encarga unas pruebas que dan como resultado de MIASTENIA GRAVIS OCULAR SERONEGATIVA que es diagnosticada el 14/10/2013. Con lo que estamos hablando de un retraso en el diagnóstico de 5 años como mínimo.

El doctor Marey, al darme el diagnóstico en octubre 2013 me explica que es una enfermedad autoinmune, y que puede ser parte de un lupus…

LUPUS… LUPUS… segunda vez que oigo esa palabra con lo que me empiezo a informar y a indagar sobre ello.

He de decir que paralelamente a esto me surge un dolor en la ingle y me deriva mi médico de familia al especialista vascular 26/04/2013.

Debido a mi empeoramiento físico, mis limitaciones y mi no aceptación de mis enfermedades que no tienen cura, sino solo tratamiento paliativo comienzo a ir al psiquiatra y psicóloga.

También tengo cita para dermatología en febrero de 2014 porque me salen unos papilomas en los pies. Rondándome en la cabeza la palabra LUPUS y viendo sus síntomas voy al médico de familia y le explico que de 11 síntomas tengo 7 y entonces me hace un volante para MEDICINA INTERNA, para que me evalúe un internista. Tengo consulta el 13/02/2014. Al principio de la consulta no me hizo mucho caso, sino que me dijo que debía leer menos, me dijo que cómo había llegado a tal conclusión y le expliqué que por dos veces me lo dijeron los neurólogos, miró en la historia y no vio nada y así me lo comunicó, pero de repente me pregunta si había tenido algo cutáneo y le dije que me habían hecho una biopsia en el brazo miro y APARECE UNA BIOPSIA DE AGOSTO DE 1999 DONDE PONE COMPATIBLE CON LUPUS, cambia la actitud y me dice que le cuente toda la historia y me encarga unas analíticas.

Paralelamente el 25/02/2014 tengo cita en dermatología y me tratan los papilomas, a la doctora le llama la atención una llaga que tengo en la nariz y me la examina, y le digo que parece ser que hay una biopsia del 99 que pone compatible con lupus, la mira y me dice que compatible nada QUE ES LUPUS y se asombra de que nadie me haya seguido en mi enfermedad, me dice que vaya el 27/02 a su despacho para hacerme una encuesta y otra biopsia.

CONCLUSION: TENGO LUPUS DESDE 1999 Y ME LO DIAGNOSTICAN EN FEBRERO DE 2014 HABIENDO UNA BIOPSIA DE 1999 DICIENDO QUE LO TENIA.  15 AÑOS DE RETRASO EN DIAGNOSTICO, varios ingresos por diferentes patologías y  jamás nadie se dio cuenta de esa biopsia.

Continuando con el despropósito; sigo con los dolores en la ingle y cadera y me dan volante para el reumatólogo con lo que voy el 26/06/2014 que me deriva al traumatólogo y me indica que haga radiografías porque tengo caderas en resalte.

El 17/07/2014 el traumatólogo me ve y el 11/09 la radiografía revela BURSITIS TRONCANTER BILATERAL, me infiltran y como no consiguen resultados me operan 27/06/2016.

CONCLUSION: DESDE QUE VOY AL VASCULAR EN ABRIL DEL 2013 A SEPTIEMBRE DE 2015 OTRO RETRASO EN EL DIAGNOSTICO DE 3 AÑOS.

Continuamos:

Me llevan los siguientes especialistas:

OFTALMOLOGIA- Mi visión empeora y la diplopía se hace más patente cuando comienzo a fijarme en algo. Hago controles anuales.

OTORRINOLARINGOLO: Tengo hipoacusia degenerativa. Hago controles anuales

NEUROLOGIA: Me controlan la miastenia gravis, el aneurisma me hacen controles y también me controlan la medicación de las migrañas

REUMATOLOGIA: Me controla la actividad lúpica a nivel general con analíticas, también el hipotiroidismo

DERMATOLOGIA: Me controlan y me tratan el lupus perniótico y discoideo así como el raynaud

TRAUMATOLOGIA: Me controlan las bursitis, he sido operada de la derecha pero la izquierda empieza a molestar, así como grandes molestias en la derecha.

MEDICINA INTERNA: Cuando alguno de los síntomas anteriores no les cuadra a ningún especialista me derivan allí.

PSIQUIATRIA

PSICOLOGIA

GINECOLOGIA: Tengo hongos reincidentes y resistentes a cualquier tipo de medicación y creen que es debido a la gran cantidad de medicamentos que ingiero a diario.

PUES ESTE ES EL PROBLEMA: QUE ME LLEVAN MUCHOS Y NINGUNO. TODOS ME PASAN DE UNOS PARA OTROS COMO UNA PELOTA.

EJEMPLO RECIENTE:

Llevo con febrícula más de un año. Lo comento en reumatología 17/09/2015 y me dice que es de la miastenia que se lo diga a la neuróloga. Se lo comento a la neuróloga el 25/02/2016 y me manda a medicina interna. Voy a medicina interna el 08/03/2016 y me encarga analíticas y que debe ser relacionada con mi patología autoinmune.

RESULTADO: SIGO CON LA FEBRICULA Y NADIE SABE NADA

En octubre de 2016 me empecé a sentir peor, dolores articulares en la columna, cuello que me bajan por la ingle y me llega a la rodilla. Tengo cita en reumatología el 24 de noviembre se lo comento y me dice que es de la miastenia que vaya a la neuróloga, la busco sin cita y me presento en el servicio de consultas externas el 13/12 en el que me atiende el dr. Marey y me dice que lo que le estoy contando es imposible, porque la miastenia no duele y que no crea que juegan conmigo, pero que me “vendría bien el psiquiatra”, le digo que ya acudo, y me dice que en petit comité “mi neuróloga estará el 19/12 en el centro de especialidades el Ventorrillo”.

Con el dolor que tenía el 14/12 me voy a mi centro de salud y me dice que cree es una lumbalgia. Espero al 19 y voy a la neuróloga, la Dra. García Antelo, la cual me examina y me hace una petición de un electromiograma y analítica, pero dice que no me sube más la medicación porque tomo mucha.

Como no puedo aguantar el dolor el 20/12/2016 me voy a urgencias donde me hacen unas radiografías y concluyen con dolor ostomuscular en probable relación con cambios degenerativos, me sextuplican la dosis de calmantes.

Como había pedido informe el 26/12 el traumatólogo vio las radiografías del día 20 y emite informe con discreta esclerosis en las articulaciones. Como tengo cita de revisión el 03/02/2017 y controlada con los calmantes espero esa cita para saber que tratamiento me asigna. Pues bien, me dice QUE EL ES CIRUJANO Y QUIEN ME TIENE QUE ATENDER ES REUMATOLOGIA.  Le digo que tengo cita para noviembre y me dice que no puedo esperar tanto por lo que me hace un volante y recibo la cita por correo PARA LA MISMA FECHA QUE YA TENIA.

CONCLUSION: DE REUMATÓLOGO a NEURÓLOG a MÉDICO DE FAMILIA a NEURÓLOGO a URGENCIAS y a TRAUMATÓLOGO PARA DERIVARME OTRA VEZ AL REUMATÓLOGO.

¿Se puede actuar con menos celeridad y más negligencia? Creo que no es posible.

El 9/12/2016 harta ya de mi periplo por la sanidad pública gallega, después de 3 demoras de diagnósticos, con la consecuencia de padecimientos tanto físicos como psíquicos hago un escrito para que me deriven a BARCELONA AL CLINIC ya que existe una unidad de ENFERMEDADES AUTOINMUNES y yo padezco tres. Hablado con el clinic me dicen que me admiten siempre que el SERGAS me incluya en el sistema SIFCO. Hago el escrito y me viene DENEGADO, porque según el SERGAS estoy siendo bien atendida.

El 21/02/2017 presento un segundo escrito al mismo tiempo que imploro revisen mi caso.

He de constatar que en mayo de 2014 me conceden un grado de discapacidad del 42%, que revisado en febrero de 2016, se eleva al 67%. ” 

Pouco queda por engadir ante a historia de Maria del Mar. Só que os responsables da xerencia e subdirección de atención ao paciente amosan, co seu comportamente, unha total falta de empatía cara o sufrimento alleo.

Pola coordinadora Antiprivatización da Sanidade Pública da Coruña 

Acampada social por una vida digna na cidade de Vigo

ilcanallarubens_acampada 24h en principe_2016_Vigo

 

O día 30 de agosto deu comezo a acampada de dous veciños de Vigo que, fartos de atoparse sen teito decidiron apostarse cunha tenda no centro da cidade para reivindicar un plan de emerxencia social para persoas que non poden acceder a unha vivenda básica. A súa carta de convocatoria:

Somos Arantxa e José Antonio, levamos once meses sen teito malviviendo nun edificio en desuso sen luz, auga, sen WC, consecuencia de non atopar traballo a pesar de que todos os días pateamos a rúa entregando CVs, ofrecéndonos para iso. Neses momentos estamos con ingresos cero, polo que non podemos cubrir as nosas necesidades básicas, e o peor é que os nosos fillos, pola situación de baixos recursos económicos están acollidos pola Xunta, o que nos produce unha profunda dor e un baxísimo estado anímico.

Esta inxusta situación é coñecida polos servizos sociais de base do concello e Xunta, polo noso alcalde e polo presidente da Xunta. A pesar deste durísimos once meses atopámonos con que estas institucións non teñen un plan municipal e autonómico de atención urxente e vivenda social para familias que contra a nosa vontade estámonos disgregando con resultados dramáticos.

Ante esta situación decidimos permanecer nunha tenda de campaña 24 horas, desde o martes 30 ata o mércores 31, de 19:00 a 19:00.

Apóiannos os compañeiros da RSP Vigo e Os Ninguéns.

Queremos dar un testemuño real das graves carencias en políticas de xustiza social da Xunta e Concello, que non palían este tipo de situacións, neste caso isto resulta inhumano para a nosa familia, pero hai outros centos de familias que están a sufrir na cidade de Vigo.

Para nós, para eles, para atopar unha solución para TODOS, é este acto de visibilización e protesta.

Rubens Rocha

 

Carta de un paciente de CÁNCER a una sociedad que no perdona

ilcanallarubens_la-idiferencia_2016_vigo-758x426

La desesperación del padre de Vanesa Rojo

Vanesa Rojo se puso en contacto con este redactor de Noticias Vigo hace unos instantes, Vanesa nos hizo llegar una carta, una carta escrita por parte de su padre, un padre que se siente vilipendiado, el padre cuido de ella en una enfermedad y ella se siente en deuda con él. La carta la podrán leer a continuación.

¿Cuántos latidos me quedan en mi corazón? ¿Cuántos momentos inolvidables por memorizar en mi mente? ¿Cuantos pasos por andar junto a los míos? ¿Cuantas palabras que decir para que me recuerden?…

Cuantas preguntas debo hacerme sin saber cuánto tiempo me queda por vivir. Una vida de trabajo y honradez no llega para que, en la enfermedad, la sociedad haga de mi vida una ruleta rusa, una agonía en vida, una esperanza que no da llegado… ellos, esos hombres que no conozco, han decidido que no soy suficientemente importante para seguir viviendo, que los míos ya no necesitarán más de mí, que a mi edad ya no necesito más sueños que vivir… ¡tendría tanto que gritar!

Pero me han silenciado la voz, un igual que yo, unos hombres con familia como yo, con ilusiones como yo, con sueños como yo, han decido sobre si debo o no vivir, respirar, latir… una sociedad que no perdona al enfermo, que no siente empatía que no se compadece, mira hacia otro lado mientras yo solo quiero ver un nuevo horizonte, oír una nueva llamada… ¡sentir un nuevo aliento de esperanza!

Señor con título que todo lo decide, señor que empuña ese revolver que  corta mis esperanzas, espero que nunca tenga que conocer a un igual que usted, que no tenga que sentir en su nuca el aliento del que tristemente  le manda a la cárcel más cruel que puede haber;  la incertidumbre, la angustia de vivir pegado a un teléfono que traiga esperanza… viviré lo suficiente para odiarlo, despreciarlo, desearle lo que yo vivo, soy consciente que solo así la gente tiene una oportunidad de cambiar y mejorar…

Soy un hombre de principios, honesto, trabajador y tranquilo, con una familia que me adora,  nunca he estado enfermo hasta ahora, no he generado gastos a mi país e aportado mis impuestos y contribuido a la sociedad, ahora me pregunto: ¿para qué? Si cuando caes enfermo ves realmente como es tu nación, como trata a sus  ciudadanos más débiles e indefensos, alguien dijo alguna vez que un país se mide por cómo trata a sus enfermos, si yo tuviera que medir al mío, ¡me sobraría cinta métrica!

Esta carta va dirigida a los responsables del Hospital Álvaro Cunqueiro, de la Xunta de Galicia y al Gobierno de España.

Carta de un enfermo de cáncer que pese a no sentir el apoyo de la sociedad  (que le sobra anuncios y le falta principios) siente que le queda muchas hojas que escribir y muchos amaneceres que disfrutar, solo pido más hechos y menos lazos contra el cáncer, los enfermos no nos curamos con marketing si no con profesionales que se mojan por nosotros y no escupen encima de su juramento hipócratico.

Como padre, esposo, abuelo y hombre pido que me dejen vivir… me encuentro en una lista de espera agonizante, el verano no es para los enfermos, los fines de semana y puentes tampoco, ellos se van de vacaciones y mi enfermedad no se toma ni un día libre…

Sentencia esta carta con una pregunta, ¿Es justo este mundo?.

Rubens Rocha

Vanesa y su padre

ilcanallarubens_vanesa-e-o-seu-pai_2016

A carta de Lola

ilcanallarubens_quiosco lola_vigo_2016

Son Lola Estévez e teño un quiosco en Vigo (Galiza) e vou contarvos como é o mundo do quiosco: un mundo cheo de bos momentos pero tamén de momentos de desesperación, cabreo e mesmo cansazo e apatía. É un mundo descoñecido para moitos. Temos a parte de diante na que vives momentos agradables, simpáticos, na que os teus clientes depositan plena confianza na túa persoa. Para alguns e algunhas es a súa vía de escape, o seu quita penas.

Pero na trastienda este mundo cambia. É un mundo onde che oprimen, abusan, lévanche ao límite das túas forzas. Como en todo negocio tes os teus impostos, nos que non importa que gañes ou non, hai que pagar. Pero a isto se unen o descontrol, a ilóxica, o abuso dos nosos distribuidores (eses que che comprímen e comprimen, sen importarlles máis nada que o seu beneficio, un beneficio que nolo sacan da pel a tiras a nos). E isto lévanos a unha tensión continua, cabreos, cansazo, de ver como o MONOPOLIO da Distribución da Prensa Nacional e Revistas leva ata o que non tes, porque cho quitan todo.

Así é como funcionan as distribuidoras neste sector. Mándanche a mercadoría que queren, as cantidades que queren, de luns a venres. Mercadoría que tes que pagar por adiantado, xa que eles pechan a súa facturación os venres, aínda que tes dereito a unha devolución á semana do que non vendas ou queiras. Esa devolución non é recollida ata o luns, polo que o abono non entra na factura da semana senón na da seguinte, cun pouco de sorte. Isto nas semanais, porque nas mensuais o abono non se fai ata o mes seguinte, polo cal as facturas son IMPAGABLES. Se non podes facer fronte a ese pago, córtanche o servizo, ou sexa, non che envían mercadoría ata que pagues aínda que teñas unha aval.

Non chegándolles iso, cóbranche o que eles chaman TRABALLOS AUXILIARES ou XESTIÓN de SERVIZO, que para que nos entendamos son os “pórtes” de toda a vida. Cóbranos segundo a zona (nalgunhas hai ata tres distribuidoras), o quiosco e dependendo da distribuidora que sexa: entre 10,97€ e 37€, aínda que hai algunha que chega a cobrar 45€ + IVE á SEMANA. Polo que vimos pagando entre 49,05€ e 102,68€ + IVE á SEMANA, un total anual de entre 2.354,40€ e 4.928,64€ + IVE por quiosco, eu pódovos dicir que en 11 anos e medio que levo pagueilles 34.000€

Todo isto sae das nosas ganancias que son do 20 – 25% do PVP.

Por se isto non chegase, se o xornal ten promoción e non envías o cupón correspondente, pásanche o cargo do xornal outra vez e envíanche mercadoría (imos chamarlle caducada) de meses anteriores ou mesmo de anos anteriores, co risco para o quiosco de NON ser abonada, polo que eles chaman fóra de prazo. E aí empeza outra loita con copias de albarán onde che cargan esa mercadoría “desfasada”.

Doutra banda, temos aos Editores, que ante a baixada de vendas utilizan aos nosos propios clientes para que se subscriban a un prezo máis barato e con servizo a domicilio. Eles nos din que lles propoñen a recollida en quiosco, pero sabemos polos nosos clientes que se eles non o piden NON llo ofrecen.

Pero non chegando todo isto, algúns xornais están a unir as súas cabeceiras. Por exemplo, o Faro de Vigo e o Marca véndense os luns e sábados, conxunta e inseparablemente a un prezo de 1,30 €. Isto non só nos quita clientes, senón que nos dan unha porcentaxe dun 25% polos dous, cando por separado son un 20% cada un.

Non vos deixedes enganar, non é só a baixada de vendas, a xa manida crise, ou internet. Son elas, as DISTRIBUIDORAS. Dá igual como se chamen: Boreal, SGEL, VALDISME, BERALAN, NOROESTE, SÉCULO XXI, etc., as que nos levan á quebra e posterior peche dos nosos negocios co seu sistema ABUSIVO.

Por iso creei un grupo en facebook https://www.facebook.com/groups/rebelionkioskos.0/ para tentar unir a todos quioscos posibles de España, para acabar co peche masivo.

Desde este grupo pedimos ás distribuidoras que cambien o seu sistema, que nos cobren sobre o vendido e non sobre o enviado e que nos quiten os TRABALLOS AUXILIARES ou XESTIÓN de SERVIZO. Esa será a única forma de conseguir que sigamos abertos.

Aos editores dicirlles que a solución non está nas subscricións ou a venda en conxunto das súas cabeceiras, senón nunha PRENSA LIBRE e de CALIDADE, non no que a converteron en folletines propagandísticos.

Aos políticos, que necesitamos unha normativa que se axuste aos tempos nos que vivimos xa que nosa Normativa é do ano 1972.

Aos kiosqueros, a eses que teñen “medo” ás distribuidoras, que se estamos todos xuntos conseguiremos cambiar isto.

A todos, que nos axudedes a facer público isto xa que somos moitas as familias que dependemos do noso negocio para saír adiante.

Agora xa sabes porque pechan os quioscos na cidade

Ultimate_HDR_Camera_20160608_210148

ை En Davos, Arxentina volve chamar a atención

 

Foto diarioregistrado.com

Foto diarioregistrado.com

Nun momento de incerteza para América Latina, Mauricio Macri, o novo presidente do país austral, mostra en Davos que a súa nación está de volta ao escenario económico mundial.

Houbo unha época non moi afastada na cal América Latina parecía ser a rexión que máis xeraba entusiasmo en Davos. Con todo, ese recordo vólvese cada vez máis difuso a medida que as cifras sobre o desempeño desta parte do mundo empeoran. “O panorama non é favorable este ano”, sinala a secretaria executiva da Cepal, Alicia Bárcena.

Segundo o Fondo Monetario Internacional, cuxa directora tamén estivo presente na pequena poboación dos Alpes suízos, a economía latinoamericana contraerase en 0,3 por cento no 2016, un resultado similar ao do 2015. Os principais responsables do retroceso serán Brasil e Venezuela, que seguen sen ver a luz ao final do túnel.

Os sobresaltos nos mercados internacionais non axudan. O descenso no prezo do petróleo, por baixo dos 30 dólares o barril, é unha fonte de presión que moi poucos tiñan no radar. Debido a iso, as perspectivas escurécense e os ceños engurrados son agora a constante entre banqueiros, inversionistas e funcionarios.

Con todo, hai un país que é fonte de entusiasmo. Trátase de Arxentina, cuxo recentemente posesionado presidente, Mauricio Macri, veu ao Foro Económico Mundial, acompañado dalgúns integrantes do seu gabinete e dun dos líderes da oposición, o peronista Sergio Massa.

A pesar de sufrir un accidente doméstico que lle ocasionou a rotura dunha costela, o inquilino da Casa Rosada trouxo unha mensaxe que caeu ben en diferentes audiencias.

Basicamente leste consiste en dicir que a nación austral está de volta e que aspira a solucionar non só o impasse que ten cos tenedores dos seus bonos, senón a reintegrarse plenamente nas correntes do crédito e o investimento global.

“Arxentina é agora a nena máis bonita do barrio”, afirma o xornalista Alberto Belo, do grupo Expansión de México. O comunicador non pasou por alto que Macri encheu os auditorios e que o seu estilo descomplicado, que inclúe pasarlles o micrófono aos seus colaboradores cando quere profundar nun punto específico, foi ben recibido.

Ademais a mensaxe de que un contradictor político está de acordo co mandatario, á hora de enviar unha mensaxe de renovación, diminúe os temores de que o Congreso se opoña cerradamente ás reformas que expoña a nova administración.

Falta ver, por suposto, se esa primeira presentación nos escenarios globais tradúcese en fluxos de diñeiro, xusto cando o panorama mundial tende a empeorar.

Pero aínda se as cousas están difíciles, a mensaxe arxentina soou forte e claro. “Contan con enormes recursos naturais, posibilidades en materia agrícola e unha poboación ben educada”, sostén un banqueiro estadounidense. “Se as promesas de cambio concrétanse pronto, moitos regresarán a Buenos Aires”, agrega.

Mentres tanto, Colombia mantén o seu prestixio, a pesar dos interrogantes que ocasiona a situación do petróleo. A posibilidade dun acordo de paz é considerada como algo positivo, a pesar de que falta que as negociacións conclúan.

A mensaxe de seriedade na política adiantada foi reforzado polos funcionarios presentes en Davos, comezando polo Ministro de Facenda. Pero haberá que mostrar resultados concretos para que os arxentinos non queden co título dos máis rechamantes nos anos por vir.

‘COLOMBIA VESE RELATIVAMENTE BEN’

O catalán Xavier Sala i Martín non só chama a atención polas súas chaquetas de cores, que rompen coa formalidade predominante en Davos, senón pola agudeza das súas opinións.

Vinculado ao informe anual de competitividade que produce todos os anos o Foro Económico Mundial –no cal seguimos ocupando posicións intermedias, a pesar de certa melloría no 2015-, este profesor da Universidade de Columbia en Nova York é un bo coñecedor da realidade latinoamericana.

Sobre leste e outros temas, falou con Portafolio.

¿Cales son as opinións que esperta América Latina en Davos?

Distingo como ve á rexión o mundo e os propios latinoamericanos. Mentres o primeiro ten unha actitude tranquila, os segundos exhiben un pesimismo notable, con excepción dos arxentinos.

¿A que o atribúe?

Pode ser algo cultural. Cando as cousas van ben nos cremos invencibles, cando van mal somos o último desastre do planeta.

Pero a contorna non é o máis propicio…

É verdade, aínda que chamo a atención sobre a calma coa que se recibiu a noticia dos sobresaltos nos mercados internacionais. A diferenza doutros anos, non hai pánico. Existen incertezas sobre China ou o petróleo, pero fálase pouco de catástrofes.

¿Que pensa vostede?

Que as cousas se han volto máis difíciles, precisamente por esas dúas razóns. A desaceleración de China e o esborralle do barril de cru intensifican as presións sobre a rexión. Hai uns poucos que ven mellor, incluíndo a Colombia. Con todo, son poucos, insisto.

¿Cal é a causa?

Nótase que a segunda xeración de reformas non chegou. Mesmo houbo un paso atrás, pois América Latina moveuse en dirección contraria ao que se require neste mundo, como o mostra a maior estatización en Brasil ou Venezuela.

¿Por iso non avanzamos en competitividade?

En parte. A mellor maneira de facer reformas é cando a situación é positiva. Lamentablemente os políticos resístense a facer os axustes en épocas de bonanza. Agora que as vacas gordas acabáronse queda por verse se veñen os cambios, tal como sucedeu en décadas pasadas, en condicións distintas, cando as mellores fixéronse “por culpa” dunha crise.

Aínda así, hai grandes diferenzas entre os países…

Sen dúbida. A rexión é moi heteroxénea e hai economías de economías. Venezuela é un mundo aparte, xunto con Brasil. Arxentina espera que a chegada de Macri tradúzase en prosperidade, pero iso aínda está por verse. Perú e Chile dependen moito de Asia, que vén en pleno proceso de desaceleración.

Rubens Rocha

ை En Venezuela, a escaseza arrefriou o Nadal

ilcanallarubens_venezuela a escaseza arrefriou o Nadal_2015

Foto iurd.com.ve

Produtos e comidas tradicionais vólvense imposibles de comprar debido aos seus altos prezos.

Desde hai polo menos 25 anos os nenos do Centro Educativo da Apucv, en Caracas, gozaban un día das súas últimas clases do mes de decembro preparando xunto a pais e mestres as famosas hallacas, o complicado e delicioso prato típico que se degusta en Venezuela nesta época do ano.

Pero agora non foi posible. O meteórico subidón dos prezos dos ingredientes –ademais de que non se conseguen– retirou do calendario a famosa tradición que se conformou con só decorar unhas galletas con motivos do Nadal.

Así como nese colexio, a maioría das familias venezolanas viu como este ano tivo que limitar e ata prescindir de costumes típicos desta época como pintar as casas, renovar os adornos do Nadal ou que os nenos estreasen roupa o día da comida de Noiteboa.

Unha cea que para moitos tamén se converteu nun quebradizo de cabeza en vista de que os prezos dalgúns ingredientes multiplicáronse ata por dez.

Xa era difícil comprar en decembro do 2014 a famosa pata ou paleta de pernil a 450 bolívares o quilo, pero este ano, apenas se se conseguiu ao prezo regulado polo Goberno de 585 bolívares o quilo (uns 2,5 dólares ao tipo de cambio oficial máis alto) mentres que na rede de mercados privados non baixaba de 1.000 e ata 1.500 bolívares (US$ 7,5).

Dun ano a outro facer unha hallaca pasou de custar preto de 60 bolívares a uns 300; e un pan de xamón –outro clásico recheo con xamón afumado, pasas e olivas– nun ano saltou de 500 a 2.500 bolívares (12 dólares).

Mentres algunhas familias capean a situación diminuíndo as cantidades que consomen, outras simplemente deberon prescindir dalgunhas cousas.

Marielis Sánchez, por exemplo, da zona de Petar, non fixo hallacas nin pernil para a súa familia, que en Noiteboa comeu pito recheo e unha ensalada de galiña, outro ícono da culinaria do Nadal.

Pero o que máis lle doe é que os seus catro nenos non tiveron a súa ‘estrea’ de decembro, a roupa nova que os pais tanto se esforzan en comprar aos seus fillos para esas noites do 24 e do Ano Novo.

“Os bonos que me deron por decembro alcanzáronme para comprarlle unha camisa a cada un, menos mal que a grande xa se compra as súas cositas. Non puiden comprarlles zapatos nin pantalóns”, asegura Sánchez.

Unha ‘estrea’ completa, incluíndo zapatos para un neno en calquera mercado popular –nin falar dun centro comercial–, costa polo menos 30.000 bolívares, o equivalente a 3,3 soldos mínimos, e a xente prefire gastar o pouco que ten nos xoguetes para os pequenos.

Así, podía verse xente comprando mesmo xoguetes usados a vendedores informais en plena avenida Baralt, en Caracas, apenas a unhas cuadras do palacio presidencial de Miraflores.

Daquela Venezuela opulenta e animosa nos decembros pasouse a unha aflixida, mesmo nas rúas, onde naturalmente proxéctase a estreiteza económica que fixo estragos en cada casa.

Nos barrios e avenidas, onde adoitaban verse os balcóns de casas e edificios iluminados nunha especie de celebración desordenada, hoxe apenas se divisan tímidos escintileos.

“Esta vez ninguén puxo luces na cuadra”, di Lourdes. “Apenas dous balconcitos por alá (sinala de lonxe). Este nadal son tristes, moitos teñen a súa familia lonxe, outros nin poden celebrar como antes. Esperemos que o próximo ano trátenos mellor”.

Valentina Lareiras Martiz
Correspondente do TEMPO
Caracas.

Traducido por Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Feijóo desaténdese dos alumnos e as alumnas que cursan cursos para desempregados e desempregadas

ilcanallarubens_Alberto Núñez Feijóo no paga_2015

A Xunta de Feijóo non paga ás persoas desempregadas que acoden aos cursos de formación, alumnado do plan AFD (Accións Formativas para Desempregados) da Xunta de Galicia levan desde o mes de xuño sen cobrar un euro do que lles corresponde por axudas subvencionadas.

Formando parte das coñecidas como políticas activas de emprego, atópanse os cursos para persoas desempregadas. Son accións de formación profesional para persoas desempregadas, contempladas dentro da estratexia europea de emprego. Configúranse como plans de formacións dependentes de subvencións públicas e dos orzamentos xerais do ano 2015 para Galiza.

A maioría dos cursos comezaron a principios do mes de Xuño e desde entón o alumnado (persoas desempregadas) non percibiron a día de hoxe nin un só euro.

Despois de percorrer diferentes institucións da Administración o alumnado xa non sabe a onde acudir… de novo a Administración Feijóo mostra o seu interese e a súa preocupación polas persoas desempregadas e desamparadas ademais no seu infortunio.

Na orde de execución das axudas, sinálase que o pago se efectuará mensualmente, as contías na maioría dos casos son de 1,50€ por transporte.

Este humilde blogue recibiu por parte de varias persoas que cursan estes cursos numerosas cartas e entre elas elixín esta que vexo que é a que máis completa en fundamento.

A alumna comeza o escrito, para deixar constancia da situación que estan vivindo os alumnos e alumnas da provincia de Pontevedra concretamente o municipio de Redondela.

Son alumna dun AFD de Galiza, concretamente na provincia de Pontevedra do municipio de Redondela. Un AFD que realizo porque me atopo en situación de desemprego e é agora mesmo una das formas de saír da mesma, curso que realizo desde Xullo do presente ano, curso que constaba por resolución do DOGA, dunha serie de bolsas se se cumprían os requisitos que eles mesmos establecían… desde transporte a conciliación ou discapacidade entre elas.

Despois de solicitalas en prazo e forma establecidos (alá polo mes de Agosto), e de reiteradas preguntas tanto a inspección de traballo, ao centro de formación e como ao sepe e de pasar durante 4 meses dun departamento a outro e sen saber en que estado están as bolsas e sen saber se imos cobrar a día de hoxe , que estamos a un mes e medio de finalizar a formación, tampouco sabemos se están aprobadas ou non, xa que non nos chegou notificación algunha, nin de aprobación nin de denegación, só temos unha chamada telefónica do centro á oficina do sepe no que nos din que están aprobadas as que solicitamos, pero non temos ningún tipo de documento que o acredite. O máis solicitado é a bolsa de transporte xa que como estamos en situación de desemprego, loxicamente necesitámola para acudir a clase.

Que este é outro tema, acudir a clase, non podemos nin poñernos enfermos, xa que os métodos de control de asistencia ademais de ser unha perda de tempo todos os días polo feito de ter que dixitalizar a nosa pegada nun programa que non funciona día non e día tampouco, esíxesenos xustificante para absolutamente todas as faltas que teñamos, non podemos poñernos enfermos máis de dous días seguidos xa que automaticamente causamos baixa no curso, por outra banda, e seguindo co tema da asistencia…

Despois de tres meses acudindo a clase sen ningún tipo de bolsa, investindo o noso diñeiro (se, ese que non temos xa que estamos no paro, se, ese que baixa porque nós estamos aquí gastando diñeiro… perdón formándonos), vémonos na situación na que temos dúas opcións… Unha é abandonar despois de 4 meses aquí, nun horario intempestivo (de 7:30 a 15:30, do cal ata os docentes queixáronse) e con este feito perder todo dereito a percibir a axuda á que optaches e ao título polo que levas estudando (a parte de sanciónelas pertinentes por parte do sepe por abandonar unha formación) ou ben seguir investindo diñeiro que non temos (se, xa sei que me repito moito pero é o importante deste feito) e seguir vindo a clase.

Sabemos que outras provincias que empezaron as formacións antes que a nosa, tampouco cobraron ningunha bolsa, tamén sabemos que grazas a que estamos nestas formacións, o sepe, aproveita para declarar que “están a baixar as listas do paro”, cousa que non é certa, xa que todos nós aínda que estamos na formación, seguimos en procura de emprego, polo que o feito de que estean a baixar as listas do paro, é directamente proporcional ás persoas que estamos dentro dunha formación.

O único que temos son respostas aleatorias e ambiguas?xa que non nos dan por escrito ningún tipo de xustificante conforme están aprobadas xa que nos dixeron que hai casos nos que se cobrou antes de recibir a notificación da aprobación da devandita axuda. O único que levan dicíndonos durante todos estes meses é que “están en tramitación…” e á seguinte consulta… “están en intervención…”e intervíndoas levan varios meses.

Ah! Perdón, esquecíame que desde a administración o que si que nos contan, é que teñen 6 meses para resolver as solicitudes, pero durante eles temos que seguir acudindo a clase, o que nos queda é acudir polas tardes para pedir diñeiro para poder coller o transporte (se, ese de o que solicitamos a ansiada a bolsa).

Do que quero deixar constancia con este escrito é que se solicitamos unha bolsa, é porque a necesitamos polas nosas condicións económicas, e para poder seguir acudindo á formación. Que sabemos, porque así o publicou o goberno, que o importe das axudas foi concedido ás comunidades, así que o que non alcanzamos a entender é o motivo REAL de que non se nos ingrese o importe das devanditas bolsas que supostamente temos concedidas, entendemos que o diñeiro no banco xera moitos intereses
positivos, pero teñen que entender os que asinan as saídas de diñeiro, que a nós, as persoas que estamos en situación de desemprego e que necesitamos ese diñeiro, porque ademais temos dereito a el, fainos falta, porque por desgraza e pola situación xeral que vivimos… a nós non nos
sobra.

Como ven queridos lectores e lectoras Alberto Núñez Feijóo non lle importa en absoluto as persoas desempregadas xa que sofren cando estánse a formar por parte da súa administración, e por outra banda polo mero feito de estar desempregadas e o por outra que se non aceptas os cursos de formación sancionante ou se o deixas a medias tamén. Un tremendo calvario tanto por un lado que por outro.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ilcanallarubens_carta valedor do pobo_2015

ை Testemuña Ines unha traballadora da sanidade de Vigo.

ilcanallarubens_hospital álvaro cunqueiro_electro_Vigo_2015

Que mal me sinto.
Dende que empezou toda esta lea do Hospital Álvaro Cunqueiro(HAC) non durmo, teño a tensión máis alta, dóeme a cabeza e onte despois de saír do traballo tiña náuseas. Creou que isto se chamasomatizar un problema, non é que este enferma pero me sento así.

Pensei que sería cousa dun par de días pero isto vai camiño decronificarse. A cura sería que os nosos responsables deixasen de preocuparse polo cargo que ocupan e pasasen a preocuparse das cousas polas que os pagan.

Levou case 27 anos como enfermeira na sanidade pública e a miña peor experiencia como traballadora fora en 1998 cando a miña unidade se fixo tristemente famosa por un brote de Aspergillus con 6 falecidos por esa causa. Recordo a eses pacientes, ás súas familias e amigos. Recordo as súas caras de angustia e enfado, as súas preguntas, a miña impotencia e a de todos os meus compañeiros.

Agora ese fungo parece que campa ás súas anchas polo novo hospital e se decatan dende que estamos en pleno traslado. A miña dúbida é se apareceu de súpeto (cousa que dubidou xa que ese fungo no po está na súa salsa e diso abunda en todo o hospital) e preventiva xa o sospeitaba. Se é así este traslado non se debía de ter iniciado. Pero claro esas eleccións á volta da esquina…

Agora con este desastre en marcha temos pacientes que van doXeral ao Cunqueiro e deste ao Meixoeiro en ruta turística. Temos improvisación nos tres centros porque ninguén ten claro que facer.

E seguen sen dar a cara os responsables. E seguen sen dimitir. E seguen botando balóns fóra e intentando buscar un cabeza de turcoque cargue co marrón.

Por todo iso me sento mal pero abrigo porque me dá a sensación de que eu estou pachucha, a sanidade pública está na UCI. Para curala loitemos por ela traballadores e usuarios. Primeiro acudindo á manifestación do día 3 de setembro.

Despois cada vez que nos pida o noso voto recordando que están a facer estes políticos coa sanidade, a educación e a xustiza.

Rubens Rocha [@Ilcanallarubens]

Fonte [1]

ை Testemuño da filla dunha paciente do novo hospital de Vigo

ilcanallarubens_Hospital Álvaro Cunqueiro_Vigo_2015_Fachada

Chámome Lorena Rodríguez o que vos vou contar non é unha historia que lin nos medios de comunicación ou escoitei a un amigo… O que vos vou contar é unha vivencia en primeira persoa. Onte a miña nai tiña unha consulta co anestesista no centro hospitalario Meixueiro. Debido á súa gravidade é derivada ao servizo de urxencias. Alí deciden o seu traslado ao novo Hospital Álvaro Cunqueiro, onde a deixan ingresada.

En urxencias do Meixueiro puiden comprobar o desespero non só dos pacientes se non dos PROFESIONAIS da medicina… Non quero deixarme a ninguén atrás, pero simplemente quero agradecerlles todo o esforzo e dedicación que fan para desempeñar o seu traballo en tan pésimas condicións. Quería agradecerlles eses sorrisos, a pesar das adversidades… Pode soar drástico, quizais o sexa, pero a realidade é que estes profesionais dirixidos por uns incompetentes se viron na obriga de dobrar quenda, de traballar nunhas condicións precarias, sen información, sen medios nin recursos… Todo isto non llelo pagan, pero sí que se levan á casa a angustia de saber que non poden desenvolver o seu traballo, lévanse á casa o malestar de ver como se está desmantelado a sanidade pública dunha forma demoledora… Quería dar as grazas pola vosa dedicación, por perdóelos que tivemos que escoitar porque non tiñades información e non podiades contestar ás nosas preguntas.

Ao chegar ao novo hospital, ese edificio tan espectacular que como nos comentaron os traballadores “Moi bonito pero carece do IMPORTANTE” encontrámonos cunhas graves deficiencias na planta de cardioloxía. Non hai auga para os pacientes, nin sequera para tomar a medicación (tendo que ir á cafetaría a comprala). A hora da cea se atraso considerablemente. A comida é de mala calidade, requentada (ao parecer non hai cociña no novo hospital). O timbre de aviso das enfermeiras non funciona o que leva consigo que o meu irmán teña que quedar coa miña nai para atendela pola noite. O aparcadoiro do hospital ten unhas tarifas abusivas… terédelo escoitado un millón de veces pero por catro horas 8€, sen falar do que teñen que pagar os que quedan a durmir. Porque sabedes, non hai aparcadoiro gratuíto neste novo hospital. Moitas zonas verdes para facer marabillosos xardíns pero non para facer aparcadoiros gratuítos.

Hoxe a cardióloga comunícanos que o servizo de UCI e cirurxía cardíaca (non sei se é correcto a súa nomenclatura) non se encontra neste hospital, é dicir, o traslado detívose e permanece no hospital do Meixueiro. A miña nai é unha paciente que necesita ser operada de corazón. A súa gravidade é considerada de nivel 1 (moi grave). Encontrámonos ante unha grave neglixencia, ela encóntrase hospitalizada nun hospital no que non ten UCI cardíaca, nin sequera os medios para operala. Tiveron que reprogramar as operacións e mínimo ten como tempo de espera unha semana.

No caso de que a miña nai tivese unha urxencia neste centro e necesita unha intervención, O Álvaro Cunqueiro non ten os medios suficientes para tratala como necesite e garantir a súa saúde.

Eu pregúntome que manda máis” foi o que permitiu e dirixido o traslado dunha planta sen asesorarse, verificar nin comprobar que o hospital non estaba nin preparado nin dotado para recibir pacientes… Os profesionais médicos víronse obrigados a traballar nestas condicións, a soportar as nosas queixas, eles están igual de superados ca nós. Intentan poñer un pouco de orde ante o caos, de esperanza ante a desesperanza… Estanse a cometer atropelos cara aos dereitos dos cidadáns, pacientes, profesionais da mediciña… Ante todos e todas.

Debemos de loitar por unha sanidade pública e digna.

Grazas a todos os heroes (dende o persoal de limpeza, ats, médicos, enfermeiras, celadores, condutores de ambulancia, auxiliares… A todos e todas) Grazas polas vosas ganas de seguir loitando por nós aínda que volo poñan imposible.

Hoxe trátase da miña nai pero todos sabemos que isto non é unha causa individual… Todos temos unha nai ou un pai ou unha irmanda/ou, un familiar, amigo, parella… Ou mesmo nós mesmos que podemos pasar por todo isto…

Eu trato de contar o que vivín non só por todo o que isto supón para o meu… Que é inexplicable pero me imaxino que todos podedes comprender polo que estamos a pasar e sentindo… Sobre todo os que coñecedes a miña familia e todos os acontecementos últimos. Non quero poñerme melodramática, nin quero facer disto unha causa emocional.

Eu non só teño unha nai e unha familia que estamos a soportar estas neglixencias senón que teño AMIGAS e Familia que son profesionais da medicina. Eu non quero falar do que non se, nin quero poñer na miña boca palabras que escoitei por parte doutros profesionais do mundo da medicina referíndose ás innumerables deficiencias que existen no Alvaro Cunqueiro.

Por sorte, véxome avalada e apoiada por grandes persoas que intentan exercer o seu traballo e por iso quero mostrar o meu máximo apoio.

Porque, estamos a sufrir TODOS. Non podemos permitir os recortes en sanidade, empezando por soldos, por horarios escravos, por material, infraestruturas, medios… están a facer negocio co máis importante que existe a NOSA SAÚDE…

O Álvaro Cunqueiro, non é un hospital, é unha caixa rexistradora de embolsar diñeiro e se nalgún momento se parece a un hospital é polos profesionais que alí dentro se encontran… Eu vin as enfermeiras chorando, os médicos sen palabras… Podería seguir, pero isto é abafador para todos. Estanse a cometer tantas inxustizas, tantas ilegalidades… Estamos a ser expostos a unha serie de irregularidades que a algúns lles pode custar a vida (é forte, pero é a realidade).

Falemos claro dunha vez, sen medos e sen censuras. Gustaríame saber quen é o responsable desta precaria situación. En que momento deixamos que nos manipulen tanto como para permitir que xoguen coas nosas vidas.
A miña nai é unha paciente máis, un número máis que ingresou no novo hospital, un cuarto máis na planta de cardioloxía…

A miña nai é unha nai MÁIS que podería ser a túa. É unha persoa que foi diagnosticada de gravidade, un SCASEST, que é ingresada no servizo de cardiologia do hospital Alvaro cunqueiro esperando unha intervención cirúrxica con carácter MOI PREFERENTE. A miña nai padece unha calcificación coronaria severa. Anxina de peito mesmo en repouso. Encóntrase hospitalizada nun hospital no que non hai UCI cardíaca nin quirofano urxente se fose preciso. O Alvaro Cunqueiro non ten os medios suficientes para garantir a súa saúde. Debemos esixir que a miña nai, así como os demais pacientes e persoal médico sexan trasladados a un hospital cos medios MINIMOS necesarios para ser atendidos e personalizando esta queixa a intervención cirúrxica que debe padecer a miña nai ten que ser realizada coa prioridade que require, valorando exclusivamente o seu estado de saúde.

É indignante que por culpa dun traslado mal xestionado e en pésimas condicións se poña en xogo a saúde da miña nai e de centos de pacientes.

Queremos saber quen se fai responsable de que sigan hospitalizados no Alvaro Cunqueiro baixo estas condicións.

Rubens Rocha [@Ilcanallarubens]

Fonte [1] [2]