Archivos en la Categoría: Vigo Flashback

As chaves | Proxecto Liñeiriños

Esta editorial que escribirei a continuación narra unha serie de feitos comprobables, esta editorial saíume no día de onte mentres falabamos da actualidade viguesa cunha compañeira.
Nesa actualidade sacamos a relucir o tema máis noxento que existe, ese é o proxecto Liñeiriños ou como o andan a vender popularmente como o Proxecto de Porto Cabral, proxecto que interpoñen a saúde o capital e a destruccíon dun pulmón fundamental para a cidade olivica.

Empezamos coas chaves

01º A finais de Agosto e principios de Setembro do pasado ano, 2016, o grupo Eurofund aterra novamente na cidade de Vigo, en silencio. Sabemos que nunca se foi pero mantiase en silencio.
02º En decembro do pasado ano, 2016, inaugúrase un tramo novo do paseo de Lagares concretamente na altura da praza de abastos de Cabral (Mercado de Cabral), tras a inauguración hai unha reunión, pero na mesma inauguración o presidente da mancomunidade de montes Luisito dá o pistoletazo deixando caer PORTO DE CABRAL.
03º Eurofund emprega os Mass Media e medios subvencionados pola alcaldía de Vigo
04º A inicios deste ano en xaneiro, 2017, sae por todos os medios da cidade menos en noticiasvigo.es a aparición do representante do Grupo Eurofund reavivando o proxecto.
05º Marzo/Abril/Maio a aparición do representante do Grupo Eurofund é constante.
06º Logo deses feitos, a primeira formación en mover ficha e manifestándose non a Porto de Cabral é Marea de Vigo e logo o BNG Vigo e logo EU e logo En Marea e logo BNG (creo lembrar así a orde).
07º En Xuño día se e día tabién sae nos Mass Media constantemente Porto de Cabral.

08º En xullo empeza a campaña de captación de persoas para o apoio do proxecto na cal teñen que facer unha sinatura para presentar as ditas sinaturas para que a Xunta de Galicia de o permiso para facer o CCT en Liñeiriños. (Conseguiron máis de 10.000 firmas segundo os organizadores da campaña).

 

23 sept. 2013 “Porto Cabral traerá a Vigo case tres mil postos de traballo” | No 2017 prometen 4000 empregos.
10º En xullo Luisito e distintos presidentes de federacións de comerciantes da cidade asinan un convenio para impulsar Porto de Cabral, cousa que ao parecer ditos representantes non pensan no impacto que fará nos comerciantes que eles representan.
11º Desde o 1º de Agosto a ata o día de hoxe mesmo unha empresa de enquisas chama aleatoriamente a teléfonos fixos dos habitantes da cidade de Vigo facendo unha enquisa sobre Porto de Cabral, unha enquisa con tons de manipular a opinión e mente da xente.
13º Dise que en setembro ou en outubro o proxecto de Porto de Cabral será debatido no Parlamento Galego (Esta sen confirmar aínda).
14º Núñez Feijóo quere que se realice tal proxecto na cidade de Vigo. Abel Caballero quere que se realice tal proxecto na cidade de Vigo.
15º Falta nada para as eleccións municipais que están aí ao virar a esquiña, e isto Abel Caballero poderiao empregar como un redito político máis como ben sendo a tónica habitual a un ano cara as eleccións.
Estas son as 16 chaves e agora as tedes, tan fagan uso resposable de metalas onde queirades, chaves nas que se falaron na charla, charla cunha gran compañeira, temémonos que o de PORTO DE CABRAL está máis que cociñado ou sexa vaise facer se ou se a pesar do NON rotundo de nós a dito proxecto.
Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]
#NonAPORTOdeCABRAL #OmonteNONseVENDE #oMONTEeNOSO

NON A PORTO CABRAL

O MONTE NON SE VENDE. TEN QUE SER XESTIONADO E DEFENDIDO POR UNHA COMUNIDADE TRANSPARENTE E DEMOCRÁTICA. SERVINDO AOS FINS DA VECIÑANZA TRABALLADORA E NON AOS FINS DOS ESPECULADORES PROVOCADORES DA MISERIA.

O VINDEIRO DOMINGO 27 DE AGOSTO,QUEREMOS CONTAR CON VOS NO MONTE DE COTOGRANDE-CABRAL-VIGO NA ROMARÍA DO PAN DE MILLO

OS VECIÑ@S QUE LEVAMOS ANOS NA DEFENSA DO MONTE VECIÑAL EN MAN COMUN, DESEXAMOS CONVIDAROS A CONCENTRACIÓN – XUNTANZA QUE IMOS TER DE 12H A 14 H CO GALLO DE DITA ROMARÍA

Anuncios

Que hai detrás da obsesión da venda do Parque Liñeiriños a mans privadas

A Xunta Rectora volta cun novo intento de apropiación do monte veciñal para fins diferentes dos propios da súa natureza. Porto Cabral volta sair à palestra parece ser coa finalidade de contruir un macrocentro comercial tematico, a expensas dun monte mancomunal.

Despois de case unha ducia de anos ao fronte da Comunidade de Montes de Cabral, em maio de 1999, a persoa que se puxera à fronte da Parroquia para reivindicar que os montes comunais foran propiedade dos viciños, dá por concluida a súa xestión polo que em maio dese ano , accede à presidencia o actual presidente (Luís Rodríguez),que leva xa 18 anos no cargo. Nun principio e durantRe un periodo corto de tempo foi tamén presidente da Asociación de viciños.

O interés polo monte de Cabral ven xa de antigo. A finais do ano 1999 , com tan só un ano no cargo, suscitouse o primeiro enfrontamento na CM de Cabral pola criación dunha praza de touros e propúñase como ubicación Cotogrande.

En abril do 2000, preséntase unha proposta ante a asembleia de comuneiros que consistía en desenvolver tres proxectos: o Coliseum- praza de touros que faría as funcións de multiusos; un xeriátrico e a estación de transferencias de mercancías de Liñeiriños. Tres proxectos de iniciativa privada. Nunha asembleia moi concurrida, os comuneiros votaron contra estes tres proxectos contra a opinión do presidente da xunta directiva que defendía que se tiña perdido unha grande oportunidade para o desenvolvemento da zona. Fixéronse 3 asembleias sobre este asunto nas que non houbo acordo, ata que na última se botou abaixo.

No ano 2006 comeza a política da CM de alugar o seu monte para verquidos de terra e entullosacambio de diñeiro, nessa altura comeza a se denunciar un aterramento de grandes dimensións realizado pola CM que transforma un pequeno val, cun rego de auga, nuha superficie totalmente chan que mudaba o rasante do río, todo isto sen licencia municipal. Preséntase parte da policia local informando do asunto , denuncia tamén o servizo de protección da natureza de Pontevedra. O seprona presenta tamén escrito onde explicaba a realización dos seguintes feitos:

  • depósito e movementos de terras máis explanación dos mesmos
  • depósito de escombros de obra en lugar non autorizado, misturados coas terras depositadas,
  • realización de canalización de augas procedentes dunha mina sen contar coa preceptiva autorización de Augas de Galicia.

Por este tema incoouse proceemento sancionador ordinario á CM por unha infracción administrativa grave que supón “depósito de escombros de obra en lugar non autorizado”, días máis tarde a proposta de resolución ditamina que se multe a CM de Cabral con 30050,61€. (adxúntases documentación sobre este asunto).

Posteriormente aparece o Proxecto de Parque Liñeiriños, actuación recollida no PXOM de Vigo de 2008 (que non foi aprobado polo que hoxe sigue vixente o do ano 93) e que parece redactado a medida para o encaixe deste proxecto. A nivel político o debate sobre Liñeiriños foi mínimo. Cando Corina Porro chegou á alcaldía, pisou o acelerador de liñeiriños, aínda que de maneira escura, coa burbulla inmobiliaria en fase expansiva, a promotora ING Real Estate quixo executar, na mesma zona onde se impulsaría despois Porto Cabral, un investimento moito maior. Os seus executivos aseguraban ter amarrada a compra de medio millón de metros cadrados coa CM, dentro dunha operación de 1,4 millóns de metros cadrados polo que se desembolsarían 114 millóns de euros, o obxectivo era criar un grande parque comercial onde se asentarían grandes superficies comerciais, zonas residenciais e un hotel. Naquela altura, parece ser que Abel Caballero e a súa concelleira de urbanismo Carmela Silva, foron os encargados de arrefriar o tema, cousa que contrasta coa súa defensa posterior de Porto Cabral. Esta empresa , que tamén impulsou o centro comercial Gran Vía, asinara un convenio coa alcaldía por 1.5 millóns de euros do que se executaron ao redor duns 500.00€. Este proxecto tamén se parou.

Parte do Aeroporto de Peinador está construido em terra comunal de Cabral, Cotogrande, polo que no ano 2011, a Comunidade de Montes ingresa nas súas arcas a cantidade de 7,260,000 € (sete milllóns douscentos sesenta mil euros), para non pagar o imposto de sociedades correspondentes polos ingresos da venda dos terreos a Aena, comprometeuse coa Administración Tributaria a gastar o diñeiro em catro anos e de aí todo este dispendio e sensentido.

Ao longo destes 18 anos de mandato, as Xuntas reitoras, presididas por Luis Rodríguez, non foron quen de facer nengún tipo de ordenación forestal, que unida a unha máis que cuestionable e escurantista xestión económica, fai mirar o futuro com certo pesimismo.

Coas arcas cheas, no ano 2011 (co diñeiro da venda dos terreos), a CM organiza unha mariscada, á que asisten uns 3000 comensais e entre eles o Ministro de Fomento e o Alcalde de Vigo (Isto em campaña electoral) Este acto foi para celebrar o contrato con AENA e tivo un custe de 180.000€.

No comezo do ano 2013, os viciños e comuneiros de Cabral entéranse pola prensa do proxecto Porto Cabral na zona de Parque Liñeiriños. En Febreiro deste ano, os directivos do fondo de inversión Eurofund, Ian Sandford e Salvador Arenere, reúnense co conselleiro de Economía e Industria da Xunta de Galicia e posteriormente co alcalde de Vigo Abel Caballero co obxecto de recabar apoios para PortoCabral, o macrocentro comercial que supostamente proxectan desenvolver en Liñeiriños, Vigo, ocupando uns 300.000 metros cadrados de monte comunal. A receptividade e valoración positiva tanto da Xunta como do Concello de Vigo a PortoCabral son recollidas naquela altura na prensa a pesar de que o proxecto supuña a práctica eliminación da maior parte do monte comunal na parroquia.

Segundo información de prensa naquela altura, plantexaba ocupar ¼ parte de Liñeiriños e ofrecer 187000 metros cadrados para superficie alquilable. Eurofond viña coa disculpa dun investimento de 500 millóns de euros e 3000 postos de traballo. Sinalar que a zona de Liñeiriños estaba contemplado no pxom do 2008 como un ámbito a desenvolver dentro da euro-rexión Galicia-norte de Portugal, O 65% sería de uso comercial e un 35% de uso residencial.

No mes de abril do 2013, os viciños que se tiñan enterado polos medios, fan un chamamento a todas e todos os viciños e viciñas de Cabral e especialmente a comuneiras e comuneiros alertando sobre as intencións da xunta directiva de na asembleia que se ía celebrar o día 21 de abril de vender o monte de Cabral nun proxecto totalmente especulativo, o que pretendía a xunta directiva nesta asembleia era colar un acordo soterrado entre outras cousas (entre 8 pontos) nunha asembleia ordinaria, non convocada para ese fin, e con votación a man alzada, para que se habilitase a xunta directiva para negociar con Eurofond.

Pretendíase conseguir a aprobación dos comuneiros para negociar sem lles expor proxecto nen nada. Previamente a xunta directiva tiña falado con varios colectivos da zona, comentándolles as bondades dun proxecto que ninguén coñecía. O que se pretendía ao falar con estes colectivos como os das traidas de augas, deportes, asociacións diversas de viciños era convencelos de que era bon para a zona para que apoiasen na asembleia e criasen opinión, todo isto sen que houbese exposición pública nen exposición ante os viciños dos obxectivos da CM e sem saber en que realmente consistía o proxecto.

Nesta asembleia, os viciños protestaron polo atropelo e falta de transparencia e rompeuse a asembleia xa non concebían que un asunto de tal transcendencia non se informase e se votase a man alzada.

A xunta directiva ante que o medo de que non saise adiante a súa proposta, arremeteu contra esa asembleia diciendo que fora un boicot ecoloxista o que acontecera e que eran persoas alleas á entidade as que alí participaban. Nada máis lonxe da realidade xa que eran comuneiras e comuneiros indignados.

Convocouse unha nova reunión o 26 de maio na que podemos considerar unha asembleia violenta. Nada máis chegar os comuneiros e comuneiras estaba ateigado de grilleiras da policia e o interior do recinto de guardas de seguridade que decidían quen podía entrar en quen non, e máis dun comuneiro ou comuneira quedou fora sen poder acceder ao recinto. Esta decisión non foi comunicada previamente. Tiveron que pasar tres filtros para poder acceder aon recinto nunha CM onde as asembleias sempre foran abertas. Os opositores a Porto Cabral fan chamamentos entre os viciños e comuneiros a que protesten e esixan máis información e voto en furna contra unha actuación da xunta directiva antidemocrática, de costas á parroquia e incumprindo os propios estatutos da CM. Nesta asembleia de maio, tomada pola policía, foron detidas tres persoas por presuntos insultos e agresións á policía. O obxectivo de todo isto é vender o monte para conseguir cartos e máis cartos e a pregunta é: para que máis cartos se se están a dilapidar os que hai. Naquela altura O IFEVI apareceu tomado por un grande número de policias e gardas de seguranza, a carga policial foi brutal e, o que alí pasou, foi nova na maioría de meios de comunicación, pero a asembleia foi boicoteada ao berro de “Asembleia informativa aberta a toda a parroquia”. Os viciños e viciñas de Cabral, que se opuñan ao proxecto, luitaron sem nengún tipo de complexo nunha luita desigual contra unha directiva máis própria de réximenes autoritarios, e venceron.

Despois desta asembleia de maio, descúbrese unha operación entre a xunta directiva e unha inmobiliaria, nunha operación gravosa para a CM, na que se pretende facer unha permuta de terreos de solo urbano por unhas parcelas de monte que un señor particular mercara en 2005. Esta operación comezou no ano 2006 e culminou a comezos do ano 2012 pero aínda se coñeceu a meiados do 2013. a permuta realizase co titular dunha inmobiliaria denominada Grucave SL, a CM achegou na troca 3140 metros cadrados de terreo industrial na zona de Puxeiros e recebeu a cambio 4300 metros cadrados de terreo rústico clasificado como comunal, a CM invertiu tamén 239580 € para mercar unha parcela de 714 metros cadrados e completar así a finca que lle interesaba á promotora. Todo isto se fixo con informe desfavorable da Xunta.

Fíxose denuncia ante a fiscalía, denuncia que a fiscalía atendeu e denunciou ante o xulgado. No mes de novembro a fiscalía ve indicios de delito e actúa de oficio ante as denuncias dos viciños. Isto que xa era coñecido polos viciños faise público en maio de 2014.

nesa altura sae tamén unha sentencia que da a razón a uns particulares aos que a CM lles reclamaba uns terreos para incorporar á CM, a razón é que estaban no entorno onde se construiría a nave e o que se buscaba era legalizar esa nave.

No mes de outubro de 2013 faise outra asembleia aberta informativa pero con policía. Antes desta asembleia mandóuse por parte da xunta directiva unha circular ás e aos comuneiros coa promesa de postos de traballo e inculcando o medo a que se non vendías ías perder todo porque se ía expropiar.

No mes de novembro en asembleia con votación en urna perden os que apoian porto cabral. 344 votos en contra e 297 votos a favor. O proxecto foi rexeitado a pesar dos sucesivas tentantivas da xunta reitora de levalo adiante. De saír adiante, Eurofund xustificaría a utilidade pública e faríase cos terreos, que serían expropiados.

En decembro de 2013, hai outra asembleia ordinaria de funcionamento ordinario, previamente a esta asembleia tíñanse detectado irregularidades na xestión das contas e aos comuneiros somente se lles da 1 minuto para falar e se reventa a asembleia xa que se aproban a xestión das contas coa xente abucheando, a xunta no medio de aquel caos as da por aprobadas. As irregularidades son moitas, apróbanse as contas de 21 meses (máis dun exercicio) desde o 01/01/2012 ata o 30/09/3013, apróbanse sen votación e entre os abucheos da xente. Esta asembleia está impugnada.

En xuño de 2014 faise outra asembleia ordinaria, a acta da anterior non se somete a votación porque está impugnada , hai unha querela contra o secretario e o presidente por falsificación de documento. Nesta asembleia vótanse as contas dos tres meses que quedaban pendentes do 2013, sométese a votación e perden clamorósamente pero aprobanse igual dicindo que había máis votos a favor, non se fai un 2º reconto , é escandaloso a manipulación da votación. Hai vídeos onde se ve o resultado das votacións. Vóltase impugnar esta asembleia. No segundo ponto do orde do día eran os orzamentos e se suspende a asembleia.

No 2014 fanse aterros en varios pontos da CM. A CM o que fai é alugarse como un vertedeiro para verquer en terros da CM terras que están sacando de obras e material de refugallo.

A finais do ano 2016, a vicepresidencia xeral de urbanismo, resolve contra a CM por varias infraccións urbanísticas cometidas em diversos lugares, Nesta altura as infraccións son as seguintes:

  • Solo urbanizable non programado:
    • Apertura de novos camiños com movementos de terra (excavacións, recheos e explanacións) e de muros de contención.
    • Ampliación de camiños existentes com movementos de terra.
    • Recheos e explanación de terras nunhas superfícies de 1600m2 e 5400m2.

A lei 02/2016 di claramente que non está permitida a apertura de camiños que non estexan expresamente recollidos no planeamento urbanístico ou nos instrumentos de ordeación do territorio, agás no caso dos camiños rurais contidos nos proxectos aprobados pola admón competente en materia de agricultura, minas, montes ou medio ambiente. Tamén di que debe manterse o estado natural dos terreos e as condicións de abancalamento obrigatorio e debe garantirse o mínimo impacto visual sobre a paisaxe e a mínima alteración da topografía dos terreos. A vicepresidencia xeral de urbanismo conclúe que estas obras non son legalizables.

  • Solo urbano coas condicións urbanísticas de aplicación de solo urbano non consolidado:
    • Apertura de novos camiños com movementos de terra (excavacións, recheos e explanacións) e de muros de contención.
    • Recheos e explanación de terras nunhas superfícies de 1500m2 e 13000m2.

Aquí conclúe tamén que as obras non son legalizables.

  • Solo urbano com ordenanza de zonas verdes e libres grao B :
  • Construcción dunha caseta de formigón duns 15m2 para deposito de algas. Concluindo tamén que as obras non son legalizables.

Falamos da mesma Comunidade de Montes que cando a Zona Hidrográfica Galicia-Sur publicou o anuncio somentendo a información pública a implantación dunha senda peonil no río Lagares.Comezou as obras de construcción da senda, desde Manuel Alvarez ata Valadas, sem respetar o periódo de exposición pública e sem licencia municipal. 4960 metros que custaron aproximadamente 1,5 millóns de euros que pagará a Comunidade de Montes, otorgándose uns atributos que deberían ser do Municipio, atopándonos co absurdo de que xa estaban a traballar as máquinas no mesmo periódo que nós estabamos alegando. Ante as denuncias de viciños e organizacións ambientalistas, em outubro de 2014 a Xerencia Municipal de Urbanismo, mandou paralisar as obras e a retirada de materiais e maquinaria e, indicando a súa vez que se lle daría traslado ao ministerio fiscal por posible ilicito de desobediencia regulado no artigo 556 do código penal. Indicar que un total de 129 comuneiros presentaron alegacións contra estas obras e lembraban que nen os orzamentos pasados nen actuais recollían o orzamento destas obras.

O presidente da Comunidade de Montes presentou recurso de reposición contra esta paralización das obras realizadas na marxe do río e consistentes em movementos de terra e construccións de muros de contención na ribeira do río (sem como dixemos houbese licencia municipal nin as autorizacións perceptivas) . O recurso que presentou baseabase em diversos pontos: que a CMVCM ten a misión, por imperativo legal de adoptar as medidas necesarias para a xestión e explotacióndo monte veciñal e que entre estas actuacións está a construcción da senda peonil (a resolución contestalles que essa “misión” das CMVCM non lles autoriza a realizar obras sem as autorizacións oportunas), a necesidade imperiosa de comezar as obras antes da tempada de choivas (a resolución indicalles que tampouco isso é xustificante para incumplir a lei), os perxuizos que ian ter os operarios contratados (ao que se lle contesta que isso é problema da empresa comezar unhas obras sem permisos. Dito recurso foi desestimado e nel indicouse que o proxecto presentado para a autorización de Augas de Galicia non prevé as intervencións na ribeira do Lagares detectadas polos inspectores de urbanismo e policía local e que em nengún parágrafo do informe elaborado contempla a construcción de muros de contención na ribeira do río, a realización de movementos de terra nen a derruba de muros lindantes , o documento propuña únicamente a realización dunha senda de peóns que incluía a construcción de pontes de madeira, sinalización da lonxitude percorrida , actuacións de reforestación ou acondicionamento da senda.

A resposta da Comunidade de Montes foi a de continuar coa obra seguendo a política de feitos consumados destruir totalmente a escasa vexetación de ribeira que había, deforestar e non reforestar e construir valados e paseos de formigón. Segundo a lexislación estatal de augas no se pode construir nada nos primeiros 5m a cada marxem do río salvo algunha excepción que require autorización. Como se pode comprobar, no paseo feito, había feches a menos de 3m do domínio público hidráulico. Na actualidade está comezando coa segunda parte do paseo. Debemos parar isto antes de que non haxa solución porque este paseo vai afectar a unha zona de interés natural que hai que protexer e as obras van significar a destrucción de toda a vexetación e xa pouca queda no Lagares. Non se podem facer as cousas así de calquer maneira, sem nengún tipo de control ambiental, acabando coas poucas zonas verdes que nos quedan.

A nivel administrativo, a actuación da Xunta Rectora da CM de Cabral é totalmente escura, non hai xeito de que se informe dos pasos que se están dando a nivel contable nen noutros terreos.

Estes últimos meses estamos asistindo a un novo episodio dantesco:

A Xunta Rectora volta cun novo intento de apropiación do monte veciñal para fins diferentes dos propios da súa natureza. Porto Cabral volta sair à palestra parece ser coa finalidade de contruir un macrocentro comercial, a expensas dun monte mancomunal

o que atenta contra a conservación e protección do medio natural, suporía o beneficio dunhas poucas mans privadas a costa da expropiación dun monte que é de todos, e afogaría ao comercio local. Debemos lembrar à Consellaría de Medio Rural que lle corresponde velar polo cumprimento da Lei 13/1989, de montes veciñais en man común de Galicia, e en consecuencia garantir que os usos do monte son acordes á súa natureza rústica, sen cambios indebidos ou fraudulentos.

Pisotean as leis e asembleias soberanas. Os viciños xa falaron, votaron e esixiron non máis especulación co noso monte, em novembro de 2013 e dixeron ven alto:

NON A PORTO CABRAL

O MONTE NON SE VENDE. TEN QUE SER XESTIONADO E DEFENDIDO POR UNHA COMUNIDADE TRANSPARENTE E DEMOCRÁTICA. SERVINDO AOS FINS DA VECIÑANZA TRABALLADORA E NON AOS FINS DOS ESPECULADORES PROVOCADORES DA MISERIA.

OS VECIÑ@S QUE LEVAMOS ANOS NA DEFENSA DO MONTE VECIÑAL EN MAN COMUN, DESEXAMOS CONVIDAROS A CONCENTRACIÓN – XUNTANZA QUE IMOS TER DE 12H A 14 H CO GALLO DE DITA ROMARÍA

Vigo flashback: A estación intermodal de Vigo

ilcanallarubens_estacion-infografia-itermodal-vigo-urzaiz_2016

O 21 de xaneiro deste ano pasado ano 2016, a conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez comprometeuse dicindo que a estación intermodal de Urzáiz farase “contra vento e marea” e será a primeira de Galicia.

“En 2016 contaremos por tanto co proxecto construtivo. É a estación intermodal que Vigo merécese, con 21 dársenas de autobuses susceptibles de ampliación e 9.000 metros cadrados”, subliñou acompañada do delegado da Xunta en Vigo, Ignacio López-Chaves, e a portavoz do grupo municipal do Partido Popular, Elena Muñoz. O orzamento do proxecto básico rolda os 350.000 euros e ten un prazo de 9 meses.

Segundo detallaron os técnicos, que onte comezaron nos terreos da estación de Urzáiz os traballos topográficos, as 21 dársenas que se construirán como mínimo estarán cubertas. Ademais, haberá un acceso a través da rúa Lepanto -como agora- e habilitarase unha saída directa para os autocares desde a estación de buses á autoestrada AP-9. Segundo explicou a conselleira, nunha primeira fase -omitió fixar datas- estará conectada co edifico provisional de viaxeiros de Adif para, posteriormente, facelo co futuro centro Vialia deseñado polo arquitecto Thom Mayne.

O proxecto inclúe a construción dunha gran glorieta na entrada e acceso directo á autoestrada AP-9. Para levar a cabo estes traballos -dixo Vázquez- é necesario derrubar unha mazá de tres edificios. Neste sentido, a conselleira de Infraestruturas anunciou onte a petición dunha reunión co Concello para abordar estes traballos. Ao seu xuízo -subliñou- tanto as expropiacións como a súa execución debe correr por conta do Concello olívico. “Tal e como indica o PXOM de 2008, que non debe ser desculpa (a súa anulación) para esquivar os diferentes compromisos das administracións. Nel había un compromiso expreso do Concello de Vigo, que executaba e expropiaba o necesario para facer os accesos”, remarcou.

Teño as miñas serias dúbidas as cales son:
A pregunta que se fai este redactor é, farase unha vez realizada a gran superficie comercial ou antes da realización da superficie? xa que como e ben sabido o AVE non chegara ata o 2020.

Cando se fara o proxecto de Thom Mayne? polo que se pode comprobar na hemeroteca sempre que se fai un concruso sempre queda baleiro.

Poderase facer dita estación co pxom vixente do 1993? non sei… moitas dubidas teño e moita falta de respostas.

Mentres tanto a estación de autobuses da cidade segue deteriorándose facendo así unha mala imaxe para os pasaxeiros e pasaxeiras que usan ese medio de chegada á cidade.

 

O tren do porto da Vila de Bouzas ou o túnel de Beiramar? ou os dous? o conto de nunca acabar

ilcanallarubens_tren vila de bouzas_2016

A Autoridade Portuaria adxudicou por 44.500 euros máis IVE a GOC, especialista en proxectos de enxeñería avanzada, o estudo previo de alternativas da conexión ferroviaria entre a terminal de Bouzas e a rede xeral de mercadorías, así como a redacción dun anteproxecto da alternativa elixida. Foi en xaneiro: en maio deberá presentar a súa proposta así como un estudo sobre os seus custos.

Enrique López Veiga, aínda que esperará a coñecer o estudo, advertiu de que “non descarto nada sobre a forma de levar o tren, a máis fácil é por Beiramar”. Unha vez en poder do Porto a proposta técnica, será sometida a información pública para que tanto as institucións implicadas –sobre todo o Concello e Zona Franca- como os propios veciños realicen alegacións e propostas.

GOC barallaría tres alternativas principais de conexión: a primeira, en superficie e máis económica, unha vía en superficie pola avenida para que pasen os trens de noite a paso de home –uno ao día de media- ou,  é a elixida,  que conectaría dita terminal coa terminal de Guixar ao longo da Avenida de Beiramar, co referido custo de sete millóns, e a segunda e terceira, similares ás expostas no estudo para  a saída ferroviaria sur  de Vigo, conectarían a terminal de Bouzas cos polígonos de Balaídos, A Granxa e As Gándaras, con 350 millóns que tería que achegar Fomento, e un túnel de 10 ou máis quilómetros baixo o Meixoeiro. Con todo, a pesar da negativa, o Porto encargou a GOC un proxecto máis definido do trazado do tren portuario a Bouzas para unha revisión no futuro. Tamén hai alternativa que e máis complexa, unha ponte desde Barreras á terminal.

Mentres que Abel Caballero rexeita de forma tallante a opción portuaria do tren por Beiramar sen saber aínda como sera o proxecto en fase de estudo, “Mentres eu sexa alcalde, non permitirei que un convoi atravese a cidade”, pero olvidase que el obrigou a José Blanco que os trens da estación Vigo-Urzaiz se fixera un túnel para que os trens chegase a ela, atravesando kilomentros por debaixo da cidade.

Mentres que o presidente da Autoridade Portuaria de Vigo, Enrique López Veiga, recoñeceu que a negativa do alcalde, exposta durante o consello do Porto, supoñía un paso atrás e por tanto, deixar o asunto encima da mesa “porque non imos facer nada contra a opinión da cidade”, asegurou. A primeira das tres opcións, o tren por Beiramar, foi elixida polos técnicos do Porto por ser a máis barata, eficiente e rápida. Con todo, sinalou López Veiga que non é un proxecto que pareza prioritario porque non parece que haxa unha demanda clara dos usuarios da terminal. Insistiu na súa comparecencia ante a prensa que o informe solicitado pola consultora de enxeñería ía quedar encima da mesa “para o futuro” ante a oposición municipal e porque, engadiu, a prioridade principal radica no desenvolvemento dunha terminal ferroviaria na Plisan e no estudo de conexión desta coa terminal de colectores de Guixar e á súa vez, coa rede ferroviaria de interese xeral.

Este notero di que o alcalde da Detroit Viguesa esta máis interesado en facer o proxecto do TÚNEL DE BEIRAMAR o cal aquí nesta ligazón podedes ver como tamén o interese do CENTRO DE BEIRAMAR co cal se presentou ás eleccions a primeira vez que aquí nesta outra ligazón podedes ver.

Alberto Núñez Feijóo puxo o acento o 7 de Xulio do pasoado ano 2015 que se constituirá unha comisión técnica para o impulso dunha estación intermodal en Vigo. Desta forma, o mandatario autonómico trasladou a decisión da Xunta de que Vigo “poida ser a primeira cidade de Galicia cunha estación intermodal”, como xa informara este diario. Unha vez que estea redactado o proxecto construtivo, confiou en que, en 2016, poida licitarse e iniciarse a obra, que supoñerá conectar o tren na estación de Vigo-Urzaiz co autobús, nunha terminal nova que se construirá ao seu lado, nunha parcela xa sinalada.

Pola súa banda, Abel Caballero -que ante os medios en Vigo por aquel entón non falou sobre a estación intermodal- si  explicou que se alcanzou un principio de acordo sobre outro asunto crave para a cidade: o desenvolvemento dos túneles de Beiramar e Julián Estévez, en especial o primeiro. Caballero lembrou que se expuxo un primeiro proxecto sendo conselleira a agora concelleira María José Caride para un paso inferior desde Ou Berbés á rúa Coruña e máis tarde cos conselleiros do PP Agustín Hernández e Ethel Vázquez, “e agora pídennos ao Concello que teñamos a iniciativa”, ironizou. Con todo, aceptou presentar unha proposta de deseño “un proxecto para ir xuntos, Concello e Xunta”. O seu custo iríase a uns 70 millóns de euros.

Rubens Rocha

ை Vigo flashback: O Xardín vertical

ilcanallarubens_xardinvertical_2016_Foto ICR_Foto La Voz de Galicia

Foto: ICR-Photographer – La Voz de Galicia

Estimado lector ou estimada lectora, volvo a esta sección para lembrar un proxecto que foi presentado a finais do 2010 como unha novidade para a cidade de Vigo, ese proxecto foi o xardín vertical, unha innovación para a cidade de Vigo.

Este xardín instalaríase na rúa Urzaiz numero 57, o responsable deste xardín foi Raúl Ameixeiras da construtora Laxas, o fin deste xardín era ocultar a fachada de poliuretano expandido que quedaba á vista, ou sexa para pura estética, se pura estética xa que asi por aquel entón recoñecíano, unha vez instalado o xardín os vigueses e viguesas puideron gozar da fermosura do primeiro xardín vertical na cidade e tamén os propios veciños e veciñas que viven na zona, aínda que lembrar que os xardíns verticais existiron desde a antigüidade de forma natural non de forma artificial.

Naquel entón declaraban «Non tiñamos ningunha obrigación, pero pareceunos que era interesante comercialmente para nós, atractivo para os futuros residentes e tamén para o goce cidadán», asegurando naquel entón que o proxecto tivo un elevado custo que asumiu a construtora.

A construtora Laxas recorreu por aquel entón a Vertical Garden, con sede na capital española xa que en Vigo non había ningunha empresa especializada neste tipo de xardíns, a súa idea era facer un xardín á semellanza que ten Caixa Fórum en Madrid. O traballo finalizou o verán do 2011 e o resultado son 100 m2 de espazo verde que sobe pola parede con 48 plantas por metro cadrado, é dicir, case 5.000 exemplares -entre eles, algúns arbustos aromáticos como lavanda, salvia, tomiño ou romeu- que crecen sen vertixe.

Para o seu non se podía fixar os paneis contra a parede e montaron unha estrutura metálica galvanizada para instalar sobre ela o xardín sobre un polietileno de alta densidade feito con material reciclado. A planta crecería in situ e non aplicando o sistema hidropónico, senón o chamado plantube, naquel entón declaraban que lles parecería mellor porque reduce custos e problemas.

O mantemento realizaríase a través de rega automática integrada e as plantas tamén reciben fertilizantes por un sistema de bombas interno.

No 2013 a declaracións da voz de Galicia dicían os responsables que «Unha vez ao ano se sacan as plantas mortas e repoñémolas nós mesmos. Fixemos un curso acelerado de xardíns verticais», confesaba Raúl, o cal se mostraba naquelas declaracións á voz de Galicia moi contento co aspecto que tenia por aquel entón o xardín vertical.

Agora está mal, hai que repasalo porque este inverno foi moi duro e sufriu moito. O mesmo opinaba no 2013 por aquel entón o presidente da comunidade de veciños na voz de Galicia, Félix Villada, aínda que está seguro que coa primavera volverá o seu esplendor. Aínda que ao principio houbo algunhas reticencias, agora os veciños están na súa maioría encantados de contar cun plus tan exclusivo que só xera un mínimo gasto de auga.

Pois ben agora no 2016 como verán na infografía que encabeza este Vigo FlashBack asi loce o innovador xardín vertical que por aquel entón  cando no 2011 viu o alcalde da cidade de Vigo, Abel Caballero quixo tamén facer noutras partes da cidade xa que lle gustou moito o seu resultado,  pero reculo no canto de facer xardines verticais e o que fixo foi pintar as medianeiras.

Rubens Rocha

ை Vigo flashback: A Urbanización do Ofimático

ilcanallarubens_AURBANIZACIÓNDOOFIMÁTICO_00_Vigo_2016

Estimados lectores e estimadas lectoras deste blogue no día de hoxe veño escribir sobre outro proxecto da cidade da Detroit Viguesa tal como chamo eu a Vigo, proxecto nunca se chegou a realizar xa que é do que se trata esta sección chamada Vigo flashback, desta vez e o proxecto da A URBANIZACIÓN DO OFIMÁTICO.

Foi exposto hai 20 anos como un polígono de oficinas e residencial promovido desde a Xunta pero nunca se chegou a poñer en marcha, aínda que se presentaron varias maquetas sendo conselleiro o xa falecido José Cuiña.

O día 18 de xullo de 2013 Abel Ramón Caballero recibiu á xunta directiva da asociación de propietarios do ámbito con ordenación detallada do PXOM, denominada A-4-37 Ofimático (preto da Avenida de Madrid) para coñecer de preto o estado desta tramitación.

Os propietarios, acompañados polos os seus asesores legais e técnicos, explicaron ao rexedor que no transcurso desa semana presentarían as bases e estatutos para avanzar na constitución da xunta de compensación e poñer en marcha esa peza da cidade, que tiña unha extensión de máis de 250.000 metros cadrados para usos residenciais e terciarios e que abarcaría a máis de 80 parcelas.

Pola parte, Caballero puxo a disposición da asociación toda a colaboración material e persoal que precisaron para conseguir a mellor xestión deste importante ámbito para a cidade. O ámbito era a zona da Avenida de Madrid preto da Estación de Autobuses, a parte traseira de Martínez Garrido e a rúa Gandarón.

A tramitación dos documentos de xestión foron en durante as semanas do recibimento da xunta directiva da asociación a que permitira a formalización da fase de organización na que se expuña poder formular en breve prazo o proxecto de repartición de cargas e beneficios entre os propietarios.

O Plan Xeral deseñaba nesa zona unha urbanización residencial cunha torre de mesmo 20 plantas na fachada cara á avenida de Madrid se destinaria a oficinas e prevíase tamén dentro do ámbito un centro comercial e un máximo de sete alturas no resto do perímetro, unha ampla zona de oficinas. Tamén prevía un mínimo de 60.000 metros cadrados de ESPAZOS VERDES, 20.200 para equipamentos públicos, ademais de establecía unha previsión mínima de 1.409 prazas de parking. ilcanallarubens_A URBANIZACIÓN DO OFIMÁTICO_01_Vigo_2016

No 2015 concretamente o 11 de febreiro o Concello de Vigo reaxustaba a “macrourbanización” aínda que a priori os cambios non serian de alcance.

A concelleira de Urbanismo, Carmela Silva, ordeno por aquel entón a iniciar a modificación do PXOM no ámbito tras unha sentenza firme do Tribunal Supremo na que obrigaba a excluír un terreo da empresa Comercial de Inmobles Las Eiras S.L. ao fallar os xuíces que o chan debe recibir outra cualificación como reclamaba esta mercantil.

O TSXG fallaba a favor da empresa demandante no ámbito de Ofimático en xullo de 2012, e o Concello apelou no Supremo por aquel entón, que avalou o fallo da instancia galega. A urbanización era unha das prioritarias no PXOM e o seu desenvolvemento estaba previsto para o primeiro cuadrienio de vixencia (2008-2012), pero aínda non botou a andar nin se volveu falar, pola crise inmobiliaria se paralizaba esta macrourbanización.

Os donos de leiras a día de hoxe día 6 de marzo de 2016 queren impulsala sumaron propietarios nos últimos e afirman que xa contan co terreo necesario para arrincar.

Os custos de urbanizar o ámbito, incluídas as indemnizacións, estaban fixados na memoria da ordenación detallada en 67 millóns de euros.

As vivendas construiríanse en distintas tipoloxías, desde unifamiliares ata edificacións de tres a sete plantas. Na ficha constaba unha reserva do 46% da edificabilidade residencial para VIVENDA PROTEXIDA. A torre de oficinas era un dos seus principais trazos do proxecto, así como o parque e a praza pública que se instalaría no acceso.

Un grupo de donos de parcelas leva anos impulsando a urbanización, e para iso necesitaban sumar máis do 50% do chan. Os representantes do colectivo, que xa alcanza un centenar de propietarios, entregaron por aquel entón no 2015 a documentación na Xerencia para acreditar que dispoñen da superficie necesaria e confiaban en que se puidesen iniciar a xestión paralelamente á modificación do PXOM.

O ámbito tiña a ordenación detallada no plan, con distribución de espazos e edificacións, o que supoñía un importante adianto na tramitación o pasado ano. “Esperamos avanzar mentres se cambia o Plan. A sentenza non debía ter maior incidencia porque ocupa un espazo destinado a zona verde”, sinalaban o 2015 concretamente o 11 de febreiro desde Adrum Consultores, que asesoraba xuridicamente aos propietarios, mentres a enxeñería Pettra ocupábase do apoio técnico. Fontes da Xerencia sinalaban a mesma semana, pola súa banda, que o alcance dos cambios determinaríase cando se desenvolvese a modificación puntual do Plan, aínda que en principio non serian substanciais.

O cambio do ámbito obedecía aos mesmos motivos que o levaron a cabo polo Concello na Seara, San Roque (desde a parte traseira de Pizarro (Barrio de Ribadavia) ata Couto de San Honorato) e unha peza de O Calvario. Afectados por estes plans gañaron nos tribunais os recursos nos que defendían que o seu chan reunía a condición de urbano consolidado, o que obrigaba a deixalos fóra das urbanizacións.

Fontes o Faro de Vigo e Atlántico Diario.
Rubens Rocha

ை A burocracia da lei de costas

Imaxe lavozdegalicia.es

Imaxe lavozdegalicia.es

O escaso alcance da reforma da Lei de Costas mantén a inseguridade xurídica dos donos de miles de vivendas en centos de aldeas moi anteriores a esa norma.

Galiza segue agardando por unha solución para os seus núcleos mariñeiros que, a pesar das expectativas creadas hai dous anos, non atopou na reforma da Lei de Costas. O seu percorrido quedouse moi curto, e provocará notables diferenzas entre os propietarios de vivendas nos pobos que vexan a súa situación normalizada e nos que non se beneficien da revisión. Estes seguirán padecendo unhas restricións nas obras que poden realizar nas súas casas moito máis estritas que as que fixa a reforma nas aldeas regularizadas. Pero as que pasaron ese embude á primeira son excepcións. Tan só 14 asentamentos dos 176 repartidos en 34 dos 45 concellos que tramitaron as súas solicitudes en prazo beneficiáronse, entre eles, Marín, Muros, Baiona, Nigrán, Gondomar e O Rosal. A penitencia continúa para miles de afectados no resto dos 800 núcleos rurais que a Xunta calculou que poderían ver resoltos os seus problemas.

O cambio legal

As condicións. A reforma da Lei de Costas que o PP aprobou en solitario no 2013 suscitou unha ampla contestación política e social. Entendíase que favorecía a amnistía de miles de vivendas en primeira liña de praia e abría a man a novas aberracións urbanísticas nas zonas con maior presión edificatoria. Era o punto de vista das comunidades do mediterráneo. Non o de Galiza. Aquí a cuestión non é indultar chiringuitos nin desmáns urbanísticos, senón procurar un recoñecemento legal a centenares de pobos pesqueiros que xa existían moito antes de que a norma de Costas (1988) delimitase os ámbitos de protección. Eses núcleos non tiñan a cualificación de chan urbano, unha situación que está na orixe das restricións a esas vivendas.

Para liquidala, a reforma legal habilitou a opción de rebaixar a zona de servidume de protección de 100 metros terra dentro desde o límite interior da ribeira do mar a 20. Os concellos deben acreditar que esas aldeas estaban en áreas consolidadas pola edificación en polo menos un terzo da súa superficie e que, en 1988, contaban con acceso rodado, abastecemento e evacuación de augas residuais e subministración eléctrica. Das 176 que sumaban os 34 concellos sobre cuxas solicitudes xa se pronunciou Costas, 69 foron excluídas por non cumprir esa dobre esixencia.

O embude

Falta de medios e desidia. A reforma picou na súa aplicación en Galicia por tres motivos principais. A maioría dos concellos carecen de medios técnicos para responder a un proceso legal tan complexo, sobre todo, en ámbitos caracterizados por unha elevada dispersión. O reto é aínda maior nos municipios que carecen de plan urbanístico. Só 39 dos 75 que teñen asentamentos xunto ao mar contan con PXOM aprobado, aínda que a maioría dos que carecen de plan están a tramitalo ou o teñen contratado. Pero outros se inhibiron ou deixaron os trámites para última hora.

Por ese atraso, Medio Ambiente ten sen resolver os expedientes de 11 concellos e as reclamacións de 8. Ante as queixas dos alcaldes, a Xunta ofreceu os seus servizos técnicos aos municipios, por agora con escasa repercusión, para que o maior número de poboacións poida beneficiarse dunha reforma contra a que o Tribunal Superior de Xustiza admitiu a trámite un contencioso da Illa, un dos concellos máis afectados.

Ámbitos de protección

En propiedade ou en concesión. A incidencia da Lei de Costas nos bens que se atopan no dominio público terrestre afecta a dous ámbitos principais de protección. O máis restritivo corresponde á franxa situada a menos de 20 metros do límite interior da ribeira do mar. As vivendas que foron construídas legalmente nese terreo do Estado manteñen as mesmas condicións coa reforma. Pero non son bens en réxime de propiedade, porque están suxeitos a concesións estatais. En cambio, os que se atopan na área que vai desa franxa ata os 100 metros terra dentro si son propiedades privadas. Nos tramos litorais que xa estivesen clasificados como urbanos ou tivesen un plan parcial aprobado antes de 1988, a anchura dese ámbito rebáixase a 20 metros. Tamén nos núcleos favorecidos pola reforma da lei.

As obras permitidas

Reformas limitadas, novas edificacións prohibidas. Como calquera outra vivenda privada, as situadas na franxa de 100 metros poden ser rexistradas, hipotecadas, arrendadas, vendidas e herdadas. Pero as obras están restrinxidas. A servidume de protección limita as reformas ás propias de mantemento do inmoble, e non poden implicar en ningún caso un aumento do seu volume, altura ou superficie. A lei prohibe edificar en dominio público. Dentro da franxa de 20 metros, as vivendas e usos industriais están suxeitas a unha concesión estatal por un prazo que a reforma amplía a 75 anos. Esa concesión, que leva o abono previo dun canon á Administración do Estado, é transmisible. As obras non autorizadas son obxecto de sanción.

Problemas coa lei de costas

Máis de 400 vivendas con concesión. A zona de protección máis restritiva é a situada a menos de 20 metros da ribeira do mar. No litoral galego hai 424 vivendas nese chan de propiedade estatal: 198 na provincia de Pontevedra, 188 na da Coruña, e 38, na de Lugo. Os habitantes desas casas dispoñen dunha concesión do Estado, que decide e autoriza que obras mínimas poden realizar. Pero a maior ocupación dese chan en Galiza é industrial, con 367 actividades das que 21 son hoteis. O caso máis relevante é o de Ence, pendente dunha prórroga da concesión polo emprazamento que ocupa na ría de Pontevedra, que caduca no 2018. Coa reforma, que descarta prórrogas automáticas, a Xunta ten a última palabra.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Fonte [aquí]

ை Vigo flashback: Abrir Vigo ao Castro

ilcanallarubens_abri_vigo_al_castro_1-834x1024_Vigo_vigoteimporta

Hai tempo xa que o Castro se converteu unha nunha illa dentro da nosa cidade, ata fai ben pouco nin sequera existía un paso de peóns para poder acceder ao pulmón verde da cidade.

Agora dou a luz este proxecto, que un dos partidos políticos da cidade tiña nun caixón, proxecto que posiblemente que nun futuro o poida retomar…

“Abrir Vigo ao Castro”

Como conectar o Castro coa cidade? Literalmente se Mahoma non vai á montaña a montaña vai a Mahoma

Como sería isto posible? Dunha forma completamente orixinal, permitindo que o Castro se introduza na cidade, para iso os técnicos desenvolveron un plan polo cal a aba do Castro se estendería ata as portas do Concello de Vigo.

Para permitilo soterraríase o tráfico que pasa pola rúa Camelias, habilitando tamén un falso túnel para o tráfico interior do parque entre o Paseo dos Cedros o Paseo Cronista Xose M. Álvarez Blázquez, permitindo desta forma, unha acceso directo ao parque dende Venezuela e Camelias.

Ademais reformaríase completamente a Praza do Rei, a nova estrutura compoñeríase de 2 alturas, na parte inferior dependencias municipais cun paseo central aberto, e na parte superior un xardín que sería unha extensión da zona verde do Castro ata as mimísimas portas do concello.

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

Paralelamente a esta grande actuación, reduciranse as pendentes en todas as zonas posibles do monte para habilitar un sistema de sendeiros que permitirán a calquera cidadán, independentemente das súas condicións físicas, acceder ao Castro dende as rúas Venezuela, Camelias, Marqués de Alcedo e o propio concello; agora mesmo isto só é posible a través da inmensa escalinata que parte do concello ou collendo un vehículo privado para acceder ao alto do monte.

Habilitaríanse sendeiros e camiños con distinta pendente para prácticas deportivas e rutas turísticas. Os restos da muralla do castelo de San Sebastián tamén quedarían comunicados co resto do ámbito verde arredor do Concello.

Que lles parece isto que os contei? Que vos parece o que aparece na imaxe?

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Vía Vigo te importa.

ை O barrio Ribadavia, un barrio desatendido.

ilcanallarubens_Parque-Pizarro 03_ Vigo

Un día, concretamente o 18 de xullo de 2010 habería ao publico o parque que está entre Pizarro e o Barrio de Ribadavia. Despois de 2 meses da súa inauguración.

Situado entre a rúa Pizarro e o barrio de Ribadavia, pon a disposición dos veciños máis de 5.000 meros cadrados “con un acabado excepcional”, segundo asegurou o alcalde por aquel entón durante a visita que realizou a este. O parque Ribadavia-Pizarro que leva aberto cinco anos na actualidade e unha das zonas máis abandoadas da cidade, un parque descoidado e abandoado da man de…

Abel Ramón Cabellero dixo tamén que “Hemos regenerado una parte muy marginal de la ciudad siguiendo con nuestro plan de que Vigo pase a ser una ciudad policéntrica, comentou o alcalde, quen informou polo entón que o proxecto se completará cun novo centro comercial que hoxe está en fase de construcción, no interior del mesmo habera un Mercadona que sera o sexto na Detroit Viguesa, centro comercial que ira entre as dúas torres chamadas Risedencial Pizarro na rua Pizarro, o solar que foi abandonado despois da construción das dúas torres pero co paso do tempo foi comprado pola Abanca e despois vendido ao Grupo Lloves que a través de Pizarro Gestión S.L. que será quen desenvolva o proxecto nunha superficie de máis de 22.000 metros cadrados. Deles ao redor de 8.000 estarían destinados a superficie comercial no que habera –tendas e oficinas– e que o centro contaría con 240 prazas de estacionamento en tres sotos de aparcadoiro, esta construcción a esta a facer Ferrovialcentro-comercial-2
Risedencial Pizarro cunha capacidade para que vivan 160 familias, na actualidade as devanditas torres só están habitadas un 60% o resto esta baleiro.

O alcalde prometía unha apertura dunha gardaría a cal hoxe aínda os veciños esperan ansiosamente como tamén o centro de día para as persoas maiores.

Hoxe o barrio de Ribadavia esta no esquecemento por parte do Concello da cidade, os poucos veciños que residen nel de forma legal din “Vivimos en un sin vivir, sin mejoras de acceso, con problemas de delincuencia, con problemas en nuestras viviendas por culpa de los edificios nuevos que han echo que nuestros cimientos se corran”.

Porque digo veciños que viven de forma legal? Por que por outra banda hai vivendas okupadas, pode que este barrio sexa un dos da cidade de Vigo que este máis Okupado.

ilcanallarubens_Parque-Pizarro 01_ VigoO barrio está afectado por un PERI. En época de crise, as construtoras non teñen para pagar e indemnizar os poucos propietarios que alí residen facendo practícaa habitual de facerlles as vidas imposibles para que ao final se lisquen das súas vivendas onde levan toda a vida, esto todo en complicidade co concello e as constructoras así me din os veciños do barrio, esta estratexia chamase Xentrificación.

No barrio había dous ultramarinos dos cales hoxe na actualidade segue aberto so un, o outro marcho porque os repartidores e provedores chegaron a un punto de negarse a entrar. Estes dous ultramarinos de toda a vida eran os mais antigos da historia da hoxe coñecida Detroit Viguesa antes chamada Vila de Vigo.

Recomendaríalles a cada un e unha de vostedes que entrasen un día e coñezan de primeira man este barrio, barrio humilde de xente obreira de xente traballadora que hoxe viven nun sin vivir.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Ao inicio deste vídeo son fotos antes que inauguraran o parque e logo e como se atopa na actualidade.

ை Vigo flashback: Corredor verde da antiga vía do tren a Urzáiz

ilcanallaruben_corredorverde_vigo_antiguaviatrenestacionurzaiz

O Concello de Vigo polo mes de Xuño do pasado ano propoñía dar unha volta ao proxecto de converter nun corredor verde a vella e xa abandonada vía do tren de acceso á estación de Urzáiz e suscitaba incluír nela un carril exclusivo para o transporte público, ademais doutro para bicicletas que se sumarían ao espazo reservado previsto para o tránsito de peatones. Esta formulación recollíao xa no primeiro Plan de Movilidad Urbana Sostenible que se acaba de sacar a exposición pública como unha das propostas para potenciar no futuro o transporte colectivo e a intermodalidad. Neste caso, a Concejalía de Transportes abogaba por esta alternativa para agilizar o acceso cara á futura estación do AVE dos buses interurbanos.

A formulación municipal pasaba por que se compaxinar o tránsito do transporte público, ciclistas e peatones sobre a antiga vía do ferrocarril desde a conexión da autopista AP-9 en Bos Aires ata Urzáiz. Serían algo máis de dous quilómetros. “Esta proposta aúna funcionalidad lúdica (paseo/bicicleta) nun corredor arbolado, coa posibilidade para os autobuses interurbanos de acceder á nova estación intermodal nas horas punta sen sufrir atrasos asociados ao tráfico da AP-9”, se argumentaba no citado estudo. En todo caso, a idea non pasaba por desviar todo o transporte público por este vial verde. “A intensidade sería suficientemente reducida como para non resultar molesto para os viandantes e ciclistas”, subliñaban os técnicos naquel entón.

Para conseguir esta tripla funcionalidad serían necesarios polo menos dez metros de ancho, dimensión á que non se chega en varios tramos, aínda que o informe contemplaba xa fórmulas para a súa ampliación. “No corredor actual identifícanse zonas de sección moi reducida, en especial nas inmediaciones dos pasos superiores, que se reducen ata por baixo dos 5 metros […]. Poderíase ascender ata 10 no suposto de construción de muros nalgunhas seccións”, sinalaban.

Segundo esta proposta, a senda quedaría distribuída ao ancho por un arcén non transitable (0,5 metros), o carril para o transporte público (4 metros), mediana (1 metro), carril bici (2,5 metros), mediana verde (1 metro) e beirarrúa (2 metros). Os técnicos contemplaban unha segunda formulación que eliminaría o espazo reservado para bicicletas en favor dos peatones.

O pouco espazo dispoñible obrigaría tamén a que houbese só un carril para o transporte público, que tería que ser reversible e estar aberto nun ou outro sentido en función das horas e as necesidades. No citado informe se recomiendaba, no entanto, que se só de entrada á cidade. “Aumenta a seguridade e facilita a súa lectura por parte dos potenciais usuarios, especialmente en caso de ser utilizado para servizos de transporte público urbano e taxis”.

Esta solución -agregaban os técnicos- sería compatible tamén coa implantación nun futuro dun metro lixeiro nos 4 metros de carril reservado para transporte público, aínda que isto eliminaría a posibilidade de que circulasen autobuses.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]