Archivos por Etiqueta: Comisión Europea

Facebook mentiu ao comprar WhatsApp

A empresa de Mark Zuckerberg deberá pagarlle á Comisión Europera 110 millóns de euros.

O regulador antimonopolio da Unión Europea multou este xoves a Facebook en 110 millóns de euros (US$ 122 millóns) por difundir información enganosa sobre a súa compra do servizo de mensaxería WhatsApp en 2014, tras o cal a popular rede social asegurou que os seus “erros” non foron “intencionados”.

A Comisión Europea, que actúa como supervisor da competencia, cualificou á multa como “proporcional e disuasoria”, e sostivo que Facebook expresara que non podía unir contas de usuarios automaticamente entre a rede social coa súa mesmo nome e WhatsApp, pero dous anos despois lanzou un servizo que fixo exactamente iso, indicou un cable da axencia de noticias Reuters.

“A Comisión atopou que, fronte ás declaracións de Facebook no proceso de fusión de 2014, a posibilidade técnica de asociar automaticamente identidades de usuarios de Facebook e WhatsApp xa existía en 2014, e que o persoal de Facebook sabía desa posibilidade”, sinalou o organismo.

Pola súa banda, Facebook asegurou que a súa actuación foi “de boa fe” e ademais que os seus “erros” non foron “intencionados”:

“Actuamos de boa fe desde o principio da nosa interacción coa Comisión Europea (CE) e tratamos de proporcionar información precisa en cada momento”, afirmou un voceiro da rede social a través dun comunicado as semana pasada na axencia EFE, citado hoxe neste humilde blogue.

A compañía fundada por Mark Zuckerberg ratificou que “os erros” cometidos en 2014 nas solicitudes enviadas á CE “non foron intencionados” e que este organismo “confirmou que non afectaron o resultado da avaliación da adquisición”.

“O anuncio de hoxe pon fin a este asunto”, resumiu o voceiro.

A multa non cambiará a decisión da Comisión de aprobar a compra de WhatsApp, e non ten relación con investigacións separadas en asuntos de protección de datos, segundo informouse.

Anuncios

Sentenza do TXUE sobre cláusula chán e retroactividad do 21 de decembro de 2016

sentenza-do-txue-sobre-clausula-chan

Con data 21 de decembro de 2016 o Tribunal de Xustiza da Unión Europea, Gran Sala, ditou unha sentenza de enorme relevancia nos asuntos acumulados C‑154/15, C‑307/15 y C‑308/15, “caso Gutiérrez Naranjo”; ligazón a texto completo da sentenza aquí, ligazón a nota de prensa oficial aquí (por certo, non se fíe en absoluto do texto da nota de prensa, que non reflicte a realidade, e por tanto tampouco se fíe de quen fala da sentenza sobre a base da nota de prensa), ligazón á documentación oficial do tema na web do TXUE aquí. Non se confunda nin deixe que lle confundan, pois non se trata só dunha sentenza en materia de cláusula adoito, nin sequera en materia de abusos da banca. É iso, por suposto, pero tamén moitísimo máis e moitísimo máis importante: unha sentenza esencial de alcance incalculable para moito máis que para o sistema bancario ou para préstamos hipotecarios, e que afecta a todo o Dereito do Consumo en absolutamente todos os temas e a toda a Unión Europea, e probablemente extensible tamén mesmo a supostos distintos do Dereito do Consumo, e que por tanto aféctanos a todos os consumidores e empresarios e profesionais, ou sexa, a todos, ademais de afectar o sistema xudicial. Á parte, por suposto, de despexar esta sentenza sensiblemente a situación en España en materia de cláusula adoito e restitución do cobrado indebidamente polos bancos por cláusulas chán nulas. É unha sentenza de redacción clara e concisa, de enormes posibilidades, e pon en evidencia erros graves do sistema económico e xudicial español. Nun post, aínda que sexa tan extenso como este, resulta imposible abarcar todos os aspectos e implicacións nun tema que de xeito evidente xerará inxente bibliografía e probablemente máis xurisprudencia durante anos; centrareime nalgúns, e por suposto non só vou tratar de cláusula chan.

E non quero deixar de mencionar que coincidindo con que saísen á luz casos de abusos bancarios masivos, a resposta do lexislador naquel momento, é dicir, do Partido Popular con maioría absoluta, foi impoñer taxas xudiciais inconstitucionais para reclamar os dereitos no xulgado, e no mesmo importe ao consumidor que para a gran empresa, e a día de hoxe unha PEME e unha ONG que queiran reclamar contra o seu banco teñen que seguir pagando taxas xudiciais. E non se esqueza tampouco que se o TXUE ditou esta sentenza que pon no seu sitio a retroacción absoluta de efectos en caso de cláusulas nulas conforme ao dereito do Consumo, foi contra o criterio do Avogado do Estado español que actuou ante o TXUE, e que a orixe de todo isto, a sentenza do Tribunal Supremo do 9 de maio de 2013 que impuxo esa limitación de efectos restitutorios agora desautorizada polo TXUE, ten esa limitación porque o pediu o Ministerio Fiscal. Lexislador, Ministerio Fiscal, Tribunal Supremo e Avogado do Estado, e enfronte, o consumidor.

1.- O que de verdade estaba en xogo con esta sentenza do TXUE e o que o TXUE decidiu.

Sexamos claros: o que estaba aquí en xogo con esta sentenza do TXUE do 21 de decembro de 2016 é o propio concepto básico de Dereito do Consumo a teor do cal quen abusa nunca pode verse beneficiado polo seu propio abuso, e por tanto é responsable dos prexuízos na súa integridade, e debe restituír ao consumidor prexudicado todo o cobrado de máis; é dicir, a regra básica de que unha declaración xudicial do carácter abusivo debe ter como consecuencia o restablecemento da situación de feito e de Dereito, sen quedar o consumidor vinculado nin prexudicado polo que non debeu asinarse. Iso era o que se discutía, e non as cláusulas chán, que son só a ocasión de que se discutise esta importantísima cuestión no TXUE, pero que non eran o que en realidade, nin só, discutíase nin se decidiu. E decidiuse moito máis que sobre cláusula chán, pois, deixando ben claro que en todo tipo de temas de Dereito do Consumo e para toda a Unión Europea a anómala formulación que se seguiu en España de limitar a restitución íntegra ao consumidor do indebidamente percibido polo empresario ou profesional é inadmisible.

Esta sentenza é unha puñada na mesa que dá o TXUE, como gráficamente descríbeo un amigo xurista experto. E si, eu tamén o creo así, pero unha puñada na mesa non só para España e non só para cláusula chán nin temas hipotecarios, senón con efectos xerais, clarísimos, para todo tipo de temas e para toda a Unión Europea. Despois desta sentenza calquera país da UE que teña a tentación de limitar os efectos retroactivos da nulidade dunha cláusula en beneficio do abusador tentarase moito a roupa.

No caso concreto de cláusula chán e retroactividad aínda non se terminou de decidir polo TXUE este tema en todos os seus puntos; quedan aínda sen resolver varias cuestións prejudiciales análogas expostas por máis tribunais españois, á parte das tres acumuladas que resolveu, e aínda que, dada a claridade dos termos do fallo, non é previsible que posteriores sentenzas sobre esas outras cuestións prejudiciales modifiquen substancialmente o xa decidido polo TJUE, haberá que estar pendentes.

Vaiamos á literalidad do fallo da sentenza do 21 de decembro de 2016:

“En virtude de todo o exposto, o Tribunal de Xustiza (Gran Sala) declara:

O artigo 6, apartado 1, da Directiva 93/13/CEE do Consello, do 5 de abril de 1993, sobre as cláusulas abusivas nos contratos celebrados con consumidores, debe interpretarse no sentido de que se opón a unha xurisprudencia nacional que limita no tempo os efectos restitutorios vinculados á declaración do carácter abusivo, no sentido do artigo 3, apartado 1, de dicha Directiva, dunha cláusula contida nun contrato celebrado cun consumidor por un profesional, circunscribindo tales efectos restitutorios exclusivamente ás cantidades pagas indebidamente en aplicación de tal cláusula con posterioridade ao pronunciamiento da resolución xudicial mediante a que se declarou o carácter abusivo da cláusula en cuestión.”

O fallo da sentenza -outra cousa é o resto do texto, naturalmente- nada di sobre cláusula adoito nin tema hipotecario.

O fallo establece unha doutrina con carácter xeral: ningún tribunal nacional pode impedir a aplicación da regra xeral a teor da cal se unha cláusula é abusiva nun contrato cun consumidor ese consumidor ten dereito a unha restitución non limitada a pagos indebidos posteriores á sentenza concreta que declare a abusividad da cláusula.

E tanto é así que non só o TXUE desmárcase no seu fallo das conclusións do Avogado Xeral en canto ao caso concreto de cláusula adoito e retroactividad en España, senón que pode afirmarse que aproveitou para ditar unha doutrina máis ampla e absolutamente clara que despexe dúbidas para calquera caso futuro de Dereito do Consumo en calquera ámbito, sexa ou non de cláusula adoito, sexa ou non bancario.

Cotéxese o que dixo o TXUE nese fallo co que o Avogado Xeral Sr. Paolo Mengozzi presentadas o 13 de xullo de 2016 nas súas conclusións, ligazón aquí, pediu que dixese, que foi o seguinte:

“Tendo en conta das anteriores consideracións, suxiro ao Tribunal de Xustiza que responda do seguinte modo ás cuestións prejudiciales expostas polo Xulgado do Mercantil n.º 1 de Granada e a Audiencia Provincial de Alacante:

«O artigo 6, apartado 1, da Directiva 93/13/CEE do Consello, do 5 de abril de 1993, sobre as cláusulas abusivas nos contratos celebrados con consumidores, entendido á luz dos principios de equivalencia e de efectividade, debe interpretarse no sentido de que, nas circunstancias propias dos litixios principais, non se opón á decisión dun órgano xurisdicional supremo mediante a que este declara o carácter abusivo das cláusulas “chan”, ordena que cese a súa utilización e que se eliminen dos contratos existentes e declara a súa nulidade limitando, ao mesmo tempo, en atención a circunstancias excepcionais, os efectos, restitutorios en particular, desa nulidade á data en que ditou a súa primeira sentenza nese sentido.»”

O Avogado Xeral solicitou pois unha declaración do TXUE moi concreta, circunscrita a tribunais supremos e ao caso de cláusulas chán, e, como pode apreciarse, favorable absolutamente á banca, e en atención ademais a indeterminadas e innominadas circunstancias excepcionais apreciables ninguén sabe como polos tribunais nacionais, o que abriría unha brecha xurídica de impredicibles consecuencias ao principio básico en Dereito de Consumo de restitución íntegra e deixándo encima á total inseguridade xurídica de decisións xurisprudenciales non controlables para outros moitos casos análogos, bancarios e non bancarios.

Como as sentenzas hai que entendelas no seu contexto procesual, é indispensable remitirse ás cuestións prexudiciales que deron lugar a esta sentenza. E a este respecto, non esquezamos que se o TXUE pronunciouse aquí é porque diversos xuíces e tribunais españois pediron ao TXUE que se pronuncie, ao non convencerlles o criterio do Tribunal Supremo español, e ningún deles estaba legalmente obrigado a formular esas cuestións prexudiciales incluso se as partes interesadas pedíronllo. Que as partes de cada preito puideron facer alegacións en cada preito e ante o TXUE, por suposto, e é moi valioso o esforzo dos seus avogados, ninguén o dubida, e como non ser moi consciente diso sendo avogada, e recoñecelo; aínda que quen decidiu elevar as cuestións prexudiciales foron uns xuíces e maxistrados que poderían lexitimamente non facelo, e a tamén importante decisión sobre o texto concreto de cada cuestión prejudicial, que é a que dá lugar ao pronunciamiento do TXUE e ademais condiciónao, é só súa, e súa a responsabilidade da redacción concreta da cuestión prexudicial, e as cuestións prexudiciales non é tecnicamente fácil expolas e non infrecuente que o TXUE as inadmita.

Deberían reflexionar os nosos políticos sobre como e por que a esperanza e a solución a problemas graves veñen unha e outra vez da Unión Europea e non dos nosos organismos internos de control. Obsérvese que, s.e.u.o., non consta que por ningún xulgado formulouse cuestión de inconstitucionalidade ao Tribunal Constitucional español por motivos análogos que podería quizá fundamentarse, aínda que non fose sinxelo; se a hai, agradecería que se me dixese cando e por quen. Se en efecto isto é así, unha vez máis os tribunais españois non tiveron máis remedio que, ou preferiron, dirixirse ao TXUE en temas graves, que dá resposta incomparablemente máis rápida que o TC español, e, por que non dicilo se é certo, moito menos politizada e máis aberta.

Das tres cuestiones prexudiciales acumuladas resoltas nesta sentenza, a C‑154/15 plantexada polo Xuzgado do Mercantil n.º 1 de Granada, asunto Gutiérrez Naranjo c/ Cajasur, a C‑307/15 plantexada pola Audiencia Provincial de Alicante, asunto Palacios Martínez c/ BBVA, e a C‑308/15 plantexada pola Audiencia Provincial de Alicante, asunto Irles López y Torres Andreu c/ Banco Popular Español,, non todas teñen o mesmo enfoque. Só o Xulgado Mercantil de Granada formulou a cuestión prejudicial en termos abstractos, para calquera tipo de contratos e sen mencionar sequera a cláusula chán. Eran moitos os posibles enfoques que a redacción das tres cuestiones prexudiciales permitían, e poderían mesmo ser máis, de acumularse as outras cuestións prexudiciales xa expostas.

Porque por exemplo, a cuestión prejudicial do Xulgado de Granada circunscribíase ao caso de accións individuais, e o TXUE decidiu en termos tan amplos que abarca mesmo o caso de accións colectivas; podendo o TXUE cinguirse ao caso da acción individual, non o fixo. Eliminouse pois toda controversia; sexa acción individudal ou do tipo que sexa, non é posible que se limiten os efectos restitutorios completos.

Non esquezamos que isto é unha cuestión controvertida e que a sentenza do Tribunal Supremo do 25 de maio de 2015, ligazón aquí, contén un voto particular dos maxistrados Sres. Orduña e Ou?Callaghan sobre a extensión da limitación á restitución a casos distintos da acción de cesación que deu lugar á sentenza do 9 de maio de 2013.

E de todos os posibles enfoques, o TXUE escolleu o que resolve defitivamente a cuestión  en todo tipo de materias de Dereito do Consumo e que dificilmente permitirá ulteriores matizacións.

Ler máis sobre o artigo aquí

Consellos para eliminar a cláusula chán

ilcanallarubens_non as clausulas abusivas_clausula chan_2016

Como eliminar a cláusula chán hipotecario?

A cláusula chán hipotecario é unha cláusula imposta por algunhas entidades financeiras, que impide que o cliente poida beneficiarse da baixada de tipo de interese  pactada nas hipotecas a tipo variable.

Que podemos facer para defender os nosos intereses?:

1ª Reclamar á entidade Financeira. “quen non chora non mama”

Solicita a eliminación da cláusula adoito polos seguintes motivos:

  1. Por ser unha cláusula abusiva (art 49, punto i da Lei de Consumidores).
  2. Por ser unha imposición inxustificada de condicións que supón un incremento dos prezos (art 49, punto e de de a Lei de Consumidores).
  3. Pola desproporción entre o chan e o teito.

A reclamación débese facer por escrito utilizando as follas de reclamacións, que as entidades financeiras están obrigadas a facilitar.

Dita folla ten tres impresos,  un é para a entidade, outra  é para o interesado e a outra hai que entregala na oficina de Consumo da Comunidade.

Existe a posibilidade de realizar a túa reclamación, directamente a través de Internet, ao servizo de atención ao cliente de cada entidade.

Pasado o prazo de dous meses sen contestación ou se esta non é satisfactoria, pódese   realizar a reclamación ao defensor do cliente da entidade ou ao Banco de España.

2ª Que dereitos temos?

A entidade financeira esta obrigada a facilitar oferta vinculante onde se especifiquen todas as condicións relevante antes da firma da hipoteca.

Debe recollerse dita cláusula en folletos informativos, claramente especificada.

Debemos ter á nosa disposición polo menos tres días antes da firma, a minuta, para poder  lela con tranquilidade.

O Notario esta obrigado en cumprimento do Regulamento Notarial e, en especial, do seu deber de informar as partes do valor e alcance da redacción do instrumento público, deberá o Notario:

Comprobar se existen discrepancias entre as condicións financeiras da oferta vinculante do préstamo e as cláusulas financeiras do documento contractual, advertindo ao prestatario das diferenzas que, no seu caso, constatase e do seu dereito para desistir da operación.

No caso de préstamo a tipo de interese variable, advertir expresamente ao prestatario cando se dea algunha das seguintes circunstancias:

Que se estableceron límites á variación do tipo de interese. En particular, cando as limitacións non sexan semellantes á alza e á baixa, o Notario consignará expresamente na escritura esa circunstancia, advertindo diso a ambas as partes.

3º Que debo reclamar?

A eliminación da cláusula adoito, se che fai falta enviámosche un borrador da reclamación e xunto ao ultimo recibo do préstamo é o que debes presentar na entidade financeira.

A devolución do importe indebidamente apropiado pola entidade financeira, se che fai falta calculámosche o importe que debes solicitar, mais os intereses legais.

É importante que quede constancia da túa reclamación, polo posible carácter retroactivo que puidesen ter as sentenzas que se van a ir producindo.

4ª Negocia coa túa Entidade “mellor un mal acordo que un bo preito”

Coas entidades financeiras debemos negociar, eles non van velar polos nosos intereses, pero se lle pode interesar conseguir vincularche con outros servizos ou produtos, seguros, cartóns, fondos, plan de pensión, etc e con iso conseguir que che rebaixen ou che eliminen a cláusula chán.

5ª Subrogación

Esta posibilidade nestes momentos de restricións crediticias é complicado, pero non imposible, os bancos teñen que seguir dando créditos e se reunes os requisitos tenta irche a outra entidade que che trate mellor.

6ª Demanda xudicial.

Debes analizar o importe que che deben devolver, para valorar se che é rendible economicamente iniciar unha demanda xudicial.

Xa existen sentenzas que declaran abusivas dita cláusula.

7ª Recorrer ás Institucións Públicas

Existen Institucións como o defensor do pobo, deputados, senadores, presidencia do goberno, parlamento Europeo, etc que a través das súas web podemos ter acceso  e solicitarlles que actúen en defensa dos cidadáns.

Devanditos mecanismos non son habituais, pero estamos a ver que a presión social dos activistas pode ser o mais efectivo para que consigamos facer xustiza e defender os intereses dos cidadáns

O que non debemos facer en ningún caso  é non facer nada e aceptar o abuso das entidades financeiras sobre os cidadáns.

Rubens Rocha

Cláusulas abusivas, NON

ilcanallarubens_non as clausulas abusivas_2016

As entidades financeiras en España seguen usando cláusulas abusivas nos contratos que fan asinar aos clientes.

Aínda que ditas clausulas son denunciadas ante os servizos de atención ao cliente e ao Banco de España, as conclusións do Banco de España non son vinculantes e non aplican medidas sancionadoras contra os bancos que reiteradamente usan as cláusulas abusivas.

25 Cláusulas abusivas que seguen usando as entidades financeiras e que o Banco de España confirma que non adecuadas a súa utilización, pero non o sanciona.

Para defender os teus dereitos, é necesario saber que se pode reclamar e como facelo.

Como criterio xeral:

Só poderanse cobrar comisións por servizos solicitados en firme ou aceptados expresamente e sempre que respondan a servizos efectivamente prestados ou gastos habidos.

-Podemos e debemos reclamar aquelas condicións e comisións que sexan abusivas e por tanto nulas.

A continuación relaciono cuestións que poden ser do seu interese, para negocialas ou reclamar a súa devolución:

A.En préstamos hipotecarios:

1Pódese e debe negociar que a responsabilidade do préstamo restrinxísese ao valor da garantía , polo que en caso de falta de pagamento cancelarase a débeda coa entrega da vivenda.

Salvo que expresamente páctese outra cousa, os préstamos hipotecarios, gozan ademais da responsabilidade persoal do debedor con todo o seu patrimonio presente e futuro ( artigo 1911 do Código Civil).

2. Os intereses de demora.

Desde a lei 1/2013 do 14 de Maio , deixa de ser libre a súa aplicación quedando limitado como máximo ao triplo do interese legal do diñeiro. Actualmente o interese legal do diñeiro para o ano 2.016 esta fixado no 3%, polo que en ningún caso o interese de demora nos préstamos hipotecarios pode superar o 9%.

Só poderanse cobrar por neglixencia ou dolo culpable do debedor.

3O cliente é o que elixe ao tasador, gestoria, aseguradora e notario.

4A oferta vinculante, debe estar asinada polo representante do banco e terá un prazo de validez non inferior a 14 días , desde o 7 de decembro de 2.007 (lei 41/2007) a oferta vinculante fornécese con independencia da contía, anteriormente 150.000 euros, sempre que a hipoteca recaia sobre unha vivenda.

Polo que a oferta vinculante debe coñecerse por parte do cliente, polo menos, eses tres días hábiles de antelación sobre a data sinalada de otorgamiento da escritura pública.Non lle poden facer asinar a oferta vinculante no mesmo día que a escritura do préstamo.

5. Tense dereito a revisar a escritura da hipoteca con 3 días de antelación.

6. Non se pode cambiar, en prexuízo do cliente, as condicións ofertadas durante a vixencia comprometida destas. Por exemplo, naqueles casos en que se subscriban escrituras de novación e subrogación.

7Notaria.

A elección do Notario corresponde ao cliente.

O Notario ten que comprobar, se se recibiu a oferta vinculante no prazo e condicións adecuadas e a existencia de cláusulas abusivas.

8Taxación.

A tasadora elíxea o cliente, é necesario facer unha primeira análise antes de encargar a taxación, polo que non se pode cobrar a taxación se se denega a concesión do préstamo.

9Tipo de interese de referencia.

Só poderán utilizarse como indices de referencia aqueles que non sexan susceptibles de influencia pola propia entidade ( por exemplo o IRPH)

10Cambio de base 360 días.

Débese aplicar 365 ou 366 (ano bisiesto) como cambio de base.

11Redondeo.

Cualifícase como abusivo por tanto nulo, a partir do 1 de Marzo de 2.007

12Limites á variación do tipo de interese

O banco ten que “acreditar” informar da existencia do citado limite con anterioridade á data de otorgamiento da escritura(mínimo 3 días antes). De non ser así son nulas as limitacións.

A Sentenza do Tribunal Supremo do 9 de Maio de 2.013 declara a nulidade das cláusulas adoito por falta de transparencia.

As clausulas teñen que ser transparentes e comprensibles, ambas as condicións son necesarias.

13. Comisión cancelación anticipada

Non se pode cobrar comisión por cancelación parcial ou total en prestámolos formalizados a partir do 9 de decembro de 2.007 ( lei 41/2007).

14. Renuncia aos dereitos de división, excusión e orde

Adóitase incluír esta cláusula en prestámolos con avalistas, polo que o banco pode decidir contra quen ir en caso de falta de pagamento.A renuncia a un dereito é anulable.

B. En préstamos persoais:

15. O Interes de demora non pode ser superior a dous puntos o interese ordinario.

16. Se no préstamo non se informa a T.A.E ( taxa anual equivalente) aplicásese o interes legal do diñeiro.

C. En contas correntes

17. Interes en descuberto

Só poderanse cobrar nos cargos autorizados polo cliente.Debe ser menor a 2,5 veces o interese legal do diñeiro, máximo 7,5%.

18. Escuridade das clausulas

Segundo o articulo 1288 do Codigo Civil ” a interpretación das cláusulas escuras dun contrato non deberán favorecer á parte que houber ocasionado a escuridade”.

19. Comisión de mantemento

Non se poderán aplicar cando a conta se mantega por imposición da entidade, por exemplo:

-Para o abono de intereses dun deposito.

-Para o pago do prestamo.

É pospagable, non se pode cobrar por anticipado.

20. Ingreso en efectivo

Non se pode cobrar comisión por ingreso de efectivo, a non ser que se solicite un servizo adicional como identificar o concepto ou o nome do ordenante.

21. Gastos de correos

Non se poden cobrar se non foron autorizado ou solicitado.

22. Comisión por reclamación de impagados

Non se pode cobrar se non existe unha xestión efectiva e non un mero comunicado de forma automática.

23. Cobro indebido

O banco ten a obrigación de restituír o cobrado  mais unha indemnización polos danos e prexuízos causados, que en ningún caso será inferior ao interese legal do diñeiro mais 5 puntos ou ao do contrato (o que sexa mais elevado).

24. Cobertura de tipos de interes, SWAP

Se non son comprensible e non se informaron convenientemente poden considerarse como nulos.

25. Produtos hibridos

Algunhas entidades financeiras están a comercializar produtos híbridos, que por normativa legal, non poden comercializarse a clientes comerciantes polo miúdo.

Produtos que se comercializan coma se fosen un depósito tradicional, pero cun interese superior e unha denominación , que pode levar a engano,  polo seu aparente maior seguridade.

Como son as denominadas:

– Preferentes.

– Débeda subordinada.

– Achegas a capital social.

As caixas de aforro e as cooperativas de crédito vendéronos co obxectivo de incrementar os seus cocientes de solvencia.

Estes produtos non están garantidos polo FGD, e en determinados casos poden deixar de abonar  os intereses, e mesmo perder o principal investido.

De non ser informado con claridade e comprensibilidade pode ser nulos.

Aconsellote que se informe e realice reclamación por escrito, se considera que lle aplicaron algunha destas cláusulas, condicións ou renuncia aos seus dereitos.

NOTA PERSONAL: Eu dende aquí pido e solicito as autoridades pertinentes:

  1. Eliminación da cláusula chán e devolución do cobrado neste concepto, utilizando devandito importe para amortizar a débeda hipotecaria.

  2. Sancionar aos bancos que seguen aplicando a cláusula chán.

  3. Potenciar a mediación mediante a creación dun órgano mediador independente.

É de agradecer que tomaron medidas no sentido de solicitar á Comisión Europea que se pronunciase sobre estas cuestións, sendo o informe realizado pola Comision Europea favorable aos intereses dos cidadáns e solicitando ao TJUE que se elimine a cláusula chán e devólvanse os importes cobrados indebidamente. Facendo rectificar a sentenza do Tribunal supremo de España que limitaba os efectos da retroactividad ata o 5 de Maio de 2.013, cuestión que contradi o articulo 1.303 do noso código civil e a normativa Europea.

Aínda que os activistas queremos agradecer a atención e medidas que están a tomar desde o parlamento Europeo, preocúpanos que aínda pronunciandose o TJUE a favor da eliminación das cláusulas chán e devolución integra do cobrado indebidamente, fallo que é de esperar a este final de ano.

Devandito fallo no momento que se produza, obrigase a que cada cidadán teña que recorrer aos Tribunais de Xustiza, co custo, incerteza e bloqueo nos tribunais que ocasionará.

Polo que os activistas solicitamos constitúase un órgano a nivel nacional ou Europeo cuxas resolucións sexan vinculantes para as entidades financeiras ante as reclamacións dos cidadáns.

Conseguindo desta maneira, mellorar a relación entre os cidadáns e as entidades financeiras, evitar o colapso nos tribunais de Xustiza e devolver a confianza dos cidadáns nas súas institucións.

Rubens Rocha

ை O prezo dos envíos transfronteirizos dificulta o e-commerce na UE

 

ilcanallarubens_e-commerce_2015

Cada ano, en Europa realízanse case 4.000 millóns de pedidos online, que se traducen na entrega dese mesmo número de paquetes. Pero só unha pequena parte destes envíos realízase dun país a outro da Unión. Por que razón? Fundamentalmente, polos altos custos destas entregas transfronteirizas.

Os consumidores europeos poderían estar a aforrar 11.000 millóns ao anose puidesen elixir entre a gama completa de bens e servizos dispoñibles no mercado europeo. O abaratamento e transparencia dos prezos tamén alentaría, segundo a Comisión Europea, a cada vez máis comerciantes polo miúdo a vender online.

O vicepresidente Andrus Ansip, responsable do mercado único dixital, afirmaba que “hoxe en día, a miúdo custa moito máis enviar que lle envíen a casa algo que compramos noutro país da UE que cando o envío é nacional, mesmo se a distancia percorrida é a mesma. Os altos prezos e a ineficiencia dos servizos de paquetería transfronteiriza disuaden a moita xente de vender ou comprar a outros países da UE. Isto significa que o e-commerce non está a ser usado en todo o seu potencial“.

Pola súa banda, a comisaria de Mercado Interior, Industria e Emprendimiento, Ożbieta Bieńkowska, afirmaba que o seu obxectivo é que os envíos transfronteirizos sexan máis alcanzables para individuos e Pemes, pero non a través da regulación de prezos, senón aumentando a transparencia e a competencia.

Nese sentido, a Comisión Europea fará canto estea na súa man para desalentar o ‘sinsentido’ que representan as amplas diferenzas entre os prezos de entrega dentro da Unión Europea. Unha diferenza que, na maior parte dos casos, non se xustifica por razóns como salarios ou distancia xeográfica.

Que datos apoian o posicionamento da Comisión Europea?

Un novo estudo realizado pola Universidade de Saint-Louis confirma a percepción da Comisión acerca da disparidade de prezos, así como sobre a desconexión entre custo real e prezo da entrega no caso dos envíos transfronteirizos.

Exemplo con prezos de Bélxica, Países Baixos e España

Prezo interno en BE: € 6.50

Prezo interno en NL: € 6.95

Prezo interno en E: €8.58

Prezo de BE a E: € 26,10

Prezo de NL a E: €13,00

Prezo de É a BE e NL: € 32,74

Outro dos datos cos que traballa a CE é a consulta feita pública en maio deste 2015, que mostra que os prezos constitúen un problema real para consumidores e comerciantes polo miúdo ao longo de toda a UE. Uns datos que confirman as conclusións do Eurobarómetro sobre e-commerce (aquí en PDF) publicado nas mesmas datas.

Vía | Dixital Axenda for Europe

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Cóannos o ‘Imposto ao Sol’ (pero non nos rendemos!)

ilcanallarubens_ICR-Photographer_imposto ao sol_ 2015_Vigo

O pasado venres o Consello de Ministros aprobaba o Real Decreto de autoconsumo, coñecido como “Imposto ao Sol”. A pesar de todos os intentos, accións, informes e máis de 40.000 persoas que presentastes alegacións para frealo (grazas!), non logramos parar a súa aprobación. Afortunadamente, somos moi insistentes e temos o apoio de miles de persoas que pediron que se retire este decreto contra o autoconsumo. Por todo iso, estamos convencidos de que pronto lograremos que se derrogue.

O ministro de Industria, José Manuel Soria, empeñouse ante os medios en presentar o proxecto como unha mellora para o autoabastecimiento de enerxía, pero é en realidade un claro impedimento ao seu desenvolvemento e unha concesión ao oligopolio eléctrico. Por unha banda, o Goberno di que busca promover o autoconsumo, pero polo outro, ponse como condición que non afecte á eficiencia económica do sistema actual. Traducido: que non afecte os intereses existentes do sector eléctrico. Todo o contrario da postura da Comisión Europea que defende o autoconsumo pola súa vantaxe económica, de fiabilidade e de eficiencia.

Pero está claro que os criterios de eficiencia ou sustentabilidade non están na política do Ministerio de Industria. Xa o demostrou coas prospeccións en Canarias, indo contra vento e marea para impulsar un proxecto de alto risco ambiental e económico que suscitou un enorme rexeitamento social e que acabou coa coa decisión de Repsol de retirarse do proxecto (e nosa activista Matilda ferida). Ademais, a mesma semana que se aprobaba o “Imposto ao Sol”, o Grupo Popular rexeitaba no Senado unha moción para lograr un Mediterráneo libre de prospeccións.

É coma se Soria collese o lema da nosa campaña, “RenovablesSí, ProspeccionesNo”, e estivese decidido a facer xusto o contrario. Contra as recomendacións de Europa, contra as de centos de asociacións ambientais e sociais e contra o sentido común, que nos di que o futuro vai ser renovable.

Pero a loita non termina aquí. Seguiremos, eu informando e loitando xunto a outros colectivos, traballando para parar o “Imposto ao Sol” por todos os medios posibles. Seguiremos denunciando, colgándonos e embarcándonos se fai falta para dicirlle a Soria (ou ao próximo ministro de Industria) que ese non é o camiño. Que non necesitamos novos proxectos de prospeccións ou fracking. E pelexaremos coa confianza de saber o apoio que nos dais cada día, en cada acción e en cada campaña.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை ‪SOS Freedom Flotilla‬

GZfoto

GZfoto

Na madrugada do día de onte buques de guerra da armada israelí asaltaron en augas internacionais a embarcación “Marianne”, pertencente á “Frota da Liberdade”, que se dirixía con material humanitario a Gaza. Nesta embarcación viaxaba a Ana Miranda, xunto outros 16 tripulantes de diversas nacionalidades.

Ana Miranda e o resto de tripulantes viaxan agora retid@s e incomunicad@s polas forzas armadas israelís até o porto militar de Ashdod. Cómpre aclararque o asalto, en augas internacionais, vulnera os máis elementais principios do dereito marítimo internacional: é un acto de auténtica pirataría. Pola información que posuímos, o goberno israelí vai negar asistencia consular á súa chegada a Ahdod, e todo indica que Ana Miranda e o resto de activistas serán conducidos a un “centro de detención” baixo xurisdición militar.

Desde o primeiro momento, o BNG está a realizar xestións urxentes perante o Goberno español, Comisión Europea e Xunta de Galiza co fin de reclamar a seguranza, integridade e posta en liberdade de Ana Miranda e o resto de activistas internacionais. Rexeitamos rotundamente este novo acto imperialista do estado de Israel, e manifestamos a nosa plena solidariedade co pobo palestino.

Accións valentes como a de Ana Miranda teñen como obxectivo, xustamente, o de pór en cuestión a impunidade do estado de Israel e reivindicar o fin do bloqueo a Gaza.ilcanallarubens_Ana Miranda _2015

O BNG e outras asociacións de solidariedade con Palestina convocou no dia de onte concentracions nas principais vilas galegas, concentracións urxentes. Nestas concentracions expresaron a solidariedade co pobo palestino e con a galega Ana Miranda. A concentración na cidade de Vigo foi diante do museo de arte contemporanea M.A.R.C.O. que arrancou as 20h.

Esta acción, calificada polos organizadores como auténtico “acto de piratería” puxo fin a un novo convoi que tentaba chegar ás costas palestinianas con material humanitario para rachar un bloqueo de máis de 8 anos que provoca situacións de penuria na faixa de Gaza.

O rexime sionista amosa así, máis unha vez, a súa faciana represiva ante os ollos do mundo enteiro. No Marianne, principal barco da flota, ía, entre outras persoas a eurodeputada galega Ana Miranda, que se atopa nestes momentos incomunicada xunto ao resto da tripulación nun porto militar de Israel, onde serán previsibelmente interrogados e deportados.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Google está no punto de mira da Comisión Europea.

ilcanallarubens_google_googlelupa_comisioneuropea_2015Google está no punto de mira da Comisión Europea. A nova ofensiva antimonopolio da UE que xa empeza a recordar aos tempos da polémica con Microsoft.

De que acusa a UE a Google?

A Comisión Europea acusa a Google de “abuso de posición dominante”, ao vulnerar as normas antimonopolio da UE para favorecer sistematicamente os resultados do seu comparador de prezos fronte aos dos seus rivais. A comisaria europea de Competencia, Margrethe Vestager, chegou a afirmar “Non creo que figuren máis arriba os resultados que máis favorecen ao consumidor”, pois os expertos entenden que os prezos en Google Shopping son máis altos que os da competencia.

Porque outros asuntos investigan a Google?

Outros buscadores especializados de Google, como Google Flights, poderían sufrir a mesma sorte que Google Shopping. Pero as investigacións das institucións europeas sobre Google teñen un ámbito moito maior, con ramificacións que afectarían á compañía estadounidense en varios campos.

Así, o executivo comunitario estaría a investigar a Google tamén por realización de ‘scraping’ (copia de contido online da competencia) e imposición de cláusulas de exclusividade a anunciantes da plataforma Google AdWords (e de trabas aos que pretenden abandonala). Pero se hai unha posible polémica que pode afectar a Google na súa liña de flotación é a que rodea a Android.

E é que a Comisión Europea tamén pensa que Google podería ter obstaculizado o desenvolvemento de competidores ao seu sistema operativo móbil, líder do sector ao estar instalado no 80% dos smartphones do mundo. Unha investigación en marcha trata de establecer se Google puido obrigar ou incitado aos fabricantes de smartphones e tablets a preinstalar exclusivamente as apps de á compañía.

Como reaccionou Google ás acusacións?

A compañía pronunciouse ao respecto no seu blog, poñendo en dúbida a súa ‘posición dominante’: “Aínda que Google quizais sexa a ferramenta de busca máis usada, pero a xente agora pode encontrar e acceder á información de numerosas formas, e as alegacións de dano aos consumidores e competidores están moi lonxe da realidade. (…) Compañías como Axel, Springer, Expedia, TripAdvisor e Yelp alegaron que a práctica de Google de incluír resultados especializados nas buscas danou significativamente o seu negocio.

Pero o seu tráfico, ingresos e beneficio revelan unha historia moi diferente (…) E se miramos as compras queda claro que hai moita competencia -incluíndo Amazon e Ebay, dous dos maiores portais de compras do mundo. Google tampouco evita falar da polémica en torno a Android: “A Comisión Europea cuestionou os nosos acordos con fabricantes. É importante recordar que son voluntarios- podes usar Android senGoogle-, pero proporcionan beneficios reais aos usuarios de Androide aos desenvolvedores (…) Android foi clave en alentar a competencia no mundo do móbil, baixando os prezos e incrementando a elección para todo o mundo,”.

Defensa dos consumidores? Ou mera política?

Recentemente, Barack Obama acusou á Unión Europea de investigar as multinacionais tecnolóxicas estadounidenses unicamente co fin de defender os seus propios intereses comerciais. Vestager rexeitou as devanditas acusacións na súa rolda de prensa desta semana, pero Günther Oettinger, comisario de Economía e Sociedade Dixitais, declarou en máis dunha ocasión que Europa debe “romper ocuasimonopolio” que permitiu exercer a EUA en Internet ata agora. AUE xa ten un historial de intentar promover competidores de Googlea golpe de erario… unha estratexia que non xerou máis que custosos fracasos, polo que podería ter optado por pasar ao Plan B: obrigar por lei a Google a fragmentarse en varias empresas. Esta opción é a gran baza negociadora de Vestager a día de hoxe.

Ten sentido a política antimonopolio da UE?

O analista español Enrique Dans facíase eco no seu blog dun artigo publicado en The New York Times no que se formula unha postura polémica: a rápida evolución do desenvolvemento tecnolóxico podería estar a converter nunha trangallada a regulación europea de monopolios. A famosa sentenza contra Microsoft revelouse como algo bastante irrelevante a longo prazo en comparación coa man invisible -pero moi tanxible- da innovación tecnolóxica e o favor dos consumidores.

Dans conclúe o seu post con esta aseveración: “Á velocidade que vai isto, é máis que posible que o dominio de Google chegue á súa fin e a situación se corrixa soa, antes mesmo de que a Comisión Europea chegue a algún acordo. Postos a impedir que se vulnere a lei, Europa terá que preocuparse non só de quen domina o mercado hoxe, senón de quen ameaza con dominalo mañá”.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Las Operadoras Expedientadas por Pactar Precios de SMS en España

Así como también lo fueron las discográficas, el oligopolio de las 3 grandes operadoras en España son expedientadas por pactar precios.

Hasta hace bien poco el negocio que tenían montado las operadoras Españolas con los SMS era de libro. Puede parecer un tema anecdótico, pero las estadísticas revelan que es un gran negocio, en Estados Unidos un adolescente envía de media 3.400 SMS al mes, y no es una exageración. En cambio en España se ha llegado a situaciones tan grotescas como que resulte más barato enviar unSMS a otro país Europeo (11 cent.) antes que a cualquier otra persona dentro del territorio nacional, cuyo precio es 15 cent. de media.

 

Las mismas operadoras que se dedican a pactar precios en lugar de a competir y mejorar el sector, han creado un Comité de Control —con el beneplácito de la Comisión Europea— cuyo objetivo, dicen, es el de vigilar la competenciacontrolar las posibles practicas desleales en el incipiente mercado de los teléfonos Smartphone; un mercado que está viviendo una explosión en ventas, capitaneado por iPhone, Blackberry y los teléfonos cargados con el Sistema Operativo de Google: Android.

Es curioso que la loba se ponga a cuidar de las gallinas, y que la Comisión Europea se lo permita. Cuando una de las operadoras dominantes y fundadoras de dicho Comité, Movistar, está planeando abrir su propia plataforma de venta de aplicaciones, BlueVía. Los planes de Telefónica los explica mejor que nadie su presidente; Cesar Alierta, cuando él mismo compara que lo ocurrido con los SMS será lo mismo que con la venta de Aplicaciones para móviles.

Minuto 3:40 en adelante:

Esperemos que se equivoque.

Es obvia la estrategia a seguir de las operadoras, una maniobra de pinza. Mientras los gobiernos les han dejado hacer sin regular sus actividades anticompetitivas hasta que ya es tarde, ellas van extendiendo su control sobre el contenido. Hacen lobby para presionar a los gobiernos e impedir que se regule la Neutralidad de la Red, ya que eso les impediría cortar el servicio a programas como Skype, y mientras compran empresas para competir con estos servicios. Mientras abren comités con derecho a controlar el mercado de aplicaciones de Apple, Android, Blackberry… etc. Y luego crean su propio supermercado de venta de aplicaciones.

¿Quién controla a quién?

Via | CNC
Via | PortalTIC