Archivos por Etiqueta: Barrios

Cando un barrio de Vigo fixo posible o primeiro peche dunha sala de xogos preto dun instituto

 
A edición local de La Voz de Galicia do 20 de marzo de 1999 recolle o primeiro peche dunha sala de xogos próxima a un centro escolar grazas á presión veciñal. O local estaba na rúa Torrecedeira e as denuncias foron decisivas. O establecemento recibiu a orde de suspensión de actividades recreativas e de xogo por carecer de licenza. «Se se aplicase a normativa vixente para a instalación de novas salas de xogos aos locais dedicados a esta actividade abertos actualmente en Vigo a metade deles terían que pechar. O regulamento da Consellería de Xustiza, publicado no BOE do 3 de abril de 1998, especifica que en ningún caso autorizarase a apertura dun salón a unha distancia inferior a 150 metros dun centro escolar. Coa lei na man, pais de alumnos e veciños do Instituto Politécnico han conseguido clausurar un local próximo. As denuncias máis frecuentes son o ambiente enrarecido e o temor a que os menores se afeccionen ao xogo», conta.
 
Quizais os barrios de Vigo terían que volver outra vez á rúa para pechar as casas de apostas que proliferan nos barrios obreiros da cidade.

Desde que en 2011 autorizouse o xogo online, o gasto en xogos e apostas na internet e o número de usuarios non deixou de crecer. Segundo a Dirección Xeral de Ordenación do Xogo, entre 2012 e 2017, o gasto en apostas multiplicouse por 5, pasando de 1.380 a 7.538 millóns de euros. Tamén o número de páxinas de xogo online aumentou en pouco tempo, do mesmo xeito que os salóns de xogo.

Con respecto á publicidade, segundo datos da consultora Infoadex, en 2017 emitíronse 69.739 anuncios en televisión e rexistráronse máis de 2 millóns e medio de impresións publicitarias na internet sobre casas de apostas e casinos online. En 2018, esta cifra aumentou a 137.285 anuncios no caso da televisión e a máis de 14 millóns no caso das impresións publicitarias na internet.

Para OCU, o bombardeo de publicidade de apostas deportivas e xogos de azar ao que estamos sometidos fai que os consumidores en xeral e os máis vulnerables en particular (novos e persoas con adicción ao xogo ou outras adiccións), estean especialmente desprotexidos.

OCU cre ademais que a combinación da publicidade (presente de maneira masiva en todos os soportes, incluíndo plataformas moi utilizadas polos adolescentes, como Youtube ou webs deportivas) e de que os mozos teñan a posibilidade de xogar ao seu alcance, fan que estes sentan máis atraídos cara ao xogo, algo especialmente perigoso entre os menores, xa que iniciarse pronto nas apostas aumenta o risco de desenvolver este tipo de adicción.

A Organización de Consumidores e Usuarios xa denunciou a facilidade de acceso dos menores aos locais de xogos e apostas o pasado mes de decembro, cando realizou un estudo no que dous adolescentes (un deles menor de idade) visitaron 36 locais de seis cidades españolas e comprobaron que os menores puideron acceder sen ningún impedimento a 15 deles e mesmo puideron apostar en seis.

OCU critica ademais a participación de personaxes famosos e ídolos deportivos neste tipo de publicidade e solicítalles que abandonen esta actividade, polo ben da sociedade e especialmente, dos mozos. Pero non só eles, tamén os propios clubs de fútbol son patrocinados por estas casas de apostas, como ocorre no caso do Real Madrid e Codere. Por iso, a Organización xa se puxo en contacto coa liga, a Federación Española de Fútbol e os clubs deportivos de fútbol de primeira división para trasladarlles as súas peticións.

Case unha década de abandono do Sanatorio “O Magnolio” coñecido como “Santa Cristina”, a súa historia

Historia do Sanatorio “O Magnolio”

Nunha das illas urbanas que hai no barrio vigués de O Calvario atópase o Sanitario Privado “O Magnolio”, situado na rúa Sagunto tamén coñecido como Santa Cristina.

“Este Sanatorio pertenceu aos Doutores Amoedo e Corbal”. O autor do deseño do proxecto foi un gran mestre da época, PACEWICZ da escola parisiense que na Exposición Universal de París, contactou con D. Paulino Yáñez importador de madeiras exóticas, que tiña almacén no Arenal á beira do Callexón do Chinito, e por este motivo viño a Vigo o aresta e aquí realizou gran parte dos mellores edificios que hoxe podemos admirar nesta cidade, tales como a Casa de Yáñez, El Moderno, Grupo de casas de Urzáiz,  Banco Español de Crédito, etc…

O edificio foi proxectado por Pacewicz no ano 1918 para residencia de D. Manuel Montes, natural de Riomao (Lavadores), coñecido na zona por O Mogino que fixo fortuna en América (Chile), onde marchou de mozo e ao regreso encargou a obra, que foi construída en canto á súa mampostería por Reboreda, canteiro que vivía na rúa Numancia e o resto polos albaneis irmáns Galegos “Os Coxos”.

Descoñécese a data, quizá ao pouco de ser construído, en que pasou a ser propiedade dos doutores Corbal e Amoedo, que o dedicaron a Sanatorio cirúrxico.

O edificio ten relevo nas súas fachadas, os seus balcóns e frontispicio de clara influencia parisiense, escola da que procedía o artista. Ten catro plantas, a baixa lixeiramente enterrada, principal ou primeira, segunda e ático superior central retranqueado. O seu destino segue sendo sanatorio cirúrxico, e o seu estado actual- con excepción do seu interior que se atopa remazado- é lastimoso xa que se cambiou a súa carpintería de madeira orixinal, por unha pouco agraciada de aluminio, e pintáronse as súas fachadas sen gusto algún, mesmo embadurnando de pintura o azulexo do frontispicio da fachada frontal.

O peche do Sanatorio

A clínica privada pechou por que se someteu a Lei Concursal no 2009, con data 19 de maio, o Boletín Oficial do Estado publicou que a sociedade limitada “O Magnolio” está sometida á lei concursal e nomea como administrador ao letrado Enrique Fonterigo.

A quebra do centro pillou aos 45 traballadores por sorpresa, 45 traballadores á rúa, o último paciente foi Miguel Pazó Figueroa, un mozo de 29 anos tetrapléxico por mor dun atropelo, este paciente tívose que desprazar fóra de Vigo concretamente a Pontevedra o curioso deste paciente esque a dirección deste sanitario comunícolle aos familiares do peche do centro a poucos días do peche.

“O Magnolio” foi unha das poucas clínicas de Vigo que non estivo sometida a ningún concerto público, tras décadas de funcionamento. Especializada en accidentes e traumatoloxía, derivada das mutuas aseguradoras, ten un centro de fisioterapia anexo. Con todo, realiza outras intervencións como cirurxías privadas.

Algunhas aseguradoras como Adeslas, que si aparecia nos datos da web por aquel entón, desvincúlanse do seu concerto coa clínica.

Persoal sanitario de Vigo por aquel enton aseguraban que tiña moitos concertos con compañías de seguros e dedicábase aos accidentes de tráfico.

Un dato interesante

O propio Plan do calvario afecta a este edificio, para construción en parte dunha praza ou centro cívico do Barrio, cando se decida no seu día polos seus propietarios, se é que non queren protexelo e conservalo”.

Sen dúbida hoxe o edificio con fisuras nas súas fachadas, fan que o seu interese decaese despois desta e outras reformas que alteraron as súas balaustradas exteriores e planta superior nas fachadas Norte e Sur, os que lle fixo perder o seu trazado equilibrado e sentido estético de conxunto.

Un recado

Pediríalle ao Concello de Vigo que comprase o inmoble e dedicáseo ao que a veciñanza pide, pide un centro cívico cunha zona de esparexemento que tanto carece o barrio.

Fotos

A ubicación

A entrada principal

Fachada principal

Fachada principal

Fachada principal

Zona privada aparcamento

Vista desde un costado Sanatorio “O Magnolio” coñecido como “Santa Cristina”

Vista desde un costado Sanatorio “O Magnolio” coñecido como “Santa Cristina”

Barrio do Cura: cronoloxía da especulación en pleno corazón de Vigo

O pasado mércores 19 Vigo levantábase cunha sorpresa, o proxecto do Barrio do Cura resucitava ao acordar Concello e unha promotora retomar o plan de 2014.

Este humilde blogue publicara diferentes entradas ao respecto do Barrio do Cura.

1º Entrada: 30 novembro, 2011 » Barrio do Cura flashback.

2º Entrada: 28 setembro, 2013 » O Barrio do Cura.

3º Entrada: 28 xuño, 2014 » O concello de Vigo e o sua socia chamada Xentrificacion, a mostra o Barrio do Cura.

4º Entrada: 24 xulio, 2015 » Testemuño dun Vigues que reside nun inmoble en ruínas.

5º Entrada: 28 xuño, 2016 » Vigo flashback: Presentación do proxecto Barrio do Cura.

6º Entrada: 20 xuño, 2018 » O real Barrio do Cura e a sua situación.

Pois ben imos ir ao gran despois desa sorpresa, este proxecto está a piques de volver á vida despois de alcanzarse un acordo entre Concello e o fonod Autonomy Global Opportunities para reactivar un proxecto de recuperación que leva máis dunha década tratando de poñerse en marcha.

Segundo informo Carlos Prego en FdV o convenio recollerá as obrigacións de ambas as partes na recuperación do Barrio do Cura e en Urbanismo farase unha modificación puntual do PXOM de 1993 para adaptalo á lei. O trámite desta nova etapa da actuación urbanística levará un ano e a execución, catro. Un lustro que se se suma a unha historia que arrincou na principios do século XXI:

2004 » Os primeiros pasos do proxecto. En 2004, fai xa case unha década e media, Karpin lanza un ambicioso proxecto para recuperar o Barrio do Cura tras comprar a maior parte das parcelas. O investimento estimado que se facilita entón ascende a 130 millóns. Valery asóciase con Míchel Salgado e José Crespo.

2007 » Diferenzas sobre a vivenda protexida. O proxecto queda en suspenso tres anos despois de lanzarse, a finais de 2007, debido a diferenzas entre o promotor e o Concello sobre a porcentaxe de vivenda protexida. O Concello a fixa nun 29%, mentres Karpin afirma que con ese dato a operación non é viable.

2010 » Reactivación do plan con novo financiamento. O promotor logra novo financiamento co BBVA e o Santander. A firma chega mesmo a presentar o seu proxecto en sociedade na sede do Círculo Financeiro de Vigo. O desenvolvemento do Barrio do Cura volve atrasarse con todo debido a diferenzas en Patrimonio.

2012 » Acordo municipal e poxas en cernes. O Concello e o promotor da actuación asinan un protocolo para desbloquear o proxecto e elabórase un plan especial. A principios de 2013 con todo os bancos estiveron a piques de executar varias veces poxas xudiciais de bens que botarían por terra a actuación.

2014 » Novo investimento para relanzar o proxecto. Grazas a intensas negociacións, a empresa consegue aprazar as poxas. Karpin presenta un novo investidor ruso interesado en entrar na operación. A aprobación do plan preséntase entón como o paso necesario para salvar o proxecto urbanístico.

2015 » Anulación do Plan Xeral de 2008. A finais de 2015 o Tribunal Supremo estima un recurso presentado pola asociación Alternativa Veciñal contra a formulación urbanística, en vigor desde 2008, e anula o Plan Xeral de Ordenación Municipal dese ano. Retómase o PXOM de 1993.

2016 » O Superior anula o PERI do barrio. A principios de febreiro de 2016 transcende a decisión do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia de anular o Plan Especial de Reforma Interior (PERI) de Barrio do Cura ao excluír unha parcela da Casa da Caridade de Vigo Hogar San José.

Agora aten cabos vostedes e miraran e respiraran a esencia da Xentrificación.

 

 

 

O real Barrio do Cura e a sua situación

O grave abandono e detorio no que ten a propiedade ao Barrio do Cura. Este abandono crónico conlevou que, durante os temporais do outono de 2014, o esboraemento de boa parte dos perpiaños dunha das súas partes máis belas, valiosas e recoñecidas: o conxunto de vivendas populares dos números 10,11,12 e 13.

O estado xeral do conxunto, recoñecido como Ben de Interese Cultural de Galicia no 2006, é lamentable, unha vergoña para a nosa cidade, que demostra cales son auténticos intereses do poder político e económico da nosa sociedade.

Dende que a especulación urbanística forzou o despoboamento e abandono deste Barrio e outras zonas incluidas no ” Ámbito de Planeamento Remitido A-4-01″ (cousa odiosa en si mesma) non se teñen feito ningún traballo de consolidación e mantemento destes bens que son patrimonio de todas as galegas.

De tal xeito que todos temos que lamentar o dano (quizais non irreparable, pero si moi custoso e desvirtuador) deste tipico, e ao mesmo tempo senlleiro, conxunto do s XIX que consistia de casas populares que contan cuns interesantes espazos comúns (soportais-pasarela, praziña e lavadoiro).

É evidente que a propiedade (actualmente Valery Karpin & asociados) está a infrixir gravemente a Lei Patrimonio cultural da Comunidade Autónoma de Galicia (en concreto o artigo 91 c) da Lei 8/1995, de 30 de outubre).

Ademáis, a día de hoxe, tampouco se fixeron ningún traballo de reparación dos danos ou sequera consolidación dos perpiaños que está arredor do derrube, co que é posible que se volten a reproducir feitos semellantes.

Fotos Rubens Rocha [IlCanallaRubens]
Texto a cova dos ratos.

PD. As autoridades deberían actuar e sancionar aos responsables COUSA QUE NON O FARÁN XA QUE SON AS SUAS AMIZADES!

Festas na noite de San Xoan 2018 nos barrios de Vigo

San Xoán en Vigo é unha experiencia máxica. A tradición de celebrar a noite máis curta do ano remóntase a épocas moi anteriores ao cristianismo, coa celebración do solsticio de verán, na noite do 23 ao 24 de xuño. Os nosos antepasados temían que o sol non volvese ao seu total esplendor. Por esta razón, iniciaban ritos de fogo purificadores ao atardecer, para simbolizar o poder do sol e axudarlle a renovar a súa enerxía.

Vigo celebra San Xoán con entusiasmo, en torno ás fogueiras e realizando todo tipo de ritos tradicionais, nunha noite na que non se dorme e na que se di que se abren as portas a outros mundos. O prato típico da noite de San Xoán son as sardiñas asadas, non deixes de probalas.

Pasada esta noite, nada como vivir un amencer máxico nas Illas Cíes. Co gran sol nacente do solsticio, o ceo e a Ría fundiranse nunha fogueira de luz multicolor que recordar para sempre.

Recomendacións

A tradición manda saltar 9 veces o lume para estar protexido dos malos espíritos, e recóllense plantas aromáticas (herbas de San Xoán), que se deixan en auga toda a noite para lavarnos a cara a mañá seguinte e ter boa saúde o resto do ano.

Cartaces ofeciais do San Xoan 2018 nos barrios de Vigo (Recopilación o 19 de Xuño de 2018)

Bouzas

Berbes

O Freixo Valladares

Garcia Pincher Toysrus

Navia

A Salgueira

Santa Rita

Centro Cultural Valladares

Asociación Veciñal, Cultural, Deportiva de Cabral

Teis

Balaidos – Val do Fragoso

Anpa Balaidos Vigo

Asociación Veciñal San Xurxo de Saiáns

O Pirata Olmos O Pirata

Invasive Samil

Camaleon Samil

Palmera Playa Samil

Casco Vello Alto

 

ை Vigo flashback: Presentación do proxecto Barrio do Cura

O 9 de marzo de 2010 dicíase que: Despois de alcanzar un acordo para o financiamento e o apoio do goberno local onte presentou no Club Financeiro o proxecto de de o Barrio do Cura. O resultado deste proxecto, deseñado polo arquitecto Alfonso Penela e xestionado por Valery Karpin S. L., será a construccion de 320 vivendas (o 35% en regimen de vivenda protexida), un hotel, un centro de negocios e zonas comerciais. Ademais prolongarase cale Conde de Torrecedeira ata o Paseo de Alfonso.

O 2 de xuño de 2014 dicíase que: O pleno da Corporación Municipal de Vigo aprobou este luns, co voto de todos os concelleiros, o Plan Especial de Reforma Interior ( PERI) do Barrio do Cura, o que dá vía libre á iniciativa privada (dirixida polo exfutbolista Valery Karpin) para o desenvolvemento deste ámbito, tras máis de 10 anos de trámites e informes.

As obras iniciaranse coa demolición este verán do asilo de Paseo de Alfonso, e as obras empezarán na primavera de 2011, comezando por un edificio en Torrecedeira, no que se reacollerán as 40 familias do barrio. O investimento previsto é ao redor de 100 millóns de euros financiados polo Banco de Santander e o BBVA, e a superficie para rehabilitar alcanza os 23.000 metros cadrados.

A tenente de alcalde e concelleiro de Urbanismo, Carmela Silva, defendeu a proposta do goberno, e lembrou que ese ámbito dispoñerá de 5.000 metros cadrados de zonas verdes e espazos libres, máis de 300 vivendas (un 29 por cento delas protexidas), novos viarios e zonas peonís.

Así mesmo, o proxecto, que conta con todos os informes favorables, prevé conservar a fachada neogótica do antigo asilo, manterase a gardería municipal e construiranse un edificio para dotación sociocultural, e un aparcadoiro de 300 prazas. A estas actuacións súmanse outras como a instalación de ascensores e escaleiras mecánicas para comunicar as partes altas e baixa do Casco Vello.

Carmela Silva subliñou que ese desenvolvemento urbanístico supoñerá a rehabilitación integral «dunha zona estratéxica» de Vigo e unha «peza fundamental» no futuro urbanístico da cidade.

Pola súa banda, o portavoz do grupo municipal do PP, José Manuel Figueroa, limitouse a sinalar que o seu grupo sempre apoiou o desenvolvemento do Barrio do Cura, e a subliñar a importancia de que todos os partidos apoien o PERI porque «é un proxecto de cidade».

Protestas

As protestas dun grupo de persoas, que coreaban consignas contra a aprobación do PERI do Barrio do Cura, obrigaron a suspender momentaneamente a sesión plenaria. Os berros comezaron cando a concelleira de Urbanismo e tenente de alcalde, Carmela Silva, iniciaba a súa exposición para defender a proposta de aprobación definitiva do PERI.

Nese momento, varios dos asistentes á sesión comezaron a corear consignas como «ou Barrio do Cura non véndese», « non á especulación» ou «ou barrio é noso, e non deses mafiosos», en alusión á iniciativa privada, que promoverá o desenvolvemento urbanístico dese ámbito.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

O concello de Vigo e o sua socia chamada Xentrificacion, a mostra o Barrio do Cura

 

“Paseando polo camiño da Barroca dende a Ribeira do Berbés, paro a beber na fonte do mesmo nome. Quero probar a súa auga porque din que é máxica e parece que é certo pois cando remato de beber e empezo a camiñar cara á porta da muralla da Falperra doume conta de que a cada paso que ando van pasando os anos rapidamente, como se fora un meigallo.
Ó chegar vexo unha nova Fonte na Falperra e todo está cambiado ó meu redor, por todos lados parecen querer empezar formarse construccións horribles que tapan o ceo e as vistas cos seus grises, así que decido coller o camiño que vai directamente dende a Falperra ata a igrexa de San Francisco, para rezar e quitarme este meigallo que parece obra do demo. Sigo por este camiño que para min é tan coñecido ou máis que o camiño da Barroca e deixo á dereita un grande asilo de anciáns, baixo as escadas do que parece ser o Barrio do Cura, paso entre preciosas casas baixas de Pedra, escada tras escada, e continúo logo o camiño comunal que segue perfectamente marcado polo medio das leiras dos curas, saíndo directamente a Santa Marta. Ó chegar alí miro atrás e o camiño desaparece xunto coas leiras e hai monstruos que ruxen guiados por homes, levantando o que parece ser o pai de todas as edificacións horribles que vira antes, coido que estou a ver ó demo. Comezo a rezar e, sen querer, no meu subconsciente lembro as historias que contaba a miña avoa sobre a Ermida e que pasaron de xeración en xeración e doume conta de que o tempo volve empezar ir para atrás ó facer iso; e canto máis tempo recordo as historias, máis para atrás volvo no tempo. Así que vou seguir recordando a historia para volver ó meu tempo e á miña historia.”

Todos sabemos do mamotreto elitista de casas con vistas ao mar para ricos, estilo Marbella e do outro típico e vulgar centro comercial máis ou comecartos xigante que nos queren impoñer, no Centro Histórico de Vigo, o alcalde Abel Caballero e o exfutbolista do Celta, e agora home de palla da especulación inmobiliaria de luxo, Karpin.

Pois ben, este é o relato dos aniquiladores que queren matar esta historia, a historia de Vigo, a nosa historia e a nosa identidade e para que?, pois para encherse os seus petos:

En 1572 é doada polos monxes Bernardos ou Cistercienses de Melón aos Franciscanos a Ermida de Santa Marta, chamada polo menos ata 1411 Ermida de Santa Eugenia e é tan antiga que se remonta como mínimo ao século XI, onde aparece por primeira vez na historia escrita. Ademais da Ermida, dóanlles as viñas, ata seis cavaduras e as terras anexas próximas para levantar o convento e facer hortas. Todo isto concédeselles de forma graciosa aos franciscanos, casando a viña e as terras coa Ermida, para que a seu goze e as súas rendas sexan entregadas aos pobres. Si, aos pobres.

Non é irónico que agora boten por centos de pobres á rúa?

Nunha época na que en Vigo a maioría somos pobres, lexitimamente o pobo reclama a terra que antes xa lle foi dada e, por tanto, é súa e non desexa que se lucre unha minoría rica, como outrora. O pobo reclama que todo ese espazo sexa público e sexa para o goce colectivo.

O terreo, agora chamado “Horta do Berbés”, foi e é xestionado por numerosos colectivos e asociacións da cidade, ademais de por quen queira, mediante unha asemblea aberta e xa se está traballando, desde hai anos, como unha gran Horta Comunitaria Okupada Autoxestionada (a primeira de Vigo na que calquera pode participar sen ningún requisito previo e da que o propio alcalde Abel Caballero tomou bo exemplo para crear as súas burocráticas “hortas urbanas” prefabricadas no resto da cidade).

No edificio (antigo asilo dos anciáns desamparados, aos que os avariciosos curas e monxas roubaban todos os seus bens en vida e en testamento con enganos) agora viven centos de persoas que non teñen onde ir, xa que o último gran albergue feito polo concello é de xoguete e non ten capacidade para case ninguén, por non falar dos seus días de máxima permanencia ou tempos rotativos e outros requisitos tan pouco éticos para persoas que necesitan unha vivenda e estabilidade real para saír da marxinación. Así que o máis recomendable e xusto é facer deste lugar un bo Hospital no centro da cidade, cun albergue no seu interior e unha zona de vivenda independente para o internamento, seguimento e tratamento dos drogadictos (a poder ser con medios máis naturais e humanos que os que usan agora no esperpéntico CEDRO e o resto de irrisorios servizos sociais de Vigo).

O edificio, lonxe de estar en ruínas (como lles gustaría ás “persoas” que mandaron serrar todas as enormes vigas do tellado para que caese e a auga derrubáseo todo, ou a esas mesmas “persoas” que pagaban, de cando en vez, aos drogadictos 20 euros ou menos por plantarlle lume ao edificio ou a outras casas do barrio), ten a estrutura perfecta segundo a opinión de todos os arquitectos consultados.

E as casas na contorna do barrio agora están deshabitadas, por culpa dos enganos dos comerciais de Karpin aos seus propietarios para que se fosen con falsas promesas que caducaban e outras reviravoltas como a propiciación por parte do concello para que este sexa unha gran contorna de drogadicción e marxinalidade, ademais dunha zona ruinosa, falsamente declarada masivamente como tal (como fixeron hai pouco novamente na contorna da rúa Santa Marta con vivendas en perfecto estado e habitadas). Habería que rehabilitar as casas e cederllas a persoas que non poden pagar as súas vivendas, como os membros da PAH (Plataforma de Afectados pola Hipoteca) en Vigo.

“Ou pobo é quen máis ordena”, por iso isto é só o comezo desta historia, porque esta historia comezou polo seu final e esta vez non imos rezar.

O Barrio do Cura

O Barrio do Cura é un pequeno barrio situado entre o Paseo de Alfonso XII, o antigo  Asilo de los ancianitos desamparados e a rúa Santa Marta, aquela por a que se baixa unha vez ao ano a pedir as Tres Gracias na Igrexa de San Francisco.

Era famosa a súa panadería na que se dicía que facían  un pan moi rico e o resto eran casiñas moi vellas algunhas cunha horta.  Aos poucos, cando a cidade foi crecendo e mellorando a nosa economía,  os seus veciños foron marchando e buscando outras vivendas máis novas aínda que tivesen que deixar o Centro de Vigo, que era, creo eu, o único privilexio desta zona, polo demais sen ningún outro aliciente debido á incomodidade das escaleiras ou costas mal pavimentadas que conformaban devandito barrio. As casas estaban en callexuelas estreitas nas que apenas si pasaba a luz de sol, moito menos os que tiñan que vivir no baixo ou nos primeiros pisos.Naturalmente, ao irse marchando os veciños que vivían alí buscando zonas e edificios máis novos o barrio foi degradándose e moitas das casa que estaban baleiras servían de refuxio aos indixentes ou ocupas que así se converteron nos novos habitantes do barrio.

Pero velaquí que cando o R.C. Celta de Vigo, logrou chegar e manterse na primeira división de fútbol, ficharon un xogador chamado Valery Karpin, quen vendo unha oportunidade en remodelar o barrio e facer unhas casas de luxo con servizos, prazas, rúas que facilitarían o tráfico e o acceso de ambulancias, coches de bombeiros e outros servizos tan necesarios para os veciños do barrio, decidiu xunto con outros socios, Michel Salgado, tamén xogador do Celta e José Crespo, decidiron investir no proxecto coa esperanza de que este saíse adiante e tivese o visto e prace do Concello, a Xunta e calquera outro organismo competente.

Naturalmente, isto sería se estivésemos nun país con mandatarios razoables, amantes da súa cidade, da súa provincia, da súa rexión, en fin, o que calquera persoa con dous dedos de fronte crería. Pero non, resulta que desde o primeiro momento todo foron trabas, cando non era o Concello que esixía que se levantasen vivendas sociais nunha zona na que o proxecto eran 400 vivendas de luxo, a Xunta non daba o visto e prace poñendo as súas trabas e así o tempo foi pasando. Os investidores perdendo o seu tempo e o seu diñeiro sen poder levantar o proxecto que presentaran no Club Financeiro e que saíu no Faro de Vigo co cal a primeira impresión que daría Vigo aos turistas e especialmente aos que accedesen á nosa cidade nun dos numerosos cruceiros que hoxe en día atracan no noso porto, sería a  dunha cidade moderna á beira da antiga formada pola zona da Ribeira, Poboadores, arredores da Colexiata, (perdón Concatedral) e toda as zonas lindeiras tales como o Arenal, as Alamedas, etc.

Pois non, vese que iso non vai se é posible, xa que despois do esforzo que fixo esta sociedade inmobiliaria os impedimentos retardaron tanto a execución do proxecto que chegaron as vacas fracas para as construtoras e agora o BBVA, en vista de que xa non pode cobrar o diñeiro investido, logrou que o xulgado de Primeira Instancia número 11 de Vigo dea vía libre á poxa do antigo asilo de Pí e Margall xunto con 14 leiras- casas do Barrio do Cura.

E nestas estabamos cando o Concello de Vigo deu este ano unha lombeirada no pleno municipal que aprobou o proxecto para urbanizar o Barrio do Cura. Segundo o diario Faro de Vigo “debido a isto os solares son valiosos”.

En fin, aquí pódese aplicar aquela frase de en “bo tempo mangas verdes”
Porque convirán comigo que o visto e prace chegou un pouco tarde.

Teremos algunha vez, os que realmente amamos a nosa cidade, a gran satisfacción de poder pasear por un Barrio do Cura con rúas e unha praza que nos sirvan para acceder á zona do *Berbés paseando e gozando desta marabillosa Ría que baña as beiras da nosa cidade?.

Unha é moi optimista, pero ás veces a realidade é tan crúa que logra afundirme no pesimismo.

Gloria

Barrio do Cura flashback

Levo lendo noticias sobre este tema uns cuantos días… e non son poucos, crédeme. A idea do proxecto no Barrio do Cura leva xa desde hai moitos anos na cabeza do ex xogador do R. C. Celta de Vigo, Valery Karpin e desde que se levou ao papel non deu máis que problemas.

 

Hai dúas cousas que se fixeron mal, na miña opinión, á hora de levar a cabo este proxecto:

A primeira é a especulación que se quere levar a cabo neste barrio mediante a construción de vivendas e hotel de luxo, “centro de negocios” (que nunca souben que significa…) e máis zonas comerciais, (mode ironía: ON) e digo “máis” porque a penas temos centros comerciais na cidade ( mode ironía: OFF). Tamén quero lembrarvos as palabras do noso “defensor do pobo”, Abel Caballero: “Un 40% de vivindo protexida é un compromiso irrenunciable”. Pois parece ser que na última modificación do proxecto só haberá un 29% das 400 vivendas que se farán en total (é imposible determinar o Nº de vivendas exactas xa que cada xornal e cada noticia dun mesmo xornal din números diferentes), e se queredes a miña opinión xógome 10€ a que “algo pasará”, e teremos unha porcentaxe menor, ou mesmo nulo. E isto só por curiosidade, que saibades que inicialmente estaba previsto un 5% no proxecto, TOMA ESPECULACIÓN!

Por motivos como estes é polo que un grupo de persoas manteñen okupado o antigo asilo desde o pasado luns 21 de novembro, en defensa desta parte da zona histórica da cidade, que queren que sexa recuperada para o uso e goce dos veciños. Así, ademais da ocupación, organizaron diversas actividades culturais aos longo deste fin de semana pasado: Magosto, exposicións fotográficas, unha guía sobre a historia do barrio, etc…

No manifesto posiciónanse en contra de que “a cidade siga sendo un espazo para saquear” e apostan por que “casas e edificios volvan desenvolver a súa función como vivendas e locais sociais e non como investimentos en ladrillo” e que as rúas e as prazas “sexan lugares de encontro e socialización e non simples vías de circulación e negocio”. Tamén piden “recuperar” as súas vidas, a súa “capacidade de decidir” e “dereito a actuar sobre o que lles afecta” e o espazo no que habitan. Tamén colocaron un ‘Bando Municipal’ en forma de burla.

 

Desde o meu punto de vista, paréceme estupendo a actuación deste grupo de cidadáns. Cada día que pasa, a cidade vaise asemellando máis a un Macro Centro Comercial… Que queres recuperar un barrio da cidade?, pois planta un C. C. (Centro Comercial), coma se de árbores tratásese oe, e non é así!

Antes de chegar ao segundo punto, tentarei explicarvos as dores de cabeza de Karpin. O ex xogador fixo unha presentación pública do proxecto para o barrio en marzo de 2010 tras pechar un acordo de financiamento con dous bancos (ING e BBVA), e prevía nun principio emprender a demolición no verán. Con todo, a redacción do plan de derriba alongouse e este non se presentou ata setembro. Urbanismo pediulles varias escrituras e un estudo de seguridade do Barrio do Cura para poder darlles o permiso de derriba.

Finalmente a primeiro de maio do 2011 dan permiso á derriba do barrio do cura, peeeeeeeeeeeroo, o gabinete xurídico aconsellou solicitar a aprobación da Dirección Xeral de Patrimonio “para ter todas as garantías” de que as propiedades non están sometidas a réxime de protección e poden botarse abaixo. Vou remarcar unha palabra: “Aconsellou”, imos que non tiñan ningún motivo para mandar o proxecto á Xunta, onde teñen fama de ser un pouco “atrasados” no que ao tempo refírese claro! (non seais mal pensados!).

Mentres na Xunta pénsanllo, ao seu ritmo, Urbanismo decide cambiar a cota do túnel. No canto de conectar Torrecedeira con paseo de Alfonso XII, farao coa rúa dúas Poboadores. Un tempo despois, volven modificar o proxecto e quitan o túnel alegando que prexudica ao tráfico e os servizos do pase de Alfonso XII: Urbanismo anula o túnel do Barrio do Cura.

A Xunta como non, segue no seu plan de tragar papeis

Caballero urxe á Xunta a autorizar a derriba dos inmobles do barrio do Cura.

A Xunta espera máis documentos do Concello para decidir sobre a derriba do Barrio do Cura.

Urbanismo urxe por terceira vez a Patrimonio a que autorice a derriba do Barrio do Cura.

Patrimonio apraza o permiso para demoler o antigo asilo e construír o Barrio do Cura.

E finalmente…

Patrimonio argumenta que no Barrio do Cura hai edificios que están “protexidos”

Aquí é cando Karpin de desmaio… Non deberían permitir que a un investidor en Vigo fáganlle tantas putadas (con perdón da palabra), aínda que sexa un especulador, e se o concello non quere especuladores que non dixese que si ao proxecto desde o principio. O PP bota a culpa a Caballero porque foi el quen decidiu desligar o ámbito do Barrio do Cura do PEPRI Casco vello para poder edificar nos seus terreos. Foi por este motivo polo que a Xunta puxo tantas trabas.

Mentres discutimos de quen foi a culpa, o pobre Karpin queda sen un duro e os seus investidores ameazan con escapar, así que o concello actúa

Os promotores urxen ao Concello unha vía legal para desbloquear o Barrio do Cura nun mes

Urbanismo emitirá un informe xurídico para blindar a urbanización do Barrio do Cura

Bueno, despois de tantas palabras e noticias, cheguei á conclusión de que na vida ocorreráseme investir nin un só euro en vivenda nesta cidade…

Por certo, agora mesmo non teño nin a máis remota idea de como está o asunto. Só sei que os Okupas seguen aguantando no interior do vello asilo. En declaracións a Europa Press, fontes da promotora Karpin afirman que as actividades foron convocadas “en defensa do Barrio do Cura” e “en contra da especulación” e que, por iso, “se pedisen permiso déselles”……. ME DESCOJONO NA túa CARA!! A propiedade do antigo asilo de Vigo asegura que se tomaron “as medidas legais oportunas” tras a ‘ okupación’.

Para terminar déixovos a Avaliación Ambiental Estratéxica do proxecto na que podreís apreciar o estado actual do barrio no Anexo III “Documentación Fotográfica”.

Avaliación Ambiental Estratéxica

Un saúdo a todos e espero que vos gustara!

Texto de César Rodríguez do seu blogue FALTADEINGENIERÍA

Tradución e maquetación Rubens Rocha

Dato que cabe sinalar ben e lembrar

 

A igrexa de Navia, onde nun principio colocaríase a fachada da capela do asilo