Archivos por Etiqueta: red de redes

O Romance Scam

icr_a-estafa_o-romance-scam

Un dos primeiros ciberconsejos que tentei transmitir desde este blogue centrouse nas relacións persoais a través de internet.  Citas na internet: Cando o amor defráudache.

Segundo a miña opinión unha das principais bondades da internet é a posibilidade de potenciar as relacións persoais sen importar as distancias.

Precisamente estas bondades son as que certos ciberdelincuentes utilizan, en combinación coas principais vulnerabilidades humanas (curiosidade, inocencia, ambición,  confianza) para chegar unha vez máis ás súas vítimas e conseguir os seus propósitos: lucrarse mediante o engano.

E como este blogue nútrese tamén de vosas propias “malas” experiencias, como forma de concienciación aos lectores para evitar caer nos mesmos enganos, con esta entrada vou retomar o tema das coñecidas como “ciberestafas do amor, o  “ROMANCE SCAM”, baseándome nun comentario deixado recentemente nunha das entradas dedicadas ás coñecidas como “Estafas Nixerianas”.

Unha das formas que os ciberdelincuentes utilizan para atopar ás súas vítimas son as páxinas de contactos persoais. Nesta ocasión, Angie, unha lectora do “Blogue de Angelucho” que nos segue desde Colombia,  coñeceu a quen pretendía facerse pasar pola “súa alma xemelga” a través de Internet, e cóntanolo nun comentario que podedes ler en ESTAFAS NIXERIANAS NA REDE (I): Que son? Como funcionan?

Angie decatouse a tempo do engano e da estafa que se lle aveciñaba, pero moitos outros internautas non tiveron esa sorte, e non só sufriron unha rotura de corazón, tamén sufriron unha “rotura de peto” ao ser estafados por estar “cegos” polo  amor e pola falta de información.

Como funcionan as “Romance Scam”?

Para explicar o funcionamento deste tipo de estafas debemos retomar o concepto de cazador que atribuïamos aos “Ciberdepredadores”. Neste caso, os ciberdelincuentes utilizan ese instinto “de cazador” para buscar ás súas vítimas no “seu hábitat”. Os estafadores diríxense ás páxinas de contactos persoais onde saben que atoparán ás súas vítimas.

O primeiro paso do ciberdelincuente é crearse perfís falsos nestes sitios de citas e mesmo en redes sociais, para dar continuidade aos “seus contactos” máis aló do lugar do encontro. Ademais de crear os seus propios “anuncios trampa”, “trabállanse” as súas propios falsos perfís en redes sociais como FACEBOOK ou TAGGED onde mostrarán á persoa por quen se quere facer pasar.

Estes perfís mostrarannos á persoa que todos quixésemos coñecer, independentemente de que se trate dun home ou unha muller, compartirán as súas fotos persoais e familiares máis “entrañables” e mesmo “moi persoais” (omito detalles por aquilo do horario infantil ) mostrándose como persoas moi cariñosas e afables.

Presentásennos a súa vida dependendo do enfoque que queiran dar á estafa, facéndose pasar por unha persoa de exitosa profesión en busca da súa alma xemelga para formar unha familia (normalmente homes en procura das súas vítimas entre mulleres), ou por unha “exuberante” muller que non atopa o home da súa vida, pero que ao ver a nosa foto queda totalmente namorada.

No parágrafo anterior dicirvos que os estafadores tamén se crean perfís facéndose pasar, por exemplo, por un exemplar soldado destinado nun conflito internacional, e do que calquera muller podería namorarse vendo a foto do aposto e condecorado militar, ou pola desamparada e bela herdeira multimillonaria que se atopa internada nun campo de refuxiados onde non teñen apenas alimentos, nin recursos para sobrevivir.

Unha vez preparada a súa “falsa vida” e elixida a vítima comeza o contacto. A elección da vítima pode ser froito do azar, atopando o seu obxectivo entre os anuncios destas páxinas, ou simplemente o resultado do seu traballo ben feito, ao ser a propia vítima quen contacte con eles ao caer no engano dun dos seus “anuncios trampa”.

O que está claro é que non saberemos nunca quen se atopa realmente detrás deses perfís, neste caso se poderemos afirmar que se trata verdadeiramente dunha “relación anónima” podéndonos levar unha gran desilusión se coñecésemos quen se atopa detrás de todo realmente.

É a partir deste momento cando empeza o “particular traballo” do ciberdelincuente, empregando todas as artimañas posibles, entre as que se atopan técnicas  psicolóxicas e de Enxeñería Social, empezará a escoitarnos, a dicir o que queremos “escoitar” para namorarnos. COMEZA A ESTAFA!.

A “relación” comezou, e con iso a estafa. A confianza entre ambos é tan forte que se contan as intimidades máis profundas. Por suposto o estafador irase adaptando á súa vítima, poden mesmo apoiarse entre varios para dar máis credibilidade ao engano non deixando ningún “fío solto”, teñen que ser o máis cribles posible antes de lanzar a súa solicitude de axuda para liquidar un imprevisto económico e que lles coloca nunha situación complicada pero que nós poderemos liquidarlles, e que será a clave da estafa.

      Prometeron viaxar para visitarnos, pero non poden pagar a viaxe e gastos que se xeren.

Necesitan diñeiro para pagar os documentos necesarios que lles esixen no seu país para poder abandonalo.

Un familiar próximo atópase ingresado e necesita unha medicación que non poden conseguir.

Necesitan diñeiro para subornar a quen pode facilitar a súa saída do país.

Necesitan certa cantidade de diñeiro pero non poden retiralo do banco onde teñen millóns, en compensación envíannos un cheque (por suposto falso) que poderemos cobrar posteriormente unha vez que lles enviemos certa cantidade.

Historias como estas mil…. “imaxinación ao poder”, o ciberdelincuente adáptase a ti, ¡son boa xente!

Como poderemos identificar se un contacto puidese tentar estafarnos mediante a técnica do “Romance Scam”?

Para identificar este tipo de estafas é tan sinxelo como facernos preguntas lóxicas que nos fariamos se non estivésemos “cegos de amor” posto que moitas das situacións ou historias que nos conten simplemente non terán demasiado sentido. Por exemplo, unha desvalida e namorada herdeira que se atopa nun campo de refuxiados “Deluxe”, posto que dispoñen da internet para poñerse en contacto co seu “ciberenamorado” , cuiroso!

Ademais a maioría  destas estafas teñen certos indicadores que as identifican como:

  • Nuestr@ namorade@ comeza a profesarnos o seu “amor incondicional” case desde o primeiro momento de comezar o contacto.
  • Pretenden por todos os medios abandonar a páxina onde contactamos, para levarnos á mensaxería privada e redes sociais, mesmo nos propoñen contacto telefónico.
  • Sempre se atopan nun país moi afastado ao noso, normalmente en África,  Europa do Leste, Asia.
  • Envíannos fotos de excesiva “” boa calidade, que poderían ser descargadas da internet.
  • Comunícanse connosco en inglés, ou mesmo no noso idioma utilizando un tradutor online.
  • Estas fotos, tanto de homes como mulleres, corresponden en ocasións con persoas de extrema “beleza”.
  • Prometen viaxar ao noso país para coñecernos, pero sofren algún tipo de contrariedade (problema burocrático para saír do país, enfermidade familiar grave, etc.) aínda que se emendará co desembolso de certa cantidade de diñeiro que nese preciso momento non poden afrontar.
  • O diñeiro solicitado deberá ser enviado a través de plataformas de enviou de diñeiro (Western Union, MoneyGram, etc)
  • Non teñen familiares ou amigos que poidan axudarlles a solucionar o seu problema.

Pero teñen ao “seu ciberpareja” que fará todo o posible por axudarlles, verdade?

E que debemos facer en caso de ser vítimas dunha estafa “Romance Scam”?

Posiblemente cando o “desamor” faga que abramos os ollos e sexamos conscientes do engano será demasiado tarde, e dispoñamos de poucas solucións, pero non estaría de máis seguir certos pasos para, polo menos, tentar arranxar o “roto” que nos fixeron no peto, xa que o corazón deixaránnolo “partío”.

Os pasos para seguir deberían encamiñarse a:

  • Suspender todo contacto co estafador, deberiamos bloquear todo medio polo que se poñan en contacto connosco, ignorando calquera tipo de comunicación e non responder a posibles chamadas.
  • Contactar coa plataforma mediante a que fixemos a transferencia de diñeiro para verificar se se fixo efectiva, e en caso de non ser cobrada cancelar a transferencia.
  • Se o contacto foi realizado a través dalgunha páxina de contactos debemos reportar o perfil do estafador. A páxina web ou rede social non teñen que ser coñecedores da presenza do estafador e se é un sitio de confianza poñerán todos os medios para bloquear e denunciar aos responsables e evitar que se repita a estafa con outros usuarios.
  • Por suposto debes denunciar o que che pasou ante a xustiza.

Para terminar dicirvos que existen moitas páxinas que potencian precisamentecamisola-eu-me-namorei-na-rede este tipo de relacións persoais e que gozan dunha boa reputación e recoñecemento e que como diciamos ao principio da entrada potencian unha das bondades da internet, o permitir as relacións persoais.

E como terminaba o ciberconsejo que vos referencio ao principio, o amor é marabilloso pero ademais é cego e xordo, pero na internet non debemos XAMAIS pechar os ollos.

Como vistes nesta entrada os ciberdelincuentes nos atacán o noso peto a través do noso corazón, non esquezades que…

Nós somos nosa maior vulnerabilidade, pero tamén somos o noso mellor antivirus

 

Traducción feita do Español ao Galego por Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Fuente do artigo elblogdeangelucho.com

#Esperta #Denuncia #Paricipa non sexas complice da estafa e comparte este artigo

Anuncios

ை Os dominos .es crecen un 2,27%, rozan os 1,8 millóns

ilcanallarubens_Os dominos .es crecen un 2,27, rozan os 1,8 millóns_2016

Cada vez son máis os que deciden abrir unha páxina na internet, e as cifras secúndano. O Ministerio de Industria, Enerxía e Turismo confirmou que os dominios “.es” creceron un 2,27% en 2015, o que implica unha cifra de 1.795.037 rexistros.

Con respecto á súa orixe, chama a atención que o 14,31% dos existentes rexístrense desde o estranxeiro, que supoñen un total de 256.874, unha porcentaxe moi similar ao do exercicio anterior.

Que debería saber á hora de medir a velocidade da miña web?

Os países con maior número de dominios “.es” fóra de España son Estados Unidos (15,52%), Alemaña (15,50%), Francia (10,13%) e Reino Unido (9,62%).

A maioría dos ?.es? rexistrados desde o noso país pertencen a empresas, usuarios e institucións de Madrid, con 387.507 dominios (25,19%), de Cataluña, con 223.692 (14,54%) e de Andalucía, con 212.758 (13,83%).

Axentes rexistradores

Segundo os datos deste informe, na actualidade hai 102 axentes rexistradores que operan con dominios “.es”.

Isto son empresas acreditadas que realizan calquera trámite relacionado cos dominios españois e ofrecen servizos de valor engadido como aloxamento, contas de correo asociadas ou ferramentas para desenvolver webs.

Ademais, hai que ter en conta que o “.es” achega dúas características moi interesantes: o seu carácter de proximidade e de identidade. Calquera páxina da internet con este indicativo identifícase con España, o castelán e a cultura hispana, o que favorece a identidade destes servizos.

Rubens Rocha

Nota persoal: Eu son dos do .gal ou .com

ை Los datos que cuestionan la imperiosa necesidad de la Ley Sinde

Las últimas estadísticas que retratan los hábitos de ocio de los jóvenes españoles cuestionan, en parte, la necesidad imperiosa de la aprobación de la denominada ley Sinde. Las cifras delatan más bien una falta de adaptación de la industria cultural al consumo de ocio juvenil.

del Barómetro de Hábitos de Lectura y Compra de Libros de 2010, de la Federación General de Editores de España

Si bien es cierto que la mayoría de los menores de 25 años se descargan archivos digitales, también lo es que esta actividad online no les impide acudir con asiduidad a los cines o ver en sus casas películas en DVD.

De las últimas cifras publicadas, se desprende que bajarse películas, música u otros archivos en internet no resta tiempo libre para que los jóvenes acudan, por ejemplo, habitualmente a las salas de exhibición de cine.

El ocio del denominado “gratis total” en internet convive con el pago de entradas en el mundo real, según se interpreta del Barómetro de Hábitos de Lectura y Compra de Libros de 2010, de la Federación General de Editores de España.

Este informe no sólo analiza la tendencia sobre el mundo del libro, sino que, además, avanza cifras sobre qué actividades culturales realizan en su tiempo libre la población española: desde el cine al teatro pasando por el uso de internet.

Si tomamos dichos datos, comprobamos que el 92,9% de los jóvenes entre 14 y 25 años se conecta y usa internet de manera frecuente. De esta gran mayoría, el 66,1% de las personas de menos de 25 años confiesa que se descarga archivos cada día o a bien de manera semanal.

Lo curioso es que estos datos de hábitos de descarga digitales no es una práctica que reste afluencia, por ejemplo, a las salas de cine.

Si seis de cada 10 personas de este colectivo se baja archivos por internet, también es cierto que los jóvenes españoles de menos de 25 años complementan esta actividad con ir a ver una película en las salas de cine de su localidad.

Así, el 73,2% de los jóvenes afirma que ha frecuentado los cines en los últimos tres meses y, además, existe otra cifra significativa en dicho informe: el 84,1% de la población juvenil también declara que “ve películas en deuvedé”.

“En la encuesta realizada, hemos preguntado por estos hábitos de consumo. Así, las respuestas que afirman que han ido al cine o visto un DVD en los últimos tres meses, solamente nos indican la intensidad de ese hábito, pero no la frecuencia”, detalla Juana Vidal, directora de estudios de Conecta Research & Consulting, empresa que realizó el baremos anual para los editores españoles.

Así, la mayoría de los jóvenes confiesa que en los últimos tres meses han acudido al cine, pero dicho baremo estadístico no cuantifica o detalla cuántas veces han pagado por una entrada en el trimestre que se ubica el estudio.

Son cifras, por tanto, que, hay que analizar bajo el condicionante de la estadística. Sin embargo, sí demuestran que las descargas digitales no impiden consumir cine en salas de exhibición.

En definitiva, dicho baremo nos dice que, parcialmente, no existiría de manera imperiosa y como único argumento para el sector cultural la necesidad de implantar una nueva normativa –la ley Sinde-. La industria debería tomar nota de dichos hábitos para buscar en ellos oferta, demanda, nuevas inversiones y fuentes de ingresos.

Si no, veamos otro dato para el análisis. Existe más jóvenes españoles que dedican su tiempo libre a estar enganchados en las redes sociales que a la ejecución de la descarga de archivos.

El 85,7% de los menores de 25 años declara que visita las redes sociales y el 79,5% que visiona vídeos de Youtube diaria o semanalmente, un consumo digital que no evita que pasen también parte de su tiempo libre, como hemos mencionado, frecuentando el cine (73,2%), o bien  escuchando música (98,6%), haciendo deporte (73%) o, en menor medida a yendo a conciertos (32,6%), como costumbre de ocio y actividad que han tenido en los tres últimos meses.