Archivos en la Categoría: Vigo Flashback

Animas del Romeu San Andrés de Comesaña o monumento pouco recoñecido por Vigo

Cando te pos a camiñar por Vigo hai sempre algo no que te detés e quédaste sorprendido, así pasome non fai moito na zona de San Andrés de Comesaña mentres ía dirección Coruxo trás o paso da PO-552, a uns metros tras pasar a PO-552 saquei do meu peto o smarphone e desbloqueino e dirixinme á aplicación da cámara de fotos e fixen varias fotografías entre elas esta que aquí na cabeceira deste post, logo de facer varias fotografías anote na axenda buscar información.

Ao chegar ao meu domicilio empecei a buscar información en google sobre este monumento un tanto especial, monumento que ten dúas columnas xónicas pintadas de azul, na parte superior un crucifixo (actualmente roto) baixo o crucifixo aparece un cadro coacaveira éas tibias un tanto tétrica, representación da morte. Seis figuras en forma de pirámide tendo na parte inferior as lapas do purgatorio, a imaxe central de maior tamaño representa un crego que a diferencia das demais figuras aparece vestido co hábito. Na parte superior do retablo aparece rodeado por un cordón unha inscrición co ano da feitura.

Empezo a googlear atá que chego a un blogue moi bo onde describe o que significa tal monumento, monumento un tanto agochado sen ningunha sinal que indique a súa existencia, dito monumento (retablo) data do século XIX.

Introdución

O peto de ánimas atópase na actualidade encaixado nun muro de peche dun xardín dunha casa particular. Ata hai uns anos atopábase desmontado e posteriormente o Concello de Vigo, procedeu a restauralo e colocalo no lugar que o podemos ver agora.

Podemos distinguir tres partes

1) A principal e o que é propiamente o peto de ánimas en si, vénnos dada pola representación da fachada dun templo clásico, co seu basamenta, as súas columnas de fustes lisos e capitais jónicos e unha cuberta orixinal que asemella a unha bóveda dobre. Todo iso pintado en cor grisaceo e na parte inferior podemos ler claramente en letras de cor negra, en dúas liñas “Animas de Romeu / San Andres de Comesaña”. No interior (protexido por unha placa transparente de metacrilato), dentro dun arco que asemella un sogueado podemos ver cinco figuras e as chamas de purgatorio. A figura central é un monxe vestido de negro coas mans colocadas en posición de rezo( con chamas que saen do espazo entre o corpo e os brazos) , aos seus lados dúas figuras ás que se ve medio corpo pois o resto ocúltano as chamas e logo temos tres caras, dous delas máis grandes, que a última que está encima do conxunto. Posúe cor todo o conxunto. Abaixo e arriba, de tonalidade azulada e o resto, avermellado.Na parte superior do arco que posúe dita iconografía tratada con moita inxenuidade popular, e unida por un trazo,temos un óvalo tamén con aspecto de corda e dentro lemos en dúas lineas ” Ano 1860 “, en negro e fondo avermellado- ocre.

2) A continuación, encima do conxunto xa mencionado, podemos ver unha forma rctnagular lixeiramente curva na parte alta e no seu interior a representación dun cranio de fronte e unhas mornas cruzadas no seu parte inferior. Posúe cor como a parte anterior. Exterior grisáceo e interior azulado – verdoso.

3) Remata o peto un belo Cristo crucificado, presentando os pés cravados cun cravo. A cruz imitando no traveseiro vertical a madeira e na parte alta ten o tradicional letreiro coa inscrición INRI en vermello.

Non conserva o peto para as esmolas como é habitual nestes monumentos relixiosos.

Na parte superior esquerda, ten un farol (moderno) cunha vela no seu interior.

Segundo conta a lenda, neste lugar púxose este peto de ánimas en recordo dun peregrino, que camiño a Santiago de Compostela, parou a descansar aquí e morreu.

O fin destes monumetos

A finalidade destes elementos populares é a de ofrecer ofrendas de todo tipo (flores, cera, patacas, millo, pan, aceite…), ás ánimas que non atopan descanso no Purgatorio, para que alcancen a felicidade no Ceo; unha vez liberadas intercederán por quen fixo a ofrenda, e daban diñeiro para que o cura administráseo e dixese misas polos defuntos.

Fotografías

Fonte vigoetnografico

Fai 57 anos dunha das pioneiras fabricas automatizadas, Pontesa, a súa historia

O 14 de septembro de 1961 inaugúrase a fábrica Alfares de Ponte Sampaio (Pontesa), inaugurada por Franco en 1961, en Arcade, para a elaboración de louza. Foi unha das fábricas máis modernas do momento. Estaba completamente electrificada e foi das primeiras en incorporar a automatización ao proceso industrial.

A partir de 1962 comeza a época de maior bonanza empresarial de GEA. As fábricas de Vigo e Pontesa traballan a pleno rendemento. A empresa tiña unha facturación de 5.000 millóns das antigas pesetas e unha plantilla de máis de 5.000 empregados.

Sen embargo, a principios da década dos 70 sofre unha crise motivada pola crise do réxime franquista e a crise do petróleo que afectou á economía mundial.
A competencia doutras empresas do sector e a baixada dos pedidos fan que a empresa fora perdendo competitividade e cota de mercado. A empresa decide acometer un axuste dos gastos.

No 2001 prodúcese o peche definitivo de GEA entre loitas internas dos seus traballadores e con moitos deles sen cobrar as súas indemnizacións e ata o día de hoxe teño coñecemento que aínda hai xente sen cobrar.

O 19 maio de 2017 “Rexeitada a desafección dos terreos da fábrica de Pontesa”

A empresa propietaria da nave de Pontesa (a antiga fábrica de Alfares de Ponte Sampaio), solicitou á Dirección Xeral de Costas do Estado a desafección dos terreos de dominio público marítimo terrestre nos que estás situadas as vellas instalacións e que pertencen ao Ministerio de Medio Ambiente. Efectúa esta petición porque en 2018 finaliza a autorización para ocupar esta zona, que linda coa enseada de San Simón.
O Concello recibiu o expediente que lle remitiu o departamento estatal que dirixe a ministra Isabel García Tejerina para que lle traslade a súa parecer. “O informe do Concello será contrario a esa desafectación”, anunciou o concelleiro de Infraestruturas e Ordenación do Territorio, César Mosquera.
“O propósito é tratar de evitar a consolidación do aproveitamento fabril desa lingua de terreo (máis de 29.000 metros cadrados)”, argumentou o edil, polo que reiterou que se finalmente Costas accede á desafectación desa superficie porque considera que é irrecuperable, a Administración local solicitará “que a propiedade pase a mans municipais”.

Fotografías

 

 

 

95 anos de historia do instituto público máis importante na historia de Vigo o IES Politécnico, a súa historia

Temos que remontarnos aos primeiros anos deste século para atopar as orixes do Centro, que ten como obxectivo a formación da mocidade que optaban polo coñecemento dos principios básicos que conforman unha profesión.
 
Xa en 1923 unha serie de persoas, cun gran sentido vocacional, iniciaron nuns sórdidos talleres, situados na parte posterior da que é hoxe sede da Universidade Popular, e antes Escola de Artes e Oficios, os ensinos elementais obreiros.
 
O desenvolvemento incipiente da industria, tanto naval como conserveira, aconsellaba a formación de técnicos con distinto grao de cualificación, que revolucionasen as necesidades da devandita industria.
 
Prodúcese cara ao 1930 unha presión sobre as autoridades municipais, para que estas iniciasen a construción dun edificio que dispuxese dos medios materiais onde se poudese impartir os ensinos.
 
Este edificio tivo como primeira denominación a de Escola Superior del Traballo, e é o antecedente do que posteriormente foi coñecido como Escola de Peritos Insdustriales. Dentro da súa estrutura atopábase a Escola Elemental del Traballo, que é a orixe do Instituto Politécnico da cidade de Vigo.
 
Pasan os anos, e coas lóxicas dificultades da época, produto das diversas situacións sociais: república, guerra civil, ditadura etc, e vaise consolidando na ciudade dita escola de maneira que no ano 1944 díctase unha resolución (B.O.E. 17-12-1944) que parte da Dirección Xeral de Ensino Profesional e Técnico, á vista da memoria e planos de estudos que o direcctor do Centro pretendía para a Escola Elemental del Traballo de Vigo, coa creación á sua vez da Orientación Profesional e Aprendizaxe na que se resolve que os planos de estudos que se deben de establecer sexan os mesmos que os das súas homónimas de Chamartín de la Rosa e Vallecas, con dous cursos de ensinos cíclicos. Polo que afecta ás que deben darse na Escola Elemental del Traballo, redúzanse os dous cursos de formación de Oficial segundo, un curso para a formación de Oficial primeiro; así como un de ampliación para a formación de Mestre Industrial ou Contramaestre, con plans de estudos idénticos aos que se cursan nas Escolas Elementais de Traballo de Madrid e de Xixón. Tamén se permíte a implantación da formación de obreiro especialista mecánico ( axustador, torneiro e fresador) e electricista ( montador, instalador e bobinador) en dous cursos.
 
Todo isto dános unha idea da importancia que a Escola adquiría, xa que é dotada duns planos de estudos que se homologan cos das máis avanzadas da época.
 
Esta situación académica, mantense ao longo da década dos 40 e parte dos 50, grazas á actividade do Padroado Local de Formación Profesional en directa relación co do Concello sendo director do Centro por aquelas datas D. Rafael Martínez de la Riva.
 
No ano 1955, díctase a lei de Formación Profesional Industrial (20 de Xullo de 1955), e no artigo 19 reglaméntase a creación das “Xuntas Locais de Formación Profesional”, e deste xeito, para cumprir o devandito apartado, promovese pola Alcaldía a constitución da mesma, que se se fai o 16 de Decembro de 1955.
 
Esta xunta, tramita a teor da citada lei de Formación Profesional Industrial, a transformación da antiga Escola Elemental del Traballo no que posteriormente se coñecerá como Escola de Mestría Industrial, o que se consegue en Ouctubro de 1956, sendo esta data a de arranque da historia que vai a desenvocar na construción dun edificio que a separe de la Escola de Peritos Industriais.
 
En 1958 deasparecen as Xuntas Locais de Formación Profesional, pasando as súas funcións aos Padroados Provinciais o que significou unha dilación de 10 anos na construción dun novo edifcio.
 
Por fin en setembro de 1968 disponse dun centro independente no que se poden desenvolver os ensinos de formación profesional de maneira autónoma, contando no primeiro momento cos alumnos que proviñian dos estudos de rexime nocturno que se impartían na Escola de Peritos Industriais.
 
O primeiro director da Escola de Maestria no edificio actual foi Don Armando Priegue Guerra.
 
A escola foi construída para unha capacidade de 500 alumnos constando no seu proxecto orixinal dun edificio en forma de L con tres alturas, sendo a primeira planta a nivel da Rúa Torrecedeira e as outras dúas ocupando niveis inferiores, conectándose a última cun anexo que correspondía orixinalemnte ás naves dos talleres tanto mecánico como eléctrico.
 
Na primeira planta e na inmediata inferior destináronse espazos para os ensinos prácticos de Química, e as específicas de Debuxo.
 
Tamén en dita primeira planta estaban a sala de profesores e a Biblioteca, e encostado a ela un magnifico salón de actos (o Paraninfo, para todos nós).
 
O custo do edificio foi , segundo a acta de recepción definitiva de 21.094.013,23 pts e o seu equipamento sobre 9.000.000 pts, o que deu un investimento duns 30.000.000 pts, que para aquela época parece un desenvolso moi importante.
 
Crecemento Os seguintes cursos son de paulativo crecemento e de consolidación, tratando de que os ensinos se habían ampliado ao grao de Mestría Industrial, pois era ese un obxectivo perseguido desde hai tempo e que non podo conseguirse por en o dispoñer dun centro independente, condición que esixían no M.E. C. para conceder a debida autorización.
 
Definitivamente se implántar os estudos de Mestría nas ramas da Mecánica e Electricidade.
 
Con isto péchase o ciclo formativo de maneira que xa se poden ofertar os estudos de Oficialía e Mestría Industrial nas súas respectivas ramas.
 
A FORMACIÓN PROFESIONAL Coa promulgación da Lei Xeral de Educación de 1970 comézase a desenrolar o que en diante se coñecerá como Formación Profesional, que queda establecida en dous graos: a Formación Profesional de 1º grao, (FP1) que se estrutura en dous cursos, e que na Escola de Mestría superpóñense aos ensinos que existían en Oficialía, de maneira que se van sustituindo os cursos de 1º, 2º e 3º polos de FP1 e a continuación polos de FP2, que quedou estructutrado na Escola en tres cursos, xa que se optou polos ensinos de réxime especializado e non polas de rexime xeral, que tiñan un curso de adaptación entre FP1 e FP2, e a continuación unha FP2 de dous anos.
 
A Escola de Mestría Industrial, transformou o seu nome en Centro Nacional de Formación Profesional de 1º e 2º Grao, para adecualo aos ensinos que nel impartíanse.
 
A aparición da F. P. supuxo unha enorme avalancha de alumnos, que obrigaron materialmente ao establecemento da quenda de diúrno, que ata estas datas non tiña unha gran implantación.
 
Tamén se produce un elevado aumento no persoal do profesorado, non so porque aparecen máis grupos, senón porque existen materias que ata ese momento non tiñan reflexo no curriculum da Oficialía e Mestría.
 
Isto conleva, por unha banda, problemas estructurais, é dicir, de espazo físico, xa que aumenta o número de grupos e o número de materias nun centro que na súa concepción non estaba deseñado para iso, e doutra banda de docencia, polo que aparece un conxunto de persoas que inician aquí a súa carreira profesional como docentes, e teñen outra visión da educación que á súa xuicio debía de impartirse, e que conecta cos cambios que a propia sociedade esta abordadando nestes momentos (Transición Política, Período Constituinte, Nova Constitución, Democracia…)
 
Os P.N.N. Os Profesores Non Numerarios, que é a tradución que corresponde ás siglas anteriores, formaron no Centro e na etapa 1974-1980, un grupo dinamizador de primeira orde.
 
O acceso á docencia, como contratados administrativos en primeiro lugar, polo antigo Padroado da Formación Profesional, e posteriormente como interinos polo M.E.C, dun conxunto de homes e mulleres con idades que oscilaban entre os 21 e 26 anos, na súa maioría, supuxo un cambio xeracional, xa que estes eran maioría no Claustro, que variou o rumbo do propio Centro ata colocar o en primeira liña das reivindicacións educativas que por esa data comezaban a ter corpo.
 
Foron protagonistas da primeira folga (1977) en defensa da estabilidade laboral, cunha duración de 2 meses, así como da constitución da Coordinadora Estatal de P.N.N., que nun principio non estivo ligada a negún sindicato, sendo por tanto un movemento aberto a todos sen distinción de ideoloxías.
 
Propuxeron a elección directa polo Claustro do Director do Centro, renunciando á terna de profesores que con anterioridade se presentába para a elección á Delegación Provincial.
 
Promoveron a aprobación dun regulamento de orde interna, onde se establecía que o Claustro era o órgano soberano do Centro. Tamén se propoñía, entre outras cousas, o establecemento dunha comisión económica e outra académica que incluían no seu seo a presenzas dos alumnos.
 
Dinamizaron a vida cultural do Centro coa creación da Comisión de Actividades Culturais.
 
Estableceron as canles de participación para os profesores dos centros dependentes de Ponteareas, Tui, Nigrán e Porriño, no Claustro do Centro.
 
Prodúcese a primeira elección democrática de noticia directiva, tras a dimisión por motivos persoais de Don Luís Pellicer Caravaca, segundo director do Centro, formada por unha candidatura conxunta á dirección que se mantivo ata 1982, seguindo a a partir desa data o mesmo rito de presentación de candidaturas colectivas, como trazo diferenciador doutros centros.
 
Finalmente e coa promulgación das primeiras oposicións (31-12-77), este grupo que na súa composición era heteroxéneo, finalizou por disolverse ao converterse en Profesores Numerarios, e conseguir destino definitivo noutros centros a partir das oposicións de 1979.

Camiñar o Vigo Vello

O pasado domingo estiven representando a noticiasvigo no roteiro baixo o nome “Camiñar o Vigo vello”, que é así como chámase o libro do vigues Pedro Feijoo o cal organizo este roteiro que desde noticiasvigo ten o pracer de compartir con todos vós neste video, é un paseo pola historia da cidade.

De a cabalo entre os manuais de historia e as guías turísticas, o libro de Pedro Feijoo propón un xogo diferente. É certo que, como as guías, vén cos seus planos, mapas e mesmo percorridos propostos. E que, como os libros de historia, tamén conta cun amplo relatorio de anécdotas, memorias, imaxes de época e documentos nalgúns casos inéditos a día de hoxe. Pero en realidade este libro é outra cousa… É a carta dun namorado, o convite para saír a camiñar e redescubrir a cidade a través das rúas e prazas do seu barrio vello.

A proposta de coñecer Vigo da man dun paseo que, sobre todo, se fai sen présa, devagar, deixando que os nosos pasos se perdan polo mar de anécdotas e historias que conforman a memoria da cidade. Porque, á fin e ao cabo, esa é a verdade: nada máis hai que saber onde observar con atención para descubrir que entre as luces e sombras da cidade vella aínda permanecen visibles os vestixios das moitas vidas que amalgamaron o Vigo vello. Eis a eterna vila mariñeira, si, pero tamén aqueloutra que os seus veciños defenderon a ferro e lume en máis dunha ocasión, e o Vigo industrial, e o metropolitano, e mais tamén o corsario.

Esta é a proposta que se fai neste libro: saír a camiñar o Vigo vello, e coñecelo de primeira man, a través do seu paseo.

“Camiñar ou Vigo vello” é un pretexto do escritor, que demostrou o seu apego por estas rúas nas súas exitosas novelas, para animar aos vigueses para saír á rúa e “xogar a ser turistas” na súa propia contorna. Un paseo con Feijoo polas rúas do Casco Vello é rico en anécdotas. Desde a Praza dous Pescadores, o escritor resalta ao sobrevivente que preside o lugar: “Esta oliveira é o único que garda a memoria de cando Vigo era unha cidade cuberta de oliveiras. Leva aquí toda a vida, non o trasplantó ninguén”. Esta árbore é mesmo máis antigo que o do Paseo de Alfonso XIII, sen dúbida, o máis fotografado.

O vídeo non esta completo xa que se desexas saber o seu final NoticiasVigo anima e recomenda a todos a participar nestes roteiros. Pido desculpas porque nalguns treitos do video o audio non e moi bo pero como ben sabedes traballo de forma precaria.

Nin patrón ni patrona

Moitos vigueses e viguesas din que San Roque é o patrón da cidade e cabe sinalar que non o é, San Roque non é o patrón de Vigo. Como tampouco o é o Cristo da Vitoria. Sinálase como patroa da cidade a Santa María, que a Igrexa celebra un día antes, o 15 de agosto, coa festividade da Asunción. O segundo erro é máis grave, pero non tan fácil de comprender. Porque a cidade de Vigo non ten ningún patrón. Como sinala a Constitución de 1978, vivimos nun Estado aconfesional. Polo tanto, Santa María é patroa só para os vigueses católicos. Nada máis (e nada menos). Non o é para quen profesa outra confesión relixiosa; ou simplemente, ningunha. E tampouco o é oficialmente da cidade. Vigo ten escudo, ten bandeira e ten lema. Pero non ten nin patrón nin patroa. É un erro común dar carácter oficial a un patronazgo que existe. Porque se mañá un musulmán decidise que estamos baixo a protección do arcanxo Gabriel ou un hindú proclamase que nos amparan Shiva ou Visnú, o resultado tería o mesmo carácter oficial que o católico: ningún.

Aclarado a lea, entramos na festividade máis popular da cidade. Porque a romaría de San Roque transpórtanos ao Vigo rural, nunha cidade que aínda conta cunha cabana gandeira cifrada, segundo o último censo, en 309 vacas, 409 porcos e 526 cabalos. O número de ovellas pode calcularse observando as que ocasionalmente pastan nalgunhas leiras de Navia ou da avenida de Madrid.

Este Vigo rural, que aínda pervive, conserva na leira de San Roque a súa romaría de verán, do mesmo xeito que o fai no inverno en Bembrive coa festa de San Blas. Desde tempos remotos, o evento celébrase os días 15, 16 e 17 de agosto. A primeira data chamábase “vésperas”, a segunda “San Roque” e a terceira “O Can”. Esta última, de despedida, rendía homenaxe ao can chamado Rouna que, na imaxinería relixiosa, acompaña ao santo de Montpellier lamiendo as súas feridas. Segundo as crónicas antigas, O Can, o día de peche, a festa era bastante máis “rachada” que nas dúas xornadas precedentes.

O día 15 comezaba cun gran repique de campás na parroquia á tardiña. Nese momento saía a procesión da Virxe do Rosario, que era recibida na capela pola imaxe de San Roque. Ambas se reunían logo baixo un fornelo e expúñanse durante os tres días que duraba a romaría.

O día de San Roque celebrábase unha misa, a cuxo termo se iniciaba a procesión, que percorría as rúas de San Roque, Couto Piñeiro, Rola e Santa Rita. Ao concluír a marcha, lanzábanse foguetes. Describe a estampa da xornada de hai un século Amador Montenegro: «O número de casetas instaladas con atraccións de todas clases, e con gran número, en que constantemente se servían refrescos e comidas, animaba e atraían xentes en cantidade ata altas horas da madrugada, postos que co abono do canon fixado, pagaban con fartura os gastos da festa».

O 17 de agosto, popularmente coñecíase como O Can. Nesta xornada, unha nova procesión devolvía á Virxe do Rosario coa mesma cerimonia e lanzamento de bombas de palenque.

O médico Nicolás Taboada e Leal, primeiro cronista oficial da cidade de Vigo, xa destacaba en 1840, na súa «Descrición topográfico-histórica da cidade de Vigo, a súa ría e arredores», que a romaría de San Roque era unha de «as máis famosas e de máis nombrandía». Na súa crónica, aludía á «abundancia de froitas, sandías, melones, recoiro, tamboriis, gaitas, danzas e a algarada e o bulicio».

«Á distancia dun curto paseo desta cidade áchase unha extensa e ben poboada dehesa de robustos carballos, en cuxo sitio se solemniza a súa festividade», engade Taboada, que considera grato «observar os xúbilos públicos, os varios corros con danzas do país, e pola noite asisten aos fogos artificiais» cabe sinalar que desde o 2011 estes fogos se deixaron de facer. Consérvanse gravados con estas tradicións, como unha estampa na que se ve o baile da hogaza, que era un clásico en San Roque ata o século XIX.

Agora, as tómbolas, o tiro ao branco e certa obsesión polo pasodobre, fronte á música tradicional galega, talvez fágannos esquecer o pasado tradicional de San Roque. Pero non custa moito atopar as pegadas dunha festa ancestral, que aínda conecta a cidade coa súa antiga identidade rural. Así que haberá que ir festexar, aínda que non a honrar a patroa nin patrón algún. Porque Vigo, xa queda dito, non ten patrón.

O casino de Vigo xa é unha realidade

Este pasado sábado día 30 en pleno almorzo lendo a prensa chámome poderosamente a atención un titular, o titular era “Zona Franca reformará o Centro de Comercial A Laxe“, pois ben, como ben saben este blogue ten o costume de colleitar chaves, cando digo colleitar chaves é iso de usar unha chave para abrir un caixón no cal se atopa un proxecto e sempre xunto a ese proxecto hai outra chave que abre outro caixón, esa chave hai que buscar en que fechadura encaixa.

Centro Comercial A Laxe renovará a súa imaxe e tamén a súa oferta para incluír máis actividades de lecer e máis servizos, entón ao ler isto atopei onde encaixaba dita chave, concretamente esa chave lévome ao caixón do proxecto do casino en Vigo.

O primeiro intento oficial de abrir unha sala en Vigo realizouno Cirsa en xullo de 2004 cando era propietaria única do Casino La Toja. Tal foi o seu interese pola cidade olívica e a súa intención de aproveitar o mercado do norte portugués que expuxo un posible cambio de localización nos tribunais e recibiu senllos paus do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (2008) e do Tribunal Supremo (2012), que consideraban necesario convocar un novo concurso antes de conceder un cambio de localización. Respecto da apertura dunha nova sala, vía necesario unha modificación da Lei do Xogo.

O 2015 e 2016

A tramitación anunciada pola Xunta arrincará o próximo mes xunto ao Orzamento de Galicia para 2015 e quedaría o camiño despexado para iniciar a instalación dun terceiro casino xa o próximo ano. No 2016 desconocia a localización elixida para o seu novo negocio en Vigo, as súas dimensións ou a previsión de postos de traballo.

O 2018

O 18 de xuño deste mesmo ano anunciouse a localización do Casino en Vigo, a localización é no Centro Comercial A Laxe, o cal terá unha entrada propia e un interior de luxo segundo púidose desprender da información que Luckia e Cirsa entregaron no proxecto no Concello para obter a licenza para a inminente apertura do establecemento. O deseño está a cargo do prestixioso arquitecto Willy Gómez e o novo salón de xogos espera crear 105 empregos directos.

O futuro Casino de Vigo, deseñado polo prestixioso arquitecto peruano Willy Gómez, presenta como principal novidade a creación dunha entrada independente que sobresairá sobre a fachada da Laxe máis próxima ao porto deportivo. Así está plasmado no proxecto presentado no Concello polos responsables de Luckia e Cirsa para tramitar a licenza urbanística. Se todo continúa segundo o previsto, abrirá as súas portas antes da Semana Santa de 2019.

Os promotores do proxecto, que estará situado no Centro Comercial A Laxe, prevén realizar un investimento de entre 5,5 e 6 millóns de euros. As instalacións ocuparán máis de 2.000 metros cadrados, dos que 500 serán exclusivos para zona de xogo.

O establecemento terá unha estrutura similar á de coñecidos casinos de fóra e dentro das nosas fronteiras, como o Admiral Prater (Viena), Al Gadeed (El Cairo) o el Luckia de Bilbao.

Haberá a disposición dos usuarios multitude de mesas, apostas e máquinas, ademais dun bar, unha cafetería e unha zona reservada para o persoal do salón. O estudo económico prevé xerar 105 empregos directos e 75 indirectos.

Mentres tanto o 18 de xuño pero hai unha semana atrás asinouse o contrato de aluguer coa concesionaria do centro comercial para ocupar un baixo na primeira planta da Laxe durante os próximos 25 anos. Ademais, Zona Franca comprometeuse a abrir o aparcamento as 24 horas para favorecer a entrada e saída dos clientes.

Curiosidade

Este pasado sábado día 30 na prensa venian as declaracións do delegado especial do Consorcio de Zona Franca, David Regades, que se destinará investirá un millón de euros a esta reforma e actualización do centro, cando cumpre dez anos de actividade.

Un primeiro medio millón de euros consignarase xa no orzamento do consorcio para este ano, que Regades prevé aprobar en agosto. Con esta iniciativa perseguen afianzar o comercio instaurado, que ocupa o 90% da superficie, e atraer novas tendas e servizos de lecer, para chegar o próximo ano ao 100%.

Ademais, o proxecto para transformar o parking robotizado nun tradicional estará acabado no mes de setembro, para poder proceder á súa licitación e que “para o verán que vén” xa se poida utilizar. Na actualidade, ten unha ocupación dun 60% en comparación aos do resto da zona e esperan que a situación cambie con este cambio.

En canto ao aparcadoiro do propio centro comercial, ampliarase o seu horario “de forma inmediata” para atender as demandas da asociación de comerciantes e hostaleiros do Casco Vello. Estará, practicamente, as 24 horas de día

O casino

Do casino cabe sinalar que unha das particularidades do novo salón de xogos da cidade olívica é que, ao estar configurado segundo as directrices do peruano Gómez, non será parecido a ningún dos máis de 100 que xa deseñou este profesional, porque o seu estilo consiste en adaptarse aos metros cadrados dos que dispón en cada ocasión.

Emprego

O 13 de xuño anunciábase na prensa local baixo o titulo “Queres traballar no casino de Vigo? estes son os pasos que debes seguir“. O recinto do casino creará 105 empregos directos e outros 75 indirectos, unha vez que os aspirantes sexan seleccionados deberán pasar por unha escola que poñerán en marcha os propios promotores do salón. “Algunhas das profesións, por exemplo a de crupier, require dunha atención e unha técnica específica que require dunha preparación”, apuntaba González Fontes, que adianta que os candidatos poden estar “entre tres e catro meses” recibindo clases.

As miñas fontes indican que o Concello e Xunta de Galicia mais a Zona Franca puxéronse de acordo para que o casino é unha realidade co ocorrido, tras ese acordo e esas reformas anunciadas o pasado sabado as autoriedades estan en fase de busqueda de persoal, busqueda que non é nada sinxela xa que estan na procura da excelencia e profesionalidade.

Infografías do futuro Casino de Vigo

A situación

O Centro Comercial

As chaves (“As pistas”)

Hemeroteca 2015: http://www.sectordeljuego.com/noticia.php?id=84115


30 de xullo 2018https://www.farodevigo.es/gran-vigo/2018/07/30/zona-franca-destinara-millon-euros/1936773.html


A leira de San Roque, un lugar cheo dunha historia e maxia

Vin anunciando nas miñas redes sociais que faría unha entrada especial sobre a illa urbana da leira de San Roque, unha área da Detroit Viguesa cheo de historia e maxia.

Esta illa componse por tres áreas; o pazo, a leira e a capela.

Irei describindo dando información cada unha das áreas pero antes debo de dicir que esta illa aínda respírase ese Vigo rural, é unha das zonas que mellor conservadas, aínda que haxa moitas leiras en abandono en fase de especular nas que sobrevoa por encima ese ser do urbanismo salvaxe e cando este sobrevoa pon en perigo as boas conservadas.

Bueno vou a entrar en detalle das tres áreas da leira e deixarei para outro pos o dito anteriormente. Á leira accédese grazas a un portalón de pedra cun amplo panel, cun oco con dinteles decorado con brasóns. Ten unha superficie de 17.000m².

O PAZO

Pazo de San Roque, un dos pazos máis antigos de Vigo, levantouse a finais do século XVII e foi habitado pola familia Méndez de Sotomayor. O Comandante de Mariña de Vigo Francisco Xavier Quiroga foi o último conde que residiu no pazo, xa que, en 1925 foi adquirido pola Caixa de Aforros Municipal de Vigo.

Despois das obras de reparación e conservación realizadas por Banco Nova Galicia, o pazo conta con dúas plantas ( semisótano e planta baixa) cunha superficie total de 640 metros cadrados ( semisótano de 218 metros cadrados e planta baixa de 422 metros cadrados).

As dependencias e instalacións coas que conta o pazo son as seguintes:

Na planta semisótano: vestíbulo, aseos, almacén, cociña e salón-comedor.

Na planta baixa: vestíbulo, zona de recepción de autoridades, aseos, gardarroupa, despacho, sala de xuntas e dúas salas de conferencias.

Os seus espazos poden ser alugados por entidades públicas e privadas, así como por organizacións non gobernamentais que desempeñen actividades acordes coa filosofía do centro.

Tras a conclusión das obras, nas dependencias do pazo leva a cabo actividades do Instituto de Desenvolvemento Banco Nova Galicia, cursos da Escola de Negocios Novacaixagalicia para altos directivos, cursos de formación de Novacaixagalicia, encontros empresariais, reunións de traballo de empresas, actos institucionais e recepcións de empresas. Para iso, as instalacións do pazo están dotadas dos máis modernos medios audiovisuais, como ordenadores con acceso a internet, canón de vídeo, medios para realizar videoconferencias…

O pazo alberga importantes mostras do patrimonio artístico e cultural da Galiza.

O Pazo de San Roque, xestionado por un equipo de excelentes profesionais con ampla experiencia na organización de actos, é un lugar único para celebrar de maneira exitosa os seus eventos ou reunións de traballo.

A LEIRA

A leira de San Roque aparece por primeira vez contemplada como parque no Plan de Extensión de Vigo elaborado por Antonio Palacios e aprobado polo Concello en 1935. Trátase dun fermoso parque urbano de máis de 17.000 metros cadrados.

No seu interior hai un rico mostrario de especies vexetais, con máis de 28 variedades de árbores, arbustos e plantas, entre as que podemos citar o carballo, o castiñeiro, o camelio, a cerdeira, o bidueiro, o magnolio, o abeto, o loureiro ou a acacia. Sobre todo esta contorna vexetal acometéronse accións de melloras para recuperar aqueles especímenes que están deteriorados e repoñer os que, polo paso dos anos, son irrecuperables.

A CAPELA

Dentro da leira está siutada a capela dedicada a San Roque, patrón da cidade. A construción veu motivada tras a peste que azoutou Vigo en 1598 e na contabilizáronse máis de 2.000 vítimas. Aos poucos foi cedendo e esta normalización atribuíuse a San Roque, polo que o pubelo levantou unha ermida na súa honra. A tradición de celebrar a festividade de San Roque o día 16 de agosto data do século XVIII, data de gran devoción para os vigueses e viguesas.

A capela, de uso da Diocese, comunícase co pombal do pazo a través dunha construción ponte. Esta construción, que se asenta sobre un arco, servía de corredor á familia da casa para acceder á tribuna da ermida. A restauración da capela consistiu no saneamento dos muros e na rehabilitación dos elementos existentes incluíndo os tres retablos que datan do século XIX.

A contorna da capela e xardins son de aceso público os 365 días do ano, recomendo visitar por detrás Detras da capela cara a Avenida de Madrid onde se pode gozar dunhas fermosas vistas do interior da cidade e os seus arredores para min un lugar mais que maxico.

A REHABILITACIÓN

A rehabilitación da casa e da capela e o acondicionamento da leira comezaron no ano 2001. Construíuse na propiedade un novo palco, baixo o que se habilitaron oficinas para a irmandade de devotos do santo. A leira constitúe un céntrico lugar de esparexemento público.

COMO CHEGAR

Autobuses. Líñas: 12B, L14, C3.  Información da estación de autobuses de Vigo.

Estación de tren Guixar: R/ Areal, s/n Vigo. Información da estación de trens Vigo-Guixar.

Aeroporto: a 16 km de distancia. Información do aeroporto de Peinador.

INFORMACIÓN E RESERVAS DO PAZO

Se tes algunha dubida cos espacios, ou se che gustaría facer unha reserva, contacta no seguinte telefono 986 120 082 ou no correo electrónico socioculturales@afundacion.org

DATO IMPORTANTE

Moitos vigueses e viguesas din que San Roque é o patrón da cidade e cabe sinalar que non o é, San Roque non é o patrón de Vigo. Como tampouco o é o Cristo da Vitoria. Sinálase como patroa da cidade a Santa María, que a Igrexa celebra un día antes, o 15 de agosto, coa festividade da Asunción. O segundo erro é máis grave, pero non tan fácil de comprender. Porque a cidade de Vigo non ten ningún patrón. Como sinala a Constitución de 1978, vivimos nun Estado aconfesional. Polo tanto, Santa María é patroa só para os vigueses católicos. Nada máis (e nada menos). Non o é para quen profesa outra confesión relixiosa; ou simplemente, ningunha. E tampouco o é oficialmente da cidade. Vigo ten escudo, ten bandeira e ten lema. Pero non ten nin patrón nin patroa. É un erro común dar carácter oficial a un patronazgo que existe. Porque se mañá un musulmán decidise que estamos baixo a protección do arcanxo Gabriel ou un hindú proclamase que nos amparan Shiva ou Visnú, o resultado tería o mesmo carácter oficial que o católico: ningún.

Aclarado a lea, entramos na festividade máis popular da cidade. Porque a romaría de San Roque transpórtanos ao Vigo rural, nunha cidade que aínda conta cunha cabana gandeira cifrada, segundo o último censo, en 309 vacas, 409 porcos e 526 cabalos. O número de ovellas pode calcularse observando as que ocasionalmente pastan nalgunhas leiras de Navia ou da avenida de Madrid.

Este Vigo rural, que aínda pervive, conserva na leira de San Roque a súa romaría de verán, do mesmo xeito que o fai no inverno en Bembrive coa festa de San Blas. Desde tempos remotos, o evento celébrase os días 15, 16 e 17 de agosto. A primeira data chamábase  “vésperas”, a segunda San Roque” e a terceira “O Can”. Esta última, de despedida, rendía homenaxe ao can chamado Rouna que, na imaxinería relixiosa, acompaña ao santo de Montpellier lamiendo as súas feridas. Segundo as crónicas antigas, O Can, o día de peche, a festa era bastante máis “rachada que nas dúas xornadas precedentes.

O día 15 comezaba cun gran repique de campás na parroquia á tardiña. Nese momento saía a procesión da Virxe do Rosario, que era recibida na capela pola imaxe de San Roque. Ambas se reunían logo baixo un fornelo e expúñanse durante os tres días que duraba a romaría.

O día de San Roque celebrábase unha misa, a cuxo termo se iniciaba a procesión, que percorría as rúas de San Roque, Couto Piñeiro, Rola e Santa Rita. Ao concluír a marcha, lanzábanse foguetes. Describe a estampa da xornada de hai un século Amador Montenegro: «O número de casetas instaladas con atraccións de todas clases, e con gran número, en que constantemente se servían refrescos e comidas, animaba e atraían xentes en cantidade ata altas horas da madrugada, postos que co abono do canon fixado, pagaban con fartura os gastos da festa».

O 17 de agosto, popularmente coñecíase como O Can. Nesta xornada, unha nova procesión devolvía á Virxe do Rosario coa mesma cerimonia e lanzamento de bombas de palenque.

O médico Nicolás Taboada e Leal, primeiro cronista oficial da cidade de Vigo, xa destacaba en 1840, na súa «Descrición topográfico-histórica da cidade de Vigo, a súa ría e arredores», que a romaría de San Roque era unha de «as máis famosas e de máis nombrandía». Na súa crónica, aludía á «abundancia de froitas, sandías, melones, recoiro, tamboriis, gaitas, danzas e a algarada e o bulicio».

«Á distancia dun curto paseo desta cidade áchase unha extensa e ben poboada dehesa de robustos carballos, en cuxo sitio se solemniza a súa festividade», engade Taboada, que considera grato «observar os xúbilos públicos, os varios corros con danzas do país, e pola noite asisten aos fogos artificiais» cabe sinalar que desde o 2011 estes fogos se deixaron de facer. Consérvanse gravados con estas tradicións, como unha estampa na que se ve o baile da hogaza, que era un clásico en San Roque ata o século XIX.

Agora, as tómbolas, o tiro ao branco e certa obsesión polo pasodobre, fronte á música tradicional galega, talvez fágannos esquecer o pasado tradicional de San Roque. Pero non custa moito atopar as pegadas dunha festa ancestral, que aínda conecta a cidade coa súa antiga identidade rural. Así que haberá que ir festexar, aínda que non a honrar a patroa nin patrón algún. Porque Vigo, xa queda dito, non ten patrón.

Fotos da leira de San Roque

 

Case unha década de abandono do Sanatorio “O Magnolio” coñecido como “Santa Cristina”, a súa historia

Historia do Sanatorio “O Magnolio”

Nunha das illas urbanas que hai no barrio vigués de O Calvario atópase o Sanitario Privado “O Magnolio”, situado na rúa Sagunto tamén coñecido como Santa Cristina.

“Este Sanatorio pertenceu aos Doutores Amoedo e Corbal”. O autor do deseño do proxecto foi un gran mestre da época, PACEWICZ da escola parisiense que na Exposición Universal de París, contactou con D. Paulino Yáñez importador de madeiras exóticas, que tiña almacén no Arenal á beira do Callexón do Chinito, e por este motivo viño a Vigo o aresta e aquí realizou gran parte dos mellores edificios que hoxe podemos admirar nesta cidade, tales como a Casa de Yáñez, El Moderno, Grupo de casas de Urzáiz,  Banco Español de Crédito, etc…

O edificio foi proxectado por Pacewicz no ano 1918 para residencia de D. Manuel Montes, natural de Riomao (Lavadores), coñecido na zona por O Mogino que fixo fortuna en América (Chile), onde marchou de mozo e ao regreso encargou a obra, que foi construída en canto á súa mampostería por Reboreda, canteiro que vivía na rúa Numancia e o resto polos albaneis irmáns Galegos “Os Coxos”.

Descoñécese a data, quizá ao pouco de ser construído, en que pasou a ser propiedade dos doutores Corbal e Amoedo, que o dedicaron a Sanatorio cirúrxico.

O edificio ten relevo nas súas fachadas, os seus balcóns e frontispicio de clara influencia parisiense, escola da que procedía o artista. Ten catro plantas, a baixa lixeiramente enterrada, principal ou primeira, segunda e ático superior central retranqueado. O seu destino segue sendo sanatorio cirúrxico, e o seu estado actual- con excepción do seu interior que se atopa remazado- é lastimoso xa que se cambiou a súa carpintería de madeira orixinal, por unha pouco agraciada de aluminio, e pintáronse as súas fachadas sen gusto algún, mesmo embadurnando de pintura o azulexo do frontispicio da fachada frontal.

O peche do Sanatorio

A clínica privada pechou por que se someteu a Lei Concursal no 2009, con data 19 de maio, o Boletín Oficial do Estado publicou que a sociedade limitada “O Magnolio” está sometida á lei concursal e nomea como administrador ao letrado Enrique Fonterigo.

A quebra do centro pillou aos 45 traballadores por sorpresa, 45 traballadores á rúa, o último paciente foi Miguel Pazó Figueroa, un mozo de 29 anos tetrapléxico por mor dun atropelo, este paciente tívose que desprazar fóra de Vigo concretamente a Pontevedra o curioso deste paciente esque a dirección deste sanitario comunícolle aos familiares do peche do centro a poucos días do peche.

“O Magnolio” foi unha das poucas clínicas de Vigo que non estivo sometida a ningún concerto público, tras décadas de funcionamento. Especializada en accidentes e traumatoloxía, derivada das mutuas aseguradoras, ten un centro de fisioterapia anexo. Con todo, realiza outras intervencións como cirurxías privadas.

Algunhas aseguradoras como Adeslas, que si aparecia nos datos da web por aquel entón, desvincúlanse do seu concerto coa clínica.

Persoal sanitario de Vigo por aquel enton aseguraban que tiña moitos concertos con compañías de seguros e dedicábase aos accidentes de tráfico.

Un dato interesante

O propio Plan do calvario afecta a este edificio, para construción en parte dunha praza ou centro cívico do Barrio, cando se decida no seu día polos seus propietarios, se é que non queren protexelo e conservalo”.

Sen dúbida hoxe o edificio con fisuras nas súas fachadas, fan que o seu interese decaese despois desta e outras reformas que alteraron as súas balaustradas exteriores e planta superior nas fachadas Norte e Sur, os que lle fixo perder o seu trazado equilibrado e sentido estético de conxunto.

Un recado

Pediríalle ao Concello de Vigo que comprase o inmoble e dedicáseo ao que a veciñanza pide, pide un centro cívico cunha zona de esparexemento que tanto carece o barrio.

Fotos

A ubicación

A entrada principal

Fachada principal

Fachada principal

Fachada principal

Zona privada aparcamento

Vista desde un costado Sanatorio “O Magnolio” coñecido como “Santa Cristina”

Vista desde un costado Sanatorio “O Magnolio” coñecido como “Santa Cristina”

Barrio do Cura: cronoloxía da especulación en pleno corazón de Vigo

O pasado mércores 19 Vigo levantábase cunha sorpresa, o proxecto do Barrio do Cura resucitava ao acordar Concello e unha promotora retomar o plan de 2014.

Este humilde blogue publicara diferentes entradas ao respecto do Barrio do Cura.

1º Entrada: 30 novembro, 2011 » Barrio do Cura flashback.

2º Entrada: 28 setembro, 2013 » O Barrio do Cura.

3º Entrada: 28 xuño, 2014 » O concello de Vigo e o sua socia chamada Xentrificacion, a mostra o Barrio do Cura.

4º Entrada: 24 xulio, 2015 » Testemuño dun Vigues que reside nun inmoble en ruínas.

5º Entrada: 28 xuño, 2016 » Vigo flashback: Presentación do proxecto Barrio do Cura.

6º Entrada: 20 xuño, 2018 » O real Barrio do Cura e a sua situación.

Pois ben imos ir ao gran despois desa sorpresa, este proxecto está a piques de volver á vida despois de alcanzarse un acordo entre Concello e o fonod Autonomy Global Opportunities para reactivar un proxecto de recuperación que leva máis dunha década tratando de poñerse en marcha.

Segundo informo Carlos Prego en FdV o convenio recollerá as obrigacións de ambas as partes na recuperación do Barrio do Cura e en Urbanismo farase unha modificación puntual do PXOM de 1993 para adaptalo á lei. O trámite desta nova etapa da actuación urbanística levará un ano e a execución, catro. Un lustro que se se suma a unha historia que arrincou na principios do século XXI:

2004 » Os primeiros pasos do proxecto. En 2004, fai xa case unha década e media, Karpin lanza un ambicioso proxecto para recuperar o Barrio do Cura tras comprar a maior parte das parcelas. O investimento estimado que se facilita entón ascende a 130 millóns. Valery asóciase con Míchel Salgado e José Crespo.

2007 » Diferenzas sobre a vivenda protexida. O proxecto queda en suspenso tres anos despois de lanzarse, a finais de 2007, debido a diferenzas entre o promotor e o Concello sobre a porcentaxe de vivenda protexida. O Concello a fixa nun 29%, mentres Karpin afirma que con ese dato a operación non é viable.

2010 » Reactivación do plan con novo financiamento. O promotor logra novo financiamento co BBVA e o Santander. A firma chega mesmo a presentar o seu proxecto en sociedade na sede do Círculo Financeiro de Vigo. O desenvolvemento do Barrio do Cura volve atrasarse con todo debido a diferenzas en Patrimonio.

2012 » Acordo municipal e poxas en cernes. O Concello e o promotor da actuación asinan un protocolo para desbloquear o proxecto e elabórase un plan especial. A principios de 2013 con todo os bancos estiveron a piques de executar varias veces poxas xudiciais de bens que botarían por terra a actuación.

2014 » Novo investimento para relanzar o proxecto. Grazas a intensas negociacións, a empresa consegue aprazar as poxas. Karpin presenta un novo investidor ruso interesado en entrar na operación. A aprobación do plan preséntase entón como o paso necesario para salvar o proxecto urbanístico.

2015 » Anulación do Plan Xeral de 2008. A finais de 2015 o Tribunal Supremo estima un recurso presentado pola asociación Alternativa Veciñal contra a formulación urbanística, en vigor desde 2008, e anula o Plan Xeral de Ordenación Municipal dese ano. Retómase o PXOM de 1993.

2016 » O Superior anula o PERI do barrio. A principios de febreiro de 2016 transcende a decisión do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia de anular o Plan Especial de Reforma Interior (PERI) de Barrio do Cura ao excluír unha parcela da Casa da Caridade de Vigo Hogar San José.

Agora aten cabos vostedes e miraran e respiraran a esencia da Xentrificación.

 

 

 

O real Barrio do Cura e a sua situación

O grave abandono e detorio no que ten a propiedade ao Barrio do Cura. Este abandono crónico conlevou que, durante os temporais do outono de 2014, o esboraemento de boa parte dos perpiaños dunha das súas partes máis belas, valiosas e recoñecidas: o conxunto de vivendas populares dos números 10,11,12 e 13.

O estado xeral do conxunto, recoñecido como Ben de Interese Cultural de Galicia no 2006, é lamentable, unha vergoña para a nosa cidade, que demostra cales son auténticos intereses do poder político e económico da nosa sociedade.

Dende que a especulación urbanística forzou o despoboamento e abandono deste Barrio e outras zonas incluidas no ” Ámbito de Planeamento Remitido A-4-01″ (cousa odiosa en si mesma) non se teñen feito ningún traballo de consolidación e mantemento destes bens que son patrimonio de todas as galegas.

De tal xeito que todos temos que lamentar o dano (quizais non irreparable, pero si moi custoso e desvirtuador) deste tipico, e ao mesmo tempo senlleiro, conxunto do s XIX que consistia de casas populares que contan cuns interesantes espazos comúns (soportais-pasarela, praziña e lavadoiro).

É evidente que a propiedade (actualmente Valery Karpin & asociados) está a infrixir gravemente a Lei Patrimonio cultural da Comunidade Autónoma de Galicia (en concreto o artigo 91 c) da Lei 8/1995, de 30 de outubre).

Ademáis, a día de hoxe, tampouco se fixeron ningún traballo de reparación dos danos ou sequera consolidación dos perpiaños que está arredor do derrube, co que é posible que se volten a reproducir feitos semellantes.

Fotos Rubens Rocha [IlCanallaRubens]
Texto a cova dos ratos.

PD. As autoridades deberían actuar e sancionar aos responsables COUSA QUE NON O FARÁN XA QUE SON AS SUAS AMIZADES!