Archivos por Etiqueta: historia

Vulcano na década dos 2010

vulcano vigo

Tal como fíxose vaise, pero iso si as instalacións quedarán, abandonadas mentres se especulan con elas tal como é o ADN da cidade de Vigo no eido co patrimonio industrial.

E o persoal que aínda traballaba nel? pois nestes meses saberase que será del, aínda hoxe e un gran dilema.

Historia

O estaleiro foi fundado no ano 1919 por Enrique Lorenzo Docampo​ e o enxeñeiro belga Ludovico Morlon no barrio de Teis, na cidade de Vigo.

No ano 2011 debido a diversos problemas económicos provocados pola quebra da súa filial Juliana, empresa situada na cidade de Xixón, e á cancelación de dous contratos, o estaleiro vese obrigado a presentar voluntariamente un concurso de acredores. Saíndo do mesmo no ano 2012, o que permite ao estaleiro volver ao mercado de construción de buques.

No verán de 2015 a empresa diversifica a súa actividade adxudicándose os contratos para a construción dunha rampla Ro-Ro no Porto de Vigo, a cal está destinada ao acceso da carga rodante aos buques que cobren os roteiros de transporte da Autoestrada do mar entre Vigo e Nantes/Saint Nazaire (Francia). E tamén a instalación dun xerador a gas natural no ferry Abel Matutes da naviera Baleària, sendo o primeiro estaleiro español que realiza unha obra desas características nun buque.

En 2016 a empresa volveu correr serio perigo de peche ante a falta de actividade e ao quedar fóra da licitación para a construción das dovelas das obras de ampliación da ponte de Rande, finalmente en setembro dese mesmo ano o estaleiro esquivou a liquidación grazas á venda dun ferry a medio construír á naviera Trasmediterránea, que naquela época pertencía ao grupo empresarial Acciona. A construción do buque foi iniciada polos desaparecidos Estaleiros de Sevilla e o casco inacabado do mesmo trasladouse a Vigo no ano 2013, unha vez o estaleiro sevillano entrou en proceso de liquidación. En abril do ano 2017 e tras varios meses de negociación entre as partes implicadas, asinouse o contrato definitivo para a construción do ferry, a operación foi financiada polo Banco Santander, entidade propietaria do buque tras o peche do estaleiro sevillano.

En marzo de 2018 a empresa inicia unha colaboración co estaleiro West Sea Estaleiros Navais, situado na localidade de Viana do Castelo, os traballos realizados por Factorías Vulcano para o estaleiro luso foi a fabricación de bloques metálicos para un cruceiro fluvial construído na instalacións do estaleiro portugués.

No 2019 acabouse a viaxe. Factorías Vulcano acaba de poñer fin a cen anos de azarosa traxectoria coa solicitude de liquidación voluntaria no Xulgado do Mercantil 3, con sede en Vigo. O seu último e único pedido no 2019, o Villa de Teror, que partiu con destino Motril (Granada).

Nas dúas últimas décadas, protagonizou tres soados procesos concursais tal como citei que derivaron en máis de 200 millóns de euros en quitas. Pola quebra da súa exfilial Factorías Juliana foi condenada en firme polo Tribunal Supremo a unha multa de 25 millóns de euros; tras a aplicación de quítaa, a sanción rebaixouse a cinco millóns.

Fotos dos períodos 1908/1955

13416878_10209152582946655_7457790553234442836_o13458714_10209152581186611_4222421575338984246_o

13422369_10209152603667173_3874600370075840549_o13418503_10209152602827152_1232704116805805688_o13247838_10209152601427117_4028324739353644244_o13415426_10209152599667073_6327696880904104161_o13433099_10209152604827202_2583568532581006556_o13443047_10209152678429042_7817443341158493602_o13417002_10209152596747000_3038824027457756687_o13482819_10209152600227087_266857902264094129_o13422381_10209152589786826_3132540084236667757_o

Camiñar o Vigo Vello

O pasado domingo estiven representando a noticiasvigo no roteiro baixo o nome “Camiñar o Vigo vello”, que é así como chámase o libro do vigues Pedro Feijoo o cal organizo este roteiro que desde noticiasvigo ten o pracer de compartir con todos vós neste video, é un paseo pola historia da cidade.

De a cabalo entre os manuais de historia e as guías turísticas, o libro de Pedro Feijoo propón un xogo diferente. É certo que, como as guías, vén cos seus planos, mapas e mesmo percorridos propostos. E que, como os libros de historia, tamén conta cun amplo relatorio de anécdotas, memorias, imaxes de época e documentos nalgúns casos inéditos a día de hoxe. Pero en realidade este libro é outra cousa… É a carta dun namorado, o convite para saír a camiñar e redescubrir a cidade a través das rúas e prazas do seu barrio vello.

A proposta de coñecer Vigo da man dun paseo que, sobre todo, se fai sen présa, devagar, deixando que os nosos pasos se perdan polo mar de anécdotas e historias que conforman a memoria da cidade. Porque, á fin e ao cabo, esa é a verdade: nada máis hai que saber onde observar con atención para descubrir que entre as luces e sombras da cidade vella aínda permanecen visibles os vestixios das moitas vidas que amalgamaron o Vigo vello. Eis a eterna vila mariñeira, si, pero tamén aqueloutra que os seus veciños defenderon a ferro e lume en máis dunha ocasión, e o Vigo industrial, e o metropolitano, e mais tamén o corsario.

Esta é a proposta que se fai neste libro: saír a camiñar o Vigo vello, e coñecelo de primeira man, a través do seu paseo.

“Camiñar ou Vigo vello” é un pretexto do escritor, que demostrou o seu apego por estas rúas nas súas exitosas novelas, para animar aos vigueses para saír á rúa e “xogar a ser turistas” na súa propia contorna. Un paseo con Feijoo polas rúas do Casco Vello é rico en anécdotas. Desde a Praza dous Pescadores, o escritor resalta ao sobrevivente que preside o lugar: “Esta oliveira é o único que garda a memoria de cando Vigo era unha cidade cuberta de oliveiras. Leva aquí toda a vida, non o trasplantó ninguén”. Esta árbore é mesmo máis antigo que o do Paseo de Alfonso XIII, sen dúbida, o máis fotografado.

O vídeo non esta completo xa que se desexas saber o seu final NoticiasVigo anima e recomenda a todos a participar nestes roteiros. Pido desculpas porque nalguns treitos do video o audio non e moi bo pero como ben sabedes traballo de forma precaria.

Quen pagara o non gañado na festa de San Roque 2018?

Este mércores publique a noticia do peche dos postos na romaría de San Roque, pois moitos usuarios e usuarias da social media increpáronme dicindo que era falsa.

 
Pois ao día seguinte os medios locais e autonómicos fixéronse eco da noticia, pois ben, como dixera na información lanzada en “noticiasvigo” “A poucas horas do comezo da festa de San Roque a Policía Local de Vigo pechou todos os tenderetes de fora da leira de San Roque baixo, “Non hai plan de evacuación” así o manifestan os comerciantes.
Cabe sinalar que a comisión de festas non tramitou todos os permisos necesarios para a festa. A orde de peche ben dende o concello”
 
Pois no día de onte púxenme en contacto con organizacións de festas en Vigo, as cales me atenderon moi ben ás cal llo agradezo e moito. Estas comentáronme que o concello de Vigo non informo a estas sobre a nova lei de espectáculos de Galicia, algunhas enteraronse pola prensa, o concello ten a obriga de informar.
 
Non me estraña que o ocorrido este mércores a culpa non a ten a comisión de festas xa que esta entrego toda a documentación como en pasados anos, só que neste ano fáltolle entregar o novo documento, o da lei de espectáculos de Galicia.
 
Agora ben, os comerciantes da festa perderon un día de traballo, será o concello quen pague o que non puideron gañar por non informar á comisión de festas do novo documento? sera a comisión de festas quen pague o que non puideron gañar pola orde do concello? porque o concello non informa as organizacións de festas en Vigo? preguntas que seguro non atopar respostas xa que o concello de Vigo non responde nunca a noticiasvigo.
 
Nunha editorial na miña conta de facebook perosal a cal tamén aquí no wordpress publiquei decia “O de hoxe no ocorrido na gran festa de Vigo como é a de San Roque é lamentabel, e lamentabel que lles pechen os tenderetes aos comerciantes, comerciantes que pagaron para estar na festa e que estes lle pechen os tenderetes desde o Concello por falta de documentación que non entregou a comisión de festas cando o concello ten que informar a todos os que organizan eventos da nova lei de espectáculos de galicia”…”o que me resulta curioso que esto so afecte aos de fora e non aos que estan dentro da leira de San Roque cando dita leira e pública como tamén o é a rúa Felipinas, que curioso… e que mal polos que estan dentro da leira en non solidarizarse cos comerciantes de afora, que mal, xa que sen o actrativo de fora non van ter tantas gañanzas bueno eles saberan”
 
Vin na prensa local os comentarios á noticia que demos en noticiasvigo primeiro, a xente pregunta porque esta en decadencia a festa de San Roque e tamén piden unha nova comisión de festas para que esta reviva, cousa curiosa que eses comentarios foran ao dia seguinte da noticia eu dixera no día da noticia na miña editorial “San Roque precisa dunha renovación urxente, tanto pola banda da asociación como da comisión de festas (e o que pide moita veciñanza pero ninguen atrevese a decilo)… estan deixando morrer a festa e vai a rematar como pasou no Berbés.
O 2011 foi o ultimo ano dos fogos artificiais o espetaculo mais importante despois do de Bouzas.
Desde o 2011 a cantidade de actracións e postos de fora da leira vai decaindo.
E que falar dos recortes pola parte do concello na festa”.
 
Xa non teño máis que decir, todo esta dito.
Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Nin patrón ni patrona

Moitos vigueses e viguesas din que San Roque é o patrón da cidade e cabe sinalar que non o é, San Roque non é o patrón de Vigo. Como tampouco o é o Cristo da Vitoria. Sinálase como patroa da cidade a Santa María, que a Igrexa celebra un día antes, o 15 de agosto, coa festividade da Asunción. O segundo erro é máis grave, pero non tan fácil de comprender. Porque a cidade de Vigo non ten ningún patrón. Como sinala a Constitución de 1978, vivimos nun Estado aconfesional. Polo tanto, Santa María é patroa só para os vigueses católicos. Nada máis (e nada menos). Non o é para quen profesa outra confesión relixiosa; ou simplemente, ningunha. E tampouco o é oficialmente da cidade. Vigo ten escudo, ten bandeira e ten lema. Pero non ten nin patrón nin patroa. É un erro común dar carácter oficial a un patronazgo que existe. Porque se mañá un musulmán decidise que estamos baixo a protección do arcanxo Gabriel ou un hindú proclamase que nos amparan Shiva ou Visnú, o resultado tería o mesmo carácter oficial que o católico: ningún.

Aclarado a lea, entramos na festividade máis popular da cidade. Porque a romaría de San Roque transpórtanos ao Vigo rural, nunha cidade que aínda conta cunha cabana gandeira cifrada, segundo o último censo, en 309 vacas, 409 porcos e 526 cabalos. O número de ovellas pode calcularse observando as que ocasionalmente pastan nalgunhas leiras de Navia ou da avenida de Madrid.

Este Vigo rural, que aínda pervive, conserva na leira de San Roque a súa romaría de verán, do mesmo xeito que o fai no inverno en Bembrive coa festa de San Blas. Desde tempos remotos, o evento celébrase os días 15, 16 e 17 de agosto. A primeira data chamábase “vésperas”, a segunda “San Roque” e a terceira “O Can”. Esta última, de despedida, rendía homenaxe ao can chamado Rouna que, na imaxinería relixiosa, acompaña ao santo de Montpellier lamiendo as súas feridas. Segundo as crónicas antigas, O Can, o día de peche, a festa era bastante máis “rachada” que nas dúas xornadas precedentes.

O día 15 comezaba cun gran repique de campás na parroquia á tardiña. Nese momento saía a procesión da Virxe do Rosario, que era recibida na capela pola imaxe de San Roque. Ambas se reunían logo baixo un fornelo e expúñanse durante os tres días que duraba a romaría.

O día de San Roque celebrábase unha misa, a cuxo termo se iniciaba a procesión, que percorría as rúas de San Roque, Couto Piñeiro, Rola e Santa Rita. Ao concluír a marcha, lanzábanse foguetes. Describe a estampa da xornada de hai un século Amador Montenegro: «O número de casetas instaladas con atraccións de todas clases, e con gran número, en que constantemente se servían refrescos e comidas, animaba e atraían xentes en cantidade ata altas horas da madrugada, postos que co abono do canon fixado, pagaban con fartura os gastos da festa».

O 17 de agosto, popularmente coñecíase como O Can. Nesta xornada, unha nova procesión devolvía á Virxe do Rosario coa mesma cerimonia e lanzamento de bombas de palenque.

O médico Nicolás Taboada e Leal, primeiro cronista oficial da cidade de Vigo, xa destacaba en 1840, na súa «Descrición topográfico-histórica da cidade de Vigo, a súa ría e arredores», que a romaría de San Roque era unha de «as máis famosas e de máis nombrandía». Na súa crónica, aludía á «abundancia de froitas, sandías, melones, recoiro, tamboriis, gaitas, danzas e a algarada e o bulicio».

«Á distancia dun curto paseo desta cidade áchase unha extensa e ben poboada dehesa de robustos carballos, en cuxo sitio se solemniza a súa festividade», engade Taboada, que considera grato «observar os xúbilos públicos, os varios corros con danzas do país, e pola noite asisten aos fogos artificiais» cabe sinalar que desde o 2011 estes fogos se deixaron de facer. Consérvanse gravados con estas tradicións, como unha estampa na que se ve o baile da hogaza, que era un clásico en San Roque ata o século XIX.

Agora, as tómbolas, o tiro ao branco e certa obsesión polo pasodobre, fronte á música tradicional galega, talvez fágannos esquecer o pasado tradicional de San Roque. Pero non custa moito atopar as pegadas dunha festa ancestral, que aínda conecta a cidade coa súa antiga identidade rural. Así que haberá que ir festexar, aínda que non a honrar a patroa nin patrón algún. Porque Vigo, xa queda dito, non ten patrón.

A festa do Barrio de San Roque en decadencia.

Atopome ben desolado.

Eu medrei en tres barrios da cidade, San Roque, A Pastora e O Calvario, pois ben o primeiro hoxe esta máis que triste, un barrio ao caron da miña vivenda.

Non sei que demos pasa, pero o barrio vai en decadencia dende o 2010, oito anos de decadencia, cada vez menos servizos, cada vez mais horfo… 

O de hoxe no ocorrido na gran festa de Vigo como é a de San Roque é lamentabel, e lamentabel que lles pechen os tenderetes aos comerciantes, comerciantes que pagaron para estar na festa e que estes lle pechen os tenderetes desde o Concello por falta de documentación que non entregou a comisión de festas cando o concello ten que informar a todos os que organizan eventos da nova lei de espectáculos de galicia… 

Na festa de San Roque, cada 16 de agosto, o santo milagreiro converte o barrio que rodea o pazo de San Roque (onde se garda a súa figura) na maior romaría urbana de Vigo. A celebración mantén todos os costumes das festas campestres tradicionais.

Cada ano, son miles os fieis que se dan cita nos arredores da Praza de España, no barrio de San Roque, para manter viva a maior romaría de Vigo. Os exvotos son o máis típico desta celebración: o costume manda comprar a reprodución en cera da parte do corpo enferma e pedir a San Roque que a cure. Os fieis aseguran que o ‘santo milagreiro’ é capaz de sandalo todo.

Bueno despois de botarlle flores o que me resulta curioso que esto so afecte aos de fora e non aos que estan dentro da leira de San Roque cando dita leira e pública como tamén o é a rúa Felipinas, que curioso… e que mal polos que estan dentro da leira en non solidarizarse cos comerciantes de afora, que mal, xa que sen o actrativo de fora non van ter tantas gañanzas bueno eles saberan.

San Roque precisa dunha renovación urxente, tanto pola banda da asociación como da comisión de festas (e o que pide moita veciñanza pero ninguen atrevese a decilo)… estan deixando morrer a festa e vai a rematar como pasou no Berbés.

O 2011 foi o ultimo ano dos fogos artificiais o espetaculo mais importante despois do de Bouzas.
Desde o 2011 a cantidade de actracións e postos de fora da leira vai decaindo.
E que falar dos recortes pola parte do concello na festa.

En fin, estou desolado, moi desolado. E lamentabel o ocorrido hoxe… e todo polo que pasou no O Marisquiño xa que se non pasara hoxe poderiamos decir que estabamos de festa.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

A leira de San Roque, un lugar cheo dunha historia e maxia

Vin anunciando nas miñas redes sociais que faría unha entrada especial sobre a illa urbana da leira de San Roque, unha área da Detroit Viguesa cheo de historia e maxia.

Esta illa componse por tres áreas; o pazo, a leira e a capela.

Irei describindo dando información cada unha das áreas pero antes debo de dicir que esta illa aínda respírase ese Vigo rural, é unha das zonas que mellor conservadas, aínda que haxa moitas leiras en abandono en fase de especular nas que sobrevoa por encima ese ser do urbanismo salvaxe e cando este sobrevoa pon en perigo as boas conservadas.

Bueno vou a entrar en detalle das tres áreas da leira e deixarei para outro pos o dito anteriormente. Á leira accédese grazas a un portalón de pedra cun amplo panel, cun oco con dinteles decorado con brasóns. Ten unha superficie de 17.000m².

O PAZO

Pazo de San Roque, un dos pazos máis antigos de Vigo, levantouse a finais do século XVII e foi habitado pola familia Méndez de Sotomayor. O Comandante de Mariña de Vigo Francisco Xavier Quiroga foi o último conde que residiu no pazo, xa que, en 1925 foi adquirido pola Caixa de Aforros Municipal de Vigo.

Despois das obras de reparación e conservación realizadas por Banco Nova Galicia, o pazo conta con dúas plantas ( semisótano e planta baixa) cunha superficie total de 640 metros cadrados ( semisótano de 218 metros cadrados e planta baixa de 422 metros cadrados).

As dependencias e instalacións coas que conta o pazo son as seguintes:

Na planta semisótano: vestíbulo, aseos, almacén, cociña e salón-comedor.

Na planta baixa: vestíbulo, zona de recepción de autoridades, aseos, gardarroupa, despacho, sala de xuntas e dúas salas de conferencias.

Os seus espazos poden ser alugados por entidades públicas e privadas, así como por organizacións non gobernamentais que desempeñen actividades acordes coa filosofía do centro.

Tras a conclusión das obras, nas dependencias do pazo leva a cabo actividades do Instituto de Desenvolvemento Banco Nova Galicia, cursos da Escola de Negocios Novacaixagalicia para altos directivos, cursos de formación de Novacaixagalicia, encontros empresariais, reunións de traballo de empresas, actos institucionais e recepcións de empresas. Para iso, as instalacións do pazo están dotadas dos máis modernos medios audiovisuais, como ordenadores con acceso a internet, canón de vídeo, medios para realizar videoconferencias…

O pazo alberga importantes mostras do patrimonio artístico e cultural da Galiza.

O Pazo de San Roque, xestionado por un equipo de excelentes profesionais con ampla experiencia na organización de actos, é un lugar único para celebrar de maneira exitosa os seus eventos ou reunións de traballo.

A LEIRA

A leira de San Roque aparece por primeira vez contemplada como parque no Plan de Extensión de Vigo elaborado por Antonio Palacios e aprobado polo Concello en 1935. Trátase dun fermoso parque urbano de máis de 17.000 metros cadrados.

No seu interior hai un rico mostrario de especies vexetais, con máis de 28 variedades de árbores, arbustos e plantas, entre as que podemos citar o carballo, o castiñeiro, o camelio, a cerdeira, o bidueiro, o magnolio, o abeto, o loureiro ou a acacia. Sobre todo esta contorna vexetal acometéronse accións de melloras para recuperar aqueles especímenes que están deteriorados e repoñer os que, polo paso dos anos, son irrecuperables.

A CAPELA

Dentro da leira está siutada a capela dedicada a San Roque, patrón da cidade. A construción veu motivada tras a peste que azoutou Vigo en 1598 e na contabilizáronse máis de 2.000 vítimas. Aos poucos foi cedendo e esta normalización atribuíuse a San Roque, polo que o pubelo levantou unha ermida na súa honra. A tradición de celebrar a festividade de San Roque o día 16 de agosto data do século XVIII, data de gran devoción para os vigueses e viguesas.

A capela, de uso da Diocese, comunícase co pombal do pazo a través dunha construción ponte. Esta construción, que se asenta sobre un arco, servía de corredor á familia da casa para acceder á tribuna da ermida. A restauración da capela consistiu no saneamento dos muros e na rehabilitación dos elementos existentes incluíndo os tres retablos que datan do século XIX.

A contorna da capela e xardins son de aceso público os 365 días do ano, recomendo visitar por detrás Detras da capela cara a Avenida de Madrid onde se pode gozar dunhas fermosas vistas do interior da cidade e os seus arredores para min un lugar mais que maxico.

A REHABILITACIÓN

A rehabilitación da casa e da capela e o acondicionamento da leira comezaron no ano 2001. Construíuse na propiedade un novo palco, baixo o que se habilitaron oficinas para a irmandade de devotos do santo. A leira constitúe un céntrico lugar de esparexemento público.

COMO CHEGAR

Autobuses. Líñas: 12B, L14, C3.  Información da estación de autobuses de Vigo.

Estación de tren Guixar: R/ Areal, s/n Vigo. Información da estación de trens Vigo-Guixar.

Aeroporto: a 16 km de distancia. Información do aeroporto de Peinador.

INFORMACIÓN E RESERVAS DO PAZO

Se tes algunha dubida cos espacios, ou se che gustaría facer unha reserva, contacta no seguinte telefono 986 120 082 ou no correo electrónico socioculturales@afundacion.org

DATO IMPORTANTE

Moitos vigueses e viguesas din que San Roque é o patrón da cidade e cabe sinalar que non o é, San Roque non é o patrón de Vigo. Como tampouco o é o Cristo da Vitoria. Sinálase como patroa da cidade a Santa María, que a Igrexa celebra un día antes, o 15 de agosto, coa festividade da Asunción. O segundo erro é máis grave, pero non tan fácil de comprender. Porque a cidade de Vigo non ten ningún patrón. Como sinala a Constitución de 1978, vivimos nun Estado aconfesional. Polo tanto, Santa María é patroa só para os vigueses católicos. Nada máis (e nada menos). Non o é para quen profesa outra confesión relixiosa; ou simplemente, ningunha. E tampouco o é oficialmente da cidade. Vigo ten escudo, ten bandeira e ten lema. Pero non ten nin patrón nin patroa. É un erro común dar carácter oficial a un patronazgo que existe. Porque se mañá un musulmán decidise que estamos baixo a protección do arcanxo Gabriel ou un hindú proclamase que nos amparan Shiva ou Visnú, o resultado tería o mesmo carácter oficial que o católico: ningún.

Aclarado a lea, entramos na festividade máis popular da cidade. Porque a romaría de San Roque transpórtanos ao Vigo rural, nunha cidade que aínda conta cunha cabana gandeira cifrada, segundo o último censo, en 309 vacas, 409 porcos e 526 cabalos. O número de ovellas pode calcularse observando as que ocasionalmente pastan nalgunhas leiras de Navia ou da avenida de Madrid.

Este Vigo rural, que aínda pervive, conserva na leira de San Roque a súa romaría de verán, do mesmo xeito que o fai no inverno en Bembrive coa festa de San Blas. Desde tempos remotos, o evento celébrase os días 15, 16 e 17 de agosto. A primeira data chamábase  “vésperas”, a segunda San Roque” e a terceira “O Can”. Esta última, de despedida, rendía homenaxe ao can chamado Rouna que, na imaxinería relixiosa, acompaña ao santo de Montpellier lamiendo as súas feridas. Segundo as crónicas antigas, O Can, o día de peche, a festa era bastante máis “rachada que nas dúas xornadas precedentes.

O día 15 comezaba cun gran repique de campás na parroquia á tardiña. Nese momento saía a procesión da Virxe do Rosario, que era recibida na capela pola imaxe de San Roque. Ambas se reunían logo baixo un fornelo e expúñanse durante os tres días que duraba a romaría.

O día de San Roque celebrábase unha misa, a cuxo termo se iniciaba a procesión, que percorría as rúas de San Roque, Couto Piñeiro, Rola e Santa Rita. Ao concluír a marcha, lanzábanse foguetes. Describe a estampa da xornada de hai un século Amador Montenegro: «O número de casetas instaladas con atraccións de todas clases, e con gran número, en que constantemente se servían refrescos e comidas, animaba e atraían xentes en cantidade ata altas horas da madrugada, postos que co abono do canon fixado, pagaban con fartura os gastos da festa».

O 17 de agosto, popularmente coñecíase como O Can. Nesta xornada, unha nova procesión devolvía á Virxe do Rosario coa mesma cerimonia e lanzamento de bombas de palenque.

O médico Nicolás Taboada e Leal, primeiro cronista oficial da cidade de Vigo, xa destacaba en 1840, na súa «Descrición topográfico-histórica da cidade de Vigo, a súa ría e arredores», que a romaría de San Roque era unha de «as máis famosas e de máis nombrandía». Na súa crónica, aludía á «abundancia de froitas, sandías, melones, recoiro, tamboriis, gaitas, danzas e a algarada e o bulicio».

«Á distancia dun curto paseo desta cidade áchase unha extensa e ben poboada dehesa de robustos carballos, en cuxo sitio se solemniza a súa festividade», engade Taboada, que considera grato «observar os xúbilos públicos, os varios corros con danzas do país, e pola noite asisten aos fogos artificiais» cabe sinalar que desde o 2011 estes fogos se deixaron de facer. Consérvanse gravados con estas tradicións, como unha estampa na que se ve o baile da hogaza, que era un clásico en San Roque ata o século XIX.

Agora, as tómbolas, o tiro ao branco e certa obsesión polo pasodobre, fronte á música tradicional galega, talvez fágannos esquecer o pasado tradicional de San Roque. Pero non custa moito atopar as pegadas dunha festa ancestral, que aínda conecta a cidade coa súa antiga identidade rural. Así que haberá que ir festexar, aínda que non a honrar a patroa nin patrón algún. Porque Vigo, xa queda dito, non ten patrón.

Fotos da leira de San Roque

 

Barrio do Cura: cronoloxía da especulación en pleno corazón de Vigo

O pasado mércores 19 Vigo levantábase cunha sorpresa, o proxecto do Barrio do Cura resucitava ao acordar Concello e unha promotora retomar o plan de 2014.

Este humilde blogue publicara diferentes entradas ao respecto do Barrio do Cura.

1º Entrada: 30 novembro, 2011 » Barrio do Cura flashback.

2º Entrada: 28 setembro, 2013 » O Barrio do Cura.

3º Entrada: 28 xuño, 2014 » O concello de Vigo e o sua socia chamada Xentrificacion, a mostra o Barrio do Cura.

4º Entrada: 24 xulio, 2015 » Testemuño dun Vigues que reside nun inmoble en ruínas.

5º Entrada: 28 xuño, 2016 » Vigo flashback: Presentación do proxecto Barrio do Cura.

6º Entrada: 20 xuño, 2018 » O real Barrio do Cura e a sua situación.

Pois ben imos ir ao gran despois desa sorpresa, este proxecto está a piques de volver á vida despois de alcanzarse un acordo entre Concello e o fonod Autonomy Global Opportunities para reactivar un proxecto de recuperación que leva máis dunha década tratando de poñerse en marcha.

Segundo informo Carlos Prego en FdV o convenio recollerá as obrigacións de ambas as partes na recuperación do Barrio do Cura e en Urbanismo farase unha modificación puntual do PXOM de 1993 para adaptalo á lei. O trámite desta nova etapa da actuación urbanística levará un ano e a execución, catro. Un lustro que se se suma a unha historia que arrincou na principios do século XXI:

2004 » Os primeiros pasos do proxecto. En 2004, fai xa case unha década e media, Karpin lanza un ambicioso proxecto para recuperar o Barrio do Cura tras comprar a maior parte das parcelas. O investimento estimado que se facilita entón ascende a 130 millóns. Valery asóciase con Míchel Salgado e José Crespo.

2007 » Diferenzas sobre a vivenda protexida. O proxecto queda en suspenso tres anos despois de lanzarse, a finais de 2007, debido a diferenzas entre o promotor e o Concello sobre a porcentaxe de vivenda protexida. O Concello a fixa nun 29%, mentres Karpin afirma que con ese dato a operación non é viable.

2010 » Reactivación do plan con novo financiamento. O promotor logra novo financiamento co BBVA e o Santander. A firma chega mesmo a presentar o seu proxecto en sociedade na sede do Círculo Financeiro de Vigo. O desenvolvemento do Barrio do Cura volve atrasarse con todo debido a diferenzas en Patrimonio.

2012 » Acordo municipal e poxas en cernes. O Concello e o promotor da actuación asinan un protocolo para desbloquear o proxecto e elabórase un plan especial. A principios de 2013 con todo os bancos estiveron a piques de executar varias veces poxas xudiciais de bens que botarían por terra a actuación.

2014 » Novo investimento para relanzar o proxecto. Grazas a intensas negociacións, a empresa consegue aprazar as poxas. Karpin presenta un novo investidor ruso interesado en entrar na operación. A aprobación do plan preséntase entón como o paso necesario para salvar o proxecto urbanístico.

2015 » Anulación do Plan Xeral de 2008. A finais de 2015 o Tribunal Supremo estima un recurso presentado pola asociación Alternativa Veciñal contra a formulación urbanística, en vigor desde 2008, e anula o Plan Xeral de Ordenación Municipal dese ano. Retómase o PXOM de 1993.

2016 » O Superior anula o PERI do barrio. A principios de febreiro de 2016 transcende a decisión do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia de anular o Plan Especial de Reforma Interior (PERI) de Barrio do Cura ao excluír unha parcela da Casa da Caridade de Vigo Hogar San José.

Agora aten cabos vostedes e miraran e respiraran a esencia da Xentrificación.

 

 

 

O real Barrio do Cura e a sua situación

O grave abandono e detorio no que ten a propiedade ao Barrio do Cura. Este abandono crónico conlevou que, durante os temporais do outono de 2014, o esboraemento de boa parte dos perpiaños dunha das súas partes máis belas, valiosas e recoñecidas: o conxunto de vivendas populares dos números 10,11,12 e 13.

O estado xeral do conxunto, recoñecido como Ben de Interese Cultural de Galicia no 2006, é lamentable, unha vergoña para a nosa cidade, que demostra cales son auténticos intereses do poder político e económico da nosa sociedade.

Dende que a especulación urbanística forzou o despoboamento e abandono deste Barrio e outras zonas incluidas no ” Ámbito de Planeamento Remitido A-4-01″ (cousa odiosa en si mesma) non se teñen feito ningún traballo de consolidación e mantemento destes bens que son patrimonio de todas as galegas.

De tal xeito que todos temos que lamentar o dano (quizais non irreparable, pero si moi custoso e desvirtuador) deste tipico, e ao mesmo tempo senlleiro, conxunto do s XIX que consistia de casas populares que contan cuns interesantes espazos comúns (soportais-pasarela, praziña e lavadoiro).

É evidente que a propiedade (actualmente Valery Karpin & asociados) está a infrixir gravemente a Lei Patrimonio cultural da Comunidade Autónoma de Galicia (en concreto o artigo 91 c) da Lei 8/1995, de 30 de outubre).

Ademáis, a día de hoxe, tampouco se fixeron ningún traballo de reparación dos danos ou sequera consolidación dos perpiaños que está arredor do derrube, co que é posible que se volten a reproducir feitos semellantes.

Fotos Rubens Rocha [IlCanallaRubens]
Texto a cova dos ratos.

PD. As autoridades deberían actuar e sancionar aos responsables COUSA QUE NON O FARÁN XA QUE SON AS SUAS AMIZADES!

Carta denuncia de María del Mar, diagnosticada con 14 anos de retraso

A paciente María del Mar quere denunciar publicamente a súa situación.

Cun grado de discapacidade dun 67% e dores continuos, foi diagnosticada con 14 anos de retraso. A pesares dos seus dores incapacítantes, e tras interpoñer diferentes reclamacións para a realización dunha proba urxente a principios deste ano, a xerencia contestoulle que mantén a cita para Novembro.

Acude a falar coa Subdirectora de Atención ao Paciente, a doutora Olveira Lorenzo. Non estaba, e a persoa que estaba no servizo díxolle que o comunicaba e que a chamaría cando puidese. Pasan dúas semanas e acude de novo a esta subdirección, e novamente coméntanlle que a doutora non estaba e que estaban a estudar o seu expediente, sabendo como así dixeron, que esta paciente interpuxera  unha queixa ante a Valedora do Pobo.

Unha vez mais asistimos por parte dos responsables da xerencia, ao desprezo cara unha paciente que só pide o que lle corresponde: ser atendida coa dilixencia á que ten dereito, dada su situación.

14 anos de retraso nun diagnóstico, cos dolores e a angustia sufridas,  non só merecen unha explicación e desculpas, senón ser atendida o antes posible.

Axuntamos o relato de María del Mar, no que reflicte todo o sufrido durante este tempo.

Mi historia comienza en el verano de 1999 cuando me aparecen unas ampollas en ambos brazos y en Dermatología del hospital Abente y Lago de A Coruña me realizan una biopsia, me comunican que no es nada pero que debo ir a ENDOCRINOLOGIA porque salen mal unos valores en la analítica. Soy diagnosticada de HIPOTIROIDISMO DE HASHIMOTO (tiroiditis autoinmune) control anual por el médico de familia con una analítica.

El 30/03/2000 ingreso en el CHUAC por un Pneumotórax espontáneo primer episódio en el que se aprecia de antecedentes el HIPOTIROIDISMO

El 26/06/2003 ingreso en el CHUAC por Pneumotórax espontáneo segundo episódio en el que se aprecia el Hipotiroidismo, rinitis y migrañas (que ya me están empezando a seguir en neurología)

El 16/07/2003 ingreso en el CHUAC por Pneumotórax espontáneo tercer episódio. Se sigue apreciando como historial la rinitis y el Hipotiroidismo.

En diciembre de 2003 las migraña no paraba ni mi malestar con lo que comienzo una baja médica y el médico de familia me deriva al psiquiatra y sigo mis consultas con neurología.  En una de ellas el neurólogo dice que las migrañas pueden ser parte de un lupus, pero tampoco le da importancia.

24/12/2004 ingreso con una HEMORRAGIA CEREBRAL SURACNOIDEA secundaria y aneurisma de arteria silviana derecha que me embolizan. Tengo control de angiografía en agosto de 2005  y en febrero de 2006 me vuelven a embolizar el aneurisma por haber un resto. Tengo nuevo control en noviembre 2006 y me dan de alta para pasar a consultas de neurología con control anual con resonancia.  

ES IMPORTANTE RESALTAR QUE MI HISTORIA CLINICA REFLEJA HIPOTIROIDISMO, SINDROME ANSIOSO, PNEUMOTORAX, EL ANEURISMA Y LAS MIGRAÑAS.

A parte de mis controles ingreso en mayo del 2008 por gran migraña y visión doble (diplopía). Desde ese momento la diplopía va en aumento y lo comento en cada consulta de neurología que tengo, así como la gran fatiga y que el párpado del ojo derecho se cae. Pues durante años, lo único que me hicieron eran resonancias y como el aneurisma estaba sellado, prácticamente me hacían sentir que era imposible y que me lo inventaba. Hasta que en ABRIL 2013 una neuróloga encarga unas pruebas que dan como resultado de MIASTENIA GRAVIS OCULAR SERONEGATIVA que es diagnosticada el 14/10/2013. Con lo que estamos hablando de un retraso en el diagnóstico de 5 años como mínimo.

El doctor Marey, al darme el diagnóstico en octubre 2013 me explica que es una enfermedad autoinmune, y que puede ser parte de un lupus…

LUPUS… LUPUS… segunda vez que oigo esa palabra con lo que me empiezo a informar y a indagar sobre ello.

He de decir que paralelamente a esto me surge un dolor en la ingle y me deriva mi médico de familia al especialista vascular 26/04/2013.

Debido a mi empeoramiento físico, mis limitaciones y mi no aceptación de mis enfermedades que no tienen cura, sino solo tratamiento paliativo comienzo a ir al psiquiatra y psicóloga.

También tengo cita para dermatología en febrero de 2014 porque me salen unos papilomas en los pies. Rondándome en la cabeza la palabra LUPUS y viendo sus síntomas voy al médico de familia y le explico que de 11 síntomas tengo 7 y entonces me hace un volante para MEDICINA INTERNA, para que me evalúe un internista. Tengo consulta el 13/02/2014. Al principio de la consulta no me hizo mucho caso, sino que me dijo que debía leer menos, me dijo que cómo había llegado a tal conclusión y le expliqué que por dos veces me lo dijeron los neurólogos, miró en la historia y no vio nada y así me lo comunicó, pero de repente me pregunta si había tenido algo cutáneo y le dije que me habían hecho una biopsia en el brazo miro y APARECE UNA BIOPSIA DE AGOSTO DE 1999 DONDE PONE COMPATIBLE CON LUPUS, cambia la actitud y me dice que le cuente toda la historia y me encarga unas analíticas.

Paralelamente el 25/02/2014 tengo cita en dermatología y me tratan los papilomas, a la doctora le llama la atención una llaga que tengo en la nariz y me la examina, y le digo que parece ser que hay una biopsia del 99 que pone compatible con lupus, la mira y me dice que compatible nada QUE ES LUPUS y se asombra de que nadie me haya seguido en mi enfermedad, me dice que vaya el 27/02 a su despacho para hacerme una encuesta y otra biopsia.

CONCLUSION: TENGO LUPUS DESDE 1999 Y ME LO DIAGNOSTICAN EN FEBRERO DE 2014 HABIENDO UNA BIOPSIA DE 1999 DICIENDO QUE LO TENIA.  15 AÑOS DE RETRASO EN DIAGNOSTICO, varios ingresos por diferentes patologías y  jamás nadie se dio cuenta de esa biopsia.

Continuando con el despropósito; sigo con los dolores en la ingle y cadera y me dan volante para el reumatólogo con lo que voy el 26/06/2014 que me deriva al traumatólogo y me indica que haga radiografías porque tengo caderas en resalte.

El 17/07/2014 el traumatólogo me ve y el 11/09 la radiografía revela BURSITIS TRONCANTER BILATERAL, me infiltran y como no consiguen resultados me operan 27/06/2016.

CONCLUSION: DESDE QUE VOY AL VASCULAR EN ABRIL DEL 2013 A SEPTIEMBRE DE 2015 OTRO RETRASO EN EL DIAGNOSTICO DE 3 AÑOS.

Continuamos:

Me llevan los siguientes especialistas:

OFTALMOLOGIA- Mi visión empeora y la diplopía se hace más patente cuando comienzo a fijarme en algo. Hago controles anuales.

OTORRINOLARINGOLO: Tengo hipoacusia degenerativa. Hago controles anuales

NEUROLOGIA: Me controlan la miastenia gravis, el aneurisma me hacen controles y también me controlan la medicación de las migrañas

REUMATOLOGIA: Me controla la actividad lúpica a nivel general con analíticas, también el hipotiroidismo

DERMATOLOGIA: Me controlan y me tratan el lupus perniótico y discoideo así como el raynaud

TRAUMATOLOGIA: Me controlan las bursitis, he sido operada de la derecha pero la izquierda empieza a molestar, así como grandes molestias en la derecha.

MEDICINA INTERNA: Cuando alguno de los síntomas anteriores no les cuadra a ningún especialista me derivan allí.

PSIQUIATRIA

PSICOLOGIA

GINECOLOGIA: Tengo hongos reincidentes y resistentes a cualquier tipo de medicación y creen que es debido a la gran cantidad de medicamentos que ingiero a diario.

PUES ESTE ES EL PROBLEMA: QUE ME LLEVAN MUCHOS Y NINGUNO. TODOS ME PASAN DE UNOS PARA OTROS COMO UNA PELOTA.

EJEMPLO RECIENTE:

Llevo con febrícula más de un año. Lo comento en reumatología 17/09/2015 y me dice que es de la miastenia que se lo diga a la neuróloga. Se lo comento a la neuróloga el 25/02/2016 y me manda a medicina interna. Voy a medicina interna el 08/03/2016 y me encarga analíticas y que debe ser relacionada con mi patología autoinmune.

RESULTADO: SIGO CON LA FEBRICULA Y NADIE SABE NADA

En octubre de 2016 me empecé a sentir peor, dolores articulares en la columna, cuello que me bajan por la ingle y me llega a la rodilla. Tengo cita en reumatología el 24 de noviembre se lo comento y me dice que es de la miastenia que vaya a la neuróloga, la busco sin cita y me presento en el servicio de consultas externas el 13/12 en el que me atiende el dr. Marey y me dice que lo que le estoy contando es imposible, porque la miastenia no duele y que no crea que juegan conmigo, pero que me “vendría bien el psiquiatra”, le digo que ya acudo, y me dice que en petit comité “mi neuróloga estará el 19/12 en el centro de especialidades el Ventorrillo”.

Con el dolor que tenía el 14/12 me voy a mi centro de salud y me dice que cree es una lumbalgia. Espero al 19 y voy a la neuróloga, la Dra. García Antelo, la cual me examina y me hace una petición de un electromiograma y analítica, pero dice que no me sube más la medicación porque tomo mucha.

Como no puedo aguantar el dolor el 20/12/2016 me voy a urgencias donde me hacen unas radiografías y concluyen con dolor ostomuscular en probable relación con cambios degenerativos, me sextuplican la dosis de calmantes.

Como había pedido informe el 26/12 el traumatólogo vio las radiografías del día 20 y emite informe con discreta esclerosis en las articulaciones. Como tengo cita de revisión el 03/02/2017 y controlada con los calmantes espero esa cita para saber que tratamiento me asigna. Pues bien, me dice QUE EL ES CIRUJANO Y QUIEN ME TIENE QUE ATENDER ES REUMATOLOGIA.  Le digo que tengo cita para noviembre y me dice que no puedo esperar tanto por lo que me hace un volante y recibo la cita por correo PARA LA MISMA FECHA QUE YA TENIA.

CONCLUSION: DE REUMATÓLOGO a NEURÓLOG a MÉDICO DE FAMILIA a NEURÓLOGO a URGENCIAS y a TRAUMATÓLOGO PARA DERIVARME OTRA VEZ AL REUMATÓLOGO.

¿Se puede actuar con menos celeridad y más negligencia? Creo que no es posible.

El 9/12/2016 harta ya de mi periplo por la sanidad pública gallega, después de 3 demoras de diagnósticos, con la consecuencia de padecimientos tanto físicos como psíquicos hago un escrito para que me deriven a BARCELONA AL CLINIC ya que existe una unidad de ENFERMEDADES AUTOINMUNES y yo padezco tres. Hablado con el clinic me dicen que me admiten siempre que el SERGAS me incluya en el sistema SIFCO. Hago el escrito y me viene DENEGADO, porque según el SERGAS estoy siendo bien atendida.

El 21/02/2017 presento un segundo escrito al mismo tiempo que imploro revisen mi caso.

He de constatar que en mayo de 2014 me conceden un grado de discapacidad del 42%, que revisado en febrero de 2016, se eleva al 67%. ” 

Pouco queda por engadir ante a historia de Maria del Mar. Só que os responsables da xerencia e subdirección de atención ao paciente amosan, co seu comportamente, unha total falta de empatía cara o sufrimento alleo.

Pola coordinadora Antiprivatización da Sanidade Pública da Coruña 

Cal é a orixe da palabra Nerd?

Nerd é unha xerga, e como a maioría das xergas, é moi difícil determinar quen as inventou. Existen varias teorías. A máis común é que a palabra foi utilizada polo escritor americano Theodore Seuss Geisel, que creou libros infantís clásicos como If I Ran the Zoo, de 1950, no que presenta un personaxe medio raro chamado xustamente Nerd. En 1951, a revista Newsweek publicou unha nota sobre os costumes dos mozos da cidade de Detroit, na que dicía que aos mozos “cadrados” (ou sexa, conservadores) estábaselles aludindo o nome de nerds. Se estes feitos teñen algunha ligazón, é difícil determinar, pero, ao parecer, a palabra popularizouse na década do 50.

Existen quen defende a teoría de que N.E.R.D. era a sigla que os funcionarios da compañía canadense de telecomunicacións Northern Electric Research and Development levaban impresa na camiseta do uniforme.