Archivos por Etiqueta: obras

Caballero culpa aos técnicos do atraso das obras de Balaídos

ilcanallarubens_obras-balaidos_00_2016-758x506

«Os cálculos iniciais dos enxeñeiros non eran os adecuados», dixo o alcalde

Á espera de saber si o atraso das obras de rehabilitación do estadio de Balaídos afectan ao comezo da liga, o alcalde vigués identificou onte, por primeira vez, o motivo do incumprimento dos prazos previstos. «Os cálculos iniciais dos enxeñeiros non eran os adecuados», asegurou en referencia á necesidade de reforzar as columnas de formigón que van suxeitar o novo peche e que ata agora soportaban as bañeiras de formigón que igualmente aguantaban a cuberta e que foron retiradas.

En calquera caso, Caballero non quere nin oír falar de que corran risco os partidos da UEFA agora que o Celta , tras unha década, logrou participar de novo nesta competición europea. Está convencido de que non vai pasar nada e que poderán celebrarse os partidos que lle correspondan, optimismo que se ratificará como acertado cando a final de mes acudan ao estadio vigués os inspectores da UEFA.

Os problemas que atravesa o recinto municipal teñen como causa a necesidade de compatibilizar as obras coa celebración dos partidos do equipo. Así vén facendo desde hai máis dun ano e así seguirá ata que finalice a reforma, nun prazo que ninguén acerta a definir pero que será maior que o inicialmente anunciado de agosto do 2017.

Elevado investimento

«Balaídos levaba 32 anos esperando e houbo que agardar a que eu fose alcalde para iniciar esta gran reforma», foi a súa resposta cando se lle mencionaron os problemas que se están xerando. «Eu preguntábame que había que facer cando caían cascotes. E o que había que facer é isto, o que estamos a facer Concello e Deputación, que estamos a investir 30 millóns de euros para rehabilitar Balaídos», sinalou.

Orgulloso do proxecto, o rexedor chegou a cualificalo de «inconmensurable», sinalando que «nalgúns sitios teñen que pechar [o estadio] case unha tempada para poder reformalo, trasladando o lugar de xogo dos equipos, pero aquí estase facendo sen afectar as competicións». Destacou que o único pescozo de botella é precisamente o actual, cando foi preciso esperar ao final da liga para retirar as bañeiras de formigón.

A falta de proxecto de iluminación pode afectar á retransmisión de partidos

As dúas torretas de iluminación situadas nos extremos da bancada de Tribuna deixarán de cumprir a súa función de iluminar o campo cando se instale o novo peche de aluminio azul, o que se producirá nas próximas semanas. O motivo, o peche que hai que colocar está moito máis voado e chega ao límite do terreo de xogo.

Desta forma, conséguese o efecto buscado de que a choiva deixe de ser un problema para os espectadores. Con todo, unha consecuencia engadida é que dificulta, practicamente impide, que estas torretas iluminen o campo.

As fontes consultadas próximas ao proxecto aseguran que a iluminación non foi tida en conta, o que ten contra as cordas ao club. A normativa da liga no relativo á iluminación é cada vez máis esixente, pensando sobre todo nas retransmisións televisivas. O último cambio consiste en reclamar aos clubs que a acendan aínda que os partidos se xoguen de día, e sempre hora e media antes da hora fixada para o seu inicio.

Nestas condicións, Concello e Celta terán que tomar decisións de inmediato, especialmente a pouco máis dun mes do comezo dunha liga que ten características especiais para o club. O fin de semana do 20/21 de agosto empeza esta competición, e tras o sexto posto do curso pasado busca repetir ou mellorar este éxito. E o 15 de setembro está fixado o primeiro partido da UEFA, que os afeccionados levan anos esperando.

Aínda que o Concello citou á construtora Copasa para acelerar o reforzo de columnas, ignórase si mantén conversacións co club para resolver o espiñento, e previsiblemente custoso, problema da iluminación.

Periga a UEFA en Balaídos polo ritmo da obra de reforma

ilcanallarubens_obras-balaidos_01_2016-758x480

Celta e grupo municipal popular sinalan que os prazos se incumpren e que o estadio non superará así a inspección para poder disputar en casa a liga Europa

O Celta e o grupo municipal popular coincidiron onte en actos distintos na súa certeza de que as obras de reforma do estadio non estarán a tempo para o inicio da liga e que mesmo periga que o club vigués poida disputar a Europa Ligue en Balaídos.

Fontes da sociedade deportiva viguesa sinalaron que os inspectores da UEFA chegarán o 28 de xullo para ver a situación en que se atopa o campo e para validalo para a competición europea e advertiron de que a día de hoxe sería imposible que lle desen o seu visto e prace. No Celta hai convicción de que os traballos están a avanzar a un ritmo moi distinto ao anunciado: tería que estar preparada a bancada de Tribuna para poder acoller os espectadores co inicio da liga, en agosto.

No Celta tamén se advertiu de que o Memorial Quinocho estaría case imposible, xa que se disputa na primeira quincena de agosto.

Sobre este asunto, o arquitecto Pedro da Ponte, deseñador do novo Balaídos, indicou onte a preguntas deste diario que o operativo “segue máis ou menos o calendario establecido”. En todo caso, lembrou que a obra non estará terminada ata decembro e que o compromiso era ter para o inicio da liga “e aínda non se sabe cando comezará e se o Celta xoga ao principio en casa ou fóra”.

Pola súa banda o grupo municipal do PP mantívose na mesma posición que o Celta e asegurou en rolda de prensa que a bancada de Tribuna non estará lista en ningún caso para o inicio da liga, o 21 de agosto, polo “importante atraso” que acumulan as obras, “practicamente paralizadas”.

O edil popular tamén dubidou de se o Celta poderá xogar a Europa League en Balaídos ou se terá que desprazarse a outro estadio, en vista de que os inspectores da UEFA inspeccionarán o recinto unha vez conclúa a Eurocopa. Fidalgo criticou as “case inexistentes relacións” entre o Celta e o Concello, e remítese ao descontento expresado polo presidente, Carlos Mouriño, coas “falsas promesas” do goberno local sobre os terreos para o proxecto da cidade deportiva.

 

ை A burocracia da lei de costas

Imaxe lavozdegalicia.es

Imaxe lavozdegalicia.es

O escaso alcance da reforma da Lei de Costas mantén a inseguridade xurídica dos donos de miles de vivendas en centos de aldeas moi anteriores a esa norma.

Galiza segue agardando por unha solución para os seus núcleos mariñeiros que, a pesar das expectativas creadas hai dous anos, non atopou na reforma da Lei de Costas. O seu percorrido quedouse moi curto, e provocará notables diferenzas entre os propietarios de vivendas nos pobos que vexan a súa situación normalizada e nos que non se beneficien da revisión. Estes seguirán padecendo unhas restricións nas obras que poden realizar nas súas casas moito máis estritas que as que fixa a reforma nas aldeas regularizadas. Pero as que pasaron ese embude á primeira son excepcións. Tan só 14 asentamentos dos 176 repartidos en 34 dos 45 concellos que tramitaron as súas solicitudes en prazo beneficiáronse, entre eles, Marín, Muros, Baiona, Nigrán, Gondomar e O Rosal. A penitencia continúa para miles de afectados no resto dos 800 núcleos rurais que a Xunta calculou que poderían ver resoltos os seus problemas.

O cambio legal

As condicións. A reforma da Lei de Costas que o PP aprobou en solitario no 2013 suscitou unha ampla contestación política e social. Entendíase que favorecía a amnistía de miles de vivendas en primeira liña de praia e abría a man a novas aberracións urbanísticas nas zonas con maior presión edificatoria. Era o punto de vista das comunidades do mediterráneo. Non o de Galiza. Aquí a cuestión non é indultar chiringuitos nin desmáns urbanísticos, senón procurar un recoñecemento legal a centenares de pobos pesqueiros que xa existían moito antes de que a norma de Costas (1988) delimitase os ámbitos de protección. Eses núcleos non tiñan a cualificación de chan urbano, unha situación que está na orixe das restricións a esas vivendas.

Para liquidala, a reforma legal habilitou a opción de rebaixar a zona de servidume de protección de 100 metros terra dentro desde o límite interior da ribeira do mar a 20. Os concellos deben acreditar que esas aldeas estaban en áreas consolidadas pola edificación en polo menos un terzo da súa superficie e que, en 1988, contaban con acceso rodado, abastecemento e evacuación de augas residuais e subministración eléctrica. Das 176 que sumaban os 34 concellos sobre cuxas solicitudes xa se pronunciou Costas, 69 foron excluídas por non cumprir esa dobre esixencia.

O embude

Falta de medios e desidia. A reforma picou na súa aplicación en Galicia por tres motivos principais. A maioría dos concellos carecen de medios técnicos para responder a un proceso legal tan complexo, sobre todo, en ámbitos caracterizados por unha elevada dispersión. O reto é aínda maior nos municipios que carecen de plan urbanístico. Só 39 dos 75 que teñen asentamentos xunto ao mar contan con PXOM aprobado, aínda que a maioría dos que carecen de plan están a tramitalo ou o teñen contratado. Pero outros se inhibiron ou deixaron os trámites para última hora.

Por ese atraso, Medio Ambiente ten sen resolver os expedientes de 11 concellos e as reclamacións de 8. Ante as queixas dos alcaldes, a Xunta ofreceu os seus servizos técnicos aos municipios, por agora con escasa repercusión, para que o maior número de poboacións poida beneficiarse dunha reforma contra a que o Tribunal Superior de Xustiza admitiu a trámite un contencioso da Illa, un dos concellos máis afectados.

Ámbitos de protección

En propiedade ou en concesión. A incidencia da Lei de Costas nos bens que se atopan no dominio público terrestre afecta a dous ámbitos principais de protección. O máis restritivo corresponde á franxa situada a menos de 20 metros do límite interior da ribeira do mar. As vivendas que foron construídas legalmente nese terreo do Estado manteñen as mesmas condicións coa reforma. Pero non son bens en réxime de propiedade, porque están suxeitos a concesións estatais. En cambio, os que se atopan na área que vai desa franxa ata os 100 metros terra dentro si son propiedades privadas. Nos tramos litorais que xa estivesen clasificados como urbanos ou tivesen un plan parcial aprobado antes de 1988, a anchura dese ámbito rebáixase a 20 metros. Tamén nos núcleos favorecidos pola reforma da lei.

As obras permitidas

Reformas limitadas, novas edificacións prohibidas. Como calquera outra vivenda privada, as situadas na franxa de 100 metros poden ser rexistradas, hipotecadas, arrendadas, vendidas e herdadas. Pero as obras están restrinxidas. A servidume de protección limita as reformas ás propias de mantemento do inmoble, e non poden implicar en ningún caso un aumento do seu volume, altura ou superficie. A lei prohibe edificar en dominio público. Dentro da franxa de 20 metros, as vivendas e usos industriais están suxeitas a unha concesión estatal por un prazo que a reforma amplía a 75 anos. Esa concesión, que leva o abono previo dun canon á Administración do Estado, é transmisible. As obras non autorizadas son obxecto de sanción.

Problemas coa lei de costas

Máis de 400 vivendas con concesión. A zona de protección máis restritiva é a situada a menos de 20 metros da ribeira do mar. No litoral galego hai 424 vivendas nese chan de propiedade estatal: 198 na provincia de Pontevedra, 188 na da Coruña, e 38, na de Lugo. Os habitantes desas casas dispoñen dunha concesión do Estado, que decide e autoriza que obras mínimas poden realizar. Pero a maior ocupación dese chan en Galiza é industrial, con 367 actividades das que 21 son hoteis. O caso máis relevante é o de Ence, pendente dunha prórroga da concesión polo emprazamento que ocupa na ría de Pontevedra, que caduca no 2018. Coa reforma, que descarta prórrogas automáticas, a Xunta ten a última palabra.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Fonte [aquí]

ை Seguimiento de la futura estacion de ferrocaril de alta velocidad Vialia.

La nueva estación Vialia Estación de Vigo, que se construirá sobre el cajón ferroviario, constará de dos plantas con área comercial y de ocio y otras dos plantas de aparcamiento. Albergará seis vías y cuatro andenes, e incluirá una gran plaza pública de 26.082 m2 al nivel de su cubierta.
Por su carácter innovador y características arquitectónicas, la edificación será un referente europeo en materia de estaciones ferroviarias. El presupuesto de construcción de la estación Vialia asciende a más de 181 millones de euros.
Vialia es el modelo de Adif para las grandes estaciones ferroviarias. Bajo esta marca comercial, en las estaciones Vialia el usuario encuentra servicios de transporte, ocio, cultura y comercio, aunados en grandes terminales ferroviarias de carácter funcional y atractivo.
La nueva Vialia Estación de Vigo se configura como un edificio público, emblemático para la ciudad y pensado como punto de encuentro y puerta de acceso de los ciudadanos a las nuevas infraestructuras. Su singular configuración arquitectónica es resultado del trabajo realizado por Thom Mayne.

ை Las obras de la nueva estación de ferrocarril de Vigo