Archivos por Etiqueta: internet

O falso nacemento do Erro 404

O erro 404 é un dos máis habituais que nos podemos atopar ao navegar por Internet, que simplemente quere dicir que a dirección URL que has tecleado non existe, ou existiu no pasado pero xa non está accesible.

En informática tamén existen moitas «lendas urbanas», e unha das lendas urbanas máis difundida é a historia que se conta sobre a orixe do código de «erro 404» Quen o elixiu?, por que foi elixido?

Ao navegar por Internet podemos atopar moitos sitios web que contan que o erro nace porque nas orixes da internet os servidores atopábanse no CERN en plántaa catro, dentro da habitación catro; na habitación «404». A lenda prosegue dicindo que cando unha procura non obtiña resultado, os traballadores do CERN dicían «room 404: file not found».

A realidade é moi distinta. Primeiro porque o CERN ten varios edificios e a súa infraestrutura está repartida en diferentes zonas. E parece ser que nos edificios do CERN tampouco se numeran as habitacións ou salas. Algunhas persoas investigaron ese asunto e demostraron a falsidade desta historia.

O erro 404 foi establecido no ano 1992 polo consorcio W3C que establece unha normativa unificada para o uso da internet. O código divídese en tres cifras diferentes: a primeira cifra indica que é un erro de cliente, a segunda cifra que é un erro de sintaxe, e a terceira cifra que é un número ordinal dunha lista de diferentes erros.

É curioso o romanticismo que alaga a gran rede e a informática que leva a moitas persoas para querer crear unha historia peculiar de calquera pequeno concepto dos millóns que ten a informática. E ao final termínanse por crear falsos mitos na procura de dar un halo de «maxia» a todo o que rodea á ciencia informática.

Anuncios

O Romance Scam

icr_a-estafa_o-romance-scam

Un dos primeiros ciberconsejos que tentei transmitir desde este blogue centrouse nas relacións persoais a través de internet.  Citas na internet: Cando o amor defráudache.

Segundo a miña opinión unha das principais bondades da internet é a posibilidade de potenciar as relacións persoais sen importar as distancias.

Precisamente estas bondades son as que certos ciberdelincuentes utilizan, en combinación coas principais vulnerabilidades humanas (curiosidade, inocencia, ambición,  confianza) para chegar unha vez máis ás súas vítimas e conseguir os seus propósitos: lucrarse mediante o engano.

E como este blogue nútrese tamén de vosas propias “malas” experiencias, como forma de concienciación aos lectores para evitar caer nos mesmos enganos, con esta entrada vou retomar o tema das coñecidas como “ciberestafas do amor, o  “ROMANCE SCAM”, baseándome nun comentario deixado recentemente nunha das entradas dedicadas ás coñecidas como “Estafas Nixerianas”.

Unha das formas que os ciberdelincuentes utilizan para atopar ás súas vítimas son as páxinas de contactos persoais. Nesta ocasión, Angie, unha lectora do “Blogue de Angelucho” que nos segue desde Colombia,  coñeceu a quen pretendía facerse pasar pola “súa alma xemelga” a través de Internet, e cóntanolo nun comentario que podedes ler en ESTAFAS NIXERIANAS NA REDE (I): Que son? Como funcionan?

Angie decatouse a tempo do engano e da estafa que se lle aveciñaba, pero moitos outros internautas non tiveron esa sorte, e non só sufriron unha rotura de corazón, tamén sufriron unha “rotura de peto” ao ser estafados por estar “cegos” polo  amor e pola falta de información.

Como funcionan as “Romance Scam”?

Para explicar o funcionamento deste tipo de estafas debemos retomar o concepto de cazador que atribuïamos aos “Ciberdepredadores”. Neste caso, os ciberdelincuentes utilizan ese instinto “de cazador” para buscar ás súas vítimas no “seu hábitat”. Os estafadores diríxense ás páxinas de contactos persoais onde saben que atoparán ás súas vítimas.

O primeiro paso do ciberdelincuente é crearse perfís falsos nestes sitios de citas e mesmo en redes sociais, para dar continuidade aos “seus contactos” máis aló do lugar do encontro. Ademais de crear os seus propios “anuncios trampa”, “trabállanse” as súas propios falsos perfís en redes sociais como FACEBOOK ou TAGGED onde mostrarán á persoa por quen se quere facer pasar.

Estes perfís mostrarannos á persoa que todos quixésemos coñecer, independentemente de que se trate dun home ou unha muller, compartirán as súas fotos persoais e familiares máis “entrañables” e mesmo “moi persoais” (omito detalles por aquilo do horario infantil ) mostrándose como persoas moi cariñosas e afables.

Presentásennos a súa vida dependendo do enfoque que queiran dar á estafa, facéndose pasar por unha persoa de exitosa profesión en busca da súa alma xemelga para formar unha familia (normalmente homes en procura das súas vítimas entre mulleres), ou por unha “exuberante” muller que non atopa o home da súa vida, pero que ao ver a nosa foto queda totalmente namorada.

No parágrafo anterior dicirvos que os estafadores tamén se crean perfís facéndose pasar, por exemplo, por un exemplar soldado destinado nun conflito internacional, e do que calquera muller podería namorarse vendo a foto do aposto e condecorado militar, ou pola desamparada e bela herdeira multimillonaria que se atopa internada nun campo de refuxiados onde non teñen apenas alimentos, nin recursos para sobrevivir.

Unha vez preparada a súa “falsa vida” e elixida a vítima comeza o contacto. A elección da vítima pode ser froito do azar, atopando o seu obxectivo entre os anuncios destas páxinas, ou simplemente o resultado do seu traballo ben feito, ao ser a propia vítima quen contacte con eles ao caer no engano dun dos seus “anuncios trampa”.

O que está claro é que non saberemos nunca quen se atopa realmente detrás deses perfís, neste caso se poderemos afirmar que se trata verdadeiramente dunha “relación anónima” podéndonos levar unha gran desilusión se coñecésemos quen se atopa detrás de todo realmente.

É a partir deste momento cando empeza o “particular traballo” do ciberdelincuente, empregando todas as artimañas posibles, entre as que se atopan técnicas  psicolóxicas e de Enxeñería Social, empezará a escoitarnos, a dicir o que queremos “escoitar” para namorarnos. COMEZA A ESTAFA!.

A “relación” comezou, e con iso a estafa. A confianza entre ambos é tan forte que se contan as intimidades máis profundas. Por suposto o estafador irase adaptando á súa vítima, poden mesmo apoiarse entre varios para dar máis credibilidade ao engano non deixando ningún “fío solto”, teñen que ser o máis cribles posible antes de lanzar a súa solicitude de axuda para liquidar un imprevisto económico e que lles coloca nunha situación complicada pero que nós poderemos liquidarlles, e que será a clave da estafa.

      Prometeron viaxar para visitarnos, pero non poden pagar a viaxe e gastos que se xeren.

Necesitan diñeiro para pagar os documentos necesarios que lles esixen no seu país para poder abandonalo.

Un familiar próximo atópase ingresado e necesita unha medicación que non poden conseguir.

Necesitan diñeiro para subornar a quen pode facilitar a súa saída do país.

Necesitan certa cantidade de diñeiro pero non poden retiralo do banco onde teñen millóns, en compensación envíannos un cheque (por suposto falso) que poderemos cobrar posteriormente unha vez que lles enviemos certa cantidade.

Historias como estas mil…. “imaxinación ao poder”, o ciberdelincuente adáptase a ti, ¡son boa xente!

Como poderemos identificar se un contacto puidese tentar estafarnos mediante a técnica do “Romance Scam”?

Para identificar este tipo de estafas é tan sinxelo como facernos preguntas lóxicas que nos fariamos se non estivésemos “cegos de amor” posto que moitas das situacións ou historias que nos conten simplemente non terán demasiado sentido. Por exemplo, unha desvalida e namorada herdeira que se atopa nun campo de refuxiados “Deluxe”, posto que dispoñen da internet para poñerse en contacto co seu “ciberenamorado” , cuiroso!

Ademais a maioría  destas estafas teñen certos indicadores que as identifican como:

  • Nuestr@ namorade@ comeza a profesarnos o seu “amor incondicional” case desde o primeiro momento de comezar o contacto.
  • Pretenden por todos os medios abandonar a páxina onde contactamos, para levarnos á mensaxería privada e redes sociais, mesmo nos propoñen contacto telefónico.
  • Sempre se atopan nun país moi afastado ao noso, normalmente en África,  Europa do Leste, Asia.
  • Envíannos fotos de excesiva “” boa calidade, que poderían ser descargadas da internet.
  • Comunícanse connosco en inglés, ou mesmo no noso idioma utilizando un tradutor online.
  • Estas fotos, tanto de homes como mulleres, corresponden en ocasións con persoas de extrema “beleza”.
  • Prometen viaxar ao noso país para coñecernos, pero sofren algún tipo de contrariedade (problema burocrático para saír do país, enfermidade familiar grave, etc.) aínda que se emendará co desembolso de certa cantidade de diñeiro que nese preciso momento non poden afrontar.
  • O diñeiro solicitado deberá ser enviado a través de plataformas de enviou de diñeiro (Western Union, MoneyGram, etc)
  • Non teñen familiares ou amigos que poidan axudarlles a solucionar o seu problema.

Pero teñen ao “seu ciberpareja” que fará todo o posible por axudarlles, verdade?

E que debemos facer en caso de ser vítimas dunha estafa “Romance Scam”?

Posiblemente cando o “desamor” faga que abramos os ollos e sexamos conscientes do engano será demasiado tarde, e dispoñamos de poucas solucións, pero non estaría de máis seguir certos pasos para, polo menos, tentar arranxar o “roto” que nos fixeron no peto, xa que o corazón deixaránnolo “partío”.

Os pasos para seguir deberían encamiñarse a:

  • Suspender todo contacto co estafador, deberiamos bloquear todo medio polo que se poñan en contacto connosco, ignorando calquera tipo de comunicación e non responder a posibles chamadas.
  • Contactar coa plataforma mediante a que fixemos a transferencia de diñeiro para verificar se se fixo efectiva, e en caso de non ser cobrada cancelar a transferencia.
  • Se o contacto foi realizado a través dalgunha páxina de contactos debemos reportar o perfil do estafador. A páxina web ou rede social non teñen que ser coñecedores da presenza do estafador e se é un sitio de confianza poñerán todos os medios para bloquear e denunciar aos responsables e evitar que se repita a estafa con outros usuarios.
  • Por suposto debes denunciar o que che pasou ante a xustiza.

Para terminar dicirvos que existen moitas páxinas que potencian precisamentecamisola-eu-me-namorei-na-rede este tipo de relacións persoais e que gozan dunha boa reputación e recoñecemento e que como diciamos ao principio da entrada potencian unha das bondades da internet, o permitir as relacións persoais.

E como terminaba o ciberconsejo que vos referencio ao principio, o amor é marabilloso pero ademais é cego e xordo, pero na internet non debemos XAMAIS pechar os ollos.

Como vistes nesta entrada os ciberdelincuentes nos atacán o noso peto a través do noso corazón, non esquezades que…

Nós somos nosa maior vulnerabilidade, pero tamén somos o noso mellor antivirus

 

Traducción feita do Español ao Galego por Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Fuente do artigo elblogdeangelucho.com

#Esperta #Denuncia #Paricipa non sexas complice da estafa e comparte este artigo

Falece Raymond Tomlinson, o creador do correo electrónico

ilcanallarubens_sit tibi terra levis  Raymond Tomlinson_2016

Foto The Verge

Raymond Tomlinson, considerado unha das figuras máis importantes no desenvolvemento da internet, faleceu aos 74 anos.

O enxeñeiro estadounidense Raymond Tomlinson, considerado o pai do correo electrónico e o creador do símbolo de arroba (@) para o seu uso nas direccións da internet, faleceu o sábado aos 74 anos, debido a un ataque ao corazón.

A noticia foi anunciada por outro dos pioneiros da internet, Vinton Gray Cerf, que informou na súa conta de Twitter do falecemento de Tomlinson sen dicir onde se produciu nin o motivo, pero foi confirmada logo por medios especializados en tecnoloxía.

Tomlinson, que en 2012 foi incluído no Salón da Fama da internet, un museo virtual para recoñecer figuras con contribucións extraordinarias neste terreo, é recoñecido tamén por deseñar os elementos fundamentais das mensaxes electrónicas, coas categorías de “asunto” (motivo) e “para” (destinatarios).

O enxeñeiro foi o primeiro que utilizou o símbolo de arroba para indicar que unha mensaxe debía ir a un computador da rede, separando o nome do destinatario do da rede.

Tomlinson naceu en Amsterdam, no estado de Nova York, en 1941, e tras graduarse de enxeñería eléctrica do Instituto Politécnico Rensselaer (1963), ampliou a súa formación nesta disciplina no Instituto Tecnoloxico de Massachusetts (MIT).

En 1967 comezou a traballar en Bolt Beranek and Newman (BBN), implicada no desenvolvemento da rede ARPA para o Pentágono, que consistía en interconectar varios computadores mediante liñas telefónicas para implementar a potencia de procesamiento de datos e descentralizar o almacenamento da información.

Os seus campos de investigación foron o desenvolvemento do programa SNDMSG, acrónimo de send “message” (enviar mensaxe), para o sistema operativo TENEX, o utilizado por ARPANET, así como o programa de transferencia de ficheiros CPYNET.

Sen o coñecemento dos seus xefes, Tomlinson traballou en segredo e en outubro de 1971 conseguiu intercambiar mensaxes entre varios computadores, para o que utilizou a arroba como símbolo que separaría o nome do destinatario do correo electrónico do da computadora receptora (servidor).

Ese momento, segundo os historiadores da internet, supuxo o nacemento do correo electrónico, aínda que el nese momento non lle deu a transcendencia que iso supoñería.

O primeiro destes correos eléctricos de probas consistiu nas letras que compoñen a liña superior do teclado “QWERTYUIOP”.

Nas décadas de traballo en BBN, onde en 1987 foi nomeado enxeñeiro principal, contribuíu ao desenvolvemento dos protocolos de comunicacións NVT ou TCP-IP.

A finais dos setenta foi o principal deseñador da Jericho, unha computadora de uso interno de BNN, e traballou en servidores de información de vídeo e sistemas de conferencia multimedia.

Na década de 1990 traballou no programa Logistics Anchor Desk (LAD) para o Exército de EE.UU. e no Advanced Logistics Project (ALP), ademais de mellorar a seguridade en programas de comercio electrónico para a compañía CyberTrust.

Entre os moitos recoñecementos que recibiu durante a súa carreira están o George R. Stibitz (2000), o Webby Award (2001) e o premio do Institute of Electrical and Electronics Engineers -IEEE- Internet 2004, compartido con Dave Crocker.

O 17 de xuño de 2009 compartiu con Martin Cooper, “pai” da telefonía móbil, o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica.

Rubens Rocha

ை Os dominos .es crecen un 2,27%, rozan os 1,8 millóns

ilcanallarubens_Os dominos .es crecen un 2,27, rozan os 1,8 millóns_2016

Cada vez son máis os que deciden abrir unha páxina na internet, e as cifras secúndano. O Ministerio de Industria, Enerxía e Turismo confirmou que os dominios “.es” creceron un 2,27% en 2015, o que implica unha cifra de 1.795.037 rexistros.

Con respecto á súa orixe, chama a atención que o 14,31% dos existentes rexístrense desde o estranxeiro, que supoñen un total de 256.874, unha porcentaxe moi similar ao do exercicio anterior.

Que debería saber á hora de medir a velocidade da miña web?

Os países con maior número de dominios “.es” fóra de España son Estados Unidos (15,52%), Alemaña (15,50%), Francia (10,13%) e Reino Unido (9,62%).

A maioría dos ?.es? rexistrados desde o noso país pertencen a empresas, usuarios e institucións de Madrid, con 387.507 dominios (25,19%), de Cataluña, con 223.692 (14,54%) e de Andalucía, con 212.758 (13,83%).

Axentes rexistradores

Segundo os datos deste informe, na actualidade hai 102 axentes rexistradores que operan con dominios “.es”.

Isto son empresas acreditadas que realizan calquera trámite relacionado cos dominios españois e ofrecen servizos de valor engadido como aloxamento, contas de correo asociadas ou ferramentas para desenvolver webs.

Ademais, hai que ter en conta que o “.es” achega dúas características moi interesantes: o seu carácter de proximidade e de identidade. Calquera páxina da internet con este indicativo identifícase con España, o castelán e a cultura hispana, o que favorece a identidade destes servizos.

Rubens Rocha

Nota persoal: Eu son dos do .gal ou .com

ை Estas son as 15 páxinas máis editadas en Wikipedia

Foto notihoy.com

Foto notihoy.com

Para marcar o seu 15 aniversario, a enciclopedia virtual divulgou as entradas con máis edicións. ¿Cales son?

George W. Bush, Michael Jackson, Britney Spears e Adolf Hitler. Son algúns dos nomes na lista de páxinas máis editadas en Wikipedia , a enciclopedia virtual gratuíta e colaborativa que este mes celebrou o seu 15 aniversario.

Coincidindo con esta data, o sitio Fivethirtyeight usou datos da Fundación Wikimedia para elaborar a lista de entradas máis editadas, que encabeza o expresidente de Estados Unidos.

A páxina de Bush é a que atraeu máis atención ao longo dos anos, con 45.862 edicións desde a súa creación. En total, a versión en inglés de Wikipedia ten máis de cinco millóns de entradas e foi actualizada ao redor de 808 millóns de veces por unha vasta comunidade de wikieditores.

En segundo lugar situouse un sitio co misterioso título de Resumo “xeoespacial dos cumes do Glaciar Juneau”, editada máis de 7.000 veces por unha mesma persoa.

_________________________________________________________________________

As 15 páxinas máis editadas en Wikipedia

George W Bush (45.862 edicións) Cadro de persoal da WWE, asociación de loita libre (42.836) Estados Unidos (35.742) Wikipedia (33.958) Michael Jackson (28.152) Igrexa católica (26.421) Lista de programas emitidos por ABS-CBN, rede de TV en Filipinas (25.188) Jesús (25.084) Barack Obama (24.708) Adolf Hitler (24.612) Britney Spears (23.802) Segunda Guerra Mundial (23.739) Mortes en 2013 (22.529) Os Beatles (22.399) India (22.271)

_________________________________________________________________________

Wikipedia segue sendo o sitio de referencia máis popular na internet. Conta cuns 500 millóns de usuarios únicos mensuais e máis de 38 millóns de artigos en 250 idiomas, segundo a súa propia entrada.

A enciclopedia foi creada por Jimmy Wales, un exoperador bolsista de Alabama, e polo desarrollador estadounidense Larry Sanger.

O sitio comezou cun investimento inicial de só US$100.000 e desde o inicio negouse a incluír publicidade, financiándose principalmente con doazóns dos usuarios. A paixón por Wikipedia non diminuíu e o sitio sinala que ao redor de 80.000 voluntarios crean preto de 7.000 artigos novos cada día.

Comezo dífícil

Wales dixo á BBC nunha entrevista recente que a enciclopedia tivo un “nacemento difícil”. “A primeira version de Wikipedia chamábase Nupedia” . “Era moi estruturada e pouco flexible. O meu dei a cabeza contra a parede durante dous anos, sabía que o seu funcionamento era demasiado complicado e non quería que o proxecto fallase”, asegurou.

15 anos despois, Wales, amante das enciclopedias desde neno, asegura que a súa meta principal segue sendo crear un mundo no que cada persoa teña acceso gratuíto a todo o coñecemento.

“Jimbo”, como o coñecen os amigos, explicou esta semana nunha entrevista ao xornal británico “The Telegraph” que non lamenta non haber monetizado Wikipedia e asegura que se del dependese as persoas nos recunchos máis esquecidos do planeta terían un celular gratis con Wikipedia preinstalada.

“O crecemento de Wikipedia no mundo en desenvolvemento segue sendo unha prioridade persoal miña (…) así que nos queda moito por facer”, dixo Wales.

Polémica

O sitio tamén atraeu controversia con erros soados. Un dos máis coñecidos tivo lugar en decembro do 2005, cando o xornalista John Seigenthaler, exeditor do xornal Nashville Tennesssean, queixouse de que a súa entrada na enciclopedia implicábao no asasinato do presidente John F. Kennedy. O erro pasou indadvertido durante meses.

No ano 2012, o Bureau of Investigative Journalism, con sede en Londres, revelou que un de cada seis lexisladores británicos fixeran editar as súas páxinas desde dentro do Parlamento, unha práctica que Wales considera “antiética”.

A pesar deses incidentes, unha análise realizada de 2005 de 42 entradas científicas pola revista Nature concluíu que Wikipedia é case tan fiable en temas científicos como a Enciclopedia Británica.

Nature descubriu que, en termos medios, Wikipedia ten catro datos imprecisos por entrada, fronte aos tres do seu rival convencional.

Doazóns

A Fundación Wikimedia, que administra Wikipedia, tamén marcou o aniversario este mes anunciando un novo esquema de doazóns que busca asegurar unha fonte permanente de financiamiento.

A nova fundación, Wikimedia Endowment, espera recadar US$100 millóns nos próximos 10 anos e comezará cun legado dun millón de dólares da herdanza deixada por un enxeñeiro de software, Jim Pacha. Wikimedia adoita pedir doazóns aos usuarios e en 2014 reuniu US$75,5 millóns de 4,9 millóns de doantes no mundo, segundo o seu propio informe.

Para Aleksi Aaltonen, profesor de sistemas informáticos da escola de negocios Warwick Business School en Inglaterra, “se Wikipedia mantén o seu éxito, será lembrada como un verdadeiro obsequio da internet aberta, un fenómeno que recibe cada vez máis ataques desde múltiples direccións”.

Wales reflexionou sobre a traxectoria do sitio en declaracións á prensa británica. “Wikipedia pareceu un soño imposible ao comezo, unha enciclopedia online que todo o mundo podía editar. Con todo, durante os últimos 15 anos excedeu todas as expectativas”.

Rubens Rocha

ை Facebook Mentions chega ao sistema operativo Android

ilcanallarubens_Facebook Mentions chega ao sistema operativo Android_2016

Facebook Mentions permite a figuras públicas conectarse e interactuar en tempo real con seguidores a través de streaming

Facebook Mentions permite que figuras públicas como actores, deportistas, políticos ou ‘celebrities’ poidan interactuar de forma directa e en vivo cos seus seguidores. Calquera personalidade podía facelo, a condición de que tivesen un dispositivo iOS. Polo menos así foi ata o pasado 12 de xaneiro.

“Hoxe en día, estamos moi contentos de que Facebook Mentions e Facebook Live están a disposición das figuras públicas que utilizan Android”. Así é como os enxeñeiros de Facebook Daniel Lehmann, Jason Prado e Bhavana Radhakrishnan deron a noticia que millóns de persoas no mundo enteiro esperaban.

Desde que Facebook presentou Mentions, personalidades como Barack Obama, Ricky Martin, The Rock, entre outros realizaron reunións a través de streaming cos seus seguidores. Todos eles son usuarios de iOS. Esa mesma experiencia tamén a poderán vivir figuras públicas que utilizan Android.

Segundo Facebook, desde o seu blogue, Mentions serve para “presentarse en vivo”, “contar a súa historia”, “falar cos seguidores” e “decatarche de todo”.

Isto porque a través da ferramenta, as personalidades poden publicar en vivo todo tipo de ocasións. Iniciar conversacións e publicar actualizacións, fotos ou vídeos. Tamén revisar os comentarios que se fan en Facebook sobre a súa persoa. E seguir os comentarios e mensaxes que lle fan e os temas que lle interesan.

Rubens Rocha

ை Radiografía do ‘porno’ online

ilcanallarubens Radiografía do porno online_2016

Seguimos en tempada de resumos e análises do pasado ano 2015, aínda que algúns destes informes son, canto menos, curiosos. Falamos en concreto da infografía que presentou Pornhub, un popular sitio online de contidos eróticos que publicou distintos datos para axudarnos a comprender cales son as preferencias dos internautas á hora de consumir pornografía na Rede, os termos máis buscados e as diferenzas entre os distintos países do mundo.

Nese sentido, en 2015 consumíronse nada menos que 87.849 vídeos pornográficos, que sumaron un total de 4.392 millóns de horas de visionado, tan só neste sitio web, o que equivale a retransmitir uns 75 Gb. de datos por segundo. Dito doutro xeito, se dividimos o número de vídeos eróticos que se viron o pasado ano entre o número total de habitantes da Terra, toca a 12 vídeos vistos por cada humano que habita que este planeta. Ou, se se prefire, é o equivalente para encher toda a memoria de todos os iPhone vendidos en 2015 con pornografía.

Por países, Estados Unidos e Reino Unido seguen á cabeza en canto a consumo de pornografía refírese, levantándose á terceira praza India, que supera así na marcadora a Canadá.Alemaña, Francia, Australia, Italia, Brasil e México pechan o “top five? de visitas de Pornhub. España perde dous postos nesta peculiar clasificación, conformándose coa décimo terceira praza e sendo superada por nacións como Rusia ou Xapón.

ilcanallarubens Radiografía do porno online_00_2016

Esta particular distribución sitúa á fronte do consumo de pornografía a algúns dos países máis habitados do mundo polo que, fagamos máis xusta a pelexa. E se medimos o consumo de vídeos eróticos nesta web ‘per cápita’? Neste caso, os resultados sitúan aos países nórdicos como os máis afeccionados a este tipo de contidos, xa que (aínda que Estados Unidos, Candá e Reino Unido mantéñense á fronte), Islandia, Noruega, Suecia e Dinamarca copan catro dos dez primeiros orixes das visitas a Pornhub.

Canto tempo quedan vendo os vídeos eróticos?

Esta plataforma de vídeos pornográficos tamén facilitou información sobre o tempo medio que os seus usuarios ven os distintos contidos subidos á súa web. Nese sentido, a media mundial sitúase nos 9 minutos e 20 segundos, aínda que países como Filipinas chegan a visionar ata 12 minutos e 45 segundos deste material. Entre os que menos tempo aguantan vendo os vídeos porno? Os cubanos (5:11”) e os mongoles (6:15”). Os españois, á súa vez, consomen de media uns 8 minutos e 4 segundos destes vídeos.

ilcanallarubens Radiografía do porno online_01_2016

Por horas, a web detectou unha importante diferenza entre os días de semana (cando moitos dos seus usuarios traballan ou estudan) e os fins de semana (nos que o lecer nocturno e a vida social impóñense sobre outros “praceres”). Así pois, as horas de maior consumo de vídeos pornográficos na Rede de luns a venres compréndense entre as nove e as once da noite (cun pequeno repunte tamén á hora de madrugar, entre as seis e as oito da mañá). Pola súa banda, os fins de semana levan o maior pico de visitas a Pornhub a horas intempestivas (como a franxa de dúas a catro da madrugada) e á mañá, entre as 10 e as 12 do mediodía.

Cales son as palabras crave máis buscadas?

Tamén resulta intrigante coñecer cales foron as tendencias e as palabras crave máis buscadas en Pornhub durante 2015. E, do mesmo xeito que xa fixo Google coas súas procuras (menos picantes que as que hoxe tratamos), a web non dubidou en mostrar as keywords máis tecleadas polos internautas á hora de buscar contidos subidos de ton. Os contidos lésbicos son os máis desexados polos usuarios desta plataforma, desbancando así aos vídeos protagonizados por “teens” (xovenes). en terceiro lugar sitúanse as “step mom” (ou madrastras) mentres que en cuarto lugar aparecen con forza os vídeos pornográficos de debuxos animados. As outrora de moda milf (nais ou mulleres maduras) baixan dous postos na táboa para colocarse en quinto lugar.

ilcanallarubens Radiografía do porno online_02_2016

No caso de España, os termos de procura varían notablemente, principalmente por mor das diferenzas lingüísticas co mundo anglosaxón. Deste xeito, ‘spanish’ segue sendo a keyword máis buscada no noso país, seguida por ‘espagnol’. Iso si, moita atención a novas tendencias como o ‘3D hentai’, cuxas procuras aumentaron máis dun 600% , as mulleres maduras (+456%) ou o intercambio de parellas (386%).

ilcanallarubens Radiografía do porno online_03_2016

ை Desilusionados coa tecnoloxía?

Imaxe skillpill.com

Imaxe skillpill.com

Ao parecer, na carreira cara á tecnorevolución, o rápido progreso económico que debía acompañala foise quedando atrás.

Pode ser só outra onda pasaxeira, pero parece que máis e máis xente está a tratar de escapar do incesante parloteo e a distracción permanente da tecnoloxía e recoñecendo que, despois de todo, a dependencia do internet non é tan boa.

Todos sabemos que estamos a vivir nunha era de cambios tecnolóxicos incriblemente rápidos que están transformandolo todo. Pero hai unha nova corrente indicando que quizais todo ese hiper- entusiasmo é esaxerado e moitos economistas, revisando os datos sobre produtividade e ingresos, pregúntanse se a revolución tecnolóxica foi enormemente sobrevalorada.

Ao parecer, na carreira cara á tecnorevolución, o rápido progreso económico que debía acompañala foise quedando atrás.

“A era dixital, que abarca máis de catro décadas, ten o aspecto dunha decepción. As novas tecnoloxías deron grandes titulares, pero resultados económicos modestos”, escribiu Paul Krugman no New York Times, recentemente.

“A miña interpretación das estatísticas é que a tecnoloxía foi a directiva principal no enorme aumento recente da desigualdade económica no mundo” escribiu Erik Brynjolfsson, profesor da Sloan School of Management MIT.

Esas opinións coinciden coa do recoñecido físico inglés Stephen Hawkins, quen provocou unha gran controversia ao afirmar hai pouco que a tecnoloxía é culpable da desproporcionada desigualdade de ingresos dos nosos días. “Todos poderiamos gozar dunha vida de ocioso luxo se a riqueza producida pola tecnoloxía fose compartida, ou a maioría da xente pode acabar miserablemente pobre se os propietarios das máquinas cabildean con éxito contra a redistribución da riqueza”.

Unha das causas de maior desilusión coa “revolución tecnolóxica” é que, como no pasado, levou á concentración das maiores ganancias nas mans dunha minoría de mozas tecnólogos.

Moitos estudos económicos están a demostrar que aínda que vivimos nunha era de computadores, teléfonos intelixentes, iPads, que con presionar un botón dannos acceso a calquera información, a inmensas redes sociais e a outros progresos dixitais, inclusive despois de facer axustes polos efectos da crise financeira, os índices de crecemento e ingresos regresaron á lentitude que caracterizou os anos 1970 e 1980.

A tecnoloxía substituíu a moitos traballadores non cualificados, e os que logran novos empregos xeralmente fano en sectores onde gañan menos que antes.

Seguramente as compras en liña continuarán erosionando a actividade de almacénelos comerciantes polo miúdo, os libros electrónicos seguirán substituíndo textos tradicionais e moito do noso entretemento virá do mundo dixital. Pero hai cambios dicientes ocorrendo en moitas industrias que están a regresar ao mundo “físico con novos “” produtos que permiten unha experiencia directa.

“Outra razón pola que o mundo real está a loitar é que cada vez anhelamos lugares onde podamos escapar da distracción da tecnoloxía. Non se trata de estar en contra dos progresos tecnolóxicos, senón un recoñecemento de que estar conectado permanentemente ao Internet non é bo para ninguén”, escribe o Evening Standard de Londres.

Na área da música, por exemplo, os concertos en vivo están a gañar máis popularidade cada día. Os mozos prefiren ver ás súas bandas favoritas en carne e óso que dixitalmente.

Este ano os libros en papel tiveron un importante rexurdimento en vendas. Novos estudos demostraron que retemos mellor cando lemos dun texto físico que nunha pantalla. A Unión Europea aprobou inequivocamente a lei do prezo único para libros, o cal salva ás librerías e casas editoriais da competencia desigual por parte de emporios como Amazon.

No mundo do cinema, máis directores importantes están a facer películas á maneira da vella escola que con cámaras dixitais.

Hai predicións razoables indicando que moitos sectores, como o do comercio dixital, están a volver aos almacéns reais. Varios dos máis grandes vendedores de mercadoría por internet están a abrir almacéns.

A propia Amazon anunciou que comezará a abrir librerías por todo o mundo, e inaugurou xa a primeira en Seattle.

É posible que, como din moitos analistas, as novas tecnoloxías sexan máis divertidas que fundamentais, pero en todo caso non van desaparecer. Quizais Google teña razón e pronto a manipulación da inmensa información sobre todo e sobre todos contida no mundo dixital vai finalmente a transformar o mundo físico e provocar “a revolución”.

Pero se os indicios que están a aparecer continúan, é posible crer que estamos a aprender a lograr un mellor equilibrio entre o dixital e o físico.

Rubens Rocha

ை Menos do 50% do mundo ten acceso a internet

Imaxe meetup.com

Imaxe meetup.com

A velocidade á que poden conectarse e a capacidade de descarga varían en función do desenvolvemento da rexión onde se viva.

Un 43,3 % da poboación mundial, uns 3.200 millóns de persoas, teñen acceso a internet, segundo o informe Medición da Sociedade da Información.

O texto, publicado hoxe pola Unión Internacional das Telecomunicacións (UIT), revela tamén que actualmente existen no mundo uns 7.100 millóns de subscricións ao servizo móbil. Así mesmo, máis do 95 % da poboación mundial pode recibir un sinal móbil celular.

Ao final deste ano, o 46 % dos fogares terá acceso a internet, con respecto ao 44 % o ano pasado e apenas o 30 % en 2010. Nos países desenvolvidos, o 81,3 % dos fogares dispoñen agora de acceso a internet, en comparación co 34,1 % dos fogares nos países en desenvolvemento e apenas o 6,7 % nos 48 países que figuran na lista de países menos adiantados (PMA).

Os datos máis recentes mostran que a utilización da internet hase desacelerado, rexistrándose un crecemento anual do 6,9 % con respecto ao 7,4 % alcanzado en 2014. Con todo, o número de usuarios da internet nos países en desenvolvemento case se duplicou no últimos cinco anos (2010-2015), e neses países viven actualmente dous terzos das persoas conectadas no mundo.

O crecemento máis rápido segue observándose na banda ancha móbil, cuxo número de subscricións en todo o mundo cuadriplicouse en cinco anos, pasando de 800 millóns en 2010 a 3.500 millóns en 2015.

O número de subscricións á banda ancha fixa aumentou máis lentamente e actualmente estímase en 800 millóns. O informe inclúe o Índice de Desenvolvemento das TIC (tecnoloxías da información e a comunicación) 2015 e compárao cos datos de 2010.

O Índice é un barómetro sobre os niveis de acceso ás tecnoloxías da información e a comunicación, a utilización desas tecnoloxías e os seus coñecementos na materia en 167 países do mundo. Corea do Sur ocupa o primeiro posto no Índice, seguido moi de preto por Dinamarca e Islandia.

Nos 30 primeiros postos do Índice figuran países de Europa e nacións e territorios de altos ingresos doutras rexións, como Australia, Baréin, Barbados, Canadá, Hong Kong (China), Xapón, Macao (China), Nova Zelandia, Singapura e Estados Unidos. España sitúase no posto 26 no ranking mundial, mentres que en 2010 ocupaba a posición 30. A nivel rexional (43 países europeos) España ocupa a posición 17.

En Europa, todos os países excepto Albania sitúanse na metade superior dos países na clasificación, o cal indica os niveis elevados de desenvolvemento económico da rexión.

As principais posicións da clasificación rexional están ocupadas na súa maioría por países de Europa do Norte e Europa Occidental, en particular polos Países Nórdicos; as clasificacións máis baixas concéntranse en torno ao Mediterráneo e a Europa Oriental.

Por outra banda, no Informe identifícase a un grupo de países “máis dinámicos”, que rexistraron melloras superiores á media na súa clasificación, segundo o IDI, no últimos cinco anos.

Estes inclúen (a orde corresponde aos países que lograron cambios máis importantes na clasificación) a Costa Rica, Bahrein, Líbano, Ghana, Tailandia, Emiratos Árabes Unidos, Arabia Saudita, Surinam, Kirguizistán, Bielorrusia e Omán.

Rubens Rocha

ை Facebook actualiza o procedemento para verificar e cambiar nomes de usuario

ilcanallarubens_facebook-02-700x400_2015

Facebook anunciou cambios nos mecanismos dos que se vale a súa política de nomes, unha cuestión que lle xerou máis dunha polémica. A rede social quere que tanto o proceso de denunciar que alguén está a utilizar un nome falso na súa plataforma como o de cambiar este sexan máis sosegados e reflexivos, para así fortalecer a loita contra a discriminación e o acoso.

Nunha entrada publicada na súa sala de prensa virtual, o equipo da rede social ha informado de que vai a “mellorar o proceso de cambio de nome” no seu servizo, e aclara en que consistirán ditas melloras, que teñen moito máis que ver coa forma que co contido do proceso. “Pedímoslle á xente que use o nome polo que lles coñecen os seus amigos e familiares”, escriben no post o vicepresidente global de Operacións, Justin Osofsky, e o responsable de produto da compañía, Todd Gage, en referencia á política da rede social de esixir aos usuarios que non utilicen pseudónimos nin nomes ficticios.

“Cando a xente usa o nome polo que é coñecida, as súas accións e as súas palabras adquiren maior peso, porque se ten máis confianza no que din. Tamén dificulta que os acosadores se dediquen a agredir, angustiar ou boicotear a reputación doutros desde o anonimato”, resumo ambos.

Con todo, nos últimos anos non faltaron algúns deses tropezones que tanto ensinan. En 2014 a rede social tivo que pedir desculpas ás drag queens norteamericanas ás que estivera impedindo que utilizasen o seu nome de guerra, esixíndolles, nalgúns casos, que empregasen o que figuraba no seu documento de identidade, moitas veces anterior ao seu cambio de sexo. Máis recentemente, este ano, as autoridades alemás ditaminaron que Facebook non podía impedir a ninguén que utilizase un nome falso ou pseudónimo en aras da súa liberdade individual e co obxectivo de protexer a súa privacidade.

Agora Facebook anuncia que vai empezar a probar novas ferramentas relacionadas coa súa política de nome. Por unha banda, unha nova versión do proceso para denunciar a alguén por utilizar un nome falso, no que quen faga o reporte deberá ofrecer información máis específica dos motivos da súa acción: o perfil non é o dunha persoa real? está a usurpar a identidade doutra persoa? é o nome que utiliza na súa vida diaria? O obxectivo é? reducir o número de persoas que ven obrigadas a confirmar que o seu nome en Facebook é real, aínda que sexa o que xa utilizan na súa rutina?, explica o equipo.

Facebook actualiza o procedemento para verificar e cambiar nomes de usuario.

ilcanallarubens_verificacion facebook nome_00_2015

Por outra banda, Facebook tamén quere dar máis oportunidades aos que son reportados. Para empezar, ampliou a unha semana o tempo do que un usuario dispoñerá para verificar o seu nome na rede social desde que sexa denunciado como falso. Ademais, estas persoas poderán facer ver ao equipo da plataforma se están a empregar un pseudónimo por algunha circunstancia especial, como unha situación de acoso. “Esta información adicional axudará a que os equipos que a revisan entendan mellor a situación e poidan ofrecer un apoio máis personalizado a quen a sofre”, sinalan desde a tecnolóxica. Do cal se deduce que queren darlle un toque “máis humano” a toda esta dinámica.

ilcanallarubens_verificacion facebook nome_01_2015

Os cambios, inspirados, segundo Facebook, polo feedback recibido con anterioridade de organizacións e usuarios, xa son efectivos en Estados Unidos, e, en función de como funcionen alí, chegarán antes ou despois ao resto de países nos que opera a rede social.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]