Archivos por Etiqueta: España

O neofranquismo arremeteou contra o pobo catalán

O PP-C (Partido Popular – Corrupto) aceptou unha das emendas do PSE (Partido Sucialista Español) para que a represión sobre Cataluña, ao amparo do ilexítimo artigo 155 da Constitución neofranquista, fágase de maneira «gradual» e para que sexa posible modular a súa aplicación se se producisen cambios na situación ou outras circunstancias así o aconsellasen.

Léase: o PPSOE legaliza agresións, ameazas, procesamentos e violencia, en progresión aritmética, contra o pobo catalán, os seus líderes civís, políticos e as súas institucións.

O goberno do partido máis corrupto da historia política española, xunto a todas as institucións e organismos da ditadura franquista, estuda outras dúas “enmerdas sucialistas”, unha das cales pide mitigar a entrada en vigor da represión se o presidente da Generalitat, Carles Puigdemont, convocase eleccións autonómicas no marco da lei, cando resulta obvio que eses comicios celebraríanse sen ningunha garantía democrática, algo que o president xa rexeitou de plano.

Reitero, unha vez máis neste blogue, que non son partidario da independencia de calquera das nacións do estado español, pero daría a miña vida porque eses pobos puidesen expresar a súa vontade nas urnas, sen as agresións brutais das policías do réxime, senón en paz, transparencia e liberdade.

No Partido Popular da Corrupción (onde máis de 1.400 cargos áchanse imputados por delitos de toda índole) insístese, xunto aos sucialistas e outros “cidadáns” neofranquistas, cun descaro rayano na comicidade, en que a prioridade é «recuperar a legalidade e a orde constitucional e estatutaria» en Catalunya.

Os “sucialistas” tamén propuxeron que, de momento, non se someta a aprobación do Senado o decreto do Goberno que posibilitaría unha toma de control do Executivo aos medios de comunicación públicos en Catalunya, xa que, na súa opinión, os medios públicos non deben depender do Goberno senón do Parlamento.

Esta emenda non foi aceptada, dada a maioría absoluta de que gozan os corruptos no Senado español. En suma, a violación de todos os dereitos do pobo catalán será perpetrada por un goberno neofascista e corrupto, que conta coa inestimable axuda dos falanxistas de Albert Rivera e os “sucialistas” de Pedro Sánchez.

Talvez por iso, o chamado Real Instituto Elcano, onde reciben saborosos emolumentos (por non traballar) máis de 50 “intelectuais” e “expertos” en temas de “defensa militar” (otanistas convencidos) e fieis monárquicos (incluso algúns/as franquistas) advertiu sobre as posibles e graves consecuencias que tales medidas poidan provocar en Cataluña, aludindo mesmo á probabilidade de que nalgunhas capitais do país prodúzase un “Maidán”.

E xa sabemos que en Kiev os gañadores foron os nazis e os demócratas puxeron os mortos.

Por I.López Miera

Anuncios

As receitas do PpPSOEcs para “devolver a legalidade democrática” a Catalunya

O manoseado artigo 155 da Constitución española, carta magna que o 6 de decembro de 1978 aprobase en referendo un 67% da cidadanía, sen ler nin unha soa liña do texto e unha ampla maioría, sen importarlle absolutamente nada, aplicarase en toda a súa dimensión represiva á “rebelde e sediciosa” Catalunya, tras a declaración unilateral de independencia e a proclamación dun estado republicano, votada onte no Parlament daquela nación.

O neofranquismo reinante en España, ao que os máis hipócritas e serviles políticos, ademais da maior parte do perrodismo borbónico chaman “estado de dereito” (de dereitas, máis ben), fregase as mans ante o panorama que lle puxo en bandexa un colectivo que non soubo traballar coa astucia e previsión necesarias, para evitar o tsunami que se lle vén encima.

Pagarano quen se ha “alzado contra a legalidade vixente”, aínda que ese “imperio da lei” descanse sobre normas ilexítimas, rastreras, violadoras de preceptos elementais, restritivas, inxustas e de xeito evidente dignas dun “estado de refugallo”, similar a México, Perú, Polonia, Arabia Saudita ou Marrocos.

Velaquí as próximas medidas que adoptará o PpPSOE e o seu lacayo falanxista Cidadáns, para castigar aos/as millóns de cidadáns/as cataláns que elixiron ao seu Parlament, representados nese organismo por 135 señorías, dos que 70 decidiron, con toda lexitimidade, que Cataluña, tras o referendo celebrado o pasado 1º de outubro, debía converterse nunha República independente. Corroborárono máis de dous millóns de síes.

PRIMEIRO.- Carles Puigdemont, presidente do Govern, Oriol Junqueras, vicepresidente, a máis diso todos/as os consellers, xa foron cesados e quedan sen soldo. O Parlament de disolve, aínda que os deputados/as cobrarán este mes e o de Novembro, pero a extra de Nadal téñena crúa.

Xa sabemos que o primeiro que se impón en “un estado de dereito” é deixar sen un duro a quen se rebela se non é podente, cambiar miles de euros por días de cela ao que posúe pasta gansa e meter en chirona ao que non ten un duro.

Non se se me entenden, pero iso reza no Artigo 14 da Constitución: “Os españois son iguais ante a lei”. Por iso Jordi Cuixart e Jordi Sànchez están en prisión, mentres Rodrigo Rato e Iñaki Urdangarín paséanse libremente e sorrindo por noso “estado de dereito” e por Suíza.

E dos 1.400 chourizos do PpPSOE, só 87 permanecen aínda no cárcere, aínda que estean sentenciados a penas superiores a cinco anos. A xustiza española é lenta e tardía. Por iso non é xustiza.

SEGUNDO.- Máis de 20.ooo Policías Nacionales e Gardas Civís despregaranse ao longo e ancho da xeografía catalá, para golpear coa brutalidade afeita a cantas persoas leven unha insignia independentista ou profiran berros en favor da soberanía.

Os medios públicos de información (TV-3, Catalunya Radio e outras canles de difusión local) serán ocupados por autoridades e profesionais que cumprirán as normas impostas desde Madrid, entre as que falar de referendos, nacionalidades, consultas, independencia, etc. supoñerá a apertura de expediente sancionador e expulsión inmediata. Con todo, permitirase utilizar a lingua catalá, bailar sardanas e facer castellets nos festexos populares.

Quedará prohibido reproducir o “caganer” ou “caganera” do Nadal coa efixie de Felipe Sexto ou da súa señora Letizia.

TERCEIRO.- Convócanse eleccións “limpas e democráticas” (léase sucias, amañadas, borbónicas e partidistas) para o 21 de decembro de 2017, nas que non poderán participar agrupacións políticas sospeitosas de veleidades soberanistas, polo que nin o Partido Demócrata de Catalunya, nin Esquerra Republicana, nin Junts Pel Si, nin a Coordinadora de Unidade Popular (CUP) poderán presentarse aos comicios.

Ademais, os actuais dirixentes dos colectivos mencionados serán procesados por un presunto delito de rebelión. Xa se están ampliando os cárceres de Soto del Real, da prisión arabesa de Zaballa e a de Pamplona.

De tales ausencias aproveitaríanse os nazis da Plataforma per Catalunya, Pablito Iglesias e os seus Clubs de Fans (Podem-ICV-EUiA-Equo), Albert Rivera e as súas Mocidades neofranquistas cidadás, o Partit Popular Franquista (co fascista García-Albiol á cabeza) e o PSC do bailarín socialista Miquel Iceta, que serán algúns dos partidos con dereito a participar nestas eleccións.

Todo iso podería aliviarse se nos próximos días a comunidade independentista actúa de forma rápida e intelixente, astuta e “legalista”, para unirse nun só partido que podería chamarse, por exemplo, Catalans Abans de Res, Catalunya Lliure o Som d’aquí i de Més Enllàporque como se atomicen prevexo un Parlament absolutamente “legalista”, onde só se fale castelán, presidido por Inés Arrimadas á Rivera.

Por Carlos Tena

E Carlos tena finaliza a súa crónica decindo: Oxalá me equivoque, pero a experiencia de vivir 73 anos baixo o franquismo e os seus derivados, dime que en Catalunya chegaron moi malos tempos para a lírica.

O legal e o lexítimo

O conflito entre o goberno español e as lexítimas autoridades do executivo catalán, xerado polo referendo sobre o proxecto independentista, traspasou os límites da mesura e a racionalidade, desde que, baixo a desculpa do “cumprimento das ordes impartidas polo poder xudicial”, miles de policías e gardas civís dedicáronse a executar tales demandas cunha brutalidade impensable nun estado de dereito.

A fronteira entre o que sucedeu ao longo e ancho do territorio de Catalunya o día 1º de outubro de 2017 e o que solicitaban os maxistrados, é en esencia a mesma que existe entre un estado democrático e unha ditadura, onde se permite a violencia uniformada e contrólase o sufraxio universal por medio de normas electorais tan torticeras como inicuas.

No ordenamento xurídico español existiron preceptos tan cruelmente lesivos para a convivencia e a paz social, como os ditados durante o franquismo, moitos dos cales sobreviviron á “transición”.

Outras leis mais “modernas”, novas nesta praza, mostraron a verdadeira cara do socialismo borbónico, como “a patada na porta” do caliguliano José Luís Corcuera e mesmo permitiron que o terrorismo de estado levase o apelido doutro sinistro ministro, o criminal José Barrionuevo, “defendido e comprendido” polo seu superior Felipe Galzález.

Mariano Rajoy e os seus secuaces esgrimen “legalidade e imperio da lei” cando combaten o anhelo independentista dun amplo sector da burguesía catalá e os seus socios “revolucionarios” da CUP, co mesmo descaro de quen di profesar un mesurado respecto á “oposición republicana”, pero dedicouse toda a súa vida a deseñar, ditar, propoñer e aprobar (sempre coa axuda do PSOE) leis absolutamente ilexítimas, por represivas e violadoras de dereitos elementais. E aquí entramos no meollo do “estado de dereito”.

Para o pensador alemán Carl Schmitt, unha das raras excepcións do pensamento político de dereita (aínda que non conservador) ou para un sinxelo profesor de Filosofía do Dereito, o andaluz Francisco Garrido, progresista (pero nada sospeitoso de militar nas filas “antisistema”), establecer a disimilitud entre “legalidade e lexitimidade” resulta crucial á hora de ensinar a políticos, xornalistas e tertulianos, que comprender ambos os conceptos é unha obrigación non só xurídica, senón profesional e cívica.

Garrido concreta:
“A diferenza entre esas dúas ideas é esencial nun Estado democrático de Dereito. A legalidade pertence á orde do dereito positivo e as súas normas conteñen sempre forza de lei (é dicir xeran obrigación xurídica). A lexitimidade forma parte da orde da política e da ética pública (fundamentación cognitiva das normas e das decisións)”.

E continúa:
“Mentres que a legalidade xera obrigación, a lexitimidade xera responsabilidade (política e ética) e recoñecemento. A legalidade ten unha racionalidade normativa coutada e a lexitimidade ten unha lóxica deliberativa aberta. Calquera intento de suprimir esta diferenza lesiona gravemente á democracia e ao Estado de Dereito. Sen a diferenza entre legalidade e lexitimidade o sistema político tórnase fatalmente totalitario”.

E desde o meu retiro campestre subliño: O imperio das leis que rexen o ordenamento político e xurídico español, lexitima á cidadanía de todas as comunidades do estado para desobedecer algunhas desas normas recollidas no Código penal e na Constitución de 1978, tan ilexítima como bastarda, tan represiva como desafiuzada.

Vaia a miña solidariedade máis profunda para Jordi Cuixart e Jordi Sánchez, vítimas propiciatorias dunha xuíza do Tribunal de Orde Pública, señora Lamela, que lame a man de quen ditou leis insustentables en democracia, que lame a Maza do Fiscal Xeral do Estado e que confunde voluntariamente desobediencia con Maidán, ditando prisión inmediata contra dúas persoas ás que, en principio, puidese abrir un proceso polo presunto delito de sedición. Que non é o caso.

E ela, esa maxistrada, aínda que non sexa directamente responsable de que ambos os líderes sociais haxan ido a parar á prisión de Soto del Real (a máis de 600 kms. do domicilio dos encarcerados), sabe que nun réxime de privación de liberdade é esencial que a persoa presa non perda un contacto mínimo coa súa contorna social. Vostede, señora Lamela, pasouse dez pobos.

Se España é un estado de dereito, Albert Rivera detenta un 125 de cociente intelectual. Se esta maxistrada é progresista, Mariano Rajoy é Premio Nobel de Física Cuántica.

Por Carlos Tena

Pepe Rubianes tiña toda a razón.

NOTA de ILCANALLARUBENS: Para rachar a constitución española é facer unha maís acorde a contemporaniedade é preciso que “PODEMOS” gañe por “maioria absultuisima” as eleccións no parlamento e no sendado e iso esta moi lonxe de que se produzca mentres tanto aguantar este rexime do 78′.

 

Grazas prensa espaola, grazas tertulianos de programas de televisión

Grazas prensa espaola, grazas tertulianos de programas de televisión como “Al rojo vivo” “El objetivo” “Las mañanas de cuatro” “El programa de Ana Rosa” “Espejo publico”.

GRAZAS PORQUÉ? As grazas son por estar a lle facer a campaña perfecta para un partido político que ata antes de que sucedese o 1Ou en Catalunya era unha forza política residual, falo de VOX que nestes días para aumentado a súa base de afiliación nun 20%.

Estas creando un monstro que vai ser logo difícil de erradicar xa que cando agarran forza pois son imparables e só hai unha solución á cal espero que non se chegue polo ben de todas.

O monstro Vox é un partido político español adscrito á ultra dereita política, fundado a finais de 2013 e liderado na actualidade por Santiago Abascal.

Santiago, anteriormente militou no Partido Popular, desde 1994 ata 2013, sendo parlamentario vasco por esta formación entre 2004 e 2009. Foi fundador da Fundación para a Defensa da Nación Española, da cal foi presidente varios anos. Así mesmo é autor de varios ensaios políticos onde mostra a súa persoa con tintes machistas, xenofogos, homofogos.

De verdade vos estades a dar conta do que estades a facer? de verdade?

Non so a prensa digolle isto senon tamén a todos eses que agora nos vosos perfis pusechedes o corazón metade Catalunya e metade España, ese corazón saido da factoría de ideas autoritarias de C´s e das sua filial “sociedad civil catalana” filial que en si tamén financia o PP de Catalunya.

Nas vosas conciencias estara que o monstro non creza xa que crece vos seredes os culpabels de un conflicto os cales os demócratas queremos que xa pare e que se faga caso a poboación catalana e que esa “carta magna” chamada constitución se mude co consenso actual popular e non mudala con nocturnidade e alevosía como o fixo o PSOE E PP nunha noite para sacar da crise estafa no cales eles nos meteron facendo esa reforma vendendo soberania.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

NOTA e POST DATA: A mostra do que esta a pasar, mostra que a ultra dereita non so medra en europa senon no estado español.

Muguruza unha tenista incrible, Diego un xogador de fútbol incrible, ambos creceron deportivamente en España

Muguruza unha tenista incrible, Diego un xogador de fútbol incrible, ambos creceron deportivamente en España.

Garbiñe Muguruza Blanco (Caracas, Venezuela, 8 de outubro de 1993) é unha xogadora de tenis hispano-venezolana. Dado que ten a dobre nacionalidade (española por parte paterna e venezolana por nacemento) elixiu representar a España para disputar os torneos da WTA e formar parte do Equipo español da Cópa Federación de Tenis da ITF. Na actualidade é a tenista nº 1 do ránking WTA, desde o 11 de setembro de 2017.

Diego dá Silva Costa (Lagarto, Brasil, 7 de outubro de 1988) é un futbolista brasileiro nacionalizado español, internacional con esta selección. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Club Atlético de Madrid da liga Santander. Ao non disputar ningún partido oficial coa selección brasileira e ter a nacionalidade española debutou coa Selección española de fútbol en 2014 e disputou o Mundial de Brasil ese mesmo ano.

Dous deportistas nacionalizados españois, a un mais ben concretamente a unha a mentan como ESPAÑOLA ao outro o tachan de APROVEITADO polos xornalistas españois que reparten en se carnes de quen é máis patriota que quen.

Diego empezou xogar en España na tempada 2007-08 no Real Club Celta club residente na cidade de Vigo.

Cando Diego Costa decidiu tomar partido en nacionalizarse español a prensa española deportiva mostrouse totalmente contraria a que este se nacionalizase xa que había españois que o merecía mais que el mesmo, empezou unha campaña moi ruin moi mezquina contra este xogador, unha campaña baseada na xenofobia.

Cando Muguruza alcanzou o numero un do tenis mundial xunto a Rafa Nadal enxalzárona polo aire pero cun pequeno matiz, os medios enxalzaron máis a Nadal que a Muguruza pero bueno xa se sabe que o da igualdade nos MASS MEDIA é imposible xa que nas súas paxinas están cheas de MACHISMOS e moito PATRIARCADO.

Por certo a prensa apollaria máis a Muguruza por que é filla por parte paterna dun español? non sei, descoñezo pero se chegase a ser así realmente é ben feo.

En fin isto é unha pequena mostra que os MASS MEDIA en España son dados a repartir CARNES DE ESAPAÑOLIDAD.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

NOTA e POST DATA: Non caer na campaña xenofoga que a prensa deportiva española empezou a desenvolver a raiz das declaracións de Gerard Pique cando foi a votar empregando o seu dereito democrático de querer tomar decisións, declaracións que en si foron moi manipuladas.

A figura do “PRECEPTOR” nas escolas e universidades

 

Sobre esta materia escribin moito no meu facebook persoal, exisindo que dita figura se poña nos centros educativos de primaria, secundaria e universitarios a nivel nacional. Nunca cheguei a escribir no meu blogue sobre dita figura, o cal era unha materia pendente para a min e bueno hoxe decidinme facelo e a quitarme dita materia, e todo grazas ao programa de laSexta chamado “la sexta noche” concretamente grazas a un dos seus tertulianos no debate do bulling escolar a Antonio Maestre que falou dun profesor especializado en solucionar conflictos dos alumnos e alumnas nos centrso e me viu a cabeza a figura do “PRECEPTOR” culla levo moito tempo tendo en alta estima e valoración.

Pois iso hoxe véñolles falar dunha das figuras que algunhas persoas descoñecen a súa existencia, esa é a do “PRECEPTOR“, persoa que se dedica fundamentalmente a tratar condutas negativas dos alumnos e alumnas dos centro educativos de primaria, secundaria… pero tamén dita figura atópase no ámbito educativo da universidade.

Pode tamén dicirse que dita figura educativa recorrían a ela a clase adiñeirada que a contrataban para orientar e instruír a algún dos seus fillos. Así por exemplo pode citarse que François Fénelon (1651-1715) foi preceptor do duque de Borgoña (o neto do rei Luís XIV).

 

Significado de PRECEPTOR no ambito educativo

Preceptor é un termo que, a nivel xeral, utilízase para nomear ao individuo que se dedica a ensinar algo. Na antigüidade, informa o dicionario da Real Academia Española (RAE), o preceptor focalizábase na gramática do latín.

Orixes

Na Idade Media tamén nos atopamos coa existencia de preceptores. Uns dos máis habituais eran os que se achaban formando parte de ordes relixiosas, concretamente como figuras fundamentais para o mantemento dos principios e normas das mesmas. Así, por exemplo, a Orde do Amorne tivo aos seus preceptores, que se encargaban basicamente non só de apoiar á Igrexa nos ámbitos que podían senón tamén de “guiar” aos seus irmáns para que non desfallecieran e mantivesen sempre os alicerces desta orde militar cristiá.

Dato interesante

É interesante coñecer máis en detalle as funcións do preceptor en por exemplo a “Escola de Gramática” de Madrid, cando Juan López de Hoyos alí foi preceptor entre 1568 e 1583. « Neses días, o encargado ou preceptor do estudo era un bachiller ou un licenciado, acompañado ás veces por un repetidor que repasaba e tomaba aos alumnos as leccións impartidas por aquel. O contrato para “ler gramática nesta vila” (así se denominaba á impartición das clases) adoitaba comezar o 18 de outubro, día de San Lucas; as vacacións eran dun mes, desde o 16 de xullo ao 16 de agosto. Accedíase ao posto mediante oposición, pero cando escaseaban os opositores interesados, o Consexal adxudicábao directamente á persoa que consideraba idónea. Os preceptores obrigábanse a residir na vila e a non abandonala mentres durase o contrato. podéndose descontar do seu salario o correspondente aos días de ausencia. Desde mediados do século XVI estableceuse un réxime de inspeccións por comisarios municipais. Unha parte dos salarios do preceptor e do repetidor proviñan das arcas municipais e consistía dun salario anual en diñeiro e en especias. Xunto a este diñeiro achegado polo Consello, o preceptor percibía de cada un dos seus alumnos (fillos de cabaleiros e homes bos na súa maioría) unha cantidade mensual, aínda que tiña a obrigación expresa de non cobrar nada aos pobres.»

Na educación

Nalgúns países, noméase como preceptor á persoa que se encarga da vixilancia e do control dos estudantes nun centro educativo e normalmente é un ex alumno que guía ao alumnado actual do centro a opter conductas positivas tentando eliminar as conductas negativas. Neste sentido, o concepto é sinónimo de celador.

Por exemplo: “Ofrecéronme un traballo como preceptor na escola do meu barrio”, “O preceptor retoume porque cheguei tarde a clases”, “Por favor, entrégalle esta nota ao preceptor do teu curso”,”O perceptor dixome que humillar a unha compañeira non é o bo camiño”.

Así, dita figura encárgase de orientarlles, acompañarlles, supervisarlles e conducirlles para que poidan actuar e realizar as súas funcións establecidas da mellor maneira posible.

En moitos casos, a tarefa do preceptor resulta informal xa que as súas tarefas e obrigacións non se atopan sistematizadas. Pode dicirse que o preceptor encárgase de garantir o bo comportamento dos alumnos dentro do horario escolar pero fóra de clases, é dicir, cando o profesor non se atopa presente.

Os preceptores, por tanto, coidan e controlan aos estudantes antes do ingreso do profesor ao salón, nos recreos ou tempos libres e nos actos. É frecuente que conten coa potestade de impoñer sancións aos alumnos se estes non os obedecen.

Un preceptor, por outra banda, desenvolve diversas tarefas administrativas que son imprescindibles no funcionamento da escola. Pode tomar asistencia, xestionar e autorizar certos permisos ou canalizar reclamos dos estudantes ante as autoridades do establecemento.

O preceptor, en definitiva, é un titor dos alumnos e auxiliar dos docentes cuxo traballo permite o desenvolvemento normal do proceso educativo.

En moitas universidades de Estados Unidos segue existindo a figura do preceptor, que se converteu nunha peza fundamental para o funcionamento diario das institucións. E é que aquel o que fai é asistir a profesores, xa sexan titulares ou auxiliares, para que poidan impartir as súas clases da mellor maneira posible, asesorándolles, apoiándolles en calquera actividade que lles sexa solicitada e mesmo levando a cabo traballos de investigación.

Nalgunhas desas universidades os preceptores son alumnos, fundamentalmente voluntarios e de cursos superiores. Con todo, noutras aqueles son profesores especializados nunha materia concreta que apoian o labor do docente en prol da aprendizaxe dos seus estudantes.

En Arxentina, o preceptor é un Auxiliar Docente nos institutos de ensino secundario e nas escolas de primaria.

O preceptor é membro do equipo docente da escola e, por tanto, participa nos procesos de construción, implementación e avaliación da proposta educativa das institucións segundo o seu nivel ou modalidade. É un integrante activo que achega unha mirada e unha intervención particular que, desde a súa especificidade, favorece o proceso se ensino e de aprendizaxe, promovendo e acompañando tanto a alumnos como a docentes na proposta educativa de cada institución.

É o referente máis próximo que teñen os alumnos dentro da institución, controla a asistencia, a conduta e o cumprimento das normas; e é a quen recorre primeiro os adolescentes cando se presenta algunha dificultade. A función do preceptor non se limita só a cumprir con tarefas administrativas. O preceptor realiza o contacto cotián co alumno e é unha peza crave dentro da institución.

Antigamente chamáballo Celador e asociáballo ao modelo prusiano de organización escolar, de vixiar e castigar.

Son funcións do preceptor:

– Coidado e seguimento dos alumnos, procurando a súa integración grupal, interesándose polos problemas que teñan os mesmos e orientándoos na procura de solucións.
– Colaborar co profesor do curso no acompañamento e formación integral dos alumnos.
– Colaborar cos profesores a fin de facilitar un mellor desenvolvemento das clases e da actividade pedagóxica (entrega do grupo, condiciones da aula, entrega de materiais).
– Permanecer cos alumnos ao seu cargo, mantendo a orde ata entregar a clase ao profesor respectivo. Comunicar de inmediato ao seu Superior a ausencia do docente correspondente, para os efectos de tomar as medidas necesarias.
– Atender aos alumnos, en caso de ausencia do profesor, organizando propostas previamente planificadas que permitan un mellor aproveitamento dese tempo.
– Cumprir e facer cumprir aos alumnos as pautas acordadas nos Acordos Institucionais de Convivencia.
– Fomentar o cumprimento das normas legais vixentes que regulan o funcionamento escolar (Réxime de avaliación, cualificación e promoción, asistencia, puntualidade, reincorporación, convivencia, etc.).
– Supervisar o ingreso e saída dos alumnos.
– Xerar accións tendientes a que o alumnado permaneza no establecemento durante o horario escolar, salvo casos contemplados na normativa escolar vixente.
– Tomar os recaudos necesarios para favorecer a asistencia e puntualidade dos alumnos.
– Comunicar ás autoridades escolares calquera situación de carácter grave que afecte os alumnos e/ou calquera circunstancia que requira de medidas especiais ou de prevención.
– Cumprir tarefas de organización e coidado dos alumnos durante actos escolares, saídas didácticas, etc.
– Cumprir tarefas de coidado dos alumnos durante os recreos en todos os espazos nos que os mesmos estean presentes.
– Fomentar e controlar o debido coidado das instalacións e bens da escola.
– Nos institutos de ensino terciario da Cidade Autónoma de Buenos Aires e nas Universidades da República

Arxentina en xeral denomínase bedel ao auxiliar docente que cumpre as mesmas funcións do preceptor ou do xefe de preceptores da secundaria.

PREGUNTA: Crees que seria preciso que esta figura estivera no ensino do país?

A MIÑA RESPOSTA: eu sen dubida algunha penso e creo e afirmo que “SI!”, si seria preciso, os mestres e as mestras terian un bo aliado para facer que as crianzas e adolescentes cara a madurez vaian por un bo camiño e sexan bos para o futuro.

3 Razóns para cambiarse de compañía eléctrica en España

Cada vez son máis evidentes as razóns polas que os consumidores queren cambiar de compañía eléctrica. Os abusos son a principal causa, pero a día de hoxe son moitos os que non saben que son libres de cambiar de compañía eléctrica en España.

Aquí recompilamos as razóns máis comúns do cambio, a ver se che convencemos:

Fartos de abusos por parte das grandes compañías
Seguro que a túa tamén viviches ou escoitaches algunha historia para non durmir relacionada con algunha das grandes eléctricas. A verdade é que a situación de oligopolio á que teñen sometido o mercado eléctrico español permítelles abusar dos pequenos consumidores.
Esta pode ser unha boa razón para saírche do gran armazón destas compañías e apostar por unha compañía máis honesta e transparente.

Buscar mellores prezos
Ao final as grandes compañías utilizan todo tipo de ofertas e trucos para facer que acabes pagando máis na túa factura da luz. Empezar a aforrar pode estar en cambiarche de compañía a unha con mellores prezos.
Aínda que o aforro non só está no prezo é un bo punto de partida para arrincar a carreira polo aforro.

Coidar o medio ambiente
A contorna é tamén un bo motivo para facer un cambio de comercializadora. Cada vez máis hai compañías que unicamente comercializan enerxías renovables. Unha opción válida e ao mesmo prezo que a enerxía tradicional para os que queren coidar o seu peto e tamén o medio ambiente.

Miles de cidades de todo o mundo apagarán con WWF no décimo aniversario da Hora do Planeta

A Hora do Planeta escurecerá o mundo hoxe sábado, 25 de marzo, entre as 20:30 e 21:30, hora local na Galiza.

A Hora do Planeta, xa se superaron as previsións de WWF. Esta décima edición xa conta coa participación de máis de 150 países e de case 7.000 cidades en todo o mundo. En España, 326 cidades e case 150 empresas xa están inscritas nesta edición tan especial da maior campaña de mobilización sobre medio ambiente. En España, a Hora do Planeta 2017 unirá a todo o país para esixir ao Goberno que cumpra os seus compromisos de loita contra o cambio climático aprobados no Acordo do Clima de París.

Desde a Torre Eiffel, en París, o Empire State Building de Nova York, o Taipei 101, en Taiwan, e a ópera de Sidney, ata o Palacio Real de Madrid,  ou a Sacra Familia de Barcelona, miles de edificios emblemáticos escureceranse durante 60 minutos a medida que os individuos, comunidades e organizacións de todo o mundo dean a coñecer o seu potencial para frear o cambio climático.

2017 marca o décimo aniversario da Hora do Planeta, que comezou como un evento simbólico en Sydney en 2007 e que este ano xa conta, ata o momento, con máis de 150 países. Co lema ‘O Planeta primeiro. Que ninguén che pare’, este apagamento xa é o movemento máis grande do mundo que pretende protexer o medio ambiente e loitar contra o cambio climático. WWF congregará por centos de millóns de persoas en todo o mundo para promover a acción climática tamén durante os 365 días do ano.

En España, WWF pide a todas as cidades que participen na Hora do Planeta apagando as luces dos seus monumentos máis emblemáticos durante 60 minutos solidarios, pero tamén que impulsen medidas locais para facer fronte ao desafío global. A organización tamén anima aos cidadáns para que poñan o seu nome á fronte da loita contra o cambio climático a través da web http://www.horadelplaneta.es participando na Marcha polo Planeta e ás empresas para que volvan asumir, como noutras edicións, o seu compromiso contra o cambio climático e adhíranse á campaña.

Ademais, WWF despregará eventos na rúa con diversas actividades en Alacante, Alto Sil (León), Barcelona, Córdoba, Selecta, Guadalaxara, Madrid, Marmolejo (Xaén), Málaga, Sevilla, Tenerife, Valencia, Zaragoza para celebrar este décimo aniversario. Ver listaxe completa de actividades por cidades (http://horadelplaneta.es/web/agendaciudades/)

Juan Carlos do Olmo, secretario xeral de WWF España, alerta: “Con temperaturas en máximos históricos, tanto no verán como no inverno, o Planeta está a lanzarnos unha mensaxe clara e temos que responder de forma urxente e contundente. Pola contra, as consecuencias serán irreversibles”. E engade: “O Acordo de París é esperanzador, por iso agora, máis que nunca, é o momento de actuar e pedir a todos que cambien polo clima. En España pedimos ao Goberno que cumpra os seus compromisos de loita contra o cambio climático e que aprobe de forma urxente unha lei de transición enerxética para un futuro renovable”.

Alexandra a Rajoy: “En Marea traballará para que os galegos nos axuden a dar un xiro”

ilcanallarubens_alexandra-en-marea-758x505

“Señor Rajoy, hoxe sumará a derrota en diferido do 20-D que é ao mesmo tempo a derrota do PP en Galiza.  Perante este pacto suicida, nós votaremos NON para impedir que continúen mercantilizando as nosas vidas”.

A portavoz de En Marea no Congreso dos Deputados, Alexandra Fernández, subiu á tribuna da Cámara Baixa para explicitar o total rexeitamento de En Marea á investidura de Rajoy e levar a Galiza ao debate que se iniciou onte.

A portavoz de En Marea reprochou a Rajoy o seu discurso resumido en “nós ou o caos” e instou ao PP a “deixar a traxicomedia porque o estado español leva un ano sen goberno e todo continúa igual que cando gobernaban. Nas democracias de baixa intensidade que hoxe existen na UE o piloto automático asegura que a inercia da orde das cousas continúe sen sobresaltos”, afirmou. Nese sentido, advertiu que o “a desbrozadora do Estado de Benestar continúa a facer o seu traballo”.

Acordo PP-Cs: “pacto entre a vella e nova dereita”

En relación ao Acordo con Ciudadanos, a parlamentar de En Marea acusou ao PP de “tratar de ocultar as implicacións reais sobre a vida da xente. Fixeron da banalidade a materia fundamental do acordó das dereitas”. Máis, alertou, “si existe algo que lles obriga a alixeirar o ritmo: Bruxelas, que xa ten preparado un novo calendario de recortes para os vindeiros anos”.

Tildou o Acordo de “pacto entre a vella dereita e a nova, entre a tradición dos que naceron para mandar o cortello a golpe de sobres e a última reencarnación posmoderna dos Chicago Boys” e puxo de manifesto que o obxectivo é “pisar o acelerador dos recortes e as privatizacións”.

Para En Marea a urxencia é a axenda da maioría social

Porén, subliñou que as urxencias para as maiorías sociais son outras moi distintas. “Para esa maioría que segue a pagar a consecuencia dunha crise que non provocou,  a urxencia é ter un traballo con condicións laboráis dignas, ter vivenda, dispór de servizos públicos de calidade”. Nesa liña, salientou que ese será o obxectivo de En Marea, “traballaremos para que a axenda da maioría social sexa a que marque o ritmo das institucións”.

“O único medo é que sigan gobernando”

Alexandra Fernández salientou que “o único medo é que vostedes continúen gobernando e aplicando o Programa da Grande Desigualdade, de perda de dereitos, de depredación ambiental, de violencia contra as mulleres, de exilio económico e precarización de emprego”.

PP e “o hooliganismo patriótico español”

Criticou “o hooliganismo patriótico español do PP, que lle impide recoñecer a realidade plur¡nacional do estado e que impón reformas recentralizadoras”. Engadiu que “para vostedes toda diversidade é unha ameaza, e todo exercicio de libre decisión un atentado contra a súa autoridade”. Acusou a Rajoy de encarnar o “desprezo ao autogoberno, polo idioma e a cultura da terra na que naceu”.

“Hoxe sumará a derrota en diferido do 20-D que é a derrota do PP en Galiza”

A continuación, a portavoz de En Marea centrouse en Galiza, “un país onde Feijoó foi xunto a vostede, un aluno avantaxado no cumprimento dos dogmas cos que actúa o piloto automático desta democracia de baixa intensidade”. Ironizou sobre Feijoó afirmando que “o campión do cumprimento do défice é o campión dos recortes”, e pasou a enumerar algúns dos recortes como os sanitarios que exemplificou no hospital Cunqueiro de Vigo, no terreo da loita contra o lume resaltando as pésimas condicións laboráis e técnicas dos traballadores anti incendios, ter asentado un modelo de explotación ao servizo de ENCE, os baixos prezos do sector lácteo que non cubren os custes de producción, os recortes que coñecen ben “as persoas desempregadas, as precarias, as autónomas, as hipotecadas, os pensionistas que en Galiza teñen as pensións máis baixas do estado”.

Aludiu á corrupción sinalando que “todo o mundo sabe que vostedes corrompéronse por riba das nosas posibilidades”.

Rematou explicitando o voto negativo, o total rexeitamento de En Marea á súa candidatura a ser investido. “Señor Rajoy, hoxe sumará a derrota en diferido do 20-D que é ao mesmo tempo a derrota do PP en Galiza.  Perante este pacto suicida, nós votaremos NON para impedir que continúen mercantilizando as nosas vidas e hipotecando o noso futuro”.

A portavoz de En Marea rematou sinalando que “fronte ao seu medo, Galiza será unha vez máis vangarda política na unidade da esquerda transformadora. En Marea traballará para que os galegos e as galegas nos axuden a dar un xiro ao rumbo erróneo dun piloto automático que nos leva contra as rochas”. Expresou a necesidade de emprender “unha singladura na que ninguén fique atrás por culpa dunha crise de escala continental que non se agravará porque haxa ou non novas elecións, senón pola súa ación de  goberno ao servizo da especulación”.

Alexandra Fernández deixa claro o non de En Marea a Rajoy

ilcanallarubens_alexandra fernandez_en marea_2015_Vigo

 

A portavoz de En Marea criticou a mensaxe de Rajoy de que “o PP é a única posibilidade” e puxo de manifesto que “imos seguer tendendo a mán para buscar alternativas porque sabemos que en Galiza se está a traballar por unha alternativa”

 A portavoz de En Marea no Congreso dos Deputados realizou esta tarde no Escritorio da Cámara unha avaliación do discurso de Rajoy após a súa intervención censurando o seu exercicio de autocomplacencia e acusándoo de “vivir fóra da realidade”.

A portavoz de En Marea no Congreso afirmou que “hoxe vimos de Rajoy dúas mensaxes claras: todo vai ben, aquí non pasou nada, a crise foi algo que se resolveu fugazmente grazas á súa ación de goberno, e polo tanto, tratando de negar unha realidade social que está fora  deste Parlamento”.
A outra gran lóxica que empregou, puntualizou, “é dicer que ou o PP ou o caos, unha especie de chantaxe onde a única posibilidade pasa polo PP. Negámonos a crer ambas afirmacións”.

Máis do mesmo

Alexandra Fernández afirmou que Rajoy vive absolutamente fora da realidade, “non ten ningún contacto co que pasa na rúa. Moncloa e Génova deben ser os únicos lugares onde cren que o PP gañou as elecións, cando o PP está en minoría. Está en minoría pola súa ación de goberno, pola súa prepotencia á hora de chegar a acordos, por unha forma de facer política que pasa polo rodillo. A única forza política que se lle suma ao carro é Ciudadanos que aceptou un acordo político de continuidade coas políticas do PP, de continuidade coas políticas neoliberais”.

O resto, subliñou, que “é fume non deixa de ser parole parole, bonitas palabras pero máis do mesmo”. En Marea considera que Rajoy é incapaz de saír investido e polo tanto, imos seguer a tender a mán para buscar alternativas, porque sabemos que en Galiza se está a  traballar para unha alternativa. Darémoslle o NON a Rajoy e continuaremos abrindo todas as vías posíbeis para que un goberno alternativo sexa posíbel. Negámonos á lóxica de Mariano ou o caos”.

Rubens Rocha