Archivos por Etiqueta: sentimentos

ை Os tres Estados (amoroso, social, existencial)

ilcanallarubens_Travesia Alfonso XIII_Vigo_2016

ICR-Photographer© Travesia Alfonso XIII Martes 5 de Maio de 2015 16:10h Vigo

Pasan as horas neste inferno imaxinándome que estás aquí, aínda que pasou moitísimo tempo, o meu corazón segue baleiro sen ti, doulle os meus bicos a miles de mulleres, heime encamado con máis dunha delas, aínda que eu son o que agora non responde, sigo sendo o que morre de celos, ao pensar, que poida que esteas noutros brazos, ao deixar, que pasen meses sen falarnos, aínda que se, que fuches ti a que me enganou.

Xa non podo, eu non podo, eu non quero, esquecer. E enférmome,detéstome, moléstome sen razón.

Impórtame pouco o que o mundo saiba, a miña honestidade non concibe moral, pouca e nada é a ética que teño, equivócome e perdoarse.

A xente que non me pasa igual fálame, á que eu non paso non lle falo máis, aínda que o mundo se enoxara comigo, a miña vida flúe igual que os demais.

Que máis dá, se ninguén é perfecto aquí, o que dirán, ten a importancia que uno dálle, mentes pechadas, así moi pouco aprenderán.

Non me importa, quen mereza, quen se crea, ser mellor. Se cando penso, hai xente boa, chega alguén do peor.

A vida non é un camiño de rosas, pero hai un século era moito peor, aínda que soe sicópata suicida, espero a miña morte para vivir mellor.

A esperanza, o último que se perde, eu non espero nada nin se queira do meu, aínda que tivese todo o ouro do mundo, penso que non che fai nin a metade de feliz.

Que a vida, en boa compañía e sen rancor, que o anos, adquirindo sabedoría, que mellor, sen temores, a dicir o que penses de corazón.

E me rio, e suspiro, retórzome de dor.
Ao saber, que non chega o día, que non verei isto, desolación.

Rubens Rocha [@IlcanallaRubens]
Os tres Estados (amoroso, social, existencial)
Sigamos en loita para alcanzar a estrela vermella.
Un delirio de ficción que calquera parecido coa realidade é pura coincidencia.

ை Jay o desapercibido.

ICR-Photographer© Travesia Alfonso XIII Martes 5 de Maio de 2015 16:10h

ICR-Photographer© Travesia Alfonso XIII Martes 5 de Maio de 2015 16:10h Vigo

Abre os ollos lentamente,
Trata de ver o ceo,
Sabe que non é un día perfecto.
Camiña moi amodo,
Tratando pisar forte,
O corpo fáiselle pesado.
Corre escaleira abaixo,
Buscando algún camiño,
Que o leve a outro lugar.

Apenas deixa as súas pegadas,
Déixase a vida atrás,
Ninguén saberá onde irá.
Jay, cansado de soñar,
Está a piques de saltar,
Ao bordo da cornixa
Ponse a pensar.

“mírache, vivín, corrín,
E ninguén fixo un intento por parar,
As miñas ganas, os meus soños,
Agora mesmo son suspiros no mar.
Como quixese renacer,
Como quixese non errar,
Como quixese non ser Jay
Nin sentir esta soidade.”

Non gozou de moita sorte,
Se dun bo corazón.
Mágoa que se arrefriou.
Tivo diñeiro e fama un tempo,
Mulleres, homes, drogas e alcohol,
Efémera e fugaz, como non.

“Daría todo por cambiar”
Pero está a piques de voar,
Con cinco gramos encima,
Non pode reaccionar.
Pobre Jay, canso, esgotado
Dunha vida que sen vicios era mellor,
Familia e amigos
Quizais cantas máis persoas espantou.

“como quixese eu volver,
E empezar de novo e ben,
Como quixese non ser Jay,
Nin sentir esta soidade.
Quixese poder atopar,
A alegría ao espertar,
Buscar na simplicidade,
A miña abandonada humildade.”

Jay volvendo camiñar,
Jay volvendo rexurdir,
Jay, xa sabe que facer,
Hoxe sorrí ao respirar.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]
Jay, a súa historia que pasou desapercibida polos vigueses e viguesas que inmersos estaban na súa cegueira intoxicada.

Unha homenaxe ao Gringo para min Jay.
A loita pola estrela vermella esta apunto de dar os seus resultados.

ை A Sombra da túa ausencia

ilcanallarubens_ICR-Photographer©BarriodelCura_2015

Ás veces véxoa aí
Quieta, observante,
Parecese que ilumina,
logo, háxase distante.

Póusase sobre o min,
acariña o meu pelo,
rumoréame palabras
que, con todo, non entendo.

De súpeto, déitase ao meu lado,
sinto que me está mirando,
coma se os seus ollos pensasen,
e a súa fugacidade tentease o meu corpo.

En soños desdóbrome.
e falo con ela durante horas,
facemos cousas xuntas,
pero despois, todo bórrase.

Doume volta na cama,
sinto que me aperta,
respirando os meus pensamentos,
deleitandose do meu aroma.

Pero non é máis que a sombra da túa ausencia,
que atravesa os raios de sol na tarde,
que me esperta nas mañás,
que ver os meus soños na madrugada.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]