Archivos por Etiqueta: Galicia

Camiñar o Vigo Vello

O pasado domingo estiven representando a noticiasvigo no roteiro baixo o nome “Camiñar o Vigo vello”, que é así como chámase o libro do vigues Pedro Feijoo o cal organizo este roteiro que desde noticiasvigo ten o pracer de compartir con todos vós neste video, é un paseo pola historia da cidade.

De a cabalo entre os manuais de historia e as guías turísticas, o libro de Pedro Feijoo propón un xogo diferente. É certo que, como as guías, vén cos seus planos, mapas e mesmo percorridos propostos. E que, como os libros de historia, tamén conta cun amplo relatorio de anécdotas, memorias, imaxes de época e documentos nalgúns casos inéditos a día de hoxe. Pero en realidade este libro é outra cousa… É a carta dun namorado, o convite para saír a camiñar e redescubrir a cidade a través das rúas e prazas do seu barrio vello.

A proposta de coñecer Vigo da man dun paseo que, sobre todo, se fai sen présa, devagar, deixando que os nosos pasos se perdan polo mar de anécdotas e historias que conforman a memoria da cidade. Porque, á fin e ao cabo, esa é a verdade: nada máis hai que saber onde observar con atención para descubrir que entre as luces e sombras da cidade vella aínda permanecen visibles os vestixios das moitas vidas que amalgamaron o Vigo vello. Eis a eterna vila mariñeira, si, pero tamén aqueloutra que os seus veciños defenderon a ferro e lume en máis dunha ocasión, e o Vigo industrial, e o metropolitano, e mais tamén o corsario.

Esta é a proposta que se fai neste libro: saír a camiñar o Vigo vello, e coñecelo de primeira man, a través do seu paseo.

“Camiñar ou Vigo vello” é un pretexto do escritor, que demostrou o seu apego por estas rúas nas súas exitosas novelas, para animar aos vigueses para saír á rúa e “xogar a ser turistas” na súa propia contorna. Un paseo con Feijoo polas rúas do Casco Vello é rico en anécdotas. Desde a Praza dous Pescadores, o escritor resalta ao sobrevivente que preside o lugar: “Esta oliveira é o único que garda a memoria de cando Vigo era unha cidade cuberta de oliveiras. Leva aquí toda a vida, non o trasplantó ninguén”. Esta árbore é mesmo máis antigo que o do Paseo de Alfonso XIII, sen dúbida, o máis fotografado.

O vídeo non esta completo xa que se desexas saber o seu final NoticiasVigo anima e recomenda a todos a participar nestes roteiros. Pido desculpas porque nalguns treitos do video o audio non e moi bo pero como ben sabedes traballo de forma precaria.

Nin patrón ni patrona

Moitos vigueses e viguesas din que San Roque é o patrón da cidade e cabe sinalar que non o é, San Roque non é o patrón de Vigo. Como tampouco o é o Cristo da Vitoria. Sinálase como patroa da cidade a Santa María, que a Igrexa celebra un día antes, o 15 de agosto, coa festividade da Asunción. O segundo erro é máis grave, pero non tan fácil de comprender. Porque a cidade de Vigo non ten ningún patrón. Como sinala a Constitución de 1978, vivimos nun Estado aconfesional. Polo tanto, Santa María é patroa só para os vigueses católicos. Nada máis (e nada menos). Non o é para quen profesa outra confesión relixiosa; ou simplemente, ningunha. E tampouco o é oficialmente da cidade. Vigo ten escudo, ten bandeira e ten lema. Pero non ten nin patrón nin patroa. É un erro común dar carácter oficial a un patronazgo que existe. Porque se mañá un musulmán decidise que estamos baixo a protección do arcanxo Gabriel ou un hindú proclamase que nos amparan Shiva ou Visnú, o resultado tería o mesmo carácter oficial que o católico: ningún.

Aclarado a lea, entramos na festividade máis popular da cidade. Porque a romaría de San Roque transpórtanos ao Vigo rural, nunha cidade que aínda conta cunha cabana gandeira cifrada, segundo o último censo, en 309 vacas, 409 porcos e 526 cabalos. O número de ovellas pode calcularse observando as que ocasionalmente pastan nalgunhas leiras de Navia ou da avenida de Madrid.

Este Vigo rural, que aínda pervive, conserva na leira de San Roque a súa romaría de verán, do mesmo xeito que o fai no inverno en Bembrive coa festa de San Blas. Desde tempos remotos, o evento celébrase os días 15, 16 e 17 de agosto. A primeira data chamábase “vésperas”, a segunda “San Roque” e a terceira “O Can”. Esta última, de despedida, rendía homenaxe ao can chamado Rouna que, na imaxinería relixiosa, acompaña ao santo de Montpellier lamiendo as súas feridas. Segundo as crónicas antigas, O Can, o día de peche, a festa era bastante máis “rachada” que nas dúas xornadas precedentes.

O día 15 comezaba cun gran repique de campás na parroquia á tardiña. Nese momento saía a procesión da Virxe do Rosario, que era recibida na capela pola imaxe de San Roque. Ambas se reunían logo baixo un fornelo e expúñanse durante os tres días que duraba a romaría.

O día de San Roque celebrábase unha misa, a cuxo termo se iniciaba a procesión, que percorría as rúas de San Roque, Couto Piñeiro, Rola e Santa Rita. Ao concluír a marcha, lanzábanse foguetes. Describe a estampa da xornada de hai un século Amador Montenegro: «O número de casetas instaladas con atraccións de todas clases, e con gran número, en que constantemente se servían refrescos e comidas, animaba e atraían xentes en cantidade ata altas horas da madrugada, postos que co abono do canon fixado, pagaban con fartura os gastos da festa».

O 17 de agosto, popularmente coñecíase como O Can. Nesta xornada, unha nova procesión devolvía á Virxe do Rosario coa mesma cerimonia e lanzamento de bombas de palenque.

O médico Nicolás Taboada e Leal, primeiro cronista oficial da cidade de Vigo, xa destacaba en 1840, na súa «Descrición topográfico-histórica da cidade de Vigo, a súa ría e arredores», que a romaría de San Roque era unha de «as máis famosas e de máis nombrandía». Na súa crónica, aludía á «abundancia de froitas, sandías, melones, recoiro, tamboriis, gaitas, danzas e a algarada e o bulicio».

«Á distancia dun curto paseo desta cidade áchase unha extensa e ben poboada dehesa de robustos carballos, en cuxo sitio se solemniza a súa festividade», engade Taboada, que considera grato «observar os xúbilos públicos, os varios corros con danzas do país, e pola noite asisten aos fogos artificiais» cabe sinalar que desde o 2011 estes fogos se deixaron de facer. Consérvanse gravados con estas tradicións, como unha estampa na que se ve o baile da hogaza, que era un clásico en San Roque ata o século XIX.

Agora, as tómbolas, o tiro ao branco e certa obsesión polo pasodobre, fronte á música tradicional galega, talvez fágannos esquecer o pasado tradicional de San Roque. Pero non custa moito atopar as pegadas dunha festa ancestral, que aínda conecta a cidade coa súa antiga identidade rural. Así que haberá que ir festexar, aínda que non a honrar a patroa nin patrón algún. Porque Vigo, xa queda dito, non ten patrón.

A asociación veciñal de Teis denuncia que o Concello retira a pancarta da ETEA

A Asociación Veciñal de Teis, informa que a primeira hora desta mañá o Concello retirou a pancarta reivindicativa colocada na torre de vixilancia da ETEA, pola asociación este pasado martes.

A Asociación, quere denunciar a actitude do goberno municipal de Vigo, que en vez de preocuparse de mellorar o estado do paseo marítimo, a praia da Punta e dos espazos públicos da ETEA, a súa prioridade e retirar unha pancarta.

O paseo marítimo, realizado polo Concello de Vigo en 2011,  carece de papeleiras, non se realiza un traballo de mantemento habitual neste paseo, onde tamén abunda a vexetación.

A falta de mantemento da ETEA, provoca que a vexetación invada todo e afecta as vivendas próximas, como os edificios da rúa Doutor Corbal, lindeiros con estes terreos. Situación que se denunciou a Concellaría de Parques e Xardíns, e que depende  do Concello.

No caso do espazo do parque público e paseo marítimo, son dous espazos, cun gran potencial desaproveitados, en contacto coa praia da ETEA e A Punta.

Sorprende a rapidez do Concello de Vigo en retirar unha pancarta, pero non dar solucións as demandas veciñais, coma sempre descalificando a Asociación Veciñal de Teis.  

Mentres a preocupación do goberno municipal e retirar unha pancarta reivindicativa, os espazos públicos da ETEA, seguen abandonados pola deixadez da Xunta e do Concello de Vigo.  

O casino de Vigo xa é unha realidade

Este pasado sábado día 30 en pleno almorzo lendo a prensa chámome poderosamente a atención un titular, o titular era “Zona Franca reformará o Centro de Comercial A Laxe“, pois ben, como ben saben este blogue ten o costume de colleitar chaves, cando digo colleitar chaves é iso de usar unha chave para abrir un caixón no cal se atopa un proxecto e sempre xunto a ese proxecto hai outra chave que abre outro caixón, esa chave hai que buscar en que fechadura encaixa.

Centro Comercial A Laxe renovará a súa imaxe e tamén a súa oferta para incluír máis actividades de lecer e máis servizos, entón ao ler isto atopei onde encaixaba dita chave, concretamente esa chave lévome ao caixón do proxecto do casino en Vigo.

O primeiro intento oficial de abrir unha sala en Vigo realizouno Cirsa en xullo de 2004 cando era propietaria única do Casino La Toja. Tal foi o seu interese pola cidade olívica e a súa intención de aproveitar o mercado do norte portugués que expuxo un posible cambio de localización nos tribunais e recibiu senllos paus do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (2008) e do Tribunal Supremo (2012), que consideraban necesario convocar un novo concurso antes de conceder un cambio de localización. Respecto da apertura dunha nova sala, vía necesario unha modificación da Lei do Xogo.

O 2015 e 2016

A tramitación anunciada pola Xunta arrincará o próximo mes xunto ao Orzamento de Galicia para 2015 e quedaría o camiño despexado para iniciar a instalación dun terceiro casino xa o próximo ano. No 2016 desconocia a localización elixida para o seu novo negocio en Vigo, as súas dimensións ou a previsión de postos de traballo.

O 2018

O 18 de xuño deste mesmo ano anunciouse a localización do Casino en Vigo, a localización é no Centro Comercial A Laxe, o cal terá unha entrada propia e un interior de luxo segundo púidose desprender da información que Luckia e Cirsa entregaron no proxecto no Concello para obter a licenza para a inminente apertura do establecemento. O deseño está a cargo do prestixioso arquitecto Willy Gómez e o novo salón de xogos espera crear 105 empregos directos.

O futuro Casino de Vigo, deseñado polo prestixioso arquitecto peruano Willy Gómez, presenta como principal novidade a creación dunha entrada independente que sobresairá sobre a fachada da Laxe máis próxima ao porto deportivo. Así está plasmado no proxecto presentado no Concello polos responsables de Luckia e Cirsa para tramitar a licenza urbanística. Se todo continúa segundo o previsto, abrirá as súas portas antes da Semana Santa de 2019.

Os promotores do proxecto, que estará situado no Centro Comercial A Laxe, prevén realizar un investimento de entre 5,5 e 6 millóns de euros. As instalacións ocuparán máis de 2.000 metros cadrados, dos que 500 serán exclusivos para zona de xogo.

O establecemento terá unha estrutura similar á de coñecidos casinos de fóra e dentro das nosas fronteiras, como o Admiral Prater (Viena), Al Gadeed (El Cairo) o el Luckia de Bilbao.

Haberá a disposición dos usuarios multitude de mesas, apostas e máquinas, ademais dun bar, unha cafetería e unha zona reservada para o persoal do salón. O estudo económico prevé xerar 105 empregos directos e 75 indirectos.

Mentres tanto o 18 de xuño pero hai unha semana atrás asinouse o contrato de aluguer coa concesionaria do centro comercial para ocupar un baixo na primeira planta da Laxe durante os próximos 25 anos. Ademais, Zona Franca comprometeuse a abrir o aparcamento as 24 horas para favorecer a entrada e saída dos clientes.

Curiosidade

Este pasado sábado día 30 na prensa venian as declaracións do delegado especial do Consorcio de Zona Franca, David Regades, que se destinará investirá un millón de euros a esta reforma e actualización do centro, cando cumpre dez anos de actividade.

Un primeiro medio millón de euros consignarase xa no orzamento do consorcio para este ano, que Regades prevé aprobar en agosto. Con esta iniciativa perseguen afianzar o comercio instaurado, que ocupa o 90% da superficie, e atraer novas tendas e servizos de lecer, para chegar o próximo ano ao 100%.

Ademais, o proxecto para transformar o parking robotizado nun tradicional estará acabado no mes de setembro, para poder proceder á súa licitación e que “para o verán que vén” xa se poida utilizar. Na actualidade, ten unha ocupación dun 60% en comparación aos do resto da zona e esperan que a situación cambie con este cambio.

En canto ao aparcadoiro do propio centro comercial, ampliarase o seu horario “de forma inmediata” para atender as demandas da asociación de comerciantes e hostaleiros do Casco Vello. Estará, practicamente, as 24 horas de día

O casino

Do casino cabe sinalar que unha das particularidades do novo salón de xogos da cidade olívica é que, ao estar configurado segundo as directrices do peruano Gómez, non será parecido a ningún dos máis de 100 que xa deseñou este profesional, porque o seu estilo consiste en adaptarse aos metros cadrados dos que dispón en cada ocasión.

Emprego

O 13 de xuño anunciábase na prensa local baixo o titulo “Queres traballar no casino de Vigo? estes son os pasos que debes seguir“. O recinto do casino creará 105 empregos directos e outros 75 indirectos, unha vez que os aspirantes sexan seleccionados deberán pasar por unha escola que poñerán en marcha os propios promotores do salón. “Algunhas das profesións, por exemplo a de crupier, require dunha atención e unha técnica específica que require dunha preparación”, apuntaba González Fontes, que adianta que os candidatos poden estar “entre tres e catro meses” recibindo clases.

As miñas fontes indican que o Concello e Xunta de Galicia mais a Zona Franca puxéronse de acordo para que o casino é unha realidade co ocorrido, tras ese acordo e esas reformas anunciadas o pasado sabado as autoriedades estan en fase de busqueda de persoal, busqueda que non é nada sinxela xa que estan na procura da excelencia e profesionalidade.

Infografías do futuro Casino de Vigo

A situación

O Centro Comercial

As chaves (“As pistas”)

Hemeroteca 2015: http://www.sectordeljuego.com/noticia.php?id=84115


30 de xullo 2018https://www.farodevigo.es/gran-vigo/2018/07/30/zona-franca-destinara-millon-euros/1936773.html


Desmontando o bulo de Abel Caballero | «As partículas algodonosas dos chopos non son alerxénicas»

«As partículas algodonosas dos chopos non son alerxénicas»

A xefa do servizo de Alergoloxía do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo (Chuvi) explica que os chopos emiten partículas algodonosas con pole que poden resultar irritantes.

«Poden irritar as vías respiratorias e afectar ás mucosas oculares ou nasais», admite a doutora. Con todo, descarta por completo a capacidade dos grans de pole desta especie arbórea como responsable de calquera tipo de alerxia. «Non son alerxénicos», sentencia a responsable da área de Alerxia dos hospitais de Vigo. A doutora apóiase en estudos avalados pola comunidade científica, polo que desmente a afirmación do alcalde de Vigo, Abel Caballero, que aseguraba onte que estas árbores producían alerxias.

Abel Caballero volve a pingar mal a comunidade cientifica “El alcalde de Vigo, Abel Caballero, proclamó ayer su intención de erradicar esta especie arbórea del espacio urbano de la ciudad. El regidor argumenta que se trata de una especie «nefasta, que emite algodones que producen alergias y que da sensación de agobio». Los jefes del servicio de Alergología de los principales hospitales de Galicia e ingenieros forestales no solo desmontaron la tesis municipal, sino que pusieron en valor la importancia de esta especie en las ciudades para reducir la contaminación y el ruido”.

No xornalismo uno dos seus puntos mais elementais e fundamentais é contrastar se o suxeito ao que se lle esta dando voz di toda a verdade facendo a proba da veracidade, mentres tanto o diario decano da cidade de Vigo o Faro de Vigo non se digno de tal… non se dignou a mostrar a outra cara da información, información que nos afecta a todos e todas as cidadás de Vigo, a saúde que nos dan os arboles grandes non a dan a saúde dos arboles fracos ou como denomino eu mesmo “as arboles anorexicas” que esta a poñer o concello de Vigo desde o ano 2007 cando se desatou a febre de humanizar.

Ligazón no que me baseo para dicir que non contrasta a información: «Adiós a los chopos de Vigo» https://www.farodevigo.es/gran-vigo/2018/07/05/adios-chopos-vigo/1923469.html

Mentres tanto a Voz de Galicia vén contrastar que o dndito polo alcalde da cidade é unha mentira facendo así desmontar o HOAX ( Bulo) que Abel Caballero difunde aos seus veciños e veciñas.

Ligazón no que me baseo para decir tal cousa, que por certo, a Voz de Galicia contrasta a información dita polo alcalde vigues: Caballero: «Todos los chopos tienen que caer» https://www.lavozdegalicia.es/noticia/vigo/vigo/2018/07/06/chopos-caer/0003_201807V6C3991.htm

Mentres tanto cabe sinalar

As árbores no medio ambiente urbano

As árbores son moi beneficiosos para o medio ambiente urbano. Cumpren varias funcións que favorecen á cidade e, polo tanto, aos seus habitantes. En primeiro lugar, melloran a calidade do aire pois son axentes activos que reducen a contaminación atmosférica. Se nas grandes cidades non houbese árbores, o tráfico faría case imposible vivir nelas.

As árbores xeran osíxeno, absorben dióxido de carbono e reteñen os pos e partículas que se manteñen no ambiente. Pero, ademais, tamén reducen o molesto ruído que se produce na maioría das grandes cidades, tráfico, cláxones, sirenas, berros, obras, todos estes molestos sons resultan atenuados polas follaxes das árbores, que fan un labor de barreiras antisonido, de illantes acústicos, atrasando ou, mesmo, detendo as ondas sonoras.

Ademais, regulan e actúan sobre o clima, xa que aumentan a humidade do ambiente e diminúen a temperatura no verán e auméntana no inverno, ademais de xerar correntes de aire e constituír pantallas contra o vento, a choiva, a neve, a saraiba ou os raios solares. Así mesmo, as árbores que non están rodeados de formigón e cemento, purifican as augas que se filtran polo chan, pois as súas raíces actúan como descontaminantes, retendo nutrientes e axentes patógenos. Tamén hai que pensar que as árbores serven como morada de aves, que alegran a cidade coa súa presenza e cantos.

A importancia das árbores

1.Unha árbore grande pode absorber ata 150 kg de CO2 ao ano, por tanto son de gran importancia nunha cidade onde a contaminación adoita ser unha problemática importante. As árbores poden mellorar a calidade do aire, facendo das cidades lugares máis saudables para vivir.

2.Ademais, i na mesma liña que no punto 1, as árbores grandes son excelentes filtros para contaminantes urbanos e partículas finas. Absorben gases contaminantes como monóxido de carbono, óxidos de nitróxeno, ozono e óxidos de sulfuro. Tamén filtran partículas finas como po, sucidade ou fume do aire atrapándoos sobre as follas e a cortiza.

3.As árbores xogan un papel importante no aumento da biodiversidade urbana, proporcionando ás plantas e animais un hábitat, alimento e protección.

4.A localización estratéxica das árbores nas cidades pode axudar a arrefriar o aire entre 2 e 8 graos Celsius, reducindo así o efecto de “illa de calor” urbana, unha acumulación de calor polo inmensa mole de formigón, e demais materiais absorbentes de calor.

5.As investigacións demostran que vivir preto dos espazos verdes urbanos e ter acceso a eles pode mellorar a saúde física e mental, por exemplo diminuíndo a tensión arterial alta e a tensión. Isto, á súa vez, contribúe ao benestar das comunidades urbanas.

6.As árbores maduras regulan o fluxo da auga e desempeñan un papel crave na prevención de inundacións e na redución de riscos de desastres naturais. Un perennifolio ou árbore madura de folla verde permanente, por exemplo, pode interceptar máis de 15 000 litros de auga ao ano.

7.A colocación correcta das árbores ao redor dos edificios pode reducir a necesidade de aire acondicionado nun 30 por cento e reducir as facturas de calefacción no inverno entre un 20 e 50 por cento.

8.As árbores poden contribuír ao aumento da seguridade alimentaria e nutricional local, proporcionando alimentos como froitas, froitos secos e follas tanto para o consumo humano como para a forraxe. A súa madeira, á súa vez, pódese utilizar para cociñar e quentar.

9.A planificación de paisaxes urbanas con árbores pode aumentar o valor dunha propiedade nun 20 por cento.

A verdade é que as árbores e o medio ambiente terían que ser tan respectados nas grandes cidades como as propias persoas.

#AbelCaballeroMinte #Vigo #Galiza
#SOSarbores #SOSsaude #VigoVerde
#ForaHOAX #Informando #VigoVerdade
Foto: Atlántico Diario

Vigo flashback: A ponte de Toralla recuperada

O 25 de outubro de 1997 os vigueses coñecían que a xustiza lles había dado a razón no preito que mantiñan cos propietarios da illa de Toralla polo uso da ponte. Despois dun itinerario xudicial de dez anos, o Tribunal Supremo rexeitaba o último recurso interposto polos insulars, que reclamaban en exclusividade o uso e goce a ponte e das praias. Deste xeito, se liberalizaba o paso pola ponte, sen que para chegar á illa, fose necesario acceder en barco ou a nado. Ademais, a Lei de Costas tamén establecía que os propietarios da illa deberían ceder para dominio público seis metros de terreo a partir da máxima pleamar rexistrada.

Outros aspectos recolleitos na sentenza eran o mantemento da prohibición da entrada de vehículos alleos aos residentes da illa. Así mesmo, non se establecían indemnizacións para o grupo formado polas comunidades de propietarios Torre de Toralla e Castro de Toralla e pola entidade Toralla S.A..

Os propietarios obtiveron unha concesión por 99 anos condicionada ás necesidades do dominio público e decidiron construír a ponte cos seus propios recursos. A entrada en vigor da Lei de Costas de 1989 estableceu que as concesións outorgadas para construír accesos a illas de propiedade privada serían revisadas para que quedasen abertas a uso público en idénticas condicións de utilización que as particulares.

Traducción por Rubens Rocha

Artigo da Voz de Galicia

Vigo flashback: Proxecto Toralla 1978

O 29 de maio de 1978, o Tribunal Supremo sentenciaba a negativa para construír na mencionada insua un edificio de considerable lonxitude e nove plantas de altura. Unha especie de pantalla que viña complementar á xa construída torre.A sentenza viña dar a razón ao Concello de Vigo que nos primeiros anos setenta vetou o proxecto da sociedade Toralla. Os propietarios dos terreos lograran que a comisión provincial de urbanismo aprobase o proxecto en outubro de 1968.
«Vai contra toda idea non só paisaxística senón que ata teño medo de que se afunda a illa», chegou a dicir durante a sesión plenaria do 1 de agosto de 1975 o alcalde Joaquín García Picher, que impediu a ampliación do proxecto. Para iso, aludiu á entrada en vigor provisional do plan xeral do ano 1970. A xogada permitiulle paralizar momentaneamente. Só de momento porque a Audiencia da Coruña anulou o acordo municipal para permitir o desenvolvemento daquel proxecto urbanístico.

O Concello de Vigo recorreu ao Supremo, obtendo finalmente o resultado buscado. Nesta sentenza, o alto tribunal recoñecía á empresa o dereito para construír respecto ao plan xeral, o que consentiría unha ocupación máxima do 33 por cento das parcelas edificables. Isto traducíase nun edificio dun baixo e dúas plantas, pero non aquela pantalla de vivendas.

O alcalde Manuel Soto representou a alegría da maior parte dos habitantes de Vigo, e resaltou o feito de que se trataba da primeira sentenza que estimaba a defensa da paisaxe e a contorna ecolóxica. Na sentenza facíase alusión a esa circunstancia. Nun alarde de gran enxeño, os autores do proxecto bautizara este segundo edificio como Parque. A illa fora comprada aos herdeiros de Martín Echegaray en 1965. A orixinal empresa Toralla S.A. obtivo permisos para construír a ponte, varias defensas contra o mar e a actual torre, así como as 34 parcelas que agora ocupan os chalés.

No proxecto inicial contemplábase tamén un edificio pantalla de nove alturas e 120 metros de lonxitude, que debería achegar 85 vivendas máis. Por certo que tamén se opuxeron aquela mole os propietarios dos pisos da torre e tamén das vivendas unifamiliares.

Traducción Rubens Rocha
Artigo da Voz de Galicia

Os nomes da cidade

marea-de-vigo_os-nomes-da-cidade_vigo_2017

A cidade é un palimpsesto. Está composta de sucesivas vagas de poboación, arquitectura e modos de vida que se van superpoñendo como capas de arxila.

Unha desas capas, unha capa que nos permite, en moitos casos, acceder a outras moito máis antigas, a constitúen os nomes de lugar, os topónimos.

Na cidade de Vigo, a toponimia inclúe e vai máis alá do nome oficial das grandes rúas e avenidas. Hai tamén unha toponimia e unha microtoponimia vencellada ao Vigo do pasado: o Vigo da pesca tradicional e o agro, o Vigo das parroquias e dos montes; e hai, ademais, unha toponimia que se afinca no máis afastado do tempo, en idades menos documentadas historicamente, a través dos vestixios de linguas prerromanas que perviviron no galego e na rica autonomía que deixou a nosa lingua.

A toponimia é un valor cultural, un patrimonio inmaterial e unha cartografía para saber quen somos, de onde vimos e cara onde queremos ir.

Convido, a través desta charla, a descubrir con nós este tesouro que son os nomes da cidade.

Día: Martes 7 de Marzo de 2017

Lugar: Rúa Camelias 85

Hora: 20:00 horas

Cartaz

cartaz-marea-de-vigo_toponimia_vigo_2017

Rolda de asembleas nos centros sanitarios de Galicia

ilcanallarubens_asembleas-informativas-sanidade_-dereitos-laborais-_-recortes-_-2017

Os sindicatos, como anunciaron o pasado día 1 en Santiago, inician unha rolda de asembleas nos centros sanitarios de Galicia.

En Vigo, a primeira será o martes día 7 ás 11 horas no Hospital do Meixoeiro. O venres no Hospital Álvaro Cunqueiro ás 11 horas e o Luns 13 será no Nicolás Peña ás 11 horas.

Nas asembleas INFORMARAN das suas demandas de recuperar o recortado nos últimos anos os traballadores-as do SERGAS e da decepcionante reunión co conselleiro de sanidade Vázquez Almuiña, así como das primeiras medidas de presión-mobilización.

Cartaz

cartaz-asembleas-informativas-sindicatos-sanidade_vigo_2017

 

 

Non podemos permitir, que non se esxecute o “Campús do mar” na ETEA

ilcanallarubens_distribucion-de-espacios-dentro-de-la-ETEA_2016-758x381

Que diante da posibilidade real de que o proxecto do “Campus do Mar”, non se execute nos terreos da ETEA. A Asociación Veciñal de Teis, desde o comezo apoiaron a realización deste proxecto, promovido pola Universidade de Vigo, desde a asociación din que permitirá: a presenza da universidade na ETEA, recuperar edificios agora abandonados, darlle utilidade a estes terreos e compatíbel con outros usos.

Para a Asociación Veciñal de Teis, o desenvolvemento do “Campus do Mar” é unha prioridade e non se pode permitir máis atrasos. É necesario o acordo e o entendemento entre as tres administracións (Concello, Xunta e Consorcio) implicadas no desenvolvemento da ETEA.

A “Cidade do Mar“, esta proxectada desde fai sete anos e impulsada pola Universidade de Vigo,  que estivo realizando un gran traballo para por de acordo as diferentes  administracións.

O  pasado 3 de maio de 2016, Abel Caballero, Alcalde de Vigo e Salustiano Mato, reitor da Universidade de Vigo, mantiveron unha xuntanza. Abel Caballero, afirmou que a xuntanza  “serviu para darlle luz verde á nova dimensión e ao estabelecemento da universidade na ETEA”, comprometéndose a que o Concello levará esta proposta ao seguinte pleno do Consorcio da Zona Franca, algo que non aconteceu logo de dez meses.

Abel Caballero, mantén unha actitude irresponsábel, pondo en perigo este proxecto. Os intereses xerais deben estar por riba, de egos e de intereses partidistas.

Abel Caballero, deberá preocuparse das súas responsabilidades e compromisos na ETEA, como o mantemento do paseo marítimo ou a apertura da piscina, engaden desde a asociación veciñal de teis. No caso da piscina logo de investir diñeiro público, de anunciar a súa posta en funcionamento en varias ocasións agora quer cubrila, manifestan.

A Asociación levan anos denunciando o abandono dos terreos da ETEA, por parte de ambas administracións Concello e Xunta e reivindicando unha maior implicación nos mesmos.

A asociación reitera

Agora hai un proxecto e fondos para investir na ETEA, atopámonos coa paralización do mesmo. Chega xa de utilizar a ETEA, para o enfrontamento entre as administracións. Non podemos  perder o proxecto do “Campus do Mar” na ETEA.