Archivos en la Categoría: Vigo Flashback

Unha alternativa ao PROXECTO CINTAS MECÁNICAS da Gran Vía

 

Unha alternativa para a “Pasarela mecánica da Gran Vía” a cal Abel Ramón Caballero non pensou. Por sentido común, coherencia e viabilidade medioambiental, a Rúa VAZQUEZ VARELA sería a idónea para facer a pasarela mecánica, tanto pola conexión ca estación do “futuro” AVE (falso AVE) e autobuses, a vía verde da antiga vía do tren e como pola comunicación directa ca futura cidade da xustiza… evitando así o impacto medioambental e con elo a talla das árbores na Gran Vía.

»Requisitos

ESO SÍ, a pasarela tería que ser con baixo consumo catalogada como A+++, tería que contar tamén cun equipo auxiliar en caso de fallo de enerxía, tería que contratar o concello de Vigo a xente especializada en manipulación en cadeiras de rodas e cocheciños de bebe para que estas podan ser empregadas por ese sector da cidadanía, instalación de máis árbores e plantas e unha pequena praza do número 1 ao 9, esta praza seria para o disfrute dos veciños e veciñas como os futuros maiores da futura residencia de anciáns e o novo hotel da zona.

»Hemeroteca Recente

NoticiasVigo.es sacaba o día 10 de Maio de 2018: Novo pau a Abel Caballero, a obra de Gran Vía

• A Cadena Ser informaba o día 11 de Maio de 2018: Segundo o informe dos técnicos de patrimonio da Xunta, o proxecto non respecta a contorna da rúa Gran Vía, nin a harmonía do espazo, ao non respectar o valor do conxunto urbano. Os 15 millóns de financiamento europeo quedan agora no aire.

•La Voz de Galicia sacaba o día 12 de Maio de 2018: Caballero busca unha saída para non perder os fondos europeos da Gran Vía

Tras o pau da Xunta, obrigando ao goberno municipal a cambiar o proxecto de reforma da Gran Vía, o alcalde, Abel Caballero, busca unha solución para non perder os fondos europeos cos que ía financiarse a obra, enmarcada no plan Edusi. «Non podo dicir si están en perigo ou non. Hai un proxecto presentado e hai que gastar os fondos», sinalou o rexedor. Europa concedeu a Vigo 15 millóns para fomentar a mobilidade e a accesibilidade dentro do denominado Vigo Vertical. Dese montante, 9 millóns son para remodelar a Gran Vía.

Patrimonio dá un prazo de quince días ao goberno local para que formule as súas alegacións e propostas porque considera que o actual proxecto non é compatible coa contorna.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, manifestouse onte sobre o particular: «Ningún político pode modificar unha decisión técnica da Dirección Xeral de Patrimonio. Polo tanto, correspóndelle ao Concello. E eu espero que adecúe o proxecto ás prescricións dos técnicos da dirección xeral. Non podo dicir outra cousa porque sería non actuar conforme a dereito».

O alcalde de Vigo, Abel Caballero, non puido aclarar si o novo proxecto que lle esixe a Xunta para Gran Vía estará redactado e aprobado no curto prazo de semanas. «En quince días faremos moitas cousas» dixo Caballero, que non as concretou.

Desde a Xunta sinalaron que o Concello pode enviar un escrito solicitando un prazo máis amplo para redactar un novo proxecto. En calquera caso ten que haber comunicación oficial antes de tres meses porque en caso contrario, a Administración autonómica arquivará o expediente da obra e haberá que reinicialo máis adiante, dilatando máis o proceso, co consecuente risco de non ter financiamento.

Segundo o rexedor, a arquitecta da Xunta que informou o proxecto «en ningún momento» recomenda paralo, polo que cre que a decisión partiu desde instancias superiores á funcionaria por motivos «políticos» co fin suposto de que a obra non estea concluída para as próximas municipais. O alcalde sostén que a parte técnica do informe de Patrimonio da Xunta que ordena paralizar o proxecto de Gran Vía «non di unha soa palabra sobre parar a obra e non menciona incompatibilidade algún co contorno». A técnica di literalmente: «Ou conxunto urbano do que forma parte a Gran Vía non que cabe identificar valores socias e culturais (…) debe ser preservado facendo compatibles a conservación deste patrimonio urbano co súa transformación, integrando harmónicamente as intervencións»

Na reunión na que Patrimonio analizou o proxecto de Gran Vía, tamén se informou sobre Porta do Sol e o palco de Bouzas, pero estas dúas últimas resolucións aínda non chegaron ao Concello, polo que Caballero considerou «sorprendente» a rapidez en enviar o informe do bulevar.

O rexedor deu conta dun nutrido número de expedientes municipais que levan moitos meses en Patrimonio e están sen resposta mentres que o da rampla emitiuse cunha «présa desmesurada». Trátase dun «escándalo sen precedentes, unha decisión política, sen aval ou sustento técnico algún», opinou.

O proxecto de Gran Vía aprobouse o 21 de decembro e foi notificado á Xunta o 8 de xaneiro. O 27 de marzo, a Administración autonómica enviou un escrito explicando que «dado que é un espazo singular, parece que o instrumento urbanístico non dáa cobertura» e, a continuación, desde Patrimonio Histórico reclamárono telefonicamente. O Concello enviouno o 11 de abril e «a partir de aí comeza a mobilización política», segundo Caballero. Vinte días despois, en tempo marca» chega esta decisión política, rematou o rexedor.

Prema

A oposición urxiu ao alcalde a presentar« canto antes» un novo proxecto para a Gran Vía que sexa acorde co conxunto arquitectónico con moitos edificios catalogados pola Xunta, segundo dixo a portavoz do PP, Elena Muñoz. A concelleira confía en que non se perdan os fondos europeos si tramítase un novo proxecto. E subliñou que o Concello sabía que o informe de Patrimonio era obrigatorio.

Marea de Vigo insistiu en que en lugar da rampla hai que volver instalar un tranvía circular que percorra a avenida. Para o portavoz Rubén Pérez, «a reforma non debe implicar a talla de árbores nin unha rampla no medio».

»Recado de Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Pois a alternativa para a “Pasarela mecánica da Gran Vía” a cal Abel Ramón Caballero non pensou acábolla de dar eu, espero que bueno que pense e recapacite.

 

ICR-Photographer©

ICR-Photographer©

Anuncios

A antiga estación de tren de Vigo cumpriría 140 anos este ano

Declarada monumento a conservar, foi desmantelada e enviada a Redondela onde as súas pedras xacen sen protección algunha

O primeiro pirata, o que teño máis preto de casa chámase Administrador de Infraestruturas Ferroviarias, máis coñecido polo seu acrónimo Adif, herdeiro doutro pirata e outro acrónimo que se chamaba Renfe. Entre eses dous piratas, cuxa obrigación social é administrar e conservar o patrimonio ferroviario, o segundo ademais ten por obrigación transportar viaxeiros e mercadorías por ferrocarril, usurparon ao pobo de Vigo uno dos seus máis prezados bens de interese cultural: a antiga estación, inaugurada en 1881 e declarada Ben de Interese Cultural en 1990, mes arriba, mes abaixo. Recordo que por aqueles anos había un grupo de vigueses de prol entre os que se atopaban o arquitecto Jaime Garrido, o escultor Eiravella e Xosé Luís Méndez Ferrín, defendendo a integridade ameazada de dúas iconas da cidade: o Palacio de Xustiza, que querían demoler para instalar alí unha praza deseñada e xa paga a un arquitecto entón de fama chamado Bofill, e a estación do ferrocarril, substituída desde 1987 por unha bastante anodina que non chegou nin a cumprir as súas vodas de prata posto que foi demolida en 2011.

Na parte que me foi posible, tentei recoller todos os argumentos en defensa daqueles dous inmobles que, por fin, foron declarados bens de interese cultural e por tanto, supostamente, indestructibles. O palacio de xustiza e antigo cárcere foi desmontado e volto restaurar convertido en Museo de Arte Contemporánea.

A estación tamén foi desmontada no 1999 pero nunca chegou a rehabilitarse. Onde están as pedras da estación? A maioría foron roubadas do lugar no que de maneira moi neglixente foron almacenadas pola entón responsable da súa conservación e custodia que era Renfe.

Apiñadas en cheas nun lateral da estación de Redondela, esas pedras foron desaparecendo. Chegou Adif cos seus plans de converter as estacións en multinegocios e seguiu facendo a vista gorda mentres as pedras da estación de Vigo van desaparecendo e as súas cheas apilados en Redondela ban minguando de maneira considerable.

No 2015 Elena Muñoz, portavoz do PP, consideraba «urxente» que se recuperase a vella estación e consideraba que «sería un bo uso trasladala á área de Vigo que se decida para convertela nun centro social». A modo de suxestión, planteba que o tema se debatese na xunta de portavoces do Concello para buscar unha solución de consenso.

Desde a Marea de Vigo, Rubén Pérez cara a unha suxestión moi similar. «Se se consegue que Adif cédalla ao Concello barallamos a súa conversión nun centro cívico de barrio. Decian que o goberno local non tería problemas económicos para culminar o proceso á vista dos fondos que destina a novas humanizacións». Pérez non quixo por aquel entón propoñer unha localización concreta. Limitar a dicir que habería que estudar aqueles barrios nos que non exista un centro deste tipo e por tanto maior necesidade.

Quen vai devolvernos a estación? Quen vai esixir as responsabilidades penais e civís por esa dolosa neglixencia na custodia dun patrimonio que era de todos nós? E o que é máis importante: ante a dubidosa e difícil posibilidade de que alguén esixa esas responsabilidades? quen as vai a pagar?

Eu quero a miña estación. A miña estación centenaria, a estación onde crecín e aprendín, austera, modesta, como correspondía a unha cidade que non malgastaba en fastos nin en faraonismos, ata que os piratas comezaron a roubarlle o seu patrimonio mentres os megalómanos entretíñanse encargando proxectos que non temos diñeiro para pagar xa que o AVE tan só é para petos xenerosos.

As pedras seguen deteriorándose no patio da estación de Redondela, rodeadas de lixo e restos de todo tipo, mentres ao seu ao redor crecen matogueiras. O máis grave é que ninguén as vixía e ao estar nun patio aberto (a porta hai anos que rompeu, sen que fose reparada) é imposible saber se están todas as pedras que chegaron.

A antiga estación de tren de Redondela perdeu gran parte do tráfico coa entrada en servizo do eixo atlántico que discorre por outro trazado, e o escaso persoal que ten durante o día, nunca de noite, limítase a controlar o paso dos trens.

 

Vigo flashback: A ponte de Toralla recuperada

O 25 de outubro de 1997 os vigueses coñecían que a xustiza lles había dado a razón no preito que mantiñan cos propietarios da illa de Toralla polo uso da ponte. Despois dun itinerario xudicial de dez anos, o Tribunal Supremo rexeitaba o último recurso interposto polos insulars, que reclamaban en exclusividade o uso e goce a ponte e das praias. Deste xeito, se liberalizaba o paso pola ponte, sen que para chegar á illa, fose necesario acceder en barco ou a nado. Ademais, a Lei de Costas tamén establecía que os propietarios da illa deberían ceder para dominio público seis metros de terreo a partir da máxima pleamar rexistrada.

Outros aspectos recolleitos na sentenza eran o mantemento da prohibición da entrada de vehículos alleos aos residentes da illa. Así mesmo, non se establecían indemnizacións para o grupo formado polas comunidades de propietarios Torre de Toralla e Castro de Toralla e pola entidade Toralla S.A..

Os propietarios obtiveron unha concesión por 99 anos condicionada ás necesidades do dominio público e decidiron construír a ponte cos seus propios recursos. A entrada en vigor da Lei de Costas de 1989 estableceu que as concesións outorgadas para construír accesos a illas de propiedade privada serían revisadas para que quedasen abertas a uso público en idénticas condicións de utilización que as particulares.

Traducción por Rubens Rocha

Artigo da Voz de Galicia

Vigo flashback: Proxecto Toralla 1978

O 29 de maio de 1978, o Tribunal Supremo sentenciaba a negativa para construír na mencionada insua un edificio de considerable lonxitude e nove plantas de altura. Unha especie de pantalla que viña complementar á xa construída torre.A sentenza viña dar a razón ao Concello de Vigo que nos primeiros anos setenta vetou o proxecto da sociedade Toralla. Os propietarios dos terreos lograran que a comisión provincial de urbanismo aprobase o proxecto en outubro de 1968.
«Vai contra toda idea non só paisaxística senón que ata teño medo de que se afunda a illa», chegou a dicir durante a sesión plenaria do 1 de agosto de 1975 o alcalde Joaquín García Picher, que impediu a ampliación do proxecto. Para iso, aludiu á entrada en vigor provisional do plan xeral do ano 1970. A xogada permitiulle paralizar momentaneamente. Só de momento porque a Audiencia da Coruña anulou o acordo municipal para permitir o desenvolvemento daquel proxecto urbanístico.

O Concello de Vigo recorreu ao Supremo, obtendo finalmente o resultado buscado. Nesta sentenza, o alto tribunal recoñecía á empresa o dereito para construír respecto ao plan xeral, o que consentiría unha ocupación máxima do 33 por cento das parcelas edificables. Isto traducíase nun edificio dun baixo e dúas plantas, pero non aquela pantalla de vivendas.

O alcalde Manuel Soto representou a alegría da maior parte dos habitantes de Vigo, e resaltou o feito de que se trataba da primeira sentenza que estimaba a defensa da paisaxe e a contorna ecolóxica. Na sentenza facíase alusión a esa circunstancia. Nun alarde de gran enxeño, os autores do proxecto bautizara este segundo edificio como Parque. A illa fora comprada aos herdeiros de Martín Echegaray en 1965. A orixinal empresa Toralla S.A. obtivo permisos para construír a ponte, varias defensas contra o mar e a actual torre, así como as 34 parcelas que agora ocupan os chalés.

No proxecto inicial contemplábase tamén un edificio pantalla de nove alturas e 120 metros de lonxitude, que debería achegar 85 vivendas máis. Por certo que tamén se opuxeron aquela mole os propietarios dos pisos da torre e tamén das vivendas unifamiliares.

Traducción Rubens Rocha
Artigo da Voz de Galicia

Xa é a hora da senda verde Vigo-Redondela pola antiga vía do tren?

Xa é a hora da senda verde Vigo-Redondela pola antiga vía do tren?? facemos un repaso desde que se anuncio ata o ultimo do último.

O Concello de Vigo polo mes de Xuño do 2014 propoñía dar unha volta ao proxecto de converter nun corredor verde a vella e xa abandonada vía do tren de acceso á estación de Urzáiz e suscitaba incluír nela un carril exclusivo para o transporte público, ademais doutro para bicicletas que se sumarían ao espazo reservado previsto para o tránsito de peatones. Esta formulación recollíao xa no primeiro Plan de Movilidad Urbana Sostenible que se acaba de sacar a exposición pública como unha das propostas para potenciar no futuro o transporte colectivo e a intermodalidad. Neste caso, a Concellería de Transportes abogaba por esta alternativa para agilizar o acceso cara á futura estación do AVE dos buses interurbanos.

Mentres tanto na actualidade a antiga vía de tren amosa o que veredes no video feito no día de onte, leveime unha sorpresa ao ver que dun ano para outro van desaparecendo as travesas da vía, a semana que ven irei na procura de información ao respeto de ditas desaparicións.

Sigo co que anunciu o Concello por aquel entón, deciase que a formulación municipal pasaba por que se compaxinar o tránsito do transporte público, ciclistas e peatones sobre a antiga vía do ferrocarril desde a conexión da autopista AP-9 en Bos Aires ata Urzáiz. Serían algo máis de dous quilómetros. “Esta proposta aúna funcionalidad lúdica (paseo/bicicleta) nun corredor arbolado, coa posibilidade para os autobuses interurbanos de acceder á nova estación intermodal nas horas punta sen sufrir atrasos asociados ao tráfico da AP-9”, se argumentaba no citado estudo. En todo caso, a idea non pasaba por desviar todo o transporte público por este vial verde. “A intensidade sería suficientemente reducida como para non resultar molesto para os viandantes e ciclistas”, subliñaban os técnicos naquel entón.

Eu por aquel entón me manifestei que é incompatibel acometer o combo de paseo peonil, transporte público e carril bicicleta tan so por dimensións cabería o peonil e un carreiro de bicicletas.

Pero por aquel enton no concello decia que para conseguir esta tripla funcionalidad serían necesarios polo menos dez metros de ancho, dimensión á que non se chega en varios tramos, aínda que o informe contemplaba xa fórmulas para a súa ampliación. “No corredor actual identifícanse zonas de sección moi reducida, en especial nas inmediaciones dos pasos superiores, que se reducen ata por baixo dos 5 metros […]. Poderíase ascender ata 10 no suposto de construción de muros nalgunhas seccións”, sinalaban.

E no video veran que pois non se pode anchear nalgunhas zonas coma as pontes elevadizas do traxecto.

Segundo esta proposta, a senda quedaría distribuída ao ancho por un arcén non transitable (0,5 metros), o carril para o transporte público (4 metros), mediana (1 metro), carril bici (2,5 metros), mediana verde (1 metro) e beirarrúa (2 metros). Os técnicos contemplaban unha segunda formulación que eliminaría o espazo reservado para bicicletas en favor dos peatones.

O pouco espazo dispoñible obrigaría tamén a que houbese só un carril para o transporte público, que tería que ser reversible e estar aberto nun ou outro sentido en función das horas e as necesidades. No citado informe se recomiendaba, no entanto, que se só de entrada á cidade. “Aumenta a seguridade e facilita a súa lectura por parte dos potenciais usuarios, especialmente en caso de ser utilizado para servizos de transporte público urbano e taxis”.

Esta solución -agregaban os técnicos- sería compatible tamén coa implantación nun futuro dun metro lixeiro nos 4 metros de carril reservado para transporte público, aínda que isto eliminaría a posibilidade de que circulasen autobuses.

Nas ultimas elecións municipais, ás da do 2015, a coalición EQUOPiratas Vigo aposta, como un dos seus principais proxectos, desenvolver en colaboración con ADIF un proxecto de construción dunha vía verde polo percorrido da antiga vía do tren de discorre entre a antiga estación de Chapela e a nova estación do AVE no centro de Vigo.

A coalición decia “o proxecto que presentamos tratase dunha real via verde con prohibición de paso de vehículos a motor, soamente deberíase permitir o paso de vehículos de emerxencia sanitaria e de mantemento, e que intenta recuperar este espazo para a mobilidade individual tanto en bicicleta como a pé e incorporar instalacións que permitan o uso deportivo destes espazos, así como o aumento das zonas verdes de lecer neses barrios, tan carente de este tipo de espazos, lembremos que travesía de Vigo non posúe ningún espazo verde para disfrute e relax dos seus veciños”.

Maís información do que a coalición EQUOPiratas prometia naquelas eleccións aquí: https://www.noticiasvigo.es/proxecto-senda-verde-vigo-urzaiz-chapela/

E onte o concello de Vigo decía: O alcalde amosouse este luns satisfeito pola decisión de ADIF de desafectar os terreos, paso previo á sinatura dun convenio que permitirá ao Concello habilitar unha senda verde na antiga vía do tren desde Teis ata Urzáiz. Caballero adiantou que o goberno que preside xa traballa no deseño para os catro quilómetros.

Maís información do que foi onte noticia ao respeito da antiga e vella vía do tren: https://www.noticiasvigo.es/concello-inicia-deseno-da-nova-via-verde-vigo-desde-teis-ata-urzaiz/

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

 

Vigo 1987 «Case matamos os Reis Magos»

Retomo a sección do meu blogue “Vigo Flashback”, esta entrada estas inspirada grazas ao programa da cadea SER#LaVidaModerna” que emitiu o pasado 12 xaneiro de este mesmo ano un programa homenaxeando a cabalgata de reis do 1987 de Vigo, cabalgata que case lle custa a vida aos Reis Magos de oriente.

O curioso de todo isto foi ver un titular no que se basearon nese programa de radio da cadea SER, é o titular do artigo escrito por “Eduardo Rolland” decía “Case matamos os Reis Magos” e no subtitulo poñía “A cabalgata de 1987 foi a máis disparatada cos Magos naufragando nun globo na ría“.

Paso a copiar e pegar o artigo ao completo publicado na “Voz de Galicia” o 9 de xaneiro de 2017

Cúmprense 30 anos do día en que case matamos os Reis Magos. Porque o 5 de xaneiro de 1987 Vigo estivo a piques de liquidar ás súas Maxestades de Oriente. E cometer o crime, ademais, diante de miles de nenos, atónitos en plena cabalgata, crendo que Melchor, Gaspar e Baltasar estaban a afogarse no medio da ría nos seus fociños.

A idea xurdiu en 1987 durante a alcaldía de Manoel Soto, que acababa de triunfar coa iniciativa Madrid escríbese con V de Vigo. Só tres meses antes, en setembro, chegaba á cidade un tren cargado de modernos entre os que se contaban Alaska, Carlos Berlanga, Ana Curra, Alberto García Alix ou Fabio Macnamara quen, na festa de clausura daquela apoteose da movida, lanzou un botellazo a unha colega, que terminou no Hospital Xeral con tres puntos de sutura na cabeza. A anécdota dá unha idea do ton de tan magno encontro.

Madrid con V de Vigo tivera unha gran repercusión mediática. E, talvez por iso, no Concello estaban lanzados. Así que, para a cabalgata do 5 de xaneiro, pareceulles unha gran idea traer aos Reis Magos en globo sobre a ría de Vigo.

Melchor e Gaspar eran aquel ano os actores Manquiña e Morris. Baltasar, un amigo. Á hora sinalada, vestidos coas súas barbas, coroas e roupaxes, os nosos heroes subíronse ao aeróstato e despegaron. Os nenos de Vigo foran convocados na chaira do Náutico, onde debían aterrar As súas Maxestades. Pero o tempo aquel día era moi malo. Así que, cando se atopaban no medio da ría, levantouse un vento enorme e o globo zozobró. O aparello precipitouse ao mar, cos magos de Oriente a bordo.

Vendo a catástrofe, os miles de nenos que se apiñaban en As Avenidas comezaron a chorar, convencidos de que os Reis Magos habían perecido afogados nos seus fociños. «Os reis morréronse!», xemían aqueles infantes, hoxe roldando a corentena.

Os pais tampouco sabían moi ben que explicación dar, porque a realidade é que As súas Maxestades de Oriente estiveron a piques de morrer. O actor Morris lembra hoxe que, con aquelas túnicas, turbantes, plumas e bixuterías, apenas podían nadar. Manquiña, tras desprenderse da súa barba, logrou agarrarse á barquilla do aeróstato.

A cousa púxose moi fea. Ata o punto de que tivo que saír o Remolcanosa 5 a rescatar aos Reis Magos. Unha vez en terra, xunto ao piloto do globo, na chaira do Náutico foron aplaudidos polo xentío, nenos incluídos. Aínda que xa non levaban nin barbas, nin coroas, nin túnicas. «Os reis meigos están vivos!», exclamaban os nenos sorbéndose as bágoas e os mocos.

A cabalgata que seguiu a todo aquilo foi tamén apoteósica. Ao bordo da hipotermia tras permanecer no mar durante longo tempo, os Reis Magos tomáronse unhas copas para combater o frío. Tanto Morris como Manquiña lembran que pasaron do susto para ir cunha alegría bastante importante. De feito, Baltasar seguiu bebendo no seu mesma carroza e fumando cigarros á vez que tiraba caramelazos aos nenos. Algún, despois do desgusto, levou de propina un croque.

Agora cúmprense 30 anos da cabalgata de reis máis surrealista da historia. Foi o 5 de xaneiro de 1987, o día en que en Vigo estivemos a piques de matar os Reis Magos, FIN DO ARTIGO.

Acontinuación poderedes disfrutar do programa homenaxeando aquel suceso da Detroit Viguesa ao completo, este ano esta sección chamada “Vigo Flashback” vai a ter moitos contidos agardando que canda un deles vos guste tanto como me gusta a min facer este blogue.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

As chaves | Proxecto Liñeiriños

Esta editorial que escribirei a continuación narra unha serie de feitos comprobables, esta editorial saíume no día de onte mentres falabamos da actualidade viguesa cunha compañeira.
Nesa actualidade sacamos a relucir o tema máis noxento que existe, ese é o proxecto Liñeiriños ou como o andan a vender popularmente como o Proxecto de Porto Cabral, proxecto que interpoñen a saúde o capital e a destruccíon dun pulmón fundamental para a cidade olivica.

Empezamos coas chaves

01º A finais de Agosto e principios de Setembro do pasado ano, 2016, o grupo Eurofund aterra novamente na cidade de Vigo, en silencio. Sabemos que nunca se foi pero mantiase en silencio.
02º En decembro do pasado ano, 2016, inaugúrase un tramo novo do paseo de Lagares concretamente na altura da praza de abastos de Cabral (Mercado de Cabral), tras a inauguración hai unha reunión, pero na mesma inauguración o presidente da mancomunidade de montes Luisito dá o pistoletazo deixando caer PORTO DE CABRAL.
03º Eurofund emprega os Mass Media e medios subvencionados pola alcaldía de Vigo
04º A inicios deste ano en xaneiro, 2017, sae por todos os medios da cidade menos en noticiasvigo.es a aparición do representante do Grupo Eurofund reavivando o proxecto.
05º Marzo/Abril/Maio a aparición do representante do Grupo Eurofund é constante.
06º Logo deses feitos, a primeira formación en mover ficha e manifestándose non a Porto de Cabral é Marea de Vigo e logo o BNG Vigo e logo EU e logo En Marea e logo BNG (creo lembrar así a orde).
07º En Xuño día se e día tabién sae nos Mass Media constantemente Porto de Cabral.

08º En xullo empeza a campaña de captación de persoas para o apoio do proxecto na cal teñen que facer unha sinatura para presentar as ditas sinaturas para que a Xunta de Galicia de o permiso para facer o CCT en Liñeiriños. (Conseguiron máis de 10.000 firmas segundo os organizadores da campaña).

 

23 sept. 2013 “Porto Cabral traerá a Vigo case tres mil postos de traballo” | No 2017 prometen 4000 empregos.
10º En xullo Luisito e distintos presidentes de federacións de comerciantes da cidade asinan un convenio para impulsar Porto de Cabral, cousa que ao parecer ditos representantes non pensan no impacto que fará nos comerciantes que eles representan.
11º Desde o 1º de Agosto a ata o día de hoxe mesmo unha empresa de enquisas chama aleatoriamente a teléfonos fixos dos habitantes da cidade de Vigo facendo unha enquisa sobre Porto de Cabral, unha enquisa con tons de manipular a opinión e mente da xente.
13º Dise que en setembro ou en outubro o proxecto de Porto de Cabral será debatido no Parlamento Galego (Esta sen confirmar aínda).
14º Núñez Feijóo quere que se realice tal proxecto na cidade de Vigo. Abel Caballero quere que se realice tal proxecto na cidade de Vigo.
15º Falta nada para as eleccións municipais que están aí ao virar a esquiña, e isto Abel Caballero poderiao empregar como un redito político máis como ben sendo a tónica habitual a un ano cara as eleccións.
Estas son as 16 chaves e agora as tedes, tan fagan uso resposable de metalas onde queirades, chaves nas que se falaron na charla, charla cunha gran compañeira, temémonos que o de PORTO DE CABRAL está máis que cociñado ou sexa vaise facer se ou se a pesar do NON rotundo de nós a dito proxecto.
Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]
#NonAPORTOdeCABRAL #OmonteNONseVENDE #oMONTEeNOSO

NON A PORTO CABRAL

O MONTE NON SE VENDE. TEN QUE SER XESTIONADO E DEFENDIDO POR UNHA COMUNIDADE TRANSPARENTE E DEMOCRÁTICA. SERVINDO AOS FINS DA VECIÑANZA TRABALLADORA E NON AOS FINS DOS ESPECULADORES PROVOCADORES DA MISERIA.

O VINDEIRO DOMINGO 27 DE AGOSTO,QUEREMOS CONTAR CON VOS NO MONTE DE COTOGRANDE-CABRAL-VIGO NA ROMARÍA DO PAN DE MILLO

OS VECIÑ@S QUE LEVAMOS ANOS NA DEFENSA DO MONTE VECIÑAL EN MAN COMUN, DESEXAMOS CONVIDAROS A CONCENTRACIÓN – XUNTANZA QUE IMOS TER DE 12H A 14 H CO GALLO DE DITA ROMARÍA

Que hai detrás da obsesión da venda do Parque Liñeiriños a mans privadas

A Xunta Rectora volta cun novo intento de apropiación do monte veciñal para fins diferentes dos propios da súa natureza. Porto Cabral volta sair à palestra parece ser coa finalidade de contruir un macrocentro comercial tematico, a expensas dun monte mancomunal.

Despois de case unha ducia de anos ao fronte da Comunidade de Montes de Cabral, em maio de 1999, a persoa que se puxera à fronte da Parroquia para reivindicar que os montes comunais foran propiedade dos viciños, dá por concluida a súa xestión polo que em maio dese ano , accede à presidencia o actual presidente (Luís Rodríguez),que leva xa 18 anos no cargo. Nun principio e durantRe un periodo corto de tempo foi tamén presidente da Asociación de viciños.

O interés polo monte de Cabral ven xa de antigo. A finais do ano 1999 , com tan só un ano no cargo, suscitouse o primeiro enfrontamento na CM de Cabral pola criación dunha praza de touros e propúñase como ubicación Cotogrande.

En abril do 2000, preséntase unha proposta ante a asembleia de comuneiros que consistía en desenvolver tres proxectos: o Coliseum- praza de touros que faría as funcións de multiusos; un xeriátrico e a estación de transferencias de mercancías de Liñeiriños. Tres proxectos de iniciativa privada. Nunha asembleia moi concurrida, os comuneiros votaron contra estes tres proxectos contra a opinión do presidente da xunta directiva que defendía que se tiña perdido unha grande oportunidade para o desenvolvemento da zona. Fixéronse 3 asembleias sobre este asunto nas que non houbo acordo, ata que na última se botou abaixo.

No ano 2006 comeza a política da CM de alugar o seu monte para verquidos de terra e entullosacambio de diñeiro, nessa altura comeza a se denunciar un aterramento de grandes dimensións realizado pola CM que transforma un pequeno val, cun rego de auga, nuha superficie totalmente chan que mudaba o rasante do río, todo isto sen licencia municipal. Preséntase parte da policia local informando do asunto , denuncia tamén o servizo de protección da natureza de Pontevedra. O seprona presenta tamén escrito onde explicaba a realización dos seguintes feitos:

  • depósito e movementos de terras máis explanación dos mesmos
  • depósito de escombros de obra en lugar non autorizado, misturados coas terras depositadas,
  • realización de canalización de augas procedentes dunha mina sen contar coa preceptiva autorización de Augas de Galicia.

Por este tema incoouse proceemento sancionador ordinario á CM por unha infracción administrativa grave que supón “depósito de escombros de obra en lugar non autorizado”, días máis tarde a proposta de resolución ditamina que se multe a CM de Cabral con 30050,61€. (adxúntases documentación sobre este asunto).

Posteriormente aparece o Proxecto de Parque Liñeiriños, actuación recollida no PXOM de Vigo de 2008 (que non foi aprobado polo que hoxe sigue vixente o do ano 93) e que parece redactado a medida para o encaixe deste proxecto. A nivel político o debate sobre Liñeiriños foi mínimo. Cando Corina Porro chegou á alcaldía, pisou o acelerador de liñeiriños, aínda que de maneira escura, coa burbulla inmobiliaria en fase expansiva, a promotora ING Real Estate quixo executar, na mesma zona onde se impulsaría despois Porto Cabral, un investimento moito maior. Os seus executivos aseguraban ter amarrada a compra de medio millón de metros cadrados coa CM, dentro dunha operación de 1,4 millóns de metros cadrados polo que se desembolsarían 114 millóns de euros, o obxectivo era criar un grande parque comercial onde se asentarían grandes superficies comerciais, zonas residenciais e un hotel. Naquela altura, parece ser que Abel Caballero e a súa concelleira de urbanismo Carmela Silva, foron os encargados de arrefriar o tema, cousa que contrasta coa súa defensa posterior de Porto Cabral. Esta empresa , que tamén impulsou o centro comercial Gran Vía, asinara un convenio coa alcaldía por 1.5 millóns de euros do que se executaron ao redor duns 500.00€. Este proxecto tamén se parou.

Parte do Aeroporto de Peinador está construido em terra comunal de Cabral, Cotogrande, polo que no ano 2011, a Comunidade de Montes ingresa nas súas arcas a cantidade de 7,260,000 € (sete milllóns douscentos sesenta mil euros), para non pagar o imposto de sociedades correspondentes polos ingresos da venda dos terreos a Aena, comprometeuse coa Administración Tributaria a gastar o diñeiro em catro anos e de aí todo este dispendio e sensentido.

Ao longo destes 18 anos de mandato, as Xuntas reitoras, presididas por Luis Rodríguez, non foron quen de facer nengún tipo de ordenación forestal, que unida a unha máis que cuestionable e escurantista xestión económica, fai mirar o futuro com certo pesimismo.

Coas arcas cheas, no ano 2011 (co diñeiro da venda dos terreos), a CM organiza unha mariscada, á que asisten uns 3000 comensais e entre eles o Ministro de Fomento e o Alcalde de Vigo (Isto em campaña electoral) Este acto foi para celebrar o contrato con AENA e tivo un custe de 180.000€.

No comezo do ano 2013, os viciños e comuneiros de Cabral entéranse pola prensa do proxecto Porto Cabral na zona de Parque Liñeiriños. En Febreiro deste ano, os directivos do fondo de inversión Eurofund, Ian Sandford e Salvador Arenere, reúnense co conselleiro de Economía e Industria da Xunta de Galicia e posteriormente co alcalde de Vigo Abel Caballero co obxecto de recabar apoios para PortoCabral, o macrocentro comercial que supostamente proxectan desenvolver en Liñeiriños, Vigo, ocupando uns 300.000 metros cadrados de monte comunal. A receptividade e valoración positiva tanto da Xunta como do Concello de Vigo a PortoCabral son recollidas naquela altura na prensa a pesar de que o proxecto supuña a práctica eliminación da maior parte do monte comunal na parroquia.

Segundo información de prensa naquela altura, plantexaba ocupar ¼ parte de Liñeiriños e ofrecer 187000 metros cadrados para superficie alquilable. Eurofond viña coa disculpa dun investimento de 500 millóns de euros e 3000 postos de traballo. Sinalar que a zona de Liñeiriños estaba contemplado no pxom do 2008 como un ámbito a desenvolver dentro da euro-rexión Galicia-norte de Portugal, O 65% sería de uso comercial e un 35% de uso residencial.

No mes de abril do 2013, os viciños que se tiñan enterado polos medios, fan un chamamento a todas e todos os viciños e viciñas de Cabral e especialmente a comuneiras e comuneiros alertando sobre as intencións da xunta directiva de na asembleia que se ía celebrar o día 21 de abril de vender o monte de Cabral nun proxecto totalmente especulativo, o que pretendía a xunta directiva nesta asembleia era colar un acordo soterrado entre outras cousas (entre 8 pontos) nunha asembleia ordinaria, non convocada para ese fin, e con votación a man alzada, para que se habilitase a xunta directiva para negociar con Eurofond.

Pretendíase conseguir a aprobación dos comuneiros para negociar sem lles expor proxecto nen nada. Previamente a xunta directiva tiña falado con varios colectivos da zona, comentándolles as bondades dun proxecto que ninguén coñecía. O que se pretendía ao falar con estes colectivos como os das traidas de augas, deportes, asociacións diversas de viciños era convencelos de que era bon para a zona para que apoiasen na asembleia e criasen opinión, todo isto sen que houbese exposición pública nen exposición ante os viciños dos obxectivos da CM e sem saber en que realmente consistía o proxecto.

Nesta asembleia, os viciños protestaron polo atropelo e falta de transparencia e rompeuse a asembleia xa non concebían que un asunto de tal transcendencia non se informase e se votase a man alzada.

A xunta directiva ante que o medo de que non saise adiante a súa proposta, arremeteu contra esa asembleia diciendo que fora un boicot ecoloxista o que acontecera e que eran persoas alleas á entidade as que alí participaban. Nada máis lonxe da realidade xa que eran comuneiras e comuneiros indignados.

Convocouse unha nova reunión o 26 de maio na que podemos considerar unha asembleia violenta. Nada máis chegar os comuneiros e comuneiras estaba ateigado de grilleiras da policia e o interior do recinto de guardas de seguridade que decidían quen podía entrar en quen non, e máis dun comuneiro ou comuneira quedou fora sen poder acceder ao recinto. Esta decisión non foi comunicada previamente. Tiveron que pasar tres filtros para poder acceder aon recinto nunha CM onde as asembleias sempre foran abertas. Os opositores a Porto Cabral fan chamamentos entre os viciños e comuneiros a que protesten e esixan máis información e voto en furna contra unha actuación da xunta directiva antidemocrática, de costas á parroquia e incumprindo os propios estatutos da CM. Nesta asembleia de maio, tomada pola policía, foron detidas tres persoas por presuntos insultos e agresións á policía. O obxectivo de todo isto é vender o monte para conseguir cartos e máis cartos e a pregunta é: para que máis cartos se se están a dilapidar os que hai. Naquela altura O IFEVI apareceu tomado por un grande número de policias e gardas de seguranza, a carga policial foi brutal e, o que alí pasou, foi nova na maioría de meios de comunicación, pero a asembleia foi boicoteada ao berro de “Asembleia informativa aberta a toda a parroquia”. Os viciños e viciñas de Cabral, que se opuñan ao proxecto, luitaron sem nengún tipo de complexo nunha luita desigual contra unha directiva máis própria de réximenes autoritarios, e venceron.

Despois desta asembleia de maio, descúbrese unha operación entre a xunta directiva e unha inmobiliaria, nunha operación gravosa para a CM, na que se pretende facer unha permuta de terreos de solo urbano por unhas parcelas de monte que un señor particular mercara en 2005. Esta operación comezou no ano 2006 e culminou a comezos do ano 2012 pero aínda se coñeceu a meiados do 2013. a permuta realizase co titular dunha inmobiliaria denominada Grucave SL, a CM achegou na troca 3140 metros cadrados de terreo industrial na zona de Puxeiros e recebeu a cambio 4300 metros cadrados de terreo rústico clasificado como comunal, a CM invertiu tamén 239580 € para mercar unha parcela de 714 metros cadrados e completar así a finca que lle interesaba á promotora. Todo isto se fixo con informe desfavorable da Xunta.

Fíxose denuncia ante a fiscalía, denuncia que a fiscalía atendeu e denunciou ante o xulgado. No mes de novembro a fiscalía ve indicios de delito e actúa de oficio ante as denuncias dos viciños. Isto que xa era coñecido polos viciños faise público en maio de 2014.

nesa altura sae tamén unha sentencia que da a razón a uns particulares aos que a CM lles reclamaba uns terreos para incorporar á CM, a razón é que estaban no entorno onde se construiría a nave e o que se buscaba era legalizar esa nave.

No mes de outubro de 2013 faise outra asembleia aberta informativa pero con policía. Antes desta asembleia mandóuse por parte da xunta directiva unha circular ás e aos comuneiros coa promesa de postos de traballo e inculcando o medo a que se non vendías ías perder todo porque se ía expropiar.

No mes de novembro en asembleia con votación en urna perden os que apoian porto cabral. 344 votos en contra e 297 votos a favor. O proxecto foi rexeitado a pesar dos sucesivas tentantivas da xunta reitora de levalo adiante. De saír adiante, Eurofund xustificaría a utilidade pública e faríase cos terreos, que serían expropiados.

En decembro de 2013, hai outra asembleia ordinaria de funcionamento ordinario, previamente a esta asembleia tíñanse detectado irregularidades na xestión das contas e aos comuneiros somente se lles da 1 minuto para falar e se reventa a asembleia xa que se aproban a xestión das contas coa xente abucheando, a xunta no medio de aquel caos as da por aprobadas. As irregularidades son moitas, apróbanse as contas de 21 meses (máis dun exercicio) desde o 01/01/2012 ata o 30/09/3013, apróbanse sen votación e entre os abucheos da xente. Esta asembleia está impugnada.

En xuño de 2014 faise outra asembleia ordinaria, a acta da anterior non se somete a votación porque está impugnada , hai unha querela contra o secretario e o presidente por falsificación de documento. Nesta asembleia vótanse as contas dos tres meses que quedaban pendentes do 2013, sométese a votación e perden clamorósamente pero aprobanse igual dicindo que había máis votos a favor, non se fai un 2º reconto , é escandaloso a manipulación da votación. Hai vídeos onde se ve o resultado das votacións. Vóltase impugnar esta asembleia. No segundo ponto do orde do día eran os orzamentos e se suspende a asembleia.

No 2014 fanse aterros en varios pontos da CM. A CM o que fai é alugarse como un vertedeiro para verquer en terros da CM terras que están sacando de obras e material de refugallo.

A finais do ano 2016, a vicepresidencia xeral de urbanismo, resolve contra a CM por varias infraccións urbanísticas cometidas em diversos lugares, Nesta altura as infraccións son as seguintes:

  • Solo urbanizable non programado:
    • Apertura de novos camiños com movementos de terra (excavacións, recheos e explanacións) e de muros de contención.
    • Ampliación de camiños existentes com movementos de terra.
    • Recheos e explanación de terras nunhas superfícies de 1600m2 e 5400m2.

A lei 02/2016 di claramente que non está permitida a apertura de camiños que non estexan expresamente recollidos no planeamento urbanístico ou nos instrumentos de ordeación do territorio, agás no caso dos camiños rurais contidos nos proxectos aprobados pola admón competente en materia de agricultura, minas, montes ou medio ambiente. Tamén di que debe manterse o estado natural dos terreos e as condicións de abancalamento obrigatorio e debe garantirse o mínimo impacto visual sobre a paisaxe e a mínima alteración da topografía dos terreos. A vicepresidencia xeral de urbanismo conclúe que estas obras non son legalizables.

  • Solo urbano coas condicións urbanísticas de aplicación de solo urbano non consolidado:
    • Apertura de novos camiños com movementos de terra (excavacións, recheos e explanacións) e de muros de contención.
    • Recheos e explanación de terras nunhas superfícies de 1500m2 e 13000m2.

Aquí conclúe tamén que as obras non son legalizables.

  • Solo urbano com ordenanza de zonas verdes e libres grao B :
  • Construcción dunha caseta de formigón duns 15m2 para deposito de algas. Concluindo tamén que as obras non son legalizables.

Falamos da mesma Comunidade de Montes que cando a Zona Hidrográfica Galicia-Sur publicou o anuncio somentendo a información pública a implantación dunha senda peonil no río Lagares.Comezou as obras de construcción da senda, desde Manuel Alvarez ata Valadas, sem respetar o periódo de exposición pública e sem licencia municipal. 4960 metros que custaron aproximadamente 1,5 millóns de euros que pagará a Comunidade de Montes, otorgándose uns atributos que deberían ser do Municipio, atopándonos co absurdo de que xa estaban a traballar as máquinas no mesmo periódo que nós estabamos alegando. Ante as denuncias de viciños e organizacións ambientalistas, em outubro de 2014 a Xerencia Municipal de Urbanismo, mandou paralisar as obras e a retirada de materiais e maquinaria e, indicando a súa vez que se lle daría traslado ao ministerio fiscal por posible ilicito de desobediencia regulado no artigo 556 do código penal. Indicar que un total de 129 comuneiros presentaron alegacións contra estas obras e lembraban que nen os orzamentos pasados nen actuais recollían o orzamento destas obras.

O presidente da Comunidade de Montes presentou recurso de reposición contra esta paralización das obras realizadas na marxe do río e consistentes em movementos de terra e construccións de muros de contención na ribeira do río (sem como dixemos houbese licencia municipal nin as autorizacións perceptivas) . O recurso que presentou baseabase em diversos pontos: que a CMVCM ten a misión, por imperativo legal de adoptar as medidas necesarias para a xestión e explotacióndo monte veciñal e que entre estas actuacións está a construcción da senda peonil (a resolución contestalles que essa “misión” das CMVCM non lles autoriza a realizar obras sem as autorizacións oportunas), a necesidade imperiosa de comezar as obras antes da tempada de choivas (a resolución indicalles que tampouco isso é xustificante para incumplir a lei), os perxuizos que ian ter os operarios contratados (ao que se lle contesta que isso é problema da empresa comezar unhas obras sem permisos. Dito recurso foi desestimado e nel indicouse que o proxecto presentado para a autorización de Augas de Galicia non prevé as intervencións na ribeira do Lagares detectadas polos inspectores de urbanismo e policía local e que em nengún parágrafo do informe elaborado contempla a construcción de muros de contención na ribeira do río, a realización de movementos de terra nen a derruba de muros lindantes , o documento propuña únicamente a realización dunha senda de peóns que incluía a construcción de pontes de madeira, sinalización da lonxitude percorrida , actuacións de reforestación ou acondicionamento da senda.

A resposta da Comunidade de Montes foi a de continuar coa obra seguendo a política de feitos consumados destruir totalmente a escasa vexetación de ribeira que había, deforestar e non reforestar e construir valados e paseos de formigón. Segundo a lexislación estatal de augas no se pode construir nada nos primeiros 5m a cada marxem do río salvo algunha excepción que require autorización. Como se pode comprobar, no paseo feito, había feches a menos de 3m do domínio público hidráulico. Na actualidade está comezando coa segunda parte do paseo. Debemos parar isto antes de que non haxa solución porque este paseo vai afectar a unha zona de interés natural que hai que protexer e as obras van significar a destrucción de toda a vexetación e xa pouca queda no Lagares. Non se podem facer as cousas así de calquer maneira, sem nengún tipo de control ambiental, acabando coas poucas zonas verdes que nos quedan.

A nivel administrativo, a actuación da Xunta Rectora da CM de Cabral é totalmente escura, non hai xeito de que se informe dos pasos que se están dando a nivel contable nen noutros terreos.

Estes últimos meses estamos asistindo a un novo episodio dantesco:

A Xunta Rectora volta cun novo intento de apropiación do monte veciñal para fins diferentes dos propios da súa natureza. Porto Cabral volta sair à palestra parece ser coa finalidade de contruir un macrocentro comercial, a expensas dun monte mancomunal

o que atenta contra a conservación e protección do medio natural, suporía o beneficio dunhas poucas mans privadas a costa da expropiación dun monte que é de todos, e afogaría ao comercio local. Debemos lembrar à Consellaría de Medio Rural que lle corresponde velar polo cumprimento da Lei 13/1989, de montes veciñais en man común de Galicia, e en consecuencia garantir que os usos do monte son acordes á súa natureza rústica, sen cambios indebidos ou fraudulentos.

Pisotean as leis e asembleias soberanas. Os viciños xa falaron, votaron e esixiron non máis especulación co noso monte, em novembro de 2013 e dixeron ven alto:

NON A PORTO CABRAL

O MONTE NON SE VENDE. TEN QUE SER XESTIONADO E DEFENDIDO POR UNHA COMUNIDADE TRANSPARENTE E DEMOCRÁTICA. SERVINDO AOS FINS DA VECIÑANZA TRABALLADORA E NON AOS FINS DOS ESPECULADORES PROVOCADORES DA MISERIA.

OS VECIÑ@S QUE LEVAMOS ANOS NA DEFENSA DO MONTE VECIÑAL EN MAN COMUN, DESEXAMOS CONVIDAROS A CONCENTRACIÓN – XUNTANZA QUE IMOS TER DE 12H A 14 H CO GALLO DE DITA ROMARÍA

Vigo flashback: A estación intermodal de Vigo

ilcanallarubens_estacion-infografia-itermodal-vigo-urzaiz_2016

O 21 de xaneiro deste ano pasado ano 2016, a conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez comprometeuse dicindo que a estación intermodal de Urzáiz farase “contra vento e marea” e será a primeira de Galicia.

“En 2016 contaremos por tanto co proxecto construtivo. É a estación intermodal que Vigo merécese, con 21 dársenas de autobuses susceptibles de ampliación e 9.000 metros cadrados”, subliñou acompañada do delegado da Xunta en Vigo, Ignacio López-Chaves, e a portavoz do grupo municipal do Partido Popular, Elena Muñoz. O orzamento do proxecto básico rolda os 350.000 euros e ten un prazo de 9 meses.

Segundo detallaron os técnicos, que onte comezaron nos terreos da estación de Urzáiz os traballos topográficos, as 21 dársenas que se construirán como mínimo estarán cubertas. Ademais, haberá un acceso a través da rúa Lepanto -como agora- e habilitarase unha saída directa para os autocares desde a estación de buses á autoestrada AP-9. Segundo explicou a conselleira, nunha primeira fase -omitió fixar datas- estará conectada co edifico provisional de viaxeiros de Adif para, posteriormente, facelo co futuro centro Vialia deseñado polo arquitecto Thom Mayne.

O proxecto inclúe a construción dunha gran glorieta na entrada e acceso directo á autoestrada AP-9. Para levar a cabo estes traballos -dixo Vázquez- é necesario derrubar unha mazá de tres edificios. Neste sentido, a conselleira de Infraestruturas anunciou onte a petición dunha reunión co Concello para abordar estes traballos. Ao seu xuízo -subliñou- tanto as expropiacións como a súa execución debe correr por conta do Concello olívico. “Tal e como indica o PXOM de 2008, que non debe ser desculpa (a súa anulación) para esquivar os diferentes compromisos das administracións. Nel había un compromiso expreso do Concello de Vigo, que executaba e expropiaba o necesario para facer os accesos”, remarcou.

Teño as miñas serias dúbidas as cales son:
A pregunta que se fai este redactor é, farase unha vez realizada a gran superficie comercial ou antes da realización da superficie? xa que como e ben sabido o AVE non chegara ata o 2020.

Cando se fara o proxecto de Thom Mayne? polo que se pode comprobar na hemeroteca sempre que se fai un concruso sempre queda baleiro.

Poderase facer dita estación co pxom vixente do 1993? non sei… moitas dubidas teño e moita falta de respostas.

Mentres tanto a estación de autobuses da cidade segue deteriorándose facendo así unha mala imaxe para os pasaxeiros e pasaxeiras que usan ese medio de chegada á cidade.

 

O tren do porto da Vila de Bouzas ou o túnel de Beiramar? ou os dous? o conto de nunca acabar

ilcanallarubens_tren vila de bouzas_2016

A Autoridade Portuaria adxudicou por 44.500 euros máis IVE a GOC, especialista en proxectos de enxeñería avanzada, o estudo previo de alternativas da conexión ferroviaria entre a terminal de Bouzas e a rede xeral de mercadorías, así como a redacción dun anteproxecto da alternativa elixida. Foi en xaneiro: en maio deberá presentar a súa proposta así como un estudo sobre os seus custos.

Enrique López Veiga, aínda que esperará a coñecer o estudo, advertiu de que “non descarto nada sobre a forma de levar o tren, a máis fácil é por Beiramar”. Unha vez en poder do Porto a proposta técnica, será sometida a información pública para que tanto as institucións implicadas –sobre todo o Concello e Zona Franca- como os propios veciños realicen alegacións e propostas.

GOC barallaría tres alternativas principais de conexión: a primeira, en superficie e máis económica, unha vía en superficie pola avenida para que pasen os trens de noite a paso de home –uno ao día de media- ou,  é a elixida,  que conectaría dita terminal coa terminal de Guixar ao longo da Avenida de Beiramar, co referido custo de sete millóns, e a segunda e terceira, similares ás expostas no estudo para  a saída ferroviaria sur  de Vigo, conectarían a terminal de Bouzas cos polígonos de Balaídos, A Granxa e As Gándaras, con 350 millóns que tería que achegar Fomento, e un túnel de 10 ou máis quilómetros baixo o Meixoeiro. Con todo, a pesar da negativa, o Porto encargou a GOC un proxecto máis definido do trazado do tren portuario a Bouzas para unha revisión no futuro. Tamén hai alternativa que e máis complexa, unha ponte desde Barreras á terminal.

Mentres que Abel Caballero rexeita de forma tallante a opción portuaria do tren por Beiramar sen saber aínda como sera o proxecto en fase de estudo, “Mentres eu sexa alcalde, non permitirei que un convoi atravese a cidade”, pero olvidase que el obrigou a José Blanco que os trens da estación Vigo-Urzaiz se fixera un túnel para que os trens chegase a ela, atravesando kilomentros por debaixo da cidade.

Mentres que o presidente da Autoridade Portuaria de Vigo, Enrique López Veiga, recoñeceu que a negativa do alcalde, exposta durante o consello do Porto, supoñía un paso atrás e por tanto, deixar o asunto encima da mesa “porque non imos facer nada contra a opinión da cidade”, asegurou. A primeira das tres opcións, o tren por Beiramar, foi elixida polos técnicos do Porto por ser a máis barata, eficiente e rápida. Con todo, sinalou López Veiga que non é un proxecto que pareza prioritario porque non parece que haxa unha demanda clara dos usuarios da terminal. Insistiu na súa comparecencia ante a prensa que o informe solicitado pola consultora de enxeñería ía quedar encima da mesa “para o futuro” ante a oposición municipal e porque, engadiu, a prioridade principal radica no desenvolvemento dunha terminal ferroviaria na Plisan e no estudo de conexión desta coa terminal de colectores de Guixar e á súa vez, coa rede ferroviaria de interese xeral.

Este notero di que o alcalde da Detroit Viguesa esta máis interesado en facer o proxecto do TÚNEL DE BEIRAMAR o cal aquí nesta ligazón podedes ver como tamén o interese do CENTRO DE BEIRAMAR co cal se presentou ás eleccions a primeira vez que aquí nesta outra ligazón podedes ver.

Alberto Núñez Feijóo puxo o acento o 7 de Xulio do pasoado ano 2015 que se constituirá unha comisión técnica para o impulso dunha estación intermodal en Vigo. Desta forma, o mandatario autonómico trasladou a decisión da Xunta de que Vigo “poida ser a primeira cidade de Galicia cunha estación intermodal”, como xa informara este diario. Unha vez que estea redactado o proxecto construtivo, confiou en que, en 2016, poida licitarse e iniciarse a obra, que supoñerá conectar o tren na estación de Vigo-Urzaiz co autobús, nunha terminal nova que se construirá ao seu lado, nunha parcela xa sinalada.

Pola súa banda, Abel Caballero -que ante os medios en Vigo por aquel entón non falou sobre a estación intermodal- si  explicou que se alcanzou un principio de acordo sobre outro asunto crave para a cidade: o desenvolvemento dos túneles de Beiramar e Julián Estévez, en especial o primeiro. Caballero lembrou que se expuxo un primeiro proxecto sendo conselleira a agora concelleira María José Caride para un paso inferior desde Ou Berbés á rúa Coruña e máis tarde cos conselleiros do PP Agustín Hernández e Ethel Vázquez, “e agora pídennos ao Concello que teñamos a iniciativa”, ironizou. Con todo, aceptou presentar unha proposta de deseño “un proxecto para ir xuntos, Concello e Xunta”. O seu custo iríase a uns 70 millóns de euros.

Rubens Rocha