Archivos por Etiqueta: La voz de galicia

Cando un barrio de Vigo fixo posible o primeiro peche dunha sala de xogos preto dun instituto

 
A edición local de La Voz de Galicia do 20 de marzo de 1999 recolle o primeiro peche dunha sala de xogos próxima a un centro escolar grazas á presión veciñal. O local estaba na rúa Torrecedeira e as denuncias foron decisivas. O establecemento recibiu a orde de suspensión de actividades recreativas e de xogo por carecer de licenza. «Se se aplicase a normativa vixente para a instalación de novas salas de xogos aos locais dedicados a esta actividade abertos actualmente en Vigo a metade deles terían que pechar. O regulamento da Consellería de Xustiza, publicado no BOE do 3 de abril de 1998, especifica que en ningún caso autorizarase a apertura dun salón a unha distancia inferior a 150 metros dun centro escolar. Coa lei na man, pais de alumnos e veciños do Instituto Politécnico han conseguido clausurar un local próximo. As denuncias máis frecuentes son o ambiente enrarecido e o temor a que os menores se afeccionen ao xogo», conta.
 
Quizais os barrios de Vigo terían que volver outra vez á rúa para pechar as casas de apostas que proliferan nos barrios obreiros da cidade.

Desde que en 2011 autorizouse o xogo online, o gasto en xogos e apostas na internet e o número de usuarios non deixou de crecer. Segundo a Dirección Xeral de Ordenación do Xogo, entre 2012 e 2017, o gasto en apostas multiplicouse por 5, pasando de 1.380 a 7.538 millóns de euros. Tamén o número de páxinas de xogo online aumentou en pouco tempo, do mesmo xeito que os salóns de xogo.

Con respecto á publicidade, segundo datos da consultora Infoadex, en 2017 emitíronse 69.739 anuncios en televisión e rexistráronse máis de 2 millóns e medio de impresións publicitarias na internet sobre casas de apostas e casinos online. En 2018, esta cifra aumentou a 137.285 anuncios no caso da televisión e a máis de 14 millóns no caso das impresións publicitarias na internet.

Para OCU, o bombardeo de publicidade de apostas deportivas e xogos de azar ao que estamos sometidos fai que os consumidores en xeral e os máis vulnerables en particular (novos e persoas con adicción ao xogo ou outras adiccións), estean especialmente desprotexidos.

OCU cre ademais que a combinación da publicidade (presente de maneira masiva en todos os soportes, incluíndo plataformas moi utilizadas polos adolescentes, como Youtube ou webs deportivas) e de que os mozos teñan a posibilidade de xogar ao seu alcance, fan que estes sentan máis atraídos cara ao xogo, algo especialmente perigoso entre os menores, xa que iniciarse pronto nas apostas aumenta o risco de desenvolver este tipo de adicción.

A Organización de Consumidores e Usuarios xa denunciou a facilidade de acceso dos menores aos locais de xogos e apostas o pasado mes de decembro, cando realizou un estudo no que dous adolescentes (un deles menor de idade) visitaron 36 locais de seis cidades españolas e comprobaron que os menores puideron acceder sen ningún impedimento a 15 deles e mesmo puideron apostar en seis.

OCU critica ademais a participación de personaxes famosos e ídolos deportivos neste tipo de publicidade e solicítalles que abandonen esta actividade, polo ben da sociedade e especialmente, dos mozos. Pero non só eles, tamén os propios clubs de fútbol son patrocinados por estas casas de apostas, como ocorre no caso do Real Madrid e Codere. Por iso, a Organización xa se puxo en contacto coa liga, a Federación Española de Fútbol e os clubs deportivos de fútbol de primeira división para trasladarlles as súas peticións.

Unha alternativa ao PROXECTO CINTAS MECÁNICAS da Gran Vía

 

Unha alternativa para a “Pasarela mecánica da Gran Vía” a cal Abel Ramón Caballero non pensou. Por sentido común, coherencia e viabilidade medioambiental, a Rúa VAZQUEZ VARELA sería a idónea para facer a pasarela mecánica, tanto pola conexión ca estación do “futuro” AVE (falso AVE) e autobuses, a vía verde da antiga vía do tren e como pola comunicación directa ca futura cidade da xustiza… evitando así o impacto medioambental e con elo a talla das árbores na Gran Vía.

»Requisitos

ESO SÍ, a pasarela tería que ser con baixo consumo catalogada como A+++, tería que contar tamén cun equipo auxiliar en caso de fallo de enerxía, tería que contratar o concello de Vigo a xente especializada en manipulación en cadeiras de rodas e cocheciños de bebe para que estas podan ser empregadas por ese sector da cidadanía, instalación de máis árbores e plantas e unha pequena praza do número 1 ao 9, esta praza seria para o disfrute dos veciños e veciñas como os futuros maiores da futura residencia de anciáns e o novo hotel da zona.

»Hemeroteca Recente

NoticiasVigo.es sacaba o día 10 de Maio de 2018: Novo pau a Abel Caballero, a obra de Gran Vía

• A Cadena Ser informaba o día 11 de Maio de 2018: Segundo o informe dos técnicos de patrimonio da Xunta, o proxecto non respecta a contorna da rúa Gran Vía, nin a harmonía do espazo, ao non respectar o valor do conxunto urbano. Os 15 millóns de financiamento europeo quedan agora no aire.

•La Voz de Galicia sacaba o día 12 de Maio de 2018: Caballero busca unha saída para non perder os fondos europeos da Gran Vía

Tras o pau da Xunta, obrigando ao goberno municipal a cambiar o proxecto de reforma da Gran Vía, o alcalde, Abel Caballero, busca unha solución para non perder os fondos europeos cos que ía financiarse a obra, enmarcada no plan Edusi. «Non podo dicir si están en perigo ou non. Hai un proxecto presentado e hai que gastar os fondos», sinalou o rexedor. Europa concedeu a Vigo 15 millóns para fomentar a mobilidade e a accesibilidade dentro do denominado Vigo Vertical. Dese montante, 9 millóns son para remodelar a Gran Vía.

Patrimonio dá un prazo de quince días ao goberno local para que formule as súas alegacións e propostas porque considera que o actual proxecto non é compatible coa contorna.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, manifestouse onte sobre o particular: «Ningún político pode modificar unha decisión técnica da Dirección Xeral de Patrimonio. Polo tanto, correspóndelle ao Concello. E eu espero que adecúe o proxecto ás prescricións dos técnicos da dirección xeral. Non podo dicir outra cousa porque sería non actuar conforme a dereito».

O alcalde de Vigo, Abel Caballero, non puido aclarar si o novo proxecto que lle esixe a Xunta para Gran Vía estará redactado e aprobado no curto prazo de semanas. «En quince días faremos moitas cousas» dixo Caballero, que non as concretou.

Desde a Xunta sinalaron que o Concello pode enviar un escrito solicitando un prazo máis amplo para redactar un novo proxecto. En calquera caso ten que haber comunicación oficial antes de tres meses porque en caso contrario, a Administración autonómica arquivará o expediente da obra e haberá que reinicialo máis adiante, dilatando máis o proceso, co consecuente risco de non ter financiamento.

Segundo o rexedor, a arquitecta da Xunta que informou o proxecto «en ningún momento» recomenda paralo, polo que cre que a decisión partiu desde instancias superiores á funcionaria por motivos «políticos» co fin suposto de que a obra non estea concluída para as próximas municipais. O alcalde sostén que a parte técnica do informe de Patrimonio da Xunta que ordena paralizar o proxecto de Gran Vía «non di unha soa palabra sobre parar a obra e non menciona incompatibilidade algún co contorno». A técnica di literalmente: «Ou conxunto urbano do que forma parte a Gran Vía non que cabe identificar valores socias e culturais (…) debe ser preservado facendo compatibles a conservación deste patrimonio urbano co súa transformación, integrando harmónicamente as intervencións»

Na reunión na que Patrimonio analizou o proxecto de Gran Vía, tamén se informou sobre Porta do Sol e o palco de Bouzas, pero estas dúas últimas resolucións aínda non chegaron ao Concello, polo que Caballero considerou «sorprendente» a rapidez en enviar o informe do bulevar.

O rexedor deu conta dun nutrido número de expedientes municipais que levan moitos meses en Patrimonio e están sen resposta mentres que o da rampla emitiuse cunha «présa desmesurada». Trátase dun «escándalo sen precedentes, unha decisión política, sen aval ou sustento técnico algún», opinou.

O proxecto de Gran Vía aprobouse o 21 de decembro e foi notificado á Xunta o 8 de xaneiro. O 27 de marzo, a Administración autonómica enviou un escrito explicando que «dado que é un espazo singular, parece que o instrumento urbanístico non dáa cobertura» e, a continuación, desde Patrimonio Histórico reclamárono telefonicamente. O Concello enviouno o 11 de abril e «a partir de aí comeza a mobilización política», segundo Caballero. Vinte días despois, en tempo marca» chega esta decisión política, rematou o rexedor.

Prema

A oposición urxiu ao alcalde a presentar« canto antes» un novo proxecto para a Gran Vía que sexa acorde co conxunto arquitectónico con moitos edificios catalogados pola Xunta, segundo dixo a portavoz do PP, Elena Muñoz. A concelleira confía en que non se perdan os fondos europeos si tramítase un novo proxecto. E subliñou que o Concello sabía que o informe de Patrimonio era obrigatorio.

Marea de Vigo insistiu en que en lugar da rampla hai que volver instalar un tranvía circular que percorra a avenida. Para o portavoz Rubén Pérez, «a reforma non debe implicar a talla de árbores nin unha rampla no medio».

»Recado de Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Pois a alternativa para a “Pasarela mecánica da Gran Vía” a cal Abel Ramón Caballero non pensou acábolla de dar eu, espero que bueno que pense e recapacite.

 

ICR-Photographer©

ICR-Photographer©

Vigo 1987 «Case matamos os Reis Magos»

Retomo a sección do meu blogue “Vigo Flashback”, esta entrada estas inspirada grazas ao programa da cadea SER#LaVidaModerna” que emitiu o pasado 12 xaneiro de este mesmo ano un programa homenaxeando a cabalgata de reis do 1987 de Vigo, cabalgata que case lle custa a vida aos Reis Magos de oriente.

O curioso de todo isto foi ver un titular no que se basearon nese programa de radio da cadea SER, é o titular do artigo escrito por “Eduardo Rolland” decía “Case matamos os Reis Magos” e no subtitulo poñía “A cabalgata de 1987 foi a máis disparatada cos Magos naufragando nun globo na ría“.

Paso a copiar e pegar o artigo ao completo publicado na “Voz de Galicia” o 9 de xaneiro de 2017

Cúmprense 30 anos do día en que case matamos os Reis Magos. Porque o 5 de xaneiro de 1987 Vigo estivo a piques de liquidar ás súas Maxestades de Oriente. E cometer o crime, ademais, diante de miles de nenos, atónitos en plena cabalgata, crendo que Melchor, Gaspar e Baltasar estaban a afogarse no medio da ría nos seus fociños.

A idea xurdiu en 1987 durante a alcaldía de Manoel Soto, que acababa de triunfar coa iniciativa Madrid escríbese con V de Vigo. Só tres meses antes, en setembro, chegaba á cidade un tren cargado de modernos entre os que se contaban Alaska, Carlos Berlanga, Ana Curra, Alberto García Alix ou Fabio Macnamara quen, na festa de clausura daquela apoteose da movida, lanzou un botellazo a unha colega, que terminou no Hospital Xeral con tres puntos de sutura na cabeza. A anécdota dá unha idea do ton de tan magno encontro.

Madrid con V de Vigo tivera unha gran repercusión mediática. E, talvez por iso, no Concello estaban lanzados. Así que, para a cabalgata do 5 de xaneiro, pareceulles unha gran idea traer aos Reis Magos en globo sobre a ría de Vigo.

Melchor e Gaspar eran aquel ano os actores Manquiña e Morris. Baltasar, un amigo. Á hora sinalada, vestidos coas súas barbas, coroas e roupaxes, os nosos heroes subíronse ao aeróstato e despegaron. Os nenos de Vigo foran convocados na chaira do Náutico, onde debían aterrar As súas Maxestades. Pero o tempo aquel día era moi malo. Así que, cando se atopaban no medio da ría, levantouse un vento enorme e o globo zozobró. O aparello precipitouse ao mar, cos magos de Oriente a bordo.

Vendo a catástrofe, os miles de nenos que se apiñaban en As Avenidas comezaron a chorar, convencidos de que os Reis Magos habían perecido afogados nos seus fociños. «Os reis morréronse!», xemían aqueles infantes, hoxe roldando a corentena.

Os pais tampouco sabían moi ben que explicación dar, porque a realidade é que As súas Maxestades de Oriente estiveron a piques de morrer. O actor Morris lembra hoxe que, con aquelas túnicas, turbantes, plumas e bixuterías, apenas podían nadar. Manquiña, tras desprenderse da súa barba, logrou agarrarse á barquilla do aeróstato.

A cousa púxose moi fea. Ata o punto de que tivo que saír o Remolcanosa 5 a rescatar aos Reis Magos. Unha vez en terra, xunto ao piloto do globo, na chaira do Náutico foron aplaudidos polo xentío, nenos incluídos. Aínda que xa non levaban nin barbas, nin coroas, nin túnicas. «Os reis meigos están vivos!», exclamaban os nenos sorbéndose as bágoas e os mocos.

A cabalgata que seguiu a todo aquilo foi tamén apoteósica. Ao bordo da hipotermia tras permanecer no mar durante longo tempo, os Reis Magos tomáronse unhas copas para combater o frío. Tanto Morris como Manquiña lembran que pasaron do susto para ir cunha alegría bastante importante. De feito, Baltasar seguiu bebendo no seu mesma carroza e fumando cigarros á vez que tiraba caramelazos aos nenos. Algún, despois do desgusto, levou de propina un croque.

Agora cúmprense 30 anos da cabalgata de reis máis surrealista da historia. Foi o 5 de xaneiro de 1987, o día en que en Vigo estivemos a piques de matar os Reis Magos, FIN DO ARTIGO.

Acontinuación poderedes disfrutar do programa homenaxeando aquel suceso da Detroit Viguesa ao completo, este ano esta sección chamada “Vigo Flashback” vai a ter moitos contidos agardando que canda un deles vos guste tanto como me gusta a min facer este blogue.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Por unha nova vida para o Coto Wagner

ICR-Photographer© Rande 339

En Badalona (Barcelona) hai unha ponte que data do 1879, inicialmente dito ponte foi construído en madeira co propósito de transportar petróleo e hidrocarburos. Durante os anos 60 unha nova compañía española, CAMPSA, decidiu construír á beira desta ponte antiga o que hoxe é considerado un dos monumentos da cidade anexa a Barcelona, o Pont do Petroli sendo a cuarta plataforma construída destas características  en España.

Nos anos 90 a ponte deixou de servir como punto de descarga da coñecida petroleira CAMPSA, o que permitiu que se crease un ecosistema submarino único no litoral catalán. Este feito fixo que durante esta época grandes grupos de mergulladores mergullásense na praia de Badalona para deleitarse do prodixio submarino.

No ano 2001 xurdiu a noticia de que a ponte ía ser desmontado. Josep Valls, un pasteleiro de Badalona, foi contrario a esta idea e tentou buscar apoios para que o Pont do Petroli constituíse parte do patrimonio local. Foi secundado por diversas plataformas de mergulladores, fotógrafos e diversos seguidores desta estrutura. No 2003 conseguiu o seu propósito, a propiedade da ponte pasou a mans do concello que se comprometeu a rehabilitalo para que os visitantes puidésense pasear pola estrutura.

Tras diveras fases de rehabilitación, a ponte abriuse ao público o 13 de xuño de 2009. Tres anos máis tarde, no 2012, integrouse co resto do Paseo Marítimo engadíndose á entrada do mesmo unha estatua dedicada ao mono da marca de anís que leva o seu nome e é que xusto en fronte desta estrutura poderemos ver a fábrica modernista do Anís del Mono, hoxe o Pont do Petroli é visitado polos seus veciños e veciñas como por turistas que o poden observar unhas vistas panorámicas da cidade condal e de parte do litoral catalán. É unha das imaxes máis fotografadas da cidade de Badalona e é que a parte da súa fotoxénia é único no litoral catalán.

Este cargadero é coñecido como “Coto Wagner”, situado na vila de Rande pertencente ao concello de Redondela, o cargadero funcionaba para dar saída a materia prima procedente das minas da zona do Bierzo, Ponferada, alí o “O Coto Wagner” dispoñía dunha concesión mineira orientada a extraer as ricas vetas de mineral de ferro.

Aínda que estes depósitos xa se encontran décadas antes localizados non é ata 1919 que se funda a empresa Mineiro Siderúrxica de Ponferrada S.A. (MSP), que adquire unha serie de pequenas concesións anteriores entre as que se encontra a do Couto, pasando a formar parte de MSP, entre melloráselas para rendibilizar a explotación encóntrase dar mellor saída de material mediente o seu transporte para facelo máis competitivo, vital para rendibilizalo.

En 1948 iníciase a explotación do Coto, a saída por mar camiño á industria europea realízase principalmente neste cargadero de Vigo, sendo outros puntos de saída menores cargaderos Da coruña e Asturias. Deixou de estar en servizo no 2009

É moi pouco recomendable como dicir non recomendable acceder a este vello cargadero de mineral, a pasarela a modo ponte na actualidade atopase carcomida polo oxido polo efecto do salitre do mar, esto debese a que non ten ningun tipo de mantemento,  tamén e un perigo polos fortes ventos os cales poden facer que se teña un accidente.

Porque non facer o mesmo con o Coto Wagner o vello cargadero de mineral situado na Ría de Vigo?

ICR-Photographer©Rande 00 ICR-Photographer©Rande 001ICR-Photographer©Rande 002

No Faro de Vigo este pasado día 6 de Xuño lanzaba un titular que decía:

O PSOE tacha de “atrocidade” que o cargadero de Rande acolla barcos en mal estado

Baixo ese titular decia o proxecto da Autoridade Portuaria de Vigo de converter o antigo cargadero de mineral de Rande en punto de amarre para barcos ruinosos e avariados é unha “atrocidade”, segundo o PSOE de Redondela. O concelleiro socialista Leonardo Cabaleiro expresou o seu malestar por este anuncio do Porto, que choca con acordos plenarios adoptados para definir o uso do cargadero.

Así, o pasado decembro o PSOE presentou unha moción para recuperar o patrimonio industrial de Redondela, concretamente o cargadero de Rande. Propoñíase mellorar e rehabilitar a estrutura en desuso, que forma parte da contorna do museo Meirande. “Esa moción foi aprobada por unanimidade polo pleno de Redondela”, lembran os socialistas.

Máis recentemente, na sesión plenaria do 24 de maio, o PSOE preguntaba ao goberno de Javier Bas (PP) polas xestións realizadas neste sentido. “A resposta non aclaraba as dúbidas, pois se limitaron a dicir que estaban á espera da declaración como BIC (Ben de Interese Cultural) da contorna do castelo de Rande”, indicou onte Cabaleiro.

Ao desvelarse o proxecto da Autoridade Portuaria de trasladar barcos avariados ao cargadero, o PSOE critica que se converta “un ben histórico nun vertedoiro”, ademais en plena Rede Natura 2000. “Se os barcos afean o porto de Vigo non se pode permitir que se trasladan á beira do Meirande, nun espazo natural que debe protexerse”, di o edil socialista, que pide ao PP que “loite polos intereses de Redondela e cumpra os acordos plenarios”.

Na Voz de Galicia este pasado día 7 de Xuño lanzaba un titular que decía:

Bas pide ao Porto preservar o cargadero de Rande

Baixo ese titular decia que o alcalde de Redondela informou o presidente do porto, Enrique López Veiga de que o Concello solicitou oficialmente en data 7 de febreiro de 2013 á Consellería de Cultura e Educación a declaración de Ben de Interese Cultura do cargadero de mineral de Rande. Enrique López Veiga manifestou que descoñecía dita solicitude polo que pediu ao alcalde que se remita copia de toda a documentación para o seu estudo. López manifestou o seu interese, segundo Faro de Vigo, de desmantelar o cargadero de mineral para converter a zona nun peirao para reparar barcos en mal estado.

No día 8  de Xuño no Atlantico Diario lanzaba un titular que decía:

O Porto descarta o uso de Coto Wagner para barcos vellos.

E baixo ese titular decia que o presidente da Autoridade Portuaria garantiu onte nunha reunión mantida co alcalde de Redondela, Javier Bas, a paralización do proxecto de creación dunha pasarela de amarre de longa duración no peirao de Coto Wagner. O rexedor mostrou o seu total desacordo con este novo uso e lembrou a pretensión do Concello de Redondela de solicitar a declaración de BIC (Ben de Interese Cultural) da fortaleza de Rande e dos bens culturais asociados a ela, entre os que se atopa o propio cargadero de mineral.

O alcalde informou o presidente de que o Concello solicitou oficialmente en data 7 de febreiro de 2013 á Consellería de Cultura e Educación a apertura de expediente para declaración de BIC. Ante esta información Enrique López Veiga manifestou que descoñecía dita solicitude polo que pediu ao alcalde que se remita copia de toda a documentación para o seu estudo. Javier Bas declarou que “o presidente da Autoridade Portuaria ha entendido a importancia que para Redondela ten a zona de Meirande e que desde o noso Concello queremos preservar ese espazo natural e toda a súa contorna. Agradezo a súa comprensión ante a polémica suscitada e a súa rápida contestación ás nosas demandas”.

Os partidos políticos da oposición no Concello, antes de coñecer a renuncia ao proxecto por parte da Autoridade Portuaria, fixeron unha fronte común en defensa da estrutura. Desde o PSOE, que no mes de decembro presentou unha moción para protexer este espazo que contou co apoio de todos os concelleiros, a proposta era “unha atrocidade”, lembrando ademais que se atopa na Rede Natura 2000 e o seu valor histórico e patrimonial.
Este último argumento tamén é resaltado desde a Agrupación de Electores de Redondela, que defendeu fai tres anos nunha moción a declaración de Ben de Interese Cultural para toda a envolvente na que se atopa o peirao de carga de minerais. En febreiro deste ano solicitaron a comparecencia do concelleiro de Cultural para interesarse sobre o proceso. Naquel momento souberon que o castelo de Rande xa era BIC, pero que no caso do resto “requiría unha declaración como lugar histórico ou similar”.

No caso do BNG, os nacionalistas cren que de levarse a cabo significase “ou finquito dá Ría”. O PSOE, a través do concelleiro Leonardo Cabaleiro, afirmou que a medida transformase o lugar nun “vertedoiro de barcos” a escasos metros do museo Meirande e en plena enseada de San Simón. O edil lembrou que “levamos anos apostando por esta contorna e non podemos consentir que a Autoridade Portuaria faga esta atrocidade, ou PP debe loitar polos intereses de Redondela”.

O PSOE presentou o ano pasado unha emenda aos orzamentos do Estado “para mellora deste patrimonio, as cales foron rexeiteadas e finalmente levamos unha moción en Redondela en prol dá posta en valor do patrimonio non só industrial, senón cultural”, lembraron.

No día 8  de Xuño na Voz de Galicia lanzaba un titular que decía:

Colectivos de Redondela descobren que o proxecto de Rande non existe

E baixo ese titular decia que a Federación de Veciños, a Plataforma de Defensa da Ría e a Asociación Cultural de Rande descubriron que o proxecto de peirao para barcos de longa duración no antigo cargadero de Rande anunciado por outro xornal non existe.

«O pasado martes 7 de xuño presentámonos na Autoridade Portuaria de Vigo como acción pública parte interesada para ver o expediente e presentar as correspondentes alegacións. Cal foi nosa sorpresa de que non existe expediente algún. Ou sexa, de momento todo é fume», sinala Antonio Lores, portavoz dos colectivos que se reuniron para manifestar a súa oposición ao proxecto.

Os colectivos recordaron que a Autoridade Portuaria no ano 2004 concedera permisos en leste mesmo lugar a empresa Duchess para construír unha fábrica de cemento. Os colectivos mencionados realizaron unha campaña e co apoio da poboación pararon o proxecto.

O concelleiro de Cultura, Xabier Alonso, aproveitou a ocasión para pedir que se acelere a declaración como Bens de Interese Cultural do cargadero de mineira de Rande. Esta petición conta co respaldo da Agrupación de Electores de Redondela e leva tres anos agardando a resposta da administración.

Na zona atópase a Fábrica do Alemán, construída no ano 1836 polo empresario catalán Sebastián Carsí e o cargadero, chamado Cotto Wagner, construído pola empresa Mineiro Siderúrxica de Ponferrada, S.A. na década de 1960. Ademais existe un conxunto de casas mariñeiras tradicionais.

Ante todo estas ultimas novas desde este humilde blogue doulle ao Concello de Redondela máis a Autoriedade Portuaria de Vigo esta idea de converter o COUTO WAGNER nun lugar polo que se poda transitar sen medo e facelo un enclave coma o PONT DO PETROLI.

Rubens Rocha

Video

ICR-Photographer© Rande 624

2015-08-04 13.05.20

ை Vigo flashback: O Xardín vertical

ilcanallarubens_xardinvertical_2016_Foto ICR_Foto La Voz de Galicia

Foto: ICR-Photographer – La Voz de Galicia

Estimado lector ou estimada lectora, volvo a esta sección para lembrar un proxecto que foi presentado a finais do 2010 como unha novidade para a cidade de Vigo, ese proxecto foi o xardín vertical, unha innovación para a cidade de Vigo.

Este xardín instalaríase na rúa Urzaiz numero 57, o responsable deste xardín foi Raúl Ameixeiras da construtora Laxas, o fin deste xardín era ocultar a fachada de poliuretano expandido que quedaba á vista, ou sexa para pura estética, se pura estética xa que asi por aquel entón recoñecíano, unha vez instalado o xardín os vigueses e viguesas puideron gozar da fermosura do primeiro xardín vertical na cidade e tamén os propios veciños e veciñas que viven na zona, aínda que lembrar que os xardíns verticais existiron desde a antigüidade de forma natural non de forma artificial.

Naquel entón declaraban «Non tiñamos ningunha obrigación, pero pareceunos que era interesante comercialmente para nós, atractivo para os futuros residentes e tamén para o goce cidadán», asegurando naquel entón que o proxecto tivo un elevado custo que asumiu a construtora.

A construtora Laxas recorreu por aquel entón a Vertical Garden, con sede na capital española xa que en Vigo non había ningunha empresa especializada neste tipo de xardíns, a súa idea era facer un xardín á semellanza que ten Caixa Fórum en Madrid. O traballo finalizou o verán do 2011 e o resultado son 100 m2 de espazo verde que sobe pola parede con 48 plantas por metro cadrado, é dicir, case 5.000 exemplares -entre eles, algúns arbustos aromáticos como lavanda, salvia, tomiño ou romeu- que crecen sen vertixe.

Para o seu non se podía fixar os paneis contra a parede e montaron unha estrutura metálica galvanizada para instalar sobre ela o xardín sobre un polietileno de alta densidade feito con material reciclado. A planta crecería in situ e non aplicando o sistema hidropónico, senón o chamado plantube, naquel entón declaraban que lles parecería mellor porque reduce custos e problemas.

O mantemento realizaríase a través de rega automática integrada e as plantas tamén reciben fertilizantes por un sistema de bombas interno.

No 2013 a declaracións da voz de Galicia dicían os responsables que «Unha vez ao ano se sacan as plantas mortas e repoñémolas nós mesmos. Fixemos un curso acelerado de xardíns verticais», confesaba Raúl, o cal se mostraba naquelas declaracións á voz de Galicia moi contento co aspecto que tenia por aquel entón o xardín vertical.

Agora está mal, hai que repasalo porque este inverno foi moi duro e sufriu moito. O mesmo opinaba no 2013 por aquel entón o presidente da comunidade de veciños na voz de Galicia, Félix Villada, aínda que está seguro que coa primavera volverá o seu esplendor. Aínda que ao principio houbo algunhas reticencias, agora os veciños están na súa maioría encantados de contar cun plus tan exclusivo que só xera un mínimo gasto de auga.

Pois ben agora no 2016 como verán na infografía que encabeza este Vigo FlashBack asi loce o innovador xardín vertical que por aquel entón  cando no 2011 viu o alcalde da cidade de Vigo, Abel Caballero quixo tamén facer noutras partes da cidade xa que lle gustou moito o seu resultado,  pero reculo no canto de facer xardines verticais e o que fixo foi pintar as medianeiras.

Rubens Rocha

ை Praza Argüelles historia, Sereos e Benestar Social

ilcanallarubens_ICR-Photographer_PrazaArguelles

Polo 7 de novembro de 2014 o Concello de Vigo anunciaba que empezaría as reformas das prazas de Argüelles e a praza da Princesa nuns días, no Casco Vello, como así tamén os locais comerciais da rúa Elduayen, que ambas as dúas son de titularidade municipal.

Para poñer en marcha estas reformas o goberno local desaloxa o local de Sereos instalado durante máis dunha década nas escaleiras de acceso dende Elduayen a Argüelles. Por aquel entón a concelleira de urbanismo Carmela Silva dixo que era inmediato o inicio das obras cousa que non aconteceu así xa que empezarían no 2015, a concelleira sempre trato de desvincularse do conflito de Sereos. Para iso naquel entón foron adxudicados na última xunta de goberno local en 260.000 euros uns traballos que se alongarían durante dous meses.

O proxecto prevía mellorar as escaleiras de acceso a Argüelles eliminando os dous pequenos establecementos comerciais que ocultaban parte da escalinata, pero non se dixo que para estas melloras o local onde estaba Sereos se eliminaría as prezadas cerámicas que a súa fachada posuía, cerámicas postas en 1920 despois que o comercio minorista se traslada da rúa Real e Elduayena o Príncipe e o almacenista instálase sobre todo en Colón e García Barbón, as devanditas cerámicas foron un encargo especial que agora nada máis nin menos só poderemos contemplar en fotografías xa que o goberno municipal retirase as devanditas cerámicas da súa fachada, isto de desfacerse do patrimonio da cidade é moi habitual, xamais se recoñece e sempre se destrúe e substitúe por horteradas sen historia.

Nesta reforma un dos negocios foi recolocado e outro desapareceu. Tamén se impermeabilizo a praza e os locais de Elduayen construídos en 1880 á vez que se unificaron o seu aspecto exterior e os carteis que os identifican tras anos de abandono municipal.

Facendo esta renovación da praza de Argüelles se elimino o programa Sereos, un programa municipal que atende a persoas pobres, enfermas e con adiccións, dende agosto de 2013 carece o devandito programa dunha sede física, estes empezaron a ser atendidos nunha furgoneta e logo foi substituída por un autobús.

Este cambio feito polo concello é un paso para atrás para a recuperación deste colectivo social que actualmente levan 20 meses sen unha sede física e o alcalde Abel Caballero como a concelleira de Benestar Social, Isaura Abelairas, expresaron de forma reiterada a súa intención de substituír por outra a sede pechada do centro da cidade.

Mentres que no pleno do 27 de outubro de 2014 o concello recoñecía a urxencia e a necesidade de aumentar os recursos humanos e presupostarios para asuntos sociais, o comunicado naquel pleno foi riscado de electoralismo, o domingo 10 de maio do 2015 informaba LA VOZ DE GALICIA que os 16 traballadores que prometeu o alcalde seguen sen incorporarse ao departamento de Benestar e o conflito co equipo recrúase, o cheque social, programa estrela do goberno local con 2 millóns de euros destinados a axudas de emerxencia para o pagamento de aluguer, recibos de enerxía e alimentos de miles de familias, está aparcado, o conflito coas ao redor de 50 traballadoras do equipo é un dos motivos do atraso. Dende hai un ano intentan que o goberno de Abel Caballero resolva o atoamento existente, que mantén paralizados miles de expedientes e que atrasa a citas urxentes ata 40 e 50 días. O bloqueo ten dos nervios as empregadas públicas e somete ás 17 traballadoras sociais, as máis afectadas, a un nivel de estrés que tivo o seu reflexo nunha cadea de baixas. Obviamente, as baixas atascan aínda máis o funcionamento do departamento, clave en tempos de crise.

O goberno local antepón os seus intereses electorais ao benestar e á calidade da atención das persoas enfermas e pobres que seguen «sinaladas, estigmatizadas e humilladas» cousa que levan denunciando os movementos sociais da cidade e ata as traballadoras Benestar Social.

Un dos colectivos da Detroit Viguesa, o colectivo IMAN declarou por aquel entón do 2013 persoas non gratas ao alcalde e á concelleira de Benestar Social, este nomeamento foi nun acto celebrado ante o Concello no que se leu un manifesto con varias denuncias e peticións. Entre elas incluíron a reforma do departamento da concelleira Isaura Abelairas coa substitución das actuais unidades de traballo social por outras interdisciplinarias de intervención social, así como a ampliación de recursos e un novo local, local digno e estable, para o desenvolvemento do programa Sereos cousa que na actualidade brilla pola súa ausencia.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Vigo flashback: Proxecto Praza dos cabalos (praza España)

ilcanallarubens_proyectoPLAZAespaña_PlazaDOScabalos_2015

En agosto do ano 2008 informábase que se asinaba o convenio para desenvolver a nova praza de España de Vigo. Segundo cito o alcalde Abel Caballero que permitía “infraestruturas e dotacións moi demandadas”.

O ámbito máis “emblemático” da Detroit Viguesa, a xerencia de urbanismo formulaba que o plan xeral de urbanismo, o de Praza de España, comezaría a construírse de modo efectivo naquel entón na próxima primavera ou sexa no 2009.

O alcalde, Abel Caballero, e os promotores, liderados pola empresa Bruesa, asinaron en agosto de 2008 o convenio que posibilita a súa realización minorando un 30% as plusvalías previstas no anterior plan. Os promotores terían que construír súa costa unha complexa rede de túneles para canalizar o groso do tráfico da que é a principal entrada á cidade e, ademais, asumir un 21% de vivenda protexida sobre un total duns 400 pisos.

Segundo o alcalde vigués naquel entón, xa había unha vintena de convenios asinados para iniciar as obras. Ata 2013 o plan xeral previña a construción dunhas 50.000 vivendas, aínda que pola crise e a incerteza que sofre o sector, a actividade se centraría preferentemente nas de protección pública (un 43% no desenvolvemento completo do plan).

Á súa vez naquel entón, comezaríase un extraordinario despregamento para a creación, nos próximos catro anos, de 2,3 millóns de metros de chan industrial, infraestruturas como a Rolda, que cruzaría a cidade, ou os accesos do AVE, e dotacións de vella urxencia como un macro hospital ou as cidades do Mar, Xustiza e Deporte.

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

O 27 de setembro 2012 «La voz de galicia informou que o negociador do maior proxecto urbanístico de Vigo, este da praza da praza dos Cabalos é imputado por suborno e tráfico de influencias no marco da operación Pokémon.

Os indicios polo cal foi imputado apuntarían a diversas operacións nas que a marxe das supostas gratificacións superarían o 10% do custo dos proxectos, e nalgúns casos o suborno achegaríase mesmo a un 20%, segundo sinalan os testemuños consultados na operación xudicial.

O 28 de setembro de 2012 é posto en liberdade tras ser imputado polos delitos de suborno e tráfico de influencias e quedar sometido á obriga de comparecer ante os xulgados cando sexa requirido, liderara as negociacións coa alcaldía de Vigo para levar a cabo a que o rexedor, Abel Caballero, definiu naquel entón como «o meu proxecto estrela» e «a mostra do éxito do Plan Xeral» da cidade, documento que aprobou o socialista no pasado mandato co apoio dos edís do BNG.

O proxecto negociado por Manuel Álvarez co goberno de Caballero estaba deseñado para cambiar por completo a praza de España deVigo e levantar nela catro torres de edificios de ata 18 alturas con 480 vivendas en total, un centro comercial, un aparcadoiro subterráneo de 600 prazas e unha superficie pública de preto de 19.000 metros cadrados, ademais de tres pasos subterráneos. O ámbito urbanístico superaba os 38.000 metros cadrados e requiriría un investimento próximo aos 200 millóns de euros.

Aínda que o propio Álvarez Martínez chegou a aseguro que unhas 500 persoas xa se interesaran polas vivendas e daba a 200 deles como seguros compradores, o proxecto estrela do novo Plan Xeral da cidade non chegou a arrancar a causa da delicada situación financeira de Bruesa, que debeu ata 28 millóns de euros a entidades financeiras antes de entrar en concurso de acredores.

O proxecto, que nacera con no Plan Xeral deseñado inicialmente durante o mandato do nacionalista Lois Pérez Castrillo, e continuouse durante o de Corina Porro, culminouse coa aprobación definitiva do documento urbanístico con Abel Caballero, quen chegou a asegurar que no caso da promoción de praza de España as plusvalías dos promotores se reduciran nun 30%, o que, segundo el, evidenciaba o carácter máis especulativo do plan que herdara de mans do PP.

Fontes do sector da construción de Vigo indicaron naquel entón que Manuel Álvarez, o último dos imputados naquel entón na operación Pokémon contra a corrupción,» retomara a súa actividade promotora por libre tras a crise financeira de Bruesa, que deixou no tinteiro a promoción que lle ocupou ao longo dos últimos anos, e que case con toda probabilidade non verá a luz, cando a súa culminación estaba prevista para o ano 2014 e xa estamos no 2015.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Os traballadores de Benestar Social de Vigo en loita.

Foto de Ilker Ilkerman

Foto de Ilker Ilkerman

 

Os traballadores de Benestar Social del Concello de Vigo retomaron onte as protestas por falta de persoal no departamento, non é a primeira ocasión en que se mobilizan para mostrar os problemas que ten a concellería de Benestar Social. A protesta en forma de concentración arranco ás 18 h nas inmediacións do museo de arte contemporáneo da Detroit Viguesa, M.A.R.C.O..

Os traballadores manifestaron que non vai ser a ultíma concentración, xa que prometen que o farán todos os mércores pola tarde no mesmo lugar, aseguran que sofren sobrecarga de traballo, cuxa sobrecarga de traballo provocou un aluvión de baixas por estrés e ansiedade.

Antes de que se fixese pública a celebración das protestas, Caballero exhibía e presumía antonte ante os medios de comunicación a concesión de axudas de emerxencia por parte do Concello. «Só onte [polo luns] outorgáronse na xunta de goberno local 150 axudas de emerxencia para alimentos, enerxía eléctrica e alugueres», cuxo importe non detallou. «Dunha partida para todo o ano de 450.000 euros empregáronse xa 320.000, pero cando se esgote ampliarémola ata 750.000 como fixemos o ano pasado», asegurou. O mesmo gobernante da torre do concello da Detroit Viguesa xunto ao seu equipo pregoan que o concello é o que máis axudas sociais dá en toda España cousa que este humilde conta verdades sen camisola vaille desmentir dando uns datos.

Se o investimento en Servizos Sociais por habitante é a seguinte:

  1. Manzaneda 321 € / persoa
  2. Lugo 157,1 € / persoa
  3. Coruña 95,1 € / comparece
  4. Vigo 66,7 € / persoa

Vigo ocupa a posición 2495 en España entre os que máis gastan en Servizos Sociais.

O atraso na concesión destas axudas é unha das consecuencias da falta de equipo, e dende hai máis dun ano denúnciano periodicamente movementos sociais da cidade, cando a asemblea aberta de Coia se poñía na rotonda da Avenida Castelao non era porque non querían o buque Bernardo Alfageme xa que o buque era o símbolo dunha loita, a loita de que antes están as persoas e logo os adornos.

Entón cifraron o atoamento nuns 3.000 expedientes, un dato que foi asumido polo propio goberno municipal. O cheque social, que segundo o alcalde se convocará en próximas datas, podería agudizar a mala situación do equipo.

O Concello de Vigo asegurou onte que se estaban a tramitar novas contratacións pero o equipo considera que, se se chegan a realizar, serán só un parche.

Na concentración dos traballadores da concellaría puidéronse ver os candidatos á alcaldía nas municipais do maio, Rubén Perez pola MAREA DE VIGO xunto a dous compañeiros numéroa dous Marga López Barreiro e o numero tres Xosé Lois Jácome, Serafín Otero polo BLOQUE NACIONALISTA GALEGO, Elena Muñoz polo PARTIDO POPULAR xunto ao dous da súa lista Diego Gago Bugarín… candidatos que mostraron o apoio a os traballadores de Benestar Social de Vigo. Tamén na concentración estivo o secretario xeral da formación PODEMOS VIGO José Manuel Prieto Martínez con algúns membros do consello cidadán de Vigo.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Vigo municipais 2015. Enquisa.

Ilcanallarubens_Enquisa Municipais2015_Vigo

A enquisa desexada dende hai un tempo, así están as cousas segundo A VOZ DE GALICIA nas municipais de Vigo 2015.

Abel Caballero asegura a maioría absoluta e esmaga o Partido Popular, O partido popular fai xa un mes nunha reunión mantida coa candidata Elena Muñoz confesábase comigo dicíndome que as eleccións as dá como perdidas e que se centraría nas próximas municipais. O candidato do PSOE apunta á histórica cifra de 14 concelleiros e o PP pode baixar de 13 a só 8.

A previsible vitoria de Caballero debuxa un escenario inédito. O socialista poderá igualar a marca de Manoel Soto de 12 anos como alcalde, pero xa non precisará do apoio de ningún partido no seu terceiro mandato. O candidato socialista fagocita os seus rivais a dereita e esquerda (o BNG perderá dous dos seus tres concelleiros) e emulará a única maioría absoluta que se deu en Vigo nuns comicios locais. Alcanzouna o popular Manuel Pérez no ano 1995 aproveitando entón a onda de Aznar. A de Caballero terá máis mérito, pois se dá nun momento difícil do PSOE estatal.

A enquisa que hoxe publica La Voz apunta que na próxima corporación municipal se coarán dúas novas formacións: o emerxente Ciudadanos irrompería con tres concelleiros e Marea deVigo (capitaneada por IU e da que se descolgou Podemos) lograría un.

ilcanallarubens_candidatosalcaldia2015VigoSondaxe ofrece outros datos claves no resultado. A Caballero coñéceo o 98% do electorado, que aproba a súa xestión cunha nota de 5,8. Á candidata do PP, Elena Muñoz, só coñécea o 34% e suspende cun 4,3.