Archivos por Etiqueta: Renovables

Unha planta de tratamento de augas obtén delas enerxía

 

Unha planta italiana de tratamento de augas residuais obtén delas un terzo da enerxía que necesita.

A planta para o tratamento de augas residuais de Collegno, en Turín, converteuse na maior instalación do mundo en aplicar a tecnoloxía SOFC (de combustible de óxido sólido). Grazas a ela, das augas residuais de 180.000 persoas que van parar a estas instalacións obterase biogás co que se cubrirá o 30% da demanda enerxética da planta para operar, ademais de practicamente todas as súas necesidades térmicas.

Por tamaño e funcionalidade, a planta é única no mundo”, asegura Convion, unha das participantes neste proxecto pioneiro, bautizado como DEMOSOFC, nun comunicado. Nel, a firma especializada na tecnoloxía que se acaba de inaugurar nesta planta subliña a importancia que terá capturar o valor enerxético dos residuos para avanzar cara á independencia enerxética e cara aos obxectivos de redución de emisións. Para iso, a innovación que funciona xa en Turín opera sen impacto algún para a calidade do aire.

A posta en marcha o 31 de outubro destes sistemas en Collegno permitirá que tres módulos SOFC que operan na planta xeren ata 175 kW eléctricos. Ademais de achegar practicamente un terzo do que as instalacións necesitan para funcionar, o sistema aproveita os gases quentes que se xeran para cubrir boa parte das necesidades térmicas. Respecto ao biogás, que alcanza unha eficiencia do 53%, a planta inclúe unha unidade na que, dentro do tratamento das augas residuais, a materia orgánica é dixerida a través dun proceso anaeróbico. De aí obtense o biogás que, tras pasar por un procedemento de absorción, queda libre de materias contaminantes como o sulfuro de hidróxeno.

Antes de que se proceda a esta limpeza, tal e como explican os participantes no proxecto, o biogás arrefríase para garantir os parámetros de operación óptimos respecto ao carbono. De aí, o biogás comprímese e analízase, para pasar a alimentar un contolador de caudal instalado na unidade SOFC (COMBUSTIBLE).

Con todo isto, as instalacións para tratar as augas residuais de Collegno convertéronse en pioneiras no uso duns sistemas de vangarda nos que os seus promotores ven moito potencial. A tecnoloxía, que reutiliza o gas producido no tratamento para lograr que os refugallos se transformen en enerxía, podería aplicarse en plantas de gran tamaño ou en pequenas instalacións. Así, “calquera negocio que produza residuos orgánicos, tanto da industria alimentaria, como hospitais ou granxas, pode sacar proveito” desta tecnoloxía para o aforro nas facturas, e para a redución do impacto ambiental dos seus procesos produtivos ou da súa xestión de residuos.

Cun orzamento de 5,9 millóns de euros, dos que 4,2 foron achegados pola Unión Europea dentro do programa Horizonte 2020, este proxecto está promovido por SMAT, propietaria da planta de tratamento de augas residuais de Collegno, en Turín e a Universidade Politécnica de Turín. Ademais, tamén participan The Imperial College of Science, Technology and Medicine, así como o centro de investigación Teknologian Tutkimuskeskus VTT, de Finlandia, e a empresa tamén finlandesa especializada en tecnoloxía de pilas de combustible, Convion.
Anuncios

Se de verdade queres enerxías renovables, deixa de construír

Se de verdade queres enerxías renovables, deixa de construír muíños e hortos solares

Contra os prognósticos máis optimistas, as turbinas eólicas están a xurdir como cogomelos e o prezo da enerxía solar sitúase xa en mínimos históricos. Con todo, cada vez máis países que ata agora lideraban a transición enerxética están a planear frear os seus investimentos e proxectos.

Países como Alemaña ou China teñen tanta enerxía renovable que sinxelamente non poden manexala. Vivimos tempos estraños, uns tempos nos que as enerxías renovables están a piques de morrer de éxito.

Problemas no paraíso (verde)

En 2011, Angela Merkel anunciou que quería pechar todos os reactores nucleares para o ano 2022. Como adoita ocorrer con estas cousas, as dúbidas empezaron a xurdir con forza. Pero a día de hoxe, os parques eólicos do norte xeran tanta enerxía que pagar ás empresas para que apaguen as súas turbinas converteuse en algo habitual.

Como é ben coñecido, o maior problema que temos coas enerxías renovables é que aínda non podemos almacenar ben a electricidade. Por iso, en teoría, as granxas eólicas do norte de Alemaña ían nutrir os estados industriais do sur. Pero non foi así: a gran ‘autoestrada enerxética’ do país está parada por problemas políticos e, todo apunta a que, vai custar moitos millóns máis do previsto.

Por iso, Alemaña está a tomar medidas para frear a súa transición enerxética cara ás renovables. Segundo filtrou a principios de semana o Süddeutsche Zeitung, o goberno alemán pretende reducir os seus obxectivos de creación de parques eólicos no norte do país porque non saben que facer coa enerxía que producen.

Para que nos fagamos unha idea: en 2015, o norte de Alemaña produciu 4.100 xigavatios hora de máis. É dicir, xeraron un exceso equivalente ao necesario para abastecer a 1.2 millóns de fogares durante un ano. Unha descomunal cantidade de enerxía que se deixou perder porque non se podía levar onde era necesaria. A isto, habemos de sumarlle o case mil millóns de gastos de mantemento derivados do excesivo nivel de enerxía que ten a rede.

Pensar no sistema no seu conxunto

Países como India, Australia ou China están a atoparse co mesmo problema. En China, sen ir máis lonxe, a rede de turbinas eólicas ten que permanecer apagada ata un 15% do tempo. E, en moitas provincias, o crecemento da enerxía solar ha feito que non se poida consumir nin a metade do que se produce.

Paradoxalmente, a presión social para construír e desenvolver as enerxías renovables (o investimento en enerxía eólica, solar e térmica) están a poñer en perigo toda a rede eléctrica. E, de paso, están a poñer en evidencia a política enerxética de medio mundo. Sobre todo, os que se están facendo ‘renovables’ sen pensar que ser verde é algo máis que poñer en marcha muíños e hortos solares.

En Texas, a infraestrutura necesaria para levar enerxía desde as zonas desérticas ás grandes cidades do sueste custou 7 mil millóns de dólares. Esta é unha lección moi importante: a transición cara a economías baseadas en enerxías renovables non se pode facer se non pensamos no sistema no seu conxunto.

Reforzar a rede eléctrica non é sexy e os recursos necesarios para a súa renovación non adoitan ser un tema importante no debate público. E iso é un problema. Ao final, vai ser verdade que o máis importante é invisible aos ollos (e ás cámaras dos fotógrafos).

Alemaña converte unha mina de carbón nunha enorme batería

Que Alemaña está a tomarse moi en serio o teme das enerxías renovables non é nada novo. O que si é novo é lograr que unha mina de carbón produza electricidade sen contaminar. Científicos alemáns traballan precisamente niso na mina de Prosper-Haniel, ao noroeste do país.

Prosper-Haniel é unha mina subterránea que leva producindo carbón ao redor de 50 anos, pero o goberno alemán ha programado o seu peche definitivo para 2018. Ese ano comezarán as obras para convertela nunha central hidroeléctrica que proporcionará 200 megawatts de enerxía limpa para dar electricidade a máis de 400.000 fogares.

O proxecto leva en desenvolvemento desde 2012 e será o primeiro dunha serie de transformacións similares que se estenderán a outros xacementos do país.

Como se extrae electricidade dunha mina?

A solución é enxeñosa e pasa por alagala de auga. Prosper-Haniel ten máis de 26 quilómetros de galerías que se penetran 600 metros no interior da terra. O proxecto aproveita precisamente iso, o desnivel, un tesouro que non existe na rexión, que é unha chaira sen elevacións naturais de importancia.

O proxecto construirá un enorme lago artificial sobre a mina que alagará os túneles de auga. Estes túneles convertidos en condutos formarán un circuíto que alimentará unha serie de turbinas igual que nunha central hidroeléctrica convencional, pero baixo a auga.

Unha serie de xeradores eólicos axudarán ao sistema para bombear os case un millón de metros cúbicos de auga de volta á superficie cando sexa necesario. O proxecto ten a vantaxe de que apenas modifica a paisaxe sobre a mina e non require desviar ou modificar o curso de ningún acuífero da zona. Basta con aproveitar as abundantes choivas da rexión de maneira controlada. Tampouco xera ningún tipo de contaminación porque non explota combustibles fósiles. Tan só aproveita as galerías escavadas e o seu desnivel.

Espérase que a central hidroeléctrica subterránea entre en actividade para 2025. O proxecto non é o único na súa clase. En Reino Unido e nunha mina de ouro abandonada de Australia están a propoñerse iniciativas similares.