Archivos por Etiqueta: enerxia

India quere trens con teitos solares

O proxecto do que hoxe os falamos, aínda que non será suficiente para xubilar os motores diesel, fornecerá o 15% da enerxía que consomen os trens indios, a través de placas solares colocadas nos teitos dos trens. Estamos a falar dunha redución de emisións contaminantes de aproximadamente unhas 200 toneladas de CO2 ao ano.

India é un dos países mais grandes do mundo, onde viven algo mais de 1200 millóns de persoas, cunha densidade de poboación 377,6 hab./km², e onde o tren é un dos principais medios de transporte do país. De aí a importancia desta noticia.

12.000 trens circulan diariamente pola India, trasladando 23 millóns de viaxeiros. Indian Railways, a empresa pública que xestiona os trens, estima que gasta uns 3.000 millóns de litros de diésel ao ano.

Ademais dos paneis nos teitos dos trens, tamén teñen previsto construír plantas solares en 200 estacións de tren.

Cando os trens non estean en uso, os paneis solares seguirán xerando enerxía renovable, a cal será usada como enerxía limpa na rede eléctrica comercial.

O primeiro prototipo deseñado polo fabricante de vagóns Integral Coach Factory e o Indian Institute of Science xa está a circular pola India. Se as probas son satisfactorias todos os trens serán equipados progresivamente con paneis fotovoltaicos.

Nestes proxectos poderían ter moita importancia no futuro as novas innovacións en xanelas solares, que nos seus últimos desenvolvementos xa poderían xerar 50 veces máis enerxía que a fotovoltaica convencional.

A India non é o único país do mundo que quere ter unha linea ferroviaria mais verde, hai uns días faciámonos eco da noticia de que a partir de 2018 todos os trens holandeses funcionarán con enerxía eólica.

Anuncios

Se de verdade queres enerxías renovables, deixa de construír

Se de verdade queres enerxías renovables, deixa de construír muíños e hortos solares

Contra os prognósticos máis optimistas, as turbinas eólicas están a xurdir como cogomelos e o prezo da enerxía solar sitúase xa en mínimos históricos. Con todo, cada vez máis países que ata agora lideraban a transición enerxética están a planear frear os seus investimentos e proxectos.

Países como Alemaña ou China teñen tanta enerxía renovable que sinxelamente non poden manexala. Vivimos tempos estraños, uns tempos nos que as enerxías renovables están a piques de morrer de éxito.

Problemas no paraíso (verde)

En 2011, Angela Merkel anunciou que quería pechar todos os reactores nucleares para o ano 2022. Como adoita ocorrer con estas cousas, as dúbidas empezaron a xurdir con forza. Pero a día de hoxe, os parques eólicos do norte xeran tanta enerxía que pagar ás empresas para que apaguen as súas turbinas converteuse en algo habitual.

Como é ben coñecido, o maior problema que temos coas enerxías renovables é que aínda non podemos almacenar ben a electricidade. Por iso, en teoría, as granxas eólicas do norte de Alemaña ían nutrir os estados industriais do sur. Pero non foi así: a gran ‘autoestrada enerxética’ do país está parada por problemas políticos e, todo apunta a que, vai custar moitos millóns máis do previsto.

Por iso, Alemaña está a tomar medidas para frear a súa transición enerxética cara ás renovables. Segundo filtrou a principios de semana o Süddeutsche Zeitung, o goberno alemán pretende reducir os seus obxectivos de creación de parques eólicos no norte do país porque non saben que facer coa enerxía que producen.

Para que nos fagamos unha idea: en 2015, o norte de Alemaña produciu 4.100 xigavatios hora de máis. É dicir, xeraron un exceso equivalente ao necesario para abastecer a 1.2 millóns de fogares durante un ano. Unha descomunal cantidade de enerxía que se deixou perder porque non se podía levar onde era necesaria. A isto, habemos de sumarlle o case mil millóns de gastos de mantemento derivados do excesivo nivel de enerxía que ten a rede.

Pensar no sistema no seu conxunto

Países como India, Australia ou China están a atoparse co mesmo problema. En China, sen ir máis lonxe, a rede de turbinas eólicas ten que permanecer apagada ata un 15% do tempo. E, en moitas provincias, o crecemento da enerxía solar ha feito que non se poida consumir nin a metade do que se produce.

Paradoxalmente, a presión social para construír e desenvolver as enerxías renovables (o investimento en enerxía eólica, solar e térmica) están a poñer en perigo toda a rede eléctrica. E, de paso, están a poñer en evidencia a política enerxética de medio mundo. Sobre todo, os que se están facendo ‘renovables’ sen pensar que ser verde é algo máis que poñer en marcha muíños e hortos solares.

En Texas, a infraestrutura necesaria para levar enerxía desde as zonas desérticas ás grandes cidades do sueste custou 7 mil millóns de dólares. Esta é unha lección moi importante: a transición cara a economías baseadas en enerxías renovables non se pode facer se non pensamos no sistema no seu conxunto.

Reforzar a rede eléctrica non é sexy e os recursos necesarios para a súa renovación non adoitan ser un tema importante no debate público. E iso é un problema. Ao final, vai ser verdade que o máis importante é invisible aos ollos (e ás cámaras dos fotógrafos).

Hoxe 21 de Marzo no día Internacional dos Bosques

Os bosques e a enerxía

Este día de celebración mundial dos bosques bríndanos a oportunidade de concienciarnos sobre a importancia de todos os tipos de ecosistemas boscosos e árbores, e de celebrar as diferentes maneiras nas que os bosques nos manteñen e protexen. Este ano subliñamos como a dendroenergía (aquela que provén das árbores) contribúe de maneira significativa a mellorar a vida das persoas, fomentar o desenvolvemento sustentable e mitigar o cambio climático.

A madeira é unha importante fonte de enerxía renovable – A madeira proporciona máis enerxía que a xerada polo sol, a auga ou o vento. Actualmente, representa aproximadamente o 45 % da subministración de enerxía renovable no mundo (27% en África, 13% en Latino América e o Caribe e 5% en Asia e Oceanía). Desempeña un papel importante tanto nos países en desenvolvemento como nalgúns industrializados. Ao redor da metade da produción mundial de madeira (uns 1860 millóns de metros cúbicos) utilízase como fonte de enerxía para cociñar, quentarse e xerar electricidade. Iso significa que, grazas aos combustibles provenientes das masas boscosas (ou dendrocombustibles), 2400 millóns de persoas poden cociñar, ferver auga e quentar os seus fogares.

A dendroenergía é un motor do desenvolvemento económico – Case 900 millóns de persoas, principalmente nos países en desenvolvemento, dedícanse ao sector de enerxía de orixe forestal a tempo completo ou parcial. A modernización deste sector enerxético pode axudar a revitalizar as economías rurais e estimular o desenvolvemento empresarial: un aumento dos investimentos na produción de dendroenergía e dendrocombustibles avanzados pode proporcionar ingresos para financiar unha mellor xestión forestal, máis bosques en crecemento e máis postos de traballo.

As árbores contribúen a unha maior calidade de vida e ao aforro enerxético nas zonas urbanas – A colocación estratéxica de árbores nas zonas urbanas pode arrefriar o aire entre 2 e 8º C.

A dendroenergía mitiga o cambio climático e fomenta o desenvolvemento sustentable – Os bosques do planeta conteñen dez veces máis enerxía que a que se consome anualmente a nivel mundial. A dendroenergía é, por tanto, un recurso renovable de enorme potencial para satisfacer a demanda enerxética do globo. As masas boscosas proporcionan, ademais, aire limpo, auga e enerxía renovable con efecto neto neutros en canto ás emisións de dióxido de carbono. A xestión sustentable dos bosques condúcenos a un futuro máis ecolóxico.

Os bosques son fonte de enerxía, agora e nunha futura economía verde mundial – Un maior investimento en innovación tecnolóxica e na xestión sustentable dos bosques é a clave para aumentar o papel destes ecosistemas como fonte principal de enerxía renovable. Desta forma investimos no noso futuro sustentable, no cumprimento de varios Obxectivos de Desenvolvemento Sustentable e no fomento dunha economía verde. Un aumento da superficie de arboledas sustentables, familiares e comunitarias, e o uso de cociñas de leña non contaminantes e eficientes poden facilitar o acceso de millóns de persoas máis dos países en desenvolvemento a enerxía barata, fiable e renovable.

 

Vigueses e viguesas sairon as rúas reivindicando que teñen dereito a auga, luz, gas e teito!

ilcanallarubens_a-pobreza-enerxetica-mata_manifestacion-21d_2016-758x426

A mobilización, convocada pola plataforma Stop Desafiuzamentos co apoio de distintas organizacións sindicais, políticas e sociais, a manifestación secundada por centos e centos de persoas que partiron desde a rúa de Vía Norte pasadas ás 20.00 horas e a marcha rematou no Marco coa lectura dun manifesto por parte do xornalista e escritor Gustavo Luca de Tena.

Entre as principais reclamacións dos colectivos promotores da marcha salientan a prohibición legal de todos os cortes de suministros básicos a familias con problemas económicos; a fin aos abusos tarifarios; a creación dunha auténtica tarifa social; o recoñecemento e devolución por parte das grandes eléctricas dos 3500 millóns de euros cobrados indebidamente; a realización dunha auditoría do sistema eléctrico; e a aplicación do tipo de IVE superreducido aos suministros básicos.

Ademais, coincidindo coa protesta solicitan a solidariedade da veciñanza e dos comerciantes cos centos de persoas e familias que están sufrir a pobreza enerxética. Onte, apagaron entre as 20.15 e as 20.30 horas as luces en alguns dos establecementos da cidade e dos fogares en un acto protesta.

Estas son as seis reivindicacións do manifesto que se deu lectura

1. Prohibición legal de todos os cortes de luz a familias con problemas económicos. As eléctricas deberán dirixirse á administración para comprobar a situación das familias que non abonen os seus recibos. Se sofren vulnerabilidade económica, non poderán cortarlles a subministración e o custo será asumido polas compañías.

2. Fin aos abusos tarifarios. Aprobación dunha tarifa alcanzable, regulada polo Goberno, á que poderán acollerse todos os consumidores domésticos na súa primeira residencia.

3. Creación dunha auténtica tarifa social. Substitución do actual bono social por unha tarifa de reducida contía dirixida ás familias con baixos niveis de renda, sufragada polas eléctricas.

4. Recoñecemento e devolución por parte das grandes eléctricas dos 3.500 millóns de euros que cobraron indebidamente en conceptos de Custos de Transición á Competencia (CTCs).

5. Auditoría ao sistema eléctrico. Realización dunha análise dos custos do sistema desde que se puxo en marcha a liberalización do sector, co obxectivo de determinar o prezo real das tarifas eléctricas.

6. Aplicación do tipo de IVE superreducido á electricidade, pasando do 21% actual ao 4% por ser considerado un servizo esencial para a cidadanía.

A política enerxética do Goberno, en evidencia.

ilcanallarubens_A política enerxetica do goberno español_2016

Foto Greenpeace España

Algo non encaixa na política enerxética do noso país cando no lapso de apenas 4 días xúntanse estas dúas noticias.

A primeira, que o Tribunal Supremo admite a trámite o recurso colectivo contra o drecreto de “anti-autoconsumo” eléctrico, o chamado ‘Imposto ao sol‘. É dicir, admite o recurso de doce organizacións e autoconsumidores, entre elas Greenpeace, que denunciaron que este decreto vulnera a normativa española e varias directivas comunitarias e que é unha ferramenta do Goberno para evitar o crecemento do autoconsumo eléctrico, un sector que podía despegar sen necesidade de subvencións; unha barreira regulatoria para frear a imparable democratización da enerxía que supón o feito de que calquera poida autoabastecerse con enerxías renovables a custos inferiores que comprando a electricidade da rede eléctrica.

A segunda, un informe internacional que sinala que a enerxía solar termoeléctrica podería satisfacer ata o 12% da demanda mundial de electricidade no ano 2050. O estudo foi elaborado por Greenpeace Internacional, SolarPACES e RONSEL (Asociación Europea da Industria Solar Termoeléctrica) e pon de manifesto como a enerxía solar termoeléctrica podería fornecer o 6% da demanda de electricidade global para 2030 e alcanzar o 12% en 2050, se se dan as condicións adecuadas. O volume anual do mercado de xeración solar termoeléctrica é de ao redor de 3.000 millóns de dólares en 2015. E mentres en 2006 a capacidade instalada era de só 0,5 GW agora é de case 5 GW. No estudo realizáronse varios escenarios a futuro para o crecemento desta tecnoloxía que podería reducir en máis de 37.000 millóns de toneladas as emisións mundiais de CO2 (un cantidade equivalente a catro anos de emisións de gases de efecto invernadoiro de China).

A capacidade da enerxía solar xa é unha realidade

O potencial desta tecnoloxía pódese ver reflectido no proxecto marroquí, Noor 1, que se inaugurou a semana pasada. Este proxecto de 160 MW impulsou a economía local e reducirá as emisións de Marrocos en 240.000 toneladas anuais. Hai plans para outras dúas fases que xa están en desenvolvemento. Unha vez completado, Noor será a maior planta de produción de enerxía solar no mundo con 580 MW. “Noor 1 non é só unha escaparate para a tecnoloxía termoeléctrica,” declarou o secretario xeral de RONSEL. “Demostra que países como Marrocos poden ser líderes en enerxías renovables que traerán enormes beneficios non só para o seu sistema eléctrico e os seus usuarios, senón para a economía de todo o país”.

Mentres tanto, o noso Goberno en funcións segue apostando por proxectos como o fracking, as prospeccións na nosa costa ou mesmo arriscando a nosa saúde e seguridade para reabrir unha central nuclear obsoleta como a de Garoña, para favorecer intereses privados dos grandes actores do negocio enerxético. É necesario máis que nunca poñer agora sobre a mesa, para este Goberno e para o que veña, que o futuro pode e debe ser renovable e non responder a outros intereses que non sexan os da sociedade. Por responsabilidade, por saúde e por eficiencia. Nós seguiremos denunciando, colgándonos e presionando. Axúdanos a estar aí para seguir lembrándollo.

Rubens Rocha

 

Racionamento eléctrico afecta comercio en Venezuela

Foto COAGUINES.COM

Foto COAGUINES.COM

A dobre interrupción programada ocasionaría a suspensión das operacións de centros comerciais, bancos, centros de saúde e farmacias, entre outros.

Varios centros comerciais de Venezuela anunciaron a través das súas redes sociais que, desde mañá, reducirán a súa xornada a un horario de 3:00 p.m. a 7:00 p.m. os días entre semana, para adaptarse ao racionamento imposto pola Corporación Eléctrica Nacional (Corpoelec).

“Corpoelec implementará a interrupción programada e temporal da subministración do servizo de enerxía debido á afectación da xeración hidroeléctrica polo fenómeno ‘O Neno’ consistirá en cortes eléctricos, de luns a venres entre 1.00 p.m. e 3.00 p.m. e entre as 7.00 e as 9.00 p.m.”, di o comunicado difundido polo C.C O Recreo, no leste de Caracas. A Cámara Venezolana de Centros Comerciais (Cavececo), “atópase en conversacións co devandito organismo do Estado para lograr flexibilizar a medida”, agrega. A proposta de Cavececo ao Ministerio de Enerxía Eléctrica expón abrir en horario corrido de 12:00 do mediodía ata as 7:00 p.m., co que “achegaría 5 horas diarias de aforro enerxético, o que se traducen en 2.600 Mwh” segundo informou a organización.

A través dun comunicado emitido o pasado venres, Cavececo expón que a dobre interrupción programada ocasionaría a suspensión das operacións de bancos, centros de saúde, oficinas prestadoras de servizos básicos, farmacias, automercados e restaurantes que dependen de enerxía eléctrica para preservar refrigerados os seus produtos.

“Un horario corrido é a única opción que nos permite cumprir co plan de aforro e á súa vez minimizar o impacto na calidade de vida dos venezolanos e nas actividades económicas que levan a cabo nos centro comerciais”, aseguran. A directora executiva de Cavececo, Claudia Itriago, afirmou que se só abren catro horas ao día, póñense en risco dúas quendas de traballo, nos que labora un 75 % dos empregados dos centros comerciais, onde a nómina pasa de 500.000 persoas.

Pola súa banda, o ministro de Enerxía Eléctrica e presidente de Corpoelec, Luís Motta Domínguez, explicou que as leis venezolanas desde 2011 esixen ás instalacións de cargas concentradas superiores a 100 kVA, instalar capacidade de autogeneración. “Ante o fenómeno ‘O Neno’ tomaranse as accións necesarias para preservar a enerxía”, escribiu Motta na súa conta de Twitter.

O Ministro criticou aos propietarios por argumentar non poder custear unha planta eléctrica cando “teñen máis de 200 locais e cobran o aluguer en dólares” ou por explicar non ter espazo para instalala “cando teñen catro pisos de estacionamento”.

VENEZUELA NON LOGRA NEGOCIAR COA OPEP

O ministro do Petróleo de Arabia Saudita, Ali ao-Naimi, discutiu sobre unha cooperación entre membros da Organización de Países Exportadores de Petróleo (Opep) e outros produtores de cru para estabilizar ao mercado global co seu contraparte de Venezuela o domingo, pero non había indicios dun acordo.

O ministro venezolano do Petróleo, Eulogio Del Pino, dixo que o seu encontro con Naimi fora “produtivo”.

Os prezos do cru caían onte, no medio dun débil volume de operacións causado por un extenso feriado en Asia e logo de que unha reunión entre os produtores da Opep Arabia Saudita e Venezuela non arroxase indicios de que se tomarán medidas para impulsar ao mercado.

Con información de axencias

Rubens Rocha

ை Noruega afronta a época de ‘vacas fracas’ do petróleo

Foto diariomovil.com.ar

Foto diariomovil.com.ar

O país europeo ten o maior fondo soberano, investido en activos financeiros e do sector inmobiliario, que se eleva a máis de 700.000 millóns de euros.

En período de vacas fracas, non é para nada desdeñable contar con máis de 700.000 millóns de euros de aforro como é o caso de Noruega, que poderá enfrontar a crise petroleira grazas ao maior fondo soberano do planeta.

Noruega, máis formiga que cigarra, aforrou desde os anos 1990 a maior parte dos seus ingresos petroleiros para perpetuar o financiamento do seu xeneroso Estado providencia, independentemente da conxuntura.

O fondo, investido en valores e no sector inmobiliario, elévase actualmente a 6,96 billóns de coroas (uns 734.000 millóns de euros), é dicir, o equivalente a uns seis presupostos anuais do Estado noruegués ou a 1,3 millóns de coroas por cada un dos 5,2 millóns de habitantes do reino.

“Vendemos moito petróleo cando os prezos eran elevados e aforramos unha gran parte do diñeiro recadado”, explica Ragnar Torvik, profesor de economía na universidade norueguesa de Ciencia e Tecnoloxía de Trondheim (NTNU).

“A economía norueguesa está, por tanto, ben preparada para resistir a unha caída do prezo do petróleo na medida que ten pouca incidencia nas finanzas públicas”, engadiu.

A pesar destes ingresos, os gobernos, independentemente do seu signo, só están autorizados a utilizar o rendemento dos fondos, estimado nun 4 % anual.

As cantidades obtidas aumentan, con todo, a medida que os fondos crecen coa inxección de novos ingresos petroleiros e polo produto dos seus investimentos.

E, todo iso, tan rápido que o actual goberno de dereita decidiu utilizar unicamente o 2,8 % do rendemento deste ano.

“Non é un fondo de crise”, é un fondo que deber achegar unha contribución ao “orzamento público”, subliña Kanut Anton Mork, economista de Handelsbanken, quen precisa que “esta achega (…) financia actualmente unha oitava parte de todas os gastos públicos en Noruega”.

“É moito, pero non depende do prezo do petróleo, xa que a rendibilidade financeira está detrás diso”, asegura.

A única repercusión financeira en Noruega da caída dos prezos do barril de cru, que pasou duns 110 dólares no verán boreal de 2014 a uns 30 dólares actualmente, é en definitiva a desaceleración do crecemento do fondo soberano.

“Isto determina o tamaño que o fondo terá finalmente. Pensabamos que seguiría crecendo durante moito tempo pero, se o prezo do petróleo permanece baixo, non será o caso”, explica Mork.

Aínda que as finanzas públicas están a salvo da crise, a economía real vese golpeada. O crecemento, freado polo retroceso dos investimentos petroleiros, é lento e, a un 4,6 %, a taxa de desemprego alcanza niveis de hai unha década, aínda que continúan sendo a envexa de moitos países.

Desde principios de 2014, o sector petroleiro destruíu case 30.000 empregos, incluso o xigante enerxético Statoil, e Stavanger, ata agora florecente capital dos hidrocarburos, vive días difíciles.

Para reactivar a economía, o Goberno presentou un orzamento expansivo e o Banco Central de Noruega reduciu á metade a súa taxa de referencia para contrarrestar a depresión da industria petroleira, a coroa norueguesa devaluouse, dopando a competitividade dos outros sectores da economía.

“Globalmente a economía norueguesa non está en crise”, reiterou o luns pasado a ministra de Finanzas Siv Jensen.

As reservas petroleiras de Noruega diminúen e as que quedan son as máis difíciles, e polo tanto máis caras, de explotar.

Conscientes desa situación, os dirixentes insisten desde hai anos en romper coa dependencia dos hidrocarburos. A palabra reconversión converteuse nun leimotiv, do cal as enerxías renovables, as novas tecnoloxías e a acuicultura son un primeiro exemplo.

Rubens Rocha

ை Quen sae gañando cos prezos baixos do petróleo?

Foto businessreviewamericalatina.com

Foto businessreviewamericalatina.com

Países importadores e sectores industriais que usan o cru e os seus derivados están a beneficiarse do contexto.

Lonxe estamos da estabilidade que o barril do petróleo alcanzou desde o 2010 ata mediados do 2014 cun prezo media de US$ 110. Hoxe, o barril rolda os 30 dólares e non ten indicios de que se recupere pronto, senón que parece achegarse á predición atrevida de 20 dólares o barril que fixo Golman Sachs o ano pasado.

Aínda que xa moi discutidas, as razóns principais da crise dos prezos do petróleo son a baixa demanda dos países asiáticos, grandes importadores de cru que sofren turbulencias económicas, e a alta produción de petróleo de esquisto de Estados Unidos que, impulsada polos avances tecnolóxicos, alagou o mercado.

Sumado a isto, a Opep tampouco se puxo de acordo para diminuír a produción e recuperar os prezos.

O contexto é pouco alentador para os países exportadores de cru que basearon o seu modelo de produción na renda do petróleo. Con todo, algúns países e sectores están a beneficiarse dos prezos baixos do petróleo e ven a situación como unha oportunidade para a súa produción.

PAÍSES IMPORTADORES

Xapón, China, India e varios países africanos e centroamericanos, do Caribe, importadores de petróleo por excelencia, víronse beneficiados polos prezos baixos do cru, a pesar doutros factores e a súa apertada situación económica. Como aseguran analistas da BBC, os baixos prezos axudaron a que, no caso dos países asiáticos, os efectos económicos das súas crises non sexan aínda peores.

En canto a India, por exemplo, que importa o 75% do seu petróleo, a caída dos prezos do cru axudou a reducir o seu déficit de conta corrente e contribuíu á redución de 2.5 billóns de dólares en subsidios que entregou en 2015.

No caso Centroamérica e o Caribe, o Banco Interamericano de Desenvolvemento estima que en países como Xamaica e Honduras, os prezos baixos do petróleo poderían traducirse nun incremento no 7% do PIB dada a redución de custos de produción nas súas industrias agroindustriais e manufactureiras que usan combustibles.

Doutra banda, dado que moitos países subsidian a gasolina (A Axencia de Enerxía Internacional estimou que en 2014 os subsidios mundiais para a gasolina foron de 500 billóns de dólares), a maioría está a sacarlle proveito á situación. Os baixos prezos do cru significan que os gobernos poden cortar os subsidios mentres que os consumidores seguen pagando os mesmos prezos.

Exipto, Indonesia, Colombia e moitos outros países están a aproveitar esta situación.

SECTORES BENEFICIADOS

Calquera sector produtivo que use derivados do petróleo presenciou o cambio positivo nos seus estados financeiros. Isto inclúe gremios como o transportador, aeronáutico, naviero, manufactureiro e agroindustrial, que usan a gasolina e os derivados do petróleo para lograr a súa actividade económica. Adicionalmente, outro sector que se viu favorecido é a industria petroquímica que fai fertilizantes, plásticos e produtos sintéticos.

Os efectos nos prezos baixos do petróleo lograron mesmo constituír unha relación directa entre o récord en vendas que tivo a industria automotriz de Estados Unidos en 2015 e os baixos prezos dos combustibles. Así o asegura o economista xefe de GM Mustafa Mohatarem, “Os elementos máis importantes (que contribuíron ao éxito en vendas) son as continuas melloras no emprego, o crecemento dos ingresos persoais e o prezo de combustibles máis baixo”.

Con todo, tanto gañadores como perdedores deberían afrontar a volatilidade de prezos como unha oportunidade para acomodar as súas economías a novos modelos de produción non tan dependentes de materias primas non renovables.

O incremento da produtividade noutros sectores da economía e o desenvolvemento de fontes alternativas de enerxía serán ferramentas importantes parar volver a un equilibrio de oferta e demanda do petróleo.

Rubens Rocha

ை PDVSA mantén plan de gastos con petróleo a 100 dólares

Foto panorama.com.ve

Foto panorama.com.ve

A empresa planea gastar US$277.900 millóns ata 2019 para aumentar a produción de 2,9 millóns a 6 millóns de barrís por día. A lea é que desde 2014 a petroleira non actualiza os seus plans e o prezo do barril perdeu case US$70.

Mentres as compañías produtoras globais reducen orzamentos e moderan os plans de crecemento para enfrontar a realidade do barril de petróleo a US$30, Venezuela mantén unha estratexia de investimento que duplicaría a súa produción de cru no próximos tres anos.

PDVSA, como se coñece á petroleira estatal, non revisou os seus plans de gasto desde mediados de 2014, cando o petróleo estaba preto dos US$100 por barril.

A empresa, que ten sede en Caracas, pensa gastar US$277.900 millóns no próximos catro anos ata 2019 para aumentar a produción, que é de ao redor de 2,9 millóns, a 6 millóns de barrís por día, segundo o seu último informe anual, que se publicou en 2014.

Estímase que o gasto global de capital das compañías petroleiras declinará por segundo ano consecutivo e que caerá 15 por cento en 2016, segundo a enquisa de gasto de Barclays.

A brasileira Petrobras reduciu esta semana o seu plan de negocios a cinco anos a US$98.400 millóns, mentres que o ano pasado había anunciado que sería de US$130.000 millóns.

Petróleos Mexicanos recortou o seu orzamento de gasto de capital 73.000 millóns de pesos (US$4.400 millóns) e levouno ao nivel máis baixo desde 2007.

“Os obxectivos estratéxicos de PDVSA seguen sendo moi ambiguos e moi pouco realistas”, dixo Carlos Rossi, presidente da firma consultora EnergyNomics. “É evidente que PDVSA ten que reducir o gasto de capital e as metas de produción debido á declinación do prezo do petróleo”.

DEMASIADO OPTIMISTAS

O prezo da canastra petroleira venezolana estaba en US$24 por barril, o nivel máis baixo en case 15 anos, dixo o pasado martes o presidente Nicolás Maduro durante unha mensaxe que transmitiu a televisión estatal.

O prezo da canastra petroleira do país, que é a media dos graos de cru de Venezuela, baixou 76 por cento respecto do nivel de US$100,64 de xuño de 2014, segundo datos que recompilou Bloomberg.

Os intentos de Venezuela de manter o seu sector petroleiro son anteriores ao derrube dos prezos. O país, que ten as maiores reservas de petróleo do mundo, experimentou unha caída da produción a ao redor de 2,9 millóns de barrís por día en comparación cun pico de 3,2 millóns de 2008, segundo o último informe anual de PDVSA.

O membro da OPEP comezou a importar cru en 2014.

O actual plan de PDVSA esixe un gasto de capital de US$66.700 millóns este ano e de US$65.300 millóns o ano próximo. Funcionarios do Ministerio de Información de Venezuela e de PDVSA non contestaron os correos electrónicos nos cales se lles solicitaban declaracións sobre a situación do plan de negocio da compañía petroleira.

“É evidente que eses obxectivos son demasiado optimistas”, dixo por teléfono Francisco J. Monaldi, un investigador en política enerxética latinoamericana do Instituto Baker da Universidade Rice en Houston.

Rubens Rocha

ை O prezo do barril de petróleo caeu a mínimos de 11 anos

Imaxe radioiyambae.com

Imaxe radioiyambae.com

Os futuros do Brent caeron 80 centavos, a 36,42 dólares. Pola súa banda, o West Texas Intermediate (WTI) de Estados Unidos perdeu 79 centavos, a 35,97 dólares por barril.

O petróleo caeu máis dun 2 por cento o martes cara ao seu mínimo de 11 anos, xa que os operadores ignoraron as crecentes tensións entre dúas dos maiores produtores de cru do mundo e centráronse na fortaleza do dólar e o incremento nos inventarios en Estados Unidos.

As relacións entre Arabia Saudita e Irán colapsaron o fin de semana despois de que a execución por parte do reino dun clérigo shií xerou unha serie de protestas en Teherán.

Con todo, no canto de avivar temores sobre un trastorno da subministración, algúns delegados da Organización de Países Exportadores de Petróleo (OPEP) dixeron que a disputa podería exacerbar preocupacións dun exceso de oferta ao anular a xa mínima esperanza de que o grupo poida acordar un recorte da produción.

O mercado tivo unha presión adicional coa alza do dólar, que gañou un 0,5 por cento para alcanzar un máximo dun mes, xa que os operadores buscaron maior seguridade, e ante sinais dun maior incremento nos xa niveles récord de inventarios en Estados Unidos.

Os futuros do cru referencial Brent caeron 80 centavos, a 36,42 dólares por barril. Os prezos tocaron un mínimo de 11 anos de 35,98 dólares xusto antes de Nadal, pechando un ano onde o contrato perdeu máis dun terzo do seu valor.

Os futuros do West Texas Intermediate (WTI) de Estados Unidos perderon 79 centavos, a 35,97 dólares por barril.

Irán dixo que está disposto a moderar a produción e as exportacións, unha vez que se levanten sancións na súa contra en virtude dun acordo nuclear asinado o ano pasado, dixo a Reuters un importante funcionario da compañía National Iranian Oil Co (NIOC).

Rubens Rocha