Archivos por Etiqueta: 2016

Vigo flashback: A estación intermodal de Vigo

ilcanallarubens_estacion-infografia-itermodal-vigo-urzaiz_2016

O 21 de xaneiro deste ano pasado ano 2016, a conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez comprometeuse dicindo que a estación intermodal de Urzáiz farase “contra vento e marea” e será a primeira de Galicia.

“En 2016 contaremos por tanto co proxecto construtivo. É a estación intermodal que Vigo merécese, con 21 dársenas de autobuses susceptibles de ampliación e 9.000 metros cadrados”, subliñou acompañada do delegado da Xunta en Vigo, Ignacio López-Chaves, e a portavoz do grupo municipal do Partido Popular, Elena Muñoz. O orzamento do proxecto básico rolda os 350.000 euros e ten un prazo de 9 meses.

Segundo detallaron os técnicos, que onte comezaron nos terreos da estación de Urzáiz os traballos topográficos, as 21 dársenas que se construirán como mínimo estarán cubertas. Ademais, haberá un acceso a través da rúa Lepanto -como agora- e habilitarase unha saída directa para os autocares desde a estación de buses á autoestrada AP-9. Segundo explicou a conselleira, nunha primeira fase -omitió fixar datas- estará conectada co edifico provisional de viaxeiros de Adif para, posteriormente, facelo co futuro centro Vialia deseñado polo arquitecto Thom Mayne.

O proxecto inclúe a construción dunha gran glorieta na entrada e acceso directo á autoestrada AP-9. Para levar a cabo estes traballos -dixo Vázquez- é necesario derrubar unha mazá de tres edificios. Neste sentido, a conselleira de Infraestruturas anunciou onte a petición dunha reunión co Concello para abordar estes traballos. Ao seu xuízo -subliñou- tanto as expropiacións como a súa execución debe correr por conta do Concello olívico. “Tal e como indica o PXOM de 2008, que non debe ser desculpa (a súa anulación) para esquivar os diferentes compromisos das administracións. Nel había un compromiso expreso do Concello de Vigo, que executaba e expropiaba o necesario para facer os accesos”, remarcou.

Teño as miñas serias dúbidas as cales son:
A pregunta que se fai este redactor é, farase unha vez realizada a gran superficie comercial ou antes da realización da superficie? xa que como e ben sabido o AVE non chegara ata o 2020.

Cando se fara o proxecto de Thom Mayne? polo que se pode comprobar na hemeroteca sempre que se fai un concruso sempre queda baleiro.

Poderase facer dita estación co pxom vixente do 1993? non sei… moitas dubidas teño e moita falta de respostas.

Mentres tanto a estación de autobuses da cidade segue deteriorándose facendo así unha mala imaxe para os pasaxeiros e pasaxeiras que usan ese medio de chegada á cidade.

 

Anuncios

Sentenza do TXUE sobre cláusula chán e retroactividad do 21 de decembro de 2016

sentenza-do-txue-sobre-clausula-chan

Con data 21 de decembro de 2016 o Tribunal de Xustiza da Unión Europea, Gran Sala, ditou unha sentenza de enorme relevancia nos asuntos acumulados C‑154/15, C‑307/15 y C‑308/15, “caso Gutiérrez Naranjo”; ligazón a texto completo da sentenza aquí, ligazón a nota de prensa oficial aquí (por certo, non se fíe en absoluto do texto da nota de prensa, que non reflicte a realidade, e por tanto tampouco se fíe de quen fala da sentenza sobre a base da nota de prensa), ligazón á documentación oficial do tema na web do TXUE aquí. Non se confunda nin deixe que lle confundan, pois non se trata só dunha sentenza en materia de cláusula adoito, nin sequera en materia de abusos da banca. É iso, por suposto, pero tamén moitísimo máis e moitísimo máis importante: unha sentenza esencial de alcance incalculable para moito máis que para o sistema bancario ou para préstamos hipotecarios, e que afecta a todo o Dereito do Consumo en absolutamente todos os temas e a toda a Unión Europea, e probablemente extensible tamén mesmo a supostos distintos do Dereito do Consumo, e que por tanto aféctanos a todos os consumidores e empresarios e profesionais, ou sexa, a todos, ademais de afectar o sistema xudicial. Á parte, por suposto, de despexar esta sentenza sensiblemente a situación en España en materia de cláusula adoito e restitución do cobrado indebidamente polos bancos por cláusulas chán nulas. É unha sentenza de redacción clara e concisa, de enormes posibilidades, e pon en evidencia erros graves do sistema económico e xudicial español. Nun post, aínda que sexa tan extenso como este, resulta imposible abarcar todos os aspectos e implicacións nun tema que de xeito evidente xerará inxente bibliografía e probablemente máis xurisprudencia durante anos; centrareime nalgúns, e por suposto non só vou tratar de cláusula chan.

E non quero deixar de mencionar que coincidindo con que saísen á luz casos de abusos bancarios masivos, a resposta do lexislador naquel momento, é dicir, do Partido Popular con maioría absoluta, foi impoñer taxas xudiciais inconstitucionais para reclamar os dereitos no xulgado, e no mesmo importe ao consumidor que para a gran empresa, e a día de hoxe unha PEME e unha ONG que queiran reclamar contra o seu banco teñen que seguir pagando taxas xudiciais. E non se esqueza tampouco que se o TXUE ditou esta sentenza que pon no seu sitio a retroacción absoluta de efectos en caso de cláusulas nulas conforme ao dereito do Consumo, foi contra o criterio do Avogado do Estado español que actuou ante o TXUE, e que a orixe de todo isto, a sentenza do Tribunal Supremo do 9 de maio de 2013 que impuxo esa limitación de efectos restitutorios agora desautorizada polo TXUE, ten esa limitación porque o pediu o Ministerio Fiscal. Lexislador, Ministerio Fiscal, Tribunal Supremo e Avogado do Estado, e enfronte, o consumidor.

1.- O que de verdade estaba en xogo con esta sentenza do TXUE e o que o TXUE decidiu.

Sexamos claros: o que estaba aquí en xogo con esta sentenza do TXUE do 21 de decembro de 2016 é o propio concepto básico de Dereito do Consumo a teor do cal quen abusa nunca pode verse beneficiado polo seu propio abuso, e por tanto é responsable dos prexuízos na súa integridade, e debe restituír ao consumidor prexudicado todo o cobrado de máis; é dicir, a regra básica de que unha declaración xudicial do carácter abusivo debe ter como consecuencia o restablecemento da situación de feito e de Dereito, sen quedar o consumidor vinculado nin prexudicado polo que non debeu asinarse. Iso era o que se discutía, e non as cláusulas chán, que son só a ocasión de que se discutise esta importantísima cuestión no TXUE, pero que non eran o que en realidade, nin só, discutíase nin se decidiu. E decidiuse moito máis que sobre cláusula chán, pois, deixando ben claro que en todo tipo de temas de Dereito do Consumo e para toda a Unión Europea a anómala formulación que se seguiu en España de limitar a restitución íntegra ao consumidor do indebidamente percibido polo empresario ou profesional é inadmisible.

Esta sentenza é unha puñada na mesa que dá o TXUE, como gráficamente descríbeo un amigo xurista experto. E si, eu tamén o creo así, pero unha puñada na mesa non só para España e non só para cláusula chán nin temas hipotecarios, senón con efectos xerais, clarísimos, para todo tipo de temas e para toda a Unión Europea. Despois desta sentenza calquera país da UE que teña a tentación de limitar os efectos retroactivos da nulidade dunha cláusula en beneficio do abusador tentarase moito a roupa.

No caso concreto de cláusula chán e retroactividad aínda non se terminou de decidir polo TXUE este tema en todos os seus puntos; quedan aínda sen resolver varias cuestións prejudiciales análogas expostas por máis tribunais españois, á parte das tres acumuladas que resolveu, e aínda que, dada a claridade dos termos do fallo, non é previsible que posteriores sentenzas sobre esas outras cuestións prejudiciales modifiquen substancialmente o xa decidido polo TJUE, haberá que estar pendentes.

Vaiamos á literalidad do fallo da sentenza do 21 de decembro de 2016:

“En virtude de todo o exposto, o Tribunal de Xustiza (Gran Sala) declara:

O artigo 6, apartado 1, da Directiva 93/13/CEE do Consello, do 5 de abril de 1993, sobre as cláusulas abusivas nos contratos celebrados con consumidores, debe interpretarse no sentido de que se opón a unha xurisprudencia nacional que limita no tempo os efectos restitutorios vinculados á declaración do carácter abusivo, no sentido do artigo 3, apartado 1, de dicha Directiva, dunha cláusula contida nun contrato celebrado cun consumidor por un profesional, circunscribindo tales efectos restitutorios exclusivamente ás cantidades pagas indebidamente en aplicación de tal cláusula con posterioridade ao pronunciamiento da resolución xudicial mediante a que se declarou o carácter abusivo da cláusula en cuestión.”

O fallo da sentenza -outra cousa é o resto do texto, naturalmente- nada di sobre cláusula adoito nin tema hipotecario.

O fallo establece unha doutrina con carácter xeral: ningún tribunal nacional pode impedir a aplicación da regra xeral a teor da cal se unha cláusula é abusiva nun contrato cun consumidor ese consumidor ten dereito a unha restitución non limitada a pagos indebidos posteriores á sentenza concreta que declare a abusividad da cláusula.

E tanto é así que non só o TXUE desmárcase no seu fallo das conclusións do Avogado Xeral en canto ao caso concreto de cláusula adoito e retroactividad en España, senón que pode afirmarse que aproveitou para ditar unha doutrina máis ampla e absolutamente clara que despexe dúbidas para calquera caso futuro de Dereito do Consumo en calquera ámbito, sexa ou non de cláusula adoito, sexa ou non bancario.

Cotéxese o que dixo o TXUE nese fallo co que o Avogado Xeral Sr. Paolo Mengozzi presentadas o 13 de xullo de 2016 nas súas conclusións, ligazón aquí, pediu que dixese, que foi o seguinte:

“Tendo en conta das anteriores consideracións, suxiro ao Tribunal de Xustiza que responda do seguinte modo ás cuestións prejudiciales expostas polo Xulgado do Mercantil n.º 1 de Granada e a Audiencia Provincial de Alacante:

«O artigo 6, apartado 1, da Directiva 93/13/CEE do Consello, do 5 de abril de 1993, sobre as cláusulas abusivas nos contratos celebrados con consumidores, entendido á luz dos principios de equivalencia e de efectividade, debe interpretarse no sentido de que, nas circunstancias propias dos litixios principais, non se opón á decisión dun órgano xurisdicional supremo mediante a que este declara o carácter abusivo das cláusulas “chan”, ordena que cese a súa utilización e que se eliminen dos contratos existentes e declara a súa nulidade limitando, ao mesmo tempo, en atención a circunstancias excepcionais, os efectos, restitutorios en particular, desa nulidade á data en que ditou a súa primeira sentenza nese sentido.»”

O Avogado Xeral solicitou pois unha declaración do TXUE moi concreta, circunscrita a tribunais supremos e ao caso de cláusulas chán, e, como pode apreciarse, favorable absolutamente á banca, e en atención ademais a indeterminadas e innominadas circunstancias excepcionais apreciables ninguén sabe como polos tribunais nacionais, o que abriría unha brecha xurídica de impredicibles consecuencias ao principio básico en Dereito de Consumo de restitución íntegra e deixándo encima á total inseguridade xurídica de decisións xurisprudenciales non controlables para outros moitos casos análogos, bancarios e non bancarios.

Como as sentenzas hai que entendelas no seu contexto procesual, é indispensable remitirse ás cuestións prexudiciales que deron lugar a esta sentenza. E a este respecto, non esquezamos que se o TXUE pronunciouse aquí é porque diversos xuíces e tribunais españois pediron ao TXUE que se pronuncie, ao non convencerlles o criterio do Tribunal Supremo español, e ningún deles estaba legalmente obrigado a formular esas cuestións prexudiciales incluso se as partes interesadas pedíronllo. Que as partes de cada preito puideron facer alegacións en cada preito e ante o TXUE, por suposto, e é moi valioso o esforzo dos seus avogados, ninguén o dubida, e como non ser moi consciente diso sendo avogada, e recoñecelo; aínda que quen decidiu elevar as cuestións prexudiciales foron uns xuíces e maxistrados que poderían lexitimamente non facelo, e a tamén importante decisión sobre o texto concreto de cada cuestión prejudicial, que é a que dá lugar ao pronunciamiento do TXUE e ademais condiciónao, é só súa, e súa a responsabilidade da redacción concreta da cuestión prexudicial, e as cuestións prexudiciales non é tecnicamente fácil expolas e non infrecuente que o TXUE as inadmita.

Deberían reflexionar os nosos políticos sobre como e por que a esperanza e a solución a problemas graves veñen unha e outra vez da Unión Europea e non dos nosos organismos internos de control. Obsérvese que, s.e.u.o., non consta que por ningún xulgado formulouse cuestión de inconstitucionalidade ao Tribunal Constitucional español por motivos análogos que podería quizá fundamentarse, aínda que non fose sinxelo; se a hai, agradecería que se me dixese cando e por quen. Se en efecto isto é así, unha vez máis os tribunais españois non tiveron máis remedio que, ou preferiron, dirixirse ao TXUE en temas graves, que dá resposta incomparablemente máis rápida que o TC español, e, por que non dicilo se é certo, moito menos politizada e máis aberta.

Das tres cuestiones prexudiciales acumuladas resoltas nesta sentenza, a C‑154/15 plantexada polo Xuzgado do Mercantil n.º 1 de Granada, asunto Gutiérrez Naranjo c/ Cajasur, a C‑307/15 plantexada pola Audiencia Provincial de Alicante, asunto Palacios Martínez c/ BBVA, e a C‑308/15 plantexada pola Audiencia Provincial de Alicante, asunto Irles López y Torres Andreu c/ Banco Popular Español,, non todas teñen o mesmo enfoque. Só o Xulgado Mercantil de Granada formulou a cuestión prejudicial en termos abstractos, para calquera tipo de contratos e sen mencionar sequera a cláusula chán. Eran moitos os posibles enfoques que a redacción das tres cuestiones prexudiciales permitían, e poderían mesmo ser máis, de acumularse as outras cuestións prexudiciales xa expostas.

Porque por exemplo, a cuestión prejudicial do Xulgado de Granada circunscribíase ao caso de accións individuais, e o TXUE decidiu en termos tan amplos que abarca mesmo o caso de accións colectivas; podendo o TXUE cinguirse ao caso da acción individual, non o fixo. Eliminouse pois toda controversia; sexa acción individudal ou do tipo que sexa, non é posible que se limiten os efectos restitutorios completos.

Non esquezamos que isto é unha cuestión controvertida e que a sentenza do Tribunal Supremo do 25 de maio de 2015, ligazón aquí, contén un voto particular dos maxistrados Sres. Orduña e Ou?Callaghan sobre a extensión da limitación á restitución a casos distintos da acción de cesación que deu lugar á sentenza do 9 de maio de 2013.

E de todos os posibles enfoques, o TXUE escolleu o que resolve defitivamente a cuestión  en todo tipo de materias de Dereito do Consumo e que dificilmente permitirá ulteriores matizacións.

Ler máis sobre o artigo aquí

Empregados/as de Segur Ibérica protestan na estación de tren de Guixar para esixir o pago das débedas

2016-12-22-protestaimpagosseguribericaguixarvigo00-758x426

Un grupo de empregados/as e delegados/as sindicais da CIG na empresa Segur Ibérica desenvolveron onte unha nova concentración para reclamar o pago dos salarios, das pagas extras e das liquidacións pendentes e para rexeitar o ERE. Nesta ocasión trasladaron as súas protestas até a estación de tren de Guixar, en Vigo, xa que o Adif é un dos clientes da compañía de seguridade.

Os afectados/as, convocados/as pola CIG-Servizos, mantivéronse por espazo dunha hora ás portas da estación de ferrocarril, onde despregaron unha faixa reclamando o pago das débedas e rexeitando o ERE presentado pola empresa. Dende a central explican que no día de onte tivo lugar unha nova xuntanza coa dirección, que decidiu ampliar o período de consultas do ERE até o vindeiro día 28, cando terá lugar outra nova reunión entre as partes.

Segundo as cifras que manexan os sindicatos, o ERE afectará a un total de 321 traballadores/as no conxunto de Estado, dos que 156 son de estrutura e 165 vixilantes. Deste xeito, a compañía pasará de ter un cadro de persoal de 4562 persoas cando comezou o ERE a 3500.

Solidariedade do persoal do Adif e de Renfe

Por outra banda, os comités de empresa do Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (Adif) e de Renfe en Pontevedra emitiron un comunicado solidarizándose co cadro de persoal de Segur Ibérica, ao tempo que lle esixen á compañía que “respecte os seus traballadores/as”, regularice o pago das nóminas e abone puntualmente os salarios.

Ademais, lémbranlle ao Adif que unha sociedade pública non pode manter a licitación dun servizo con empresas que incumplen sistematicamente a lexislación en materia de dereitos laborais. “Sabendo que está aberto o proceso para unha nova licitación en 2017, instamos a tomar as medidas legais oportunas contra a adxudicataria do servizo de seguridade esixíndolle que cumpra os compromisos cos empregados/as, respecte o convenio colectivo e regularice a situación de impago de salarios”.

Finalmente, reclámanlle ao Adif que no caso de que Segur Ibérica non atenda estas demandas estude deixar de abonar a prestación do servizo e que proceda incluso a rescindir o contrato de xeito inmediato.

Ferroatlántica continúa a campaña de mentiras para ocultar o seu “Plan de Reconversión”

imaxe-758x426

A reunión coa dirección de Ferroatlántica celebrada no día de mercores, 21 de decembro, confirmou o que dende este Comité levan semanas denunciando: que o plan da empresa leva á perda de emprego, ao desmantelamento e ao peche progresivo das fábricas de Cee e Dumbría. Un obxectivo que non ocultan nin a ofensiva mediática nin a chantaxe social que a empresa está a levar a cabo.

A empresa ten unha concesión, non a propiedade sobre os ríos

Unha vez máis, dende o Comité denuncian que o plan industrial anunciado por Ferroatlántica non pode vincularse en ningún caso á venda dun dos seus principais activos: as centrais hidroeléctricas.

Do mesmo xeito que non se pode segregar o futuro das fábricas de Cee e Dumbría da actividade de produción eléctrica, xa que a única garantía de emprego é a que vén determinada nas concesións das centrais hidroeléctricas en relación á viabilidade das ferroaleacións.

Esta vinculación está establecida na concesión administrativa para a explotación dos recursos hidráulicos, que Ferroaltántica pretende saltar, buscando negociar un plan industrial que é ilegal.

Cabe recordar que a empresa só ten unha concesión, non ten unha propiedade sobre os ríos e os seus aproveitamentos, que están suxeitos ao interese público.

“Relevo ordenado da xubilación”

A este respecto, o Comité denuncia a intoxicación da empresa cando ofrece incorporar traballadores/as novos/as ás fábricas a través da implantación dunha FP Dual. A dirección “xoga ao despiste mesturando os contratos relevos coa incorporación de persoal en prácticas, dúas modalidades laborais que non gardan ningún tipo de relación.

A dirección xoga ao despiste mesturando os contratos relevos coa incorporación de alumnado en prácticas

En primeiro lugar, aclaran que a empresa fala dun “relevo ordenado nos procesos de xubilación” ofrecendo datos falsos. “Eses 34 traballadores/as de máis de 61 anos susceptíbeis de seren “relevados” na práctica xa están prexubilados, con un contrato de relevo e co relevista traballando”.

Ademais non existe en FP a rama siderometalúrxica, é á Xunta de Galiza a quen toca regular o sistema educativo e, en todo caso, tería que ser un instituto da comarca que  imparta algún ciclo relacionado coa actividade desenvolvida nas fábricas, quen solicitara a FP-Dual e logo, a través do convenio de colaboración do que fala Ferroatlántica, enviara ao seu alumnado a facer as prácticas a Cee ou Dumbría.

Por outro lado, o Comité lembra que xa existe unha bolsa de traballo de máis de cen traballadores cualificados que cobren vacacións, baixas etc…, “o que garante o relevo xeracional”.

“En calquera caso estamos a falar de alumnado en prácticas cunha relación laboral precaria e de carácter formativo, pero non dun traballador ou traballadora contratado/a para relevar a outra persoa. En cambio, este sistema facilitaríalle a Ferroatlántica man de obra barata coa que substituír emprego estábel e de calidade e avanzar no desmantelamento das fábricas. Atopámonos diante dunha mentira máis por parte da dirección”, alerta o Comité.

As centrais reportan millonarios beneficios que non son reinvestidos na comarca

Doutra banda, Pedro Larrea, no vixésimo intento de convencer a opinión pública, cualifica as centrais hidroeléctricas de “actividade non estratéxica”, condición que si lle outorga á publicitada planta de carbón vexetal.

A explotación dos recursos hidráulicos reporta de xeito anual máis de  35 millóns de euros

Ao tempo, cifra en 9 millóns de euros o custe deste proxecto (que apenas xerará 20 empregos) e asegura na prensa que se destinarán 23 millóns de euros para modernizar as fábricas da comarca (logo de 25 anos de abandono). “Entendemos que estas cantidades forman parte do paquete de inversións de 55 millóns de euros presentado ao Comité para o período 2017-2021”.

“Non deixe de ser rechamante que a empresa ligue esta inversión á venda das centrais, cando a explotación dos recursos hidráulicos lle reporta de xeito anual máis de  35 millóns de euros”, continúan. Cifra máis que suficiente para cubrir a posta en marcha da planta de carbón vexetal e as actuacións nas fábricas de Cee e Dumbría. A esta cantidade habería que sumar tamén as achegas económicas de carácter público destinadas a estes proxecto, que a empresa recoñece está a contemplar.

“En definitiva, o Grupo Villar Mir ten un plan, pero non é un plan de futuro para a comarca nin pensado nos intereses da empresa en Galiza.  Como tamén o demostran os últimos 25 anos, nos que o Grupo só se dedicou a enriquecerse a conta das centrais, mais sen reinvestir nin un só euro na  modernización e  ampliación  das capacidades produtivas das fábricas”.

O Grupo Villar Mir ten como obxectivo reducir a enorme débeda, contraída principalmente no negocio inmobiliario

O holding empresarial ten como obxectivo reducir a enorme débeda, contraída principalmente no negocio inmobiliario, e pretende atallar esta débeda desfacéndose dalgúns dos seus principais e máis rendíbeis activos: as centrais de produción hidroeléctrica.

Neste senso, non cómpre esquece que a emprese segue sen clarificar cal é a rendibilidade dos recursos naturais que explota en Galiza polas concesións hidroeléctricas e polas mineiras en Serrabal, e que están na base de proxectos como o de FerroSolar.

Un plan industrial “que non é digno de tal nome”

Por iso, dende o Comité aseguran que o plan industrial  prometido por Ferroatlántica “non é digno de tal nome”, xa que  non pode ser sobre a base de vender as centrais hidroeléctricas, que significa descapitalizar e desmantelar os activos da empresa “e na práctica facer deste plan industrial un verdadeiro plan de reconversión e desmantelamento das fábricas”.

Finalmente, a representación social entende que “os únicos Proxectos e o único Plano Industrial  que pode supor a creación de postos de traballo e o fortalecemento do tecido produtivo galego, pasa pola grandes potencialidades e rendibilidade económica que as centrais hidroeléctricas reportan  dentro do Grupo Ferroatlántica -de respectarse as concesións actuais, a non segregación das actividades- para a creación de emprego e non para a especulación económica”.

Concentración este venres

Os traballadores e traballadoras volverán concentrarse este venres, 23 de decembro, ás 18:30 horas, diante da fábrica de Brens.

Esixiron no MARCO “Garantía Constitucional” para as pensións

ilcanallarubens_modepen_concentracion-20d_2016-758x426V

Ademais de pedir unhas pensións xustas e dignas, a concentración do día de onte nas escaleiras do museo de arte contemporánea MARCO que arrinco ás pasadas as 19:30h, as consígnas lanzadas a favor de restablecer a xubilación ordinaria aos 65 anos “como primeiro paso para adiantala aos 60”.

Tamén que se pediu a recuperación do subsidio para maiores de 52 anos e unha pensión mínima de 1.080 euros mensuais que garanta unha vida digna en relación coa Carta Social Europea.

Neste sentido, o colectivo convocante desta concentración MODEPEN (Movemento Galego pola Defensa dás Pensións), colectivo de cidadáns e cidadás preocupados pola situación actual das pensións publicas, o colectivo reclamou a revalorización automática das pensións en relación ao IPC real e a recuperación económica de “todo o perdido desde 2011”. No referente ao aspecto social, os pensionistas galegos solicitan a homologación das prestacións a niveis europeos e a eliminación da dobre tributación dos diferentes tipos de pensións, tanto teóricas como de diferentes réximes.

“Reivindicamos o compromimso de levar a acbo un debate profundo a curto prazo sobre o sistema público de pensións da Seguridade Social coa participación impresincible e necesaria de todas as organizacións dos traballadores e pensionistas como paso previo a garantir o sistema público de pensións”, concluíu.

O persoal do Álvaro Cunqueiro mobilízase para que se poña fin ao caos de tráfico no hospital

ilcanallarubens_xunta-de-persoal-alvaro-cunqueiro_concentracion-20d_2016-758x426

A Xunta de Persoal do Chuvi desenvolveu onte unha concentración no interior do hospital Álvaro Cunqueiro para reclamar que se poña fin ao caos de tráfico existente na contorna do centro médico e se habiliten máis prazas de aparcamento gratuíto en superficie. Ao remate da protesta a representación dos traballadores/as rexistrou un escrito con estas demandas dirixido ao alcalde e ao conselleiro de Sanidade.

Dende a Xunta de Persoal explican que os problemas que a diario se rexistran no acceso ao hospital Álvaro Cunqueiro afectan tanto aos traballadores/as -“que teñen serios problemas para acceder aos seus postos de traballo en tempo e forma”- como ao persoal das ambulancias, “que se atopan con verdadeiros tapóns para acceder a Urxencias ou a outros servizos”.

Pero tamén se ve afectado o persoal do transporte público, urbano e interurbano, que a determinadas horas ten difícil manobrar no entorno do hospital e cumprir cos horarios programados. “Mais tamén o conxunto de usuarios/as do hospital, que teñen dificultado o acceso, tanto en transporte público como en vehículos privados”.

Segundo denuncian, esta situación obedece a unha mala planificación dende a concepción mesma do proxecto, que se centrou en dirixir o tráfico de vehículos privados ao aparcadoiro de pago, deixando nun lugar secundario o acceso peonil, o transporte público e a garantía de acceso dos profesionais e das ambulancias.

Diante disto, reclámanlle á Xunta de Galiza e ao Concello de Vigo -“cada un coas súas competencias”- que se poñan de acordo para realizar un estudo de ordenación do tráfico na contorna do hospital, tanto nos viais interiores como nos de acceso pola estrada da Venda, por Clara Campoamor ou pola VG-20.Mais sosteñen que a situación nin está resolta nin se prevé que a resolva o paso do tempo como pretenden algúns xestores. O persoal tampouco ten resolto o seu acceso e aparcamento, o trasporte público presta o servizo que se precisa, tampouco é posíbel o acceso peonil, nin se remataron os atascos a horas punta que limitan o acceso das ambulancias.

Denuncian que esta situación obedece a unha mala planificación inicial do proxecto

Lembran que mesmo antes do inicio da actividade do centro teñen reclamado a subsanación destas deficiencias, logrando 700 prazas de aparcamento gratuíto para o persoal e unha redución do 40% das tarifas das usuarios/as. “Iso si, con auténtica falta de transparencia sobre como repercuten estas reducións no que ten que pagarlle o Sergas á empresa concesionaria”, indican.

Tamén lles demandan que se tomen todas as medidas oportunas para habilitar os espazos existentes en superficie, dependentes das dúas administracións, que permitan o aparcamento regulado e ordenado de xeito gratuíto.

Vigo mostrou a súa indignación polos asasinatos de Ana e Elena

ilcanallarubens_plataforma-femista-galega_marcha-mundial-das-mulleres_concentracion-20d_2016-758x426

A concentración en Vigo arrincaba pasadas as 20 horas baixo o frío do ambiente, a medida que os minutos da concentración respirábase indignación e rabia sobre os últimos asasinatos acontecidos na Galiza, era o sentir na concentración diante do Museo de Arte Contemporánea de Vigo, un acto convocado pola Plataforma Feminista Galega, Marcha mundial das Mulleres e Rede de Mulleres Veciñais contra os Malos Tratos.

Centos de vigueses e viguesas condenaron os asasinatos machistas de Ana Enjamio na cidade e Elena Marcu en Compostela. No que vai de ano foron asasinadas 102 mulleres no estado. Na Galiza foron 6 as mulleres asasinadas, mulleres que hoxe estarían nas súas casas, nos seus traballos, coas súas familias e amizades. E non están porque foron aniquiladas polos criminais machistas, denunciaron na concentración.

Ana Enjamio e Elena Mihaela Marcus foron asasinadas polas súas ex-parellas. Foron asasinadas só por seren mulleres e tropezarem cun home machista na súa vida e a sociedade non pode nin debe consentir máis malos tratos, máis asasinatos machistas, dixeron no MARCO. Porque a humillación, os insultos, o control e a manipulación dun maltratador non deben ser toleradas, denuncian as plataformas convocantes.

O manifesto

A violencia machista é unha violación dos dereitos humanos das mulleres e a pasividade das institucións e da sociedade ante as mulleres asasinadas desesperannos… Onde está a indignación social, política e mediática?!

Seica estamos demasiado afeitos e afeitas a que un exmozo, exmarido, noivo, marido ou coñecido mate unha muller? Será que se normalizou o feminicidio? Como pode unha sociedade que se di «avanzada» pensar que é natural que os homes anden a asasinar ás mulleres?

Dende o movemento feminista denunciamos:

Que estes asasinatos teñen un nome: feminicidio e que se producen no marco desta sociedade machista e patriarcal na que as mulleres somos agredidas polo feito de o sermos.

Que a violencia contra nós vese intensificada polas medidas de recortes en políticas de igualdade do goberno misóxino do Partido Popular. Non queremos minutos de silencio, queremos recursos e medidas concretas para rematar cos asasinatos machistas!!

Denunciamos os modelos de masculinidade e feminidade hexemónicos e tradicionais que son parte da estrutura que produce a violencia machista. A educación patriarcal que adoutrina ás criaturas mediante pautas que preparan ás mulleres para sermos submisas mentres a eles se lles educa en valores de forza e dominio sobre todo o que lles rodea.

Segue a se por o foco nas vítimas e non nos culpábeis, séguesenos a obrigar ás mulleres a ter coidado co que facemos e non se lles ensina a eles a non violar, dubídase da nosa palabra aínda cando van 102 asasinadas no que vai de ano e as mulleres violadas e maltratadas medran cada día ante a mirada impasíbel do goberno e da sociedade.

Denunciamos o rol dos medios que contribúen á normalización do feminicidio. A información sobre os asasinatos machistas abordanse coma se dun accidente ou un feito casual se tratar e a situación é tan surrealista que segundo a maioría dos medios as mulleres aparecemos mortas. Pois non, señores e señoras da prensa, non aparecemos mortas como se dun andazo de gripe se tratar, somos asasinadas: a-sa-si-na-das! Cumpran dunha vez cos protocolos que teñen asinado sobre o tratamento da violencia machista.

O movemento feminista galego sae hoxe máis unha vez á rúa para berrar que estamos desesperadas, cansas, indignadas, fartas… de sermos agredidas, violadas, asasinadas e un día destes a nosa rabia será imparábel!!

Porque as mulleres non somos cidadás de segunda. É tempo de organizarmos a resistencia feminista, tomemos as rúas e paremos o terrorismo machista. Adiante a loita feminista!! Se tocan a unha, respostamos todas!!

En Compostela

En Santiago a concentración foi na praza do 8 de marzo, un lugar emblemático que lembra o Día Internacional da Muller. Como ocorrera en Vigo, aquí preto dun milleiro de persoas acudiron a mostrar a súa repulsa por estes crimes machistas. Tras gardar uns minutos de silencio, cortaron a rúa na Porta do Camiño e dirixíronse en manifestación cara á praza de Cervantes.

Empregados/as de Segur Ibérica levan a súa loita polo cobro de salarios aos centros de traballo de Vigo

ilcanallarubens_empregadosas-de-segur-iberica_alvaro-cunqueiro_concentracion-20d_2016-758x426

Un grupo de traballadores/as e delegados/a sindicais da CIG en Segur Ibérica desenvolveron no día de onte unha concentración na entrada principal do hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo para reclamarlle á empresa o pago dos salarios, das pagas extras e das liquidacións pendentes. Para este xoves teñen prevista unha nova mobilización, esta vez ás portas da estación de tren de Adif en Guixar.

Dende a federación de Servizos da CIG adiantaran hai pouco máis dunha semana que convocarían mobilizacións en Vigo no caso de que Segur Ibérica, que presentou concurso voluntario de acredores, non liquidase as débedas pendentes co seu cadro de persoal. Deste xeito, hoxe levaron a cabo a primeira das protestas, que consistiu nunha concentración na entrada principal do hospital Álvaro Cunqueiro, xa que a empresa ten a concesión do servizo de vixilancia do Chuvi.

O grupo de traballadores/as e delegados/as sindicais da CIG despregaron unha faixa reclamando o pago dos salarios e berraron consignas instando a Segur Ibérica a abonar as débedas pendentes. Aproveitaron a protesta para repartir folletos informativos nos que se explica o conflito laboral que manteñen dende hai varios meses e que está a afectar a persoal doutras zonas do país.

Para este xoves día 22 teñen convocada unha nova protesta, esta vez ás portas da estación de ferrocarril de Adif -que tamén é cliente de Segur Ibérica- en Guixar a partir das 11.00 horas.

Nova protesta de ex traballadoras/es de GEA para reclamar o pago dos terreos da fábrica

ilcanallarubens_protesta-de-ex-traballadorases-de-gea_concentracion-20d_2016-758x426

Ex traballadoras/es do Grupo de Empresas Álvarez (GEA) desenvolveron na mañá de onte unha nova protesta, esta vez xunto á farola de Urzaiz en Vigo, para reclamar o pago dos terreos que ocupaba a fábrica.

Segundo os cálculos da CIG, a inmobiliaria Subel, propietaria dos terreros, aínda ten pendente de pagar uns dous millóns de euros a un colectivo formado por máis de 200 persoas. Unha cantidade, apunta o secretario comarcal da CIG de Pontevedra, Marcos Conde, que a inmobiliaria pode afrontar “sen problemas”.

Un conflito que se prolonga dende hai 15 anos

Hai que lembrar que Inversiones Subel adquiriu, hai xa máis de unha década, a parte dos terreos que ocupaban as instalacións de GEA en Cabral e Coruxo (Vigo). Estas parcelas correspóndense co 25% dos terreos que lle tocou xestionar á CIG logo de que o Grupo de Empresas Álvarez péchase no ano 2001, sen pagar os salarios e as  indemnizacións ao seu persoal.

Para facer fronte ás débedas, o patrimonio de Álvarez foi embargado e adquirido en poxa xudicial polo colectivo de traballadores/as (arredor dunhas 1.000 persoas). Neste proceso, á CIG tocoulle xestionar os terreos que ocupaba GEA en Cabral e Coruxo, que foron vendidos en exclusiva a Inversiones Subel.

Naquel momento, Subel pagou unha parte do valor industrial, pero ás afectadas/os aínda lles resta por percibir a diferenza até o valor total que adquiriron os terreos unha vez recualificados como urbanos, tal e como se pactara entre ambas partes.

Porén, á lentitude do proceso, sumouse o conflito aberto entre Subel e o Concello de Vigo pola recualificación dos terreos, xa que a inmobiliaria consideraba que o estabelecido no PXOM (agora derogado) minguaba a súa marxe de beneficios, iniciando un periplo xudicial que chegou mesmo ao Tribunal Supremo.

“Esta non é unha empresa pobre”

“Na práctica, o que pasou foi que cando chegou o momento de pagar non o fixeron, obrigándonos a ir a unha demanda civil, que aínda dilatará máis a resolución do conflito. O resultado final é que a este colectivo de traballadoras/es, Inversiones Subel aínda lle debe pola compra dos terreos máis de 2 millóns de euros”, subliñaba Conde. “Por iso volvemos hoxe aquí a reclamar que paguen. E sabemos que esta non é unha casa pobre, non pagan porque non queren”, denunciou.

Neste senso, o Secretario Comarcal da CIG de Pontevedra aclarou que, de media, cada traballador/a ten pendente de recibir uns 30.000 ou 40.000 euros, xa que da débeda contraída por GEA só percibiron as cantidades do FOGASA.

A este respecto, o responsábel sindical explicou que a maioría das persoas afectadas son mulleres que pasaron máis de 30 anos nas empresas de Álvarez, nas plantas da Pontesa (Pontesampaio-Arcade), Royal China ou Santa Clara en Cabral, e que agora se atopan nunha situación complicada, xa que moitas delas tivéronse que acoller a unha prexubilación, cobrando as tres cuartas partes do salario mínimo até cumprir os 65 anos, momento no que –de non atopar antes outro traballo- accederán a unha pensión de mínimos.

A Plataforma SOS Sanidade Pública Compostela, desmente o SERGAS, no caso relativo as agullas de inxección de insulina para persoas diabéticas

informe_sin_nome_da_paciente_das_agullas-758x426

A Plataforma SOS Sanidade Pública de Compostela, vén de manifestar o seu profundo malestar polo contido da nota emitida pola consellaría de Sanidade, na que se afirma que “se utilizaron probas falsas” no proceso xudicial da causa sobre o procedemento da contratación de subministro de agullas de insulina, cando no Auto Xudicial non se fai mención algunha a unha cuestión semellante. (Pódese ver o informe do Médico de Cabeceira da paciente afectada da radiografía que pon en cuestión o SERGAS, así como a sentencia na sua totalidade , para ver as mentiras da consellaría).

O Auto emitido polo Xulgado de Instrución nº 1 de Compostela, comunica o acordo de sobresemento provisorio e arquivamento da causa, toda vez que o SERGAS toma en consideración “as múltiples reclamacións relativas aos graves efectos secundarios que, segundo as e os doentes, provoca a utilización das agullas da marca INSUPEN” e tendo iso en conta, toma a decisión de “convocar un novo procedemento de contratación para a subministración sucesiva das agullas de inxección de insulina”.

No auto, recóllese tamén que o SERGAS constituíu, a raíz das denuncias, un grupo técnico de traballo, e que nos criterios de selección da adxudicataria, outorgaráselle un maior peso á proba do produto por parte das e dos doentes, até 36 puntos.

Xunto a isto, a administración incluirá no grupo que vai efectuar a avaliación do produto, ademais de a profesionais sanitarios, a 100 doentes diabéticos e diabeticas captados nos centros de saúde, nas consultas de diabetoloxía, persoal do SERGAS insulinodependentes e doentes diabétic@s captados a través da asociación de diabéticos e diaveticas.

A Plataforma SOS Sanidade Pública de Compostela, entende, diante disto, que o SERGAS recoñece a veracidade da denuncia presentada e manifesta a súa satisfacción, porque se muden os criterios de selección das adxudicatarias destes productos, atendendo aos efectos secundarios dos mesmos e non só a criterios económicos.

Por iso, non entendemos dende a Plataforma SOS de Compostela, que o SERGAS teña que recorrer “á mentira institucional” poñendo en cuestión as probas presentadas (máis de 400 denuncias, xunto ca radiografía) logo de recoñecer implícitamente a súa veracidade, até o punto de abrir un novo concurso e mesmo mudar os criterios de selección.