Archivos en la Categoría: Vigo Flashback

Vigo flashback: A estación intermodal de Vigo

ilcanallarubens_estacion-infografia-itermodal-vigo-urzaiz_2016

O 21 de xaneiro deste ano pasado ano 2016, a conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez comprometeuse dicindo que a estación intermodal de Urzáiz farase “contra vento e marea” e será a primeira de Galicia.

“En 2016 contaremos por tanto co proxecto construtivo. É a estación intermodal que Vigo merécese, con 21 dársenas de autobuses susceptibles de ampliación e 9.000 metros cadrados”, subliñou acompañada do delegado da Xunta en Vigo, Ignacio López-Chaves, e a portavoz do grupo municipal do Partido Popular, Elena Muñoz. O orzamento do proxecto básico rolda os 350.000 euros e ten un prazo de 9 meses.

Segundo detallaron os técnicos, que onte comezaron nos terreos da estación de Urzáiz os traballos topográficos, as 21 dársenas que se construirán como mínimo estarán cubertas. Ademais, haberá un acceso a través da rúa Lepanto -como agora- e habilitarase unha saída directa para os autocares desde a estación de buses á autoestrada AP-9. Segundo explicou a conselleira, nunha primeira fase -omitió fixar datas- estará conectada co edifico provisional de viaxeiros de Adif para, posteriormente, facelo co futuro centro Vialia deseñado polo arquitecto Thom Mayne.

O proxecto inclúe a construción dunha gran glorieta na entrada e acceso directo á autoestrada AP-9. Para levar a cabo estes traballos -dixo Vázquez- é necesario derrubar unha mazá de tres edificios. Neste sentido, a conselleira de Infraestruturas anunciou onte a petición dunha reunión co Concello para abordar estes traballos. Ao seu xuízo -subliñou- tanto as expropiacións como a súa execución debe correr por conta do Concello olívico. “Tal e como indica o PXOM de 2008, que non debe ser desculpa (a súa anulación) para esquivar os diferentes compromisos das administracións. Nel había un compromiso expreso do Concello de Vigo, que executaba e expropiaba o necesario para facer os accesos”, remarcou.

Teño as miñas serias dúbidas as cales son:
A pregunta que se fai este redactor é, farase unha vez realizada a gran superficie comercial ou antes da realización da superficie? xa que como e ben sabido o AVE non chegara ata o 2020.

Cando se fara o proxecto de Thom Mayne? polo que se pode comprobar na hemeroteca sempre que se fai un concruso sempre queda baleiro.

Poderase facer dita estación co pxom vixente do 1993? non sei… moitas dubidas teño e moita falta de respostas.

Mentres tanto a estación de autobuses da cidade segue deteriorándose facendo así unha mala imaxe para os pasaxeiros e pasaxeiras que usan ese medio de chegada á cidade.

 

O tren do porto da Vila de Bouzas ou o túnel de Beiramar? ou os dous? o conto de nunca acabar

ilcanallarubens_tren vila de bouzas_2016

A Autoridade Portuaria adxudicou por 44.500 euros máis IVE a GOC, especialista en proxectos de enxeñería avanzada, o estudo previo de alternativas da conexión ferroviaria entre a terminal de Bouzas e a rede xeral de mercadorías, así como a redacción dun anteproxecto da alternativa elixida. Foi en xaneiro: en maio deberá presentar a súa proposta así como un estudo sobre os seus custos.

Enrique López Veiga, aínda que esperará a coñecer o estudo, advertiu de que “non descarto nada sobre a forma de levar o tren, a máis fácil é por Beiramar”. Unha vez en poder do Porto a proposta técnica, será sometida a información pública para que tanto as institucións implicadas –sobre todo o Concello e Zona Franca- como os propios veciños realicen alegacións e propostas.

GOC barallaría tres alternativas principais de conexión: a primeira, en superficie e máis económica, unha vía en superficie pola avenida para que pasen os trens de noite a paso de home –uno ao día de media- ou,  é a elixida,  que conectaría dita terminal coa terminal de Guixar ao longo da Avenida de Beiramar, co referido custo de sete millóns, e a segunda e terceira, similares ás expostas no estudo para  a saída ferroviaria sur  de Vigo, conectarían a terminal de Bouzas cos polígonos de Balaídos, A Granxa e As Gándaras, con 350 millóns que tería que achegar Fomento, e un túnel de 10 ou máis quilómetros baixo o Meixoeiro. Con todo, a pesar da negativa, o Porto encargou a GOC un proxecto máis definido do trazado do tren portuario a Bouzas para unha revisión no futuro. Tamén hai alternativa que e máis complexa, unha ponte desde Barreras á terminal.

Mentres que Abel Caballero rexeita de forma tallante a opción portuaria do tren por Beiramar sen saber aínda como sera o proxecto en fase de estudo, “Mentres eu sexa alcalde, non permitirei que un convoi atravese a cidade”, pero olvidase que el obrigou a José Blanco que os trens da estación Vigo-Urzaiz se fixera un túnel para que os trens chegase a ela, atravesando kilomentros por debaixo da cidade.

Mentres que o presidente da Autoridade Portuaria de Vigo, Enrique López Veiga, recoñeceu que a negativa do alcalde, exposta durante o consello do Porto, supoñía un paso atrás e por tanto, deixar o asunto encima da mesa “porque non imos facer nada contra a opinión da cidade”, asegurou. A primeira das tres opcións, o tren por Beiramar, foi elixida polos técnicos do Porto por ser a máis barata, eficiente e rápida. Con todo, sinalou López Veiga que non é un proxecto que pareza prioritario porque non parece que haxa unha demanda clara dos usuarios da terminal. Insistiu na súa comparecencia ante a prensa que o informe solicitado pola consultora de enxeñería ía quedar encima da mesa “para o futuro” ante a oposición municipal e porque, engadiu, a prioridade principal radica no desenvolvemento dunha terminal ferroviaria na Plisan e no estudo de conexión desta coa terminal de colectores de Guixar e á súa vez, coa rede ferroviaria de interese xeral.

Este notero di que o alcalde da Detroit Viguesa esta máis interesado en facer o proxecto do TÚNEL DE BEIRAMAR o cal aquí nesta ligazón podedes ver como tamén o interese do CENTRO DE BEIRAMAR co cal se presentou ás eleccions a primeira vez que aquí nesta outra ligazón podedes ver.

Alberto Núñez Feijóo puxo o acento o 7 de Xulio do pasoado ano 2015 que se constituirá unha comisión técnica para o impulso dunha estación intermodal en Vigo. Desta forma, o mandatario autonómico trasladou a decisión da Xunta de que Vigo “poida ser a primeira cidade de Galicia cunha estación intermodal”, como xa informara este diario. Unha vez que estea redactado o proxecto construtivo, confiou en que, en 2016, poida licitarse e iniciarse a obra, que supoñerá conectar o tren na estación de Vigo-Urzaiz co autobús, nunha terminal nova que se construirá ao seu lado, nunha parcela xa sinalada.

Pola súa banda, Abel Caballero -que ante os medios en Vigo por aquel entón non falou sobre a estación intermodal- si  explicou que se alcanzou un principio de acordo sobre outro asunto crave para a cidade: o desenvolvemento dos túneles de Beiramar e Julián Estévez, en especial o primeiro. Caballero lembrou que se expuxo un primeiro proxecto sendo conselleira a agora concelleira María José Caride para un paso inferior desde Ou Berbés á rúa Coruña e máis tarde cos conselleiros do PP Agustín Hernández e Ethel Vázquez, “e agora pídennos ao Concello que teñamos a iniciativa”, ironizou. Con todo, aceptou presentar unha proposta de deseño “un proxecto para ir xuntos, Concello e Xunta”. O seu custo iríase a uns 70 millóns de euros.

Rubens Rocha

ை Vigo flashback: O Xardín vertical

ilcanallarubens_xardinvertical_2016_Foto ICR_Foto La Voz de Galicia

Foto: ICR-Photographer – La Voz de Galicia

Estimado lector ou estimada lectora, volvo a esta sección para lembrar un proxecto que foi presentado a finais do 2010 como unha novidade para a cidade de Vigo, ese proxecto foi o xardín vertical, unha innovación para a cidade de Vigo.

Este xardín instalaríase na rúa Urzaiz numero 57, o responsable deste xardín foi Raúl Ameixeiras da construtora Laxas, o fin deste xardín era ocultar a fachada de poliuretano expandido que quedaba á vista, ou sexa para pura estética, se pura estética xa que asi por aquel entón recoñecíano, unha vez instalado o xardín os vigueses e viguesas puideron gozar da fermosura do primeiro xardín vertical na cidade e tamén os propios veciños e veciñas que viven na zona, aínda que lembrar que os xardíns verticais existiron desde a antigüidade de forma natural non de forma artificial.

Naquel entón declaraban «Non tiñamos ningunha obrigación, pero pareceunos que era interesante comercialmente para nós, atractivo para os futuros residentes e tamén para o goce cidadán», asegurando naquel entón que o proxecto tivo un elevado custo que asumiu a construtora.

A construtora Laxas recorreu por aquel entón a Vertical Garden, con sede na capital española xa que en Vigo non había ningunha empresa especializada neste tipo de xardíns, a súa idea era facer un xardín á semellanza que ten Caixa Fórum en Madrid. O traballo finalizou o verán do 2011 e o resultado son 100 m2 de espazo verde que sobe pola parede con 48 plantas por metro cadrado, é dicir, case 5.000 exemplares -entre eles, algúns arbustos aromáticos como lavanda, salvia, tomiño ou romeu- que crecen sen vertixe.

Para o seu non se podía fixar os paneis contra a parede e montaron unha estrutura metálica galvanizada para instalar sobre ela o xardín sobre un polietileno de alta densidade feito con material reciclado. A planta crecería in situ e non aplicando o sistema hidropónico, senón o chamado plantube, naquel entón declaraban que lles parecería mellor porque reduce custos e problemas.

O mantemento realizaríase a través de rega automática integrada e as plantas tamén reciben fertilizantes por un sistema de bombas interno.

No 2013 a declaracións da voz de Galicia dicían os responsables que «Unha vez ao ano se sacan as plantas mortas e repoñémolas nós mesmos. Fixemos un curso acelerado de xardíns verticais», confesaba Raúl, o cal se mostraba naquelas declaracións á voz de Galicia moi contento co aspecto que tenia por aquel entón o xardín vertical.

Agora está mal, hai que repasalo porque este inverno foi moi duro e sufriu moito. O mesmo opinaba no 2013 por aquel entón o presidente da comunidade de veciños na voz de Galicia, Félix Villada, aínda que está seguro que coa primavera volverá o seu esplendor. Aínda que ao principio houbo algunhas reticencias, agora os veciños están na súa maioría encantados de contar cun plus tan exclusivo que só xera un mínimo gasto de auga.

Pois ben agora no 2016 como verán na infografía que encabeza este Vigo FlashBack asi loce o innovador xardín vertical que por aquel entón  cando no 2011 viu o alcalde da cidade de Vigo, Abel Caballero quixo tamén facer noutras partes da cidade xa que lle gustou moito o seu resultado,  pero reculo no canto de facer xardines verticais e o que fixo foi pintar as medianeiras.

Rubens Rocha

ை Vigo flashback: A Urbanización do Ofimático

ilcanallarubens_AURBANIZACIÓNDOOFIMÁTICO_00_Vigo_2016

Estimados lectores e estimadas lectoras deste blogue no día de hoxe veño escribir sobre outro proxecto da cidade da Detroit Viguesa tal como chamo eu a Vigo, proxecto nunca se chegou a realizar xa que é do que se trata esta sección chamada Vigo flashback, desta vez e o proxecto da A URBANIZACIÓN DO OFIMÁTICO.

Foi exposto hai 20 anos como un polígono de oficinas e residencial promovido desde a Xunta pero nunca se chegou a poñer en marcha, aínda que se presentaron varias maquetas sendo conselleiro o xa falecido José Cuiña.

O día 18 de xullo de 2013 Abel Ramón Caballero recibiu á xunta directiva da asociación de propietarios do ámbito con ordenación detallada do PXOM, denominada A-4-37 Ofimático (preto da Avenida de Madrid) para coñecer de preto o estado desta tramitación.

Os propietarios, acompañados polos os seus asesores legais e técnicos, explicaron ao rexedor que no transcurso desa semana presentarían as bases e estatutos para avanzar na constitución da xunta de compensación e poñer en marcha esa peza da cidade, que tiña unha extensión de máis de 250.000 metros cadrados para usos residenciais e terciarios e que abarcaría a máis de 80 parcelas.

Pola parte, Caballero puxo a disposición da asociación toda a colaboración material e persoal que precisaron para conseguir a mellor xestión deste importante ámbito para a cidade. O ámbito era a zona da Avenida de Madrid preto da Estación de Autobuses, a parte traseira de Martínez Garrido e a rúa Gandarón.

A tramitación dos documentos de xestión foron en durante as semanas do recibimento da xunta directiva da asociación a que permitira a formalización da fase de organización na que se expuña poder formular en breve prazo o proxecto de repartición de cargas e beneficios entre os propietarios.

O Plan Xeral deseñaba nesa zona unha urbanización residencial cunha torre de mesmo 20 plantas na fachada cara á avenida de Madrid se destinaria a oficinas e prevíase tamén dentro do ámbito un centro comercial e un máximo de sete alturas no resto do perímetro, unha ampla zona de oficinas. Tamén prevía un mínimo de 60.000 metros cadrados de ESPAZOS VERDES, 20.200 para equipamentos públicos, ademais de establecía unha previsión mínima de 1.409 prazas de parking. ilcanallarubens_A URBANIZACIÓN DO OFIMÁTICO_01_Vigo_2016

No 2015 concretamente o 11 de febreiro o Concello de Vigo reaxustaba a “macrourbanización” aínda que a priori os cambios non serian de alcance.

A concelleira de Urbanismo, Carmela Silva, ordeno por aquel entón a iniciar a modificación do PXOM no ámbito tras unha sentenza firme do Tribunal Supremo na que obrigaba a excluír un terreo da empresa Comercial de Inmobles Las Eiras S.L. ao fallar os xuíces que o chan debe recibir outra cualificación como reclamaba esta mercantil.

O TSXG fallaba a favor da empresa demandante no ámbito de Ofimático en xullo de 2012, e o Concello apelou no Supremo por aquel entón, que avalou o fallo da instancia galega. A urbanización era unha das prioritarias no PXOM e o seu desenvolvemento estaba previsto para o primeiro cuadrienio de vixencia (2008-2012), pero aínda non botou a andar nin se volveu falar, pola crise inmobiliaria se paralizaba esta macrourbanización.

Os donos de leiras a día de hoxe día 6 de marzo de 2016 queren impulsala sumaron propietarios nos últimos e afirman que xa contan co terreo necesario para arrincar.

Os custos de urbanizar o ámbito, incluídas as indemnizacións, estaban fixados na memoria da ordenación detallada en 67 millóns de euros.

As vivendas construiríanse en distintas tipoloxías, desde unifamiliares ata edificacións de tres a sete plantas. Na ficha constaba unha reserva do 46% da edificabilidade residencial para VIVENDA PROTEXIDA. A torre de oficinas era un dos seus principais trazos do proxecto, así como o parque e a praza pública que se instalaría no acceso.

Un grupo de donos de parcelas leva anos impulsando a urbanización, e para iso necesitaban sumar máis do 50% do chan. Os representantes do colectivo, que xa alcanza un centenar de propietarios, entregaron por aquel entón no 2015 a documentación na Xerencia para acreditar que dispoñen da superficie necesaria e confiaban en que se puidesen iniciar a xestión paralelamente á modificación do PXOM.

O ámbito tiña a ordenación detallada no plan, con distribución de espazos e edificacións, o que supoñía un importante adianto na tramitación o pasado ano. “Esperamos avanzar mentres se cambia o Plan. A sentenza non debía ter maior incidencia porque ocupa un espazo destinado a zona verde”, sinalaban o 2015 concretamente o 11 de febreiro desde Adrum Consultores, que asesoraba xuridicamente aos propietarios, mentres a enxeñería Pettra ocupábase do apoio técnico. Fontes da Xerencia sinalaban a mesma semana, pola súa banda, que o alcance dos cambios determinaríase cando se desenvolvese a modificación puntual do Plan, aínda que en principio non serian substanciais.

O cambio do ámbito obedecía aos mesmos motivos que o levaron a cabo polo Concello na Seara, San Roque (desde a parte traseira de Pizarro (Barrio de Ribadavia) ata Couto de San Honorato) e unha peza de O Calvario. Afectados por estes plans gañaron nos tribunais os recursos nos que defendían que o seu chan reunía a condición de urbano consolidado, o que obrigaba a deixalos fóra das urbanizacións.

Fontes o Faro de Vigo e Atlántico Diario.
Rubens Rocha

ை A burocracia da lei de costas

Imaxe lavozdegalicia.es

Imaxe lavozdegalicia.es

O escaso alcance da reforma da Lei de Costas mantén a inseguridade xurídica dos donos de miles de vivendas en centos de aldeas moi anteriores a esa norma.

Galiza segue agardando por unha solución para os seus núcleos mariñeiros que, a pesar das expectativas creadas hai dous anos, non atopou na reforma da Lei de Costas. O seu percorrido quedouse moi curto, e provocará notables diferenzas entre os propietarios de vivendas nos pobos que vexan a súa situación normalizada e nos que non se beneficien da revisión. Estes seguirán padecendo unhas restricións nas obras que poden realizar nas súas casas moito máis estritas que as que fixa a reforma nas aldeas regularizadas. Pero as que pasaron ese embude á primeira son excepcións. Tan só 14 asentamentos dos 176 repartidos en 34 dos 45 concellos que tramitaron as súas solicitudes en prazo beneficiáronse, entre eles, Marín, Muros, Baiona, Nigrán, Gondomar e O Rosal. A penitencia continúa para miles de afectados no resto dos 800 núcleos rurais que a Xunta calculou que poderían ver resoltos os seus problemas.

O cambio legal

As condicións. A reforma da Lei de Costas que o PP aprobou en solitario no 2013 suscitou unha ampla contestación política e social. Entendíase que favorecía a amnistía de miles de vivendas en primeira liña de praia e abría a man a novas aberracións urbanísticas nas zonas con maior presión edificatoria. Era o punto de vista das comunidades do mediterráneo. Non o de Galiza. Aquí a cuestión non é indultar chiringuitos nin desmáns urbanísticos, senón procurar un recoñecemento legal a centenares de pobos pesqueiros que xa existían moito antes de que a norma de Costas (1988) delimitase os ámbitos de protección. Eses núcleos non tiñan a cualificación de chan urbano, unha situación que está na orixe das restricións a esas vivendas.

Para liquidala, a reforma legal habilitou a opción de rebaixar a zona de servidume de protección de 100 metros terra dentro desde o límite interior da ribeira do mar a 20. Os concellos deben acreditar que esas aldeas estaban en áreas consolidadas pola edificación en polo menos un terzo da súa superficie e que, en 1988, contaban con acceso rodado, abastecemento e evacuación de augas residuais e subministración eléctrica. Das 176 que sumaban os 34 concellos sobre cuxas solicitudes xa se pronunciou Costas, 69 foron excluídas por non cumprir esa dobre esixencia.

O embude

Falta de medios e desidia. A reforma picou na súa aplicación en Galicia por tres motivos principais. A maioría dos concellos carecen de medios técnicos para responder a un proceso legal tan complexo, sobre todo, en ámbitos caracterizados por unha elevada dispersión. O reto é aínda maior nos municipios que carecen de plan urbanístico. Só 39 dos 75 que teñen asentamentos xunto ao mar contan con PXOM aprobado, aínda que a maioría dos que carecen de plan están a tramitalo ou o teñen contratado. Pero outros se inhibiron ou deixaron os trámites para última hora.

Por ese atraso, Medio Ambiente ten sen resolver os expedientes de 11 concellos e as reclamacións de 8. Ante as queixas dos alcaldes, a Xunta ofreceu os seus servizos técnicos aos municipios, por agora con escasa repercusión, para que o maior número de poboacións poida beneficiarse dunha reforma contra a que o Tribunal Superior de Xustiza admitiu a trámite un contencioso da Illa, un dos concellos máis afectados.

Ámbitos de protección

En propiedade ou en concesión. A incidencia da Lei de Costas nos bens que se atopan no dominio público terrestre afecta a dous ámbitos principais de protección. O máis restritivo corresponde á franxa situada a menos de 20 metros do límite interior da ribeira do mar. As vivendas que foron construídas legalmente nese terreo do Estado manteñen as mesmas condicións coa reforma. Pero non son bens en réxime de propiedade, porque están suxeitos a concesións estatais. En cambio, os que se atopan na área que vai desa franxa ata os 100 metros terra dentro si son propiedades privadas. Nos tramos litorais que xa estivesen clasificados como urbanos ou tivesen un plan parcial aprobado antes de 1988, a anchura dese ámbito rebáixase a 20 metros. Tamén nos núcleos favorecidos pola reforma da lei.

As obras permitidas

Reformas limitadas, novas edificacións prohibidas. Como calquera outra vivenda privada, as situadas na franxa de 100 metros poden ser rexistradas, hipotecadas, arrendadas, vendidas e herdadas. Pero as obras están restrinxidas. A servidume de protección limita as reformas ás propias de mantemento do inmoble, e non poden implicar en ningún caso un aumento do seu volume, altura ou superficie. A lei prohibe edificar en dominio público. Dentro da franxa de 20 metros, as vivendas e usos industriais están suxeitas a unha concesión estatal por un prazo que a reforma amplía a 75 anos. Esa concesión, que leva o abono previo dun canon á Administración do Estado, é transmisible. As obras non autorizadas son obxecto de sanción.

Problemas coa lei de costas

Máis de 400 vivendas con concesión. A zona de protección máis restritiva é a situada a menos de 20 metros da ribeira do mar. No litoral galego hai 424 vivendas nese chan de propiedade estatal: 198 na provincia de Pontevedra, 188 na da Coruña, e 38, na de Lugo. Os habitantes desas casas dispoñen dunha concesión do Estado, que decide e autoriza que obras mínimas poden realizar. Pero a maior ocupación dese chan en Galiza é industrial, con 367 actividades das que 21 son hoteis. O caso máis relevante é o de Ence, pendente dunha prórroga da concesión polo emprazamento que ocupa na ría de Pontevedra, que caduca no 2018. Coa reforma, que descarta prórrogas automáticas, a Xunta ten a última palabra.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Fonte [aquí]

ை Vigo flashback: Abrir Vigo ao Castro

ilcanallarubens_abri_vigo_al_castro_1-834x1024_Vigo_vigoteimporta

Hai tempo xa que o Castro se converteu unha nunha illa dentro da nosa cidade, ata fai ben pouco nin sequera existía un paso de peóns para poder acceder ao pulmón verde da cidade.

Agora dou a luz este proxecto, que un dos partidos políticos da cidade tiña nun caixón, proxecto que posiblemente que nun futuro o poida retomar…

“Abrir Vigo ao Castro”

Como conectar o Castro coa cidade? Literalmente se Mahoma non vai á montaña a montaña vai a Mahoma

Como sería isto posible? Dunha forma completamente orixinal, permitindo que o Castro se introduza na cidade, para iso os técnicos desenvolveron un plan polo cal a aba do Castro se estendería ata as portas do Concello de Vigo.

Para permitilo soterraríase o tráfico que pasa pola rúa Camelias, habilitando tamén un falso túnel para o tráfico interior do parque entre o Paseo dos Cedros o Paseo Cronista Xose M. Álvarez Blázquez, permitindo desta forma, unha acceso directo ao parque dende Venezuela e Camelias.

Ademais reformaríase completamente a Praza do Rei, a nova estrutura compoñeríase de 2 alturas, na parte inferior dependencias municipais cun paseo central aberto, e na parte superior un xardín que sería unha extensión da zona verde do Castro ata as mimísimas portas do concello.

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

Paralelamente a esta grande actuación, reduciranse as pendentes en todas as zonas posibles do monte para habilitar un sistema de sendeiros que permitirán a calquera cidadán, independentemente das súas condicións físicas, acceder ao Castro dende as rúas Venezuela, Camelias, Marqués de Alcedo e o propio concello; agora mesmo isto só é posible a través da inmensa escalinata que parte do concello ou collendo un vehículo privado para acceder ao alto do monte.

Habilitaríanse sendeiros e camiños con distinta pendente para prácticas deportivas e rutas turísticas. Os restos da muralla do castelo de San Sebastián tamén quedarían comunicados co resto do ámbito verde arredor do Concello.

Que lles parece isto que os contei? Que vos parece o que aparece na imaxe?

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Vía Vigo te importa.

ை O barrio Ribadavia, un barrio desatendido.

ilcanallarubens_Parque-Pizarro 03_ Vigo

Un día, concretamente o 18 de xullo de 2010 habería ao publico o parque que está entre Pizarro e o Barrio de Ribadavia. Despois de 2 meses da súa inauguración.

Situado entre a rúa Pizarro e o barrio de Ribadavia, pon a disposición dos veciños máis de 5.000 meros cadrados “con un acabado excepcional”, segundo asegurou o alcalde por aquel entón durante a visita que realizou a este. O parque Ribadavia-Pizarro que leva aberto cinco anos na actualidade e unha das zonas máis abandoadas da cidade, un parque descoidado e abandoado da man de…

Abel Ramón Cabellero dixo tamén que “Hemos regenerado una parte muy marginal de la ciudad siguiendo con nuestro plan de que Vigo pase a ser una ciudad policéntrica, comentou o alcalde, quen informou polo entón que o proxecto se completará cun novo centro comercial que hoxe está en fase de construcción, no interior del mesmo habera un Mercadona que sera o sexto na Detroit Viguesa, centro comercial que ira entre as dúas torres chamadas Risedencial Pizarro na rua Pizarro, o solar que foi abandonado despois da construción das dúas torres pero co paso do tempo foi comprado pola Abanca e despois vendido ao Grupo Lloves que a través de Pizarro Gestión S.L. que será quen desenvolva o proxecto nunha superficie de máis de 22.000 metros cadrados. Deles ao redor de 8.000 estarían destinados a superficie comercial no que habera –tendas e oficinas– e que o centro contaría con 240 prazas de estacionamento en tres sotos de aparcadoiro, esta construcción a esta a facer Ferrovialcentro-comercial-2
Risedencial Pizarro cunha capacidade para que vivan 160 familias, na actualidade as devanditas torres só están habitadas un 60% o resto esta baleiro.

O alcalde prometía unha apertura dunha gardaría a cal hoxe aínda os veciños esperan ansiosamente como tamén o centro de día para as persoas maiores.

Hoxe o barrio de Ribadavia esta no esquecemento por parte do Concello da cidade, os poucos veciños que residen nel de forma legal din “Vivimos en un sin vivir, sin mejoras de acceso, con problemas de delincuencia, con problemas en nuestras viviendas por culpa de los edificios nuevos que han echo que nuestros cimientos se corran”.

Porque digo veciños que viven de forma legal? Por que por outra banda hai vivendas okupadas, pode que este barrio sexa un dos da cidade de Vigo que este máis Okupado.

ilcanallarubens_Parque-Pizarro 01_ VigoO barrio está afectado por un PERI. En época de crise, as construtoras non teñen para pagar e indemnizar os poucos propietarios que alí residen facendo practícaa habitual de facerlles as vidas imposibles para que ao final se lisquen das súas vivendas onde levan toda a vida, esto todo en complicidade co concello e as constructoras así me din os veciños do barrio, esta estratexia chamase Xentrificación.

No barrio había dous ultramarinos dos cales hoxe na actualidade segue aberto so un, o outro marcho porque os repartidores e provedores chegaron a un punto de negarse a entrar. Estes dous ultramarinos de toda a vida eran os mais antigos da historia da hoxe coñecida Detroit Viguesa antes chamada Vila de Vigo.

Recomendaríalles a cada un e unha de vostedes que entrasen un día e coñezan de primeira man este barrio, barrio humilde de xente obreira de xente traballadora que hoxe viven nun sin vivir.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Ao inicio deste vídeo son fotos antes que inauguraran o parque e logo e como se atopa na actualidade.

ை Vigo flashback: Corredor verde da antiga vía do tren a Urzáiz

ilcanallaruben_corredorverde_vigo_antiguaviatrenestacionurzaiz

O Concello de Vigo polo mes de Xuño do pasado ano propoñía dar unha volta ao proxecto de converter nun corredor verde a vella e xa abandonada vía do tren de acceso á estación de Urzáiz e suscitaba incluír nela un carril exclusivo para o transporte público, ademais doutro para bicicletas que se sumarían ao espazo reservado previsto para o tránsito de peatones. Esta formulación recollíao xa no primeiro Plan de Movilidad Urbana Sostenible que se acaba de sacar a exposición pública como unha das propostas para potenciar no futuro o transporte colectivo e a intermodalidad. Neste caso, a Concejalía de Transportes abogaba por esta alternativa para agilizar o acceso cara á futura estación do AVE dos buses interurbanos.

A formulación municipal pasaba por que se compaxinar o tránsito do transporte público, ciclistas e peatones sobre a antiga vía do ferrocarril desde a conexión da autopista AP-9 en Bos Aires ata Urzáiz. Serían algo máis de dous quilómetros. “Esta proposta aúna funcionalidad lúdica (paseo/bicicleta) nun corredor arbolado, coa posibilidade para os autobuses interurbanos de acceder á nova estación intermodal nas horas punta sen sufrir atrasos asociados ao tráfico da AP-9”, se argumentaba no citado estudo. En todo caso, a idea non pasaba por desviar todo o transporte público por este vial verde. “A intensidade sería suficientemente reducida como para non resultar molesto para os viandantes e ciclistas”, subliñaban os técnicos naquel entón.

Para conseguir esta tripla funcionalidad serían necesarios polo menos dez metros de ancho, dimensión á que non se chega en varios tramos, aínda que o informe contemplaba xa fórmulas para a súa ampliación. “No corredor actual identifícanse zonas de sección moi reducida, en especial nas inmediaciones dos pasos superiores, que se reducen ata por baixo dos 5 metros […]. Poderíase ascender ata 10 no suposto de construción de muros nalgunhas seccións”, sinalaban.

Segundo esta proposta, a senda quedaría distribuída ao ancho por un arcén non transitable (0,5 metros), o carril para o transporte público (4 metros), mediana (1 metro), carril bici (2,5 metros), mediana verde (1 metro) e beirarrúa (2 metros). Os técnicos contemplaban unha segunda formulación que eliminaría o espazo reservado para bicicletas en favor dos peatones.

O pouco espazo dispoñible obrigaría tamén a que houbese só un carril para o transporte público, que tería que ser reversible e estar aberto nun ou outro sentido en función das horas e as necesidades. No citado informe se recomiendaba, no entanto, que se só de entrada á cidade. “Aumenta a seguridade e facilita a súa lectura por parte dos potenciais usuarios, especialmente en caso de ser utilizado para servizos de transporte público urbano e taxis”.

Esta solución -agregaban os técnicos- sería compatible tamén coa implantación nun futuro dun metro lixeiro nos 4 metros de carril reservado para transporte público, aínda que isto eliminaría a posibilidade de que circulasen autobuses.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Vigo flashback: Proxecto Praza dos cabalos (praza España)

ilcanallarubens_proyectoPLAZAespaña_PlazaDOScabalos_2015

En agosto do ano 2008 informábase que se asinaba o convenio para desenvolver a nova praza de España de Vigo. Segundo cito o alcalde Abel Caballero que permitía “infraestruturas e dotacións moi demandadas”.

O ámbito máis “emblemático” da Detroit Viguesa, a xerencia de urbanismo formulaba que o plan xeral de urbanismo, o de Praza de España, comezaría a construírse de modo efectivo naquel entón na próxima primavera ou sexa no 2009.

O alcalde, Abel Caballero, e os promotores, liderados pola empresa Bruesa, asinaron en agosto de 2008 o convenio que posibilita a súa realización minorando un 30% as plusvalías previstas no anterior plan. Os promotores terían que construír súa costa unha complexa rede de túneles para canalizar o groso do tráfico da que é a principal entrada á cidade e, ademais, asumir un 21% de vivenda protexida sobre un total duns 400 pisos.

Segundo o alcalde vigués naquel entón, xa había unha vintena de convenios asinados para iniciar as obras. Ata 2013 o plan xeral previña a construción dunhas 50.000 vivendas, aínda que pola crise e a incerteza que sofre o sector, a actividade se centraría preferentemente nas de protección pública (un 43% no desenvolvemento completo do plan).

Á súa vez naquel entón, comezaríase un extraordinario despregamento para a creación, nos próximos catro anos, de 2,3 millóns de metros de chan industrial, infraestruturas como a Rolda, que cruzaría a cidade, ou os accesos do AVE, e dotacións de vella urxencia como un macro hospital ou as cidades do Mar, Xustiza e Deporte.

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

O 27 de setembro 2012 «La voz de galicia informou que o negociador do maior proxecto urbanístico de Vigo, este da praza da praza dos Cabalos é imputado por suborno e tráfico de influencias no marco da operación Pokémon.

Os indicios polo cal foi imputado apuntarían a diversas operacións nas que a marxe das supostas gratificacións superarían o 10% do custo dos proxectos, e nalgúns casos o suborno achegaríase mesmo a un 20%, segundo sinalan os testemuños consultados na operación xudicial.

O 28 de setembro de 2012 é posto en liberdade tras ser imputado polos delitos de suborno e tráfico de influencias e quedar sometido á obriga de comparecer ante os xulgados cando sexa requirido, liderara as negociacións coa alcaldía de Vigo para levar a cabo a que o rexedor, Abel Caballero, definiu naquel entón como «o meu proxecto estrela» e «a mostra do éxito do Plan Xeral» da cidade, documento que aprobou o socialista no pasado mandato co apoio dos edís do BNG.

O proxecto negociado por Manuel Álvarez co goberno de Caballero estaba deseñado para cambiar por completo a praza de España deVigo e levantar nela catro torres de edificios de ata 18 alturas con 480 vivendas en total, un centro comercial, un aparcadoiro subterráneo de 600 prazas e unha superficie pública de preto de 19.000 metros cadrados, ademais de tres pasos subterráneos. O ámbito urbanístico superaba os 38.000 metros cadrados e requiriría un investimento próximo aos 200 millóns de euros.

Aínda que o propio Álvarez Martínez chegou a aseguro que unhas 500 persoas xa se interesaran polas vivendas e daba a 200 deles como seguros compradores, o proxecto estrela do novo Plan Xeral da cidade non chegou a arrancar a causa da delicada situación financeira de Bruesa, que debeu ata 28 millóns de euros a entidades financeiras antes de entrar en concurso de acredores.

O proxecto, que nacera con no Plan Xeral deseñado inicialmente durante o mandato do nacionalista Lois Pérez Castrillo, e continuouse durante o de Corina Porro, culminouse coa aprobación definitiva do documento urbanístico con Abel Caballero, quen chegou a asegurar que no caso da promoción de praza de España as plusvalías dos promotores se reduciran nun 30%, o que, segundo el, evidenciaba o carácter máis especulativo do plan que herdara de mans do PP.

Fontes do sector da construción de Vigo indicaron naquel entón que Manuel Álvarez, o último dos imputados naquel entón na operación Pokémon contra a corrupción,» retomara a súa actividade promotora por libre tras a crise financeira de Bruesa, que deixou no tinteiro a promoción que lle ocupou ao longo dos últimos anos, e que case con toda probabilidade non verá a luz, cando a súa culminación estaba prevista para o ano 2014 e xa estamos no 2015.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Vigo flashback: Proxecto recuperación de Samil.

ilcanallarubens_proyecto para recuperar la playa de Samil_2009_2015

No ano 2008 o concello e o goberno Español anunciaron que se iniciarían no 2009 o derrubamento do muro do paseo de Samil concretamente este anuncio foi o día 25 de xullo. A demolición era para recuperar as as dunas comezará pola zona máis próxima á praia de La Fuente.

O cronómetro para o fin do paseo de Samil activábase a súa conta atrás por aquel entón. A súa demolición comezaría a partir do 2009. O secretario xeral do Mar, Juan Carlos Martín Fragueiro, acompañado pola directora xeneral de Sostibilidade da Costa e do Mar, Alicia Paz, realizaron este anuncio o día 24 tras unha reunión co alcalde, Abel Caballero. “Unha vez que estea rematado o estudo técnico gustaríanos comezalo canto antes. Queremos que se empece a partir de 2009”, indicou naquel entón. Unha derruba coa que se pretendía iniciar a recuperación do sistema dunar do areal e oretranqueo da senda para que o ámbito volva á súa forma orixinaria.

As obras de demolición do paseo comezarían dende a praia de La Fuente e estenderíanse en varias fases polos preto de dous quilómetros de longo dos que presume o areal de Samil. O secretario xeral do Mar recordou naquel entón, non obstante, que a intervención requirirá de varios trámites previos como os estudos de impacto ambiental. “Hai unha débeda con esta cidade e esta actuación será un orgullo para os vigueses”, resaltou Juan Carlos Martín Fragueiro, naquel entón recordeille eu persoalmente a Juan Carlos que os devanditos informes levan estando nun caixón moitos anos, uns informes que realizou a universidade da cidade, medioambiente e un informe do senado.

As concesións de restaurantes e kioskos que hai ao longo do paseo actual non interferirán no desenvolvemento dos traballos de demolición asegurou Caballero como tamén asegurou que estes negocios non supoñerían un problema. “Na metade da praia xa non hai porque expiraron, e os que quedan están a punto de facelo”, así recordouno naquel entón. Por este motivo os técnicos decidiron comezar a derruba do paseo polo extremo que linda coa praia de La Fuente, ao ser a zona máis “limpa” e ter caducado xa a licenza do restaurante As Dornas, situado nese extremo do paseo. Recordar que do que dixo quedo resumido en facer un parque facendo así non cumprir coa súa palabra de derrubar o paseo, só cumpriu o que é o derrubamento das Dornas.

O rexedor local aseguraba que o Concello tiña a posibilidade de rescatar todas as concesións que aínda non expiraron. “As indemnizacións non serían moi cuantiosas dado que os prazos nos que caducan son moi reducidos”, argumentou Abel Caballero por aquel entón.

Do que argumentaba se quedo niso nun argumento vacio xa que volvía sacar a concurso para unha nova concesión para o JONATHANS de 30 anos, local que na actualidade está sometido a unha reforma e local que se prevé a súa inauguración a principios deste veran, tal como argumento o pasado ano 2014 que se viña un novo JONATHANS mostrando o proxecto para este local o cal poderán ver abaixo a súa presentación pública.

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

O rexedor local recordou no 2008 que no Plan Xeral contemplaba oretranqueo tanto do paseo coma da avenida de Samil. Unha intervención coa que se pretendía -tal e como se recollía no proxecto da Dirección Xeral de Costas- que o ancho do areal alcance ata os 100 metros.

O proxecto para recuperar o sistema dunar de Samil, que impulso o Goberno, levaría consigo a ampliación do ancho de praia en aproximadamente 65 metros dende o muro actual. Un plan que implicaría o traslado de todas as instalacións que se sitúan ao longo do paseo -restaurantes, piscinas, campos deportivos… -. Así e todo, estas non se pecharían ata que estean operativas noutras localizacións.

No bosquexo do proxecto reflectíase tamén a construción dun paseo de madeira para atravesar o areal. A avenida de Samil non só se afastaría da súa situación actual -entre 150 e 200 metros máis atrás-, senón que tamén pasaría a ser de sentido único de circulación. En canto ás zonas verdes da praia, prevíase que estas chegasen ata a estrada.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]