Archivos por Etiqueta: 2017

A miseria da cidade fermosa | #VigoVerdade 14

Foto do Vigo 04 decembro de 2017 ás 9:40h | Rúa Rosalía de Castro – Vigo

Esta semana pasada deuse a coñecer as notas ás cidades con máis de 200.000 habitantes en tema de servizos sociais, pois ben, como esta sección só é de ámbito local, digamos que só Vigo, debo de dicir publicamente que a cidade de Vigo a Asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais de España deulle unha nota de “PRECARIA” no que a servizos sociais refírese.

Pois ben, segundo o concello da cidade na súa voz máis autorizada, voz procedente de Abel Ramón Caballero o seu alcalde di que Vigo é a cidade que máis inviste en servizos sociais, pois digamos que iso NON se cingue á verdade xa que o Ministerio de Facenda di que a cidade de Vigo está situada no posto 2495 entre todos os concellos do Estado Español e que iso o diga o Alcade dos Alcaldes non lle deixa en bo lugar, canto inviste o concello por habitante en servizos sociais? segundo Asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais de España é de 42,43€ este ano 2017, no ano 2015 era de 66,70€, pero non dicía Caballero que era o Concello de Vigo o que máis investía en servizos sociais? aí os datos vosas as conclusións.

Pola miña banda cabe e sinalar que dita voz tamén presume de que o concello ten débeda CERO non se porque baixaron entón desde o 2015 a 2017 a axuda por habitante de 24,27€, e logo dito concello se queixa como o seu partido o PSOE que non poden contratar a máis xente pola culpa da lei Montoro cando o máis normal e común é presentar nas cortes a derrogación de dita lei cousa que polo de agora NON presentaron dita derrogación.

A foto que encabeza esta pequena editorial desta humilde sección chamada “A miseria dá cidade fermosa” foi tomada o 4 Decembro ás 9:40 h, unha persoa á entrada dunha superficie de alimentación soportando unha temperatura naquel momento de 4º, seguro que moitos de vós diredes que en Vigo hai albergues, se os hai, pero lamentablemente non pode dar subministración á alta demanda que hai nestes días onde as temperaturas son xelidas, de feito o luns cando foi tomada esta foto non había prazas do Domingo a Luns, non había prazas no albergue de rúa Marqués de Valterra.

Numerosos colectivos sociais da cidade de Vigo veñen denunciando a falta de camas desde o ano 2007 no transcurso deses anos puxéronse numerosos parches que co tempo vese que ditos parches non son suficiente, e por non mencionar que hai mecanismos nos cales por emerxencias climatolóxicas pódense habilitar outros espazos onde poñer camas e comida, o concello ten a sua diposición numerosos baixos e locais que no día de hoxe estan no esquecemento e abandono.

E volvo decir ““Non me vou a dar por vencido e denunciarei publicamente a pobreza da cidade de Vigo””

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Anuncios

Día Mundial da EPOC 2017

O Día Mundial da Enfermidade Pulmonar Obstructiva Crónica (EPOC) é unha data auspiciada pola OMS e a Iniciativa Mundial contra a Enfermidade Pulmonar Obstructiva Crónica (GOLD), este ano celebrase o 15 Novembro. Con esta data téntase promover en todo o mundo unha profunda comprensión da enfermidade e unha mellor atención aos pacientes.

EPOC son as siglas que corresponden a Enfermidade Pulmonar Obstructiva Crónica, a única patoloxía relacionada co tabaco cuxa mortalidade segue en aumento. A OMS prevé que para o ano 2030 esta doenza erixiuse na terceira causa máis importante de mortalidade en todo o mundo. Os principais factores de risco son o tabaquismo, a contaminación do aire, tanto en espazos pechados como no exterior, e a inhalación de partículas de po e sustancias químicas no lugar de traballo.

O Día Mundial, organizado pola Iniciativa Mundial contra a Enfermidade Pulmonar Obstructiva Crónica (GOLD), acompáñase dunha serie actividades a cargo de profesionais da saúde e grupos de pacientes de todo o mundo.

Debido a que a EPOC é unha causa importante de morbimortalidad en todo o mundo e que organizacións como a OMS prevé que para 2030 esta doenza erixiuse na terceira causa máis importante de mortalidade en todo o mundo, no Día Mundial da EPOC, impulsado por Iniciativa Mundial contra a Enfermidade Pulmonar Obstructiva Crónica (GOLD), tenta promover en todo o mundo unha máis profunda comprensión da enfermidade e unha mellor atención aos pacientes.

Guia sobre EPOC

 

Grazas Carlos Tena por ensinarnos a moitos o verdadeiro significado da esquerda

Tras sete anos sendo referente para moitos e moitas o blogue de Carlos Tena, Carlos decidu pechalo, referente para moitos e moitas os que verdadeiramente nos sentimos da esquerda orixinal e comunistas convencidos.

As ultimas verbas dun gran referente

“Tras máis de sete anos de continua actividade -explica Tena – hoxe véxome na necesidade de clausurar este blogue”.

“As razóns para iso – continúa expoñendo Carlos Tena – entre as que se atopan unha certa fatiga física e recentes intervencións cirúrxicas que me impiden estar nas mellores condicións para manter aberta e activa esta páxina, pertencen ao patrimonio da privacidade”.

Na súa despedida

O xornalista expresou o seu agradecemento “a todos os que me animastes coa vosa presenza e comentarios, a manter acendida esta pequena chama de rebeldía que outros/as recollerán na rede de redes e que millóns de compañeiros/as ao longo e ancho dos cinco continentes manteñen viva, para seguir enfrontando ao neoliberalismo “democrático criminal”, mentres unha esquerda contemplativa apontoa ese réxime político, económico e social, tan afastado dos dereitos do pobo como enfangado no fascismo máis delirante”.

Carlos manifesta

“Nunca me considerei – continúa explicando Tena – unha persoa das que Bertolt Brecht chamaba boas, mellores ou imprescindibles, nin o pretendín xamais. Cando, tras a xubilación, deixei o meu traballo en Cuba, regresei a esta España neofranquista que os medios xornalísticos de alcance nacional continúan defendendo como “un estado de dereito”, conscientes (pero sen mostrar o menor rubor) de que é a maior mentira que pode esgrimirse desde un medio informativo. Ante ese panorama, dispúxenme a abrir o blogue de Carlos sabendo que chegaría o momento de clausuralo”.

Carlos agradece

“As forzas e a boa saúde van abandonando, así que decidín facer mutis polo foro, reiterando sincera e fraternalmente o meu agradecemento pola vosa presenza, coraxe, apoio, amizade, afecto e ánimo, recibidos desde comezos de 2010 ata hoxe”.

“Máis de 5 millóns de visitas compensan as miles de horas que dediquei a esta páxina. Pero desde agora serei unicamente lector empedernido” -conclúe na súa despedida o xornalista.

Grazas, grazas de corazón deste Canalla/Radical/Revolucionario por ensinarme tanto e darnos tanto cos teus textos e as túas explicacións. Ata sempre camarada.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

PD. Sempre lembrarei estas verbas do camarada: Hoxe resulta indiscutible o triunfo da prostitución xornalística global, financiada por empresarios sen escrúpulos nin deontología profesional, que contratan mercenarios para que sementen noticias baseadas na manipulación e a mentira.

Os medios de alcance nacional e global substituíron aos tribunais de “xustiza”, converténdose en cómplices do terrorismo mediático, aliado voluntario do yihadismo aleitado en Washington, Bruxelas, Tel-Aviv, Doha e Riad.

A diferenza dos xuíces, que en calquera proceso brindan oportunidade ao “acusado” para defenderse de presuntos delitos, as Mafias e Seitas xornalísticas españolas eríxense en maxistrados e fiscais que condenan sen probas nin evidencias, negando a voz e a defensa a aqueles a quen decidiu enviar ao patíbulo.

No seu destrutivo labor, negan mesmo as normas máis elementais da profesión, referidas ao rigor, a veracidade e o contraste imprescindible desas miles de “noticias” que lanzan a través da prensa escrita, a radio, internet e TV, cuxa lixo verten sobre dirixentes e gobernos que loitan contra o fascismo, que dan a súa vida polas revolucións populares, pola xustiza, a verdade, a paz e unha verdadeira democracia.

paxina non atopada de calros tena_ilcanallarubens

Cando as pequenas empresas non son tomdas en conta pola esquerda

Canto de vós leichedes pola parte da esquerda, “a coz, o falo, etc..” descualificando aos ditos diarios polo mero feito de que din que están subvencionados e os manexan xentes con intereses? seguro que moitos e moitas de vostedes, con isto non estou a defender ditos diarios pero bueno seguemos.

Cantas veces vedes nese sector civil que comparten ligazóns de medios alternativos/independentes/autoxestionados? Nunca, case nunca.
Cantas veces vedes nese sector civil que comparten ligazóns de medios subvencionados/manexados por xentes con intrereses? Os vereis sempre, pero sempre.
Logo falan de empregarse, de xerar medios alternativos/autoxestinados/independentes, se desde a esquerda non se colabora en axudar en que os medios pequenos existentes autoxestionados crezan, sabendo que ditos medios son medios que o curran e moito mais que os medios que adoitan compartir as súas ligazóns xerándolles cartos… pois hai parte do discurso que a esquerda leva dicindo é un discurso hipócrita.
E todo isto que veño manifestar é unha realidade e fode moito que eu sendo de esquerdas pois escribir estas cousas, ante todo sempre coherencia e atenerse aos feitos . Isto o tenia que dicir xa que levo un bo tempo tragándomo

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Comentario dun home Prol-PortoCabral

Como sabedes e é publico e notorio que eu o autor deste blogue esta totalmente en contra o proxecto Liñeiriños comunmente chamado Porto Cabral, bueno, buscando pola rede de redes queria dar cun comentario dun home nun fío dunha publicación dun dos diarios de tirada local viguesa polo ano 2013 cando pois se anunciou aos catro ventos, un comentario que pois o lembraba moito e tiña gañas de sacalo.

Porque tiña gañas de sacalo e me parece oportuno publicalo no meu blogue? porque mostra realmente o que é en se o significado da palabra MAMERTO e mostra en se tamén o grao de intoxicación que se fixo por aquel entón na poboación viguesa que lamentablemente hoxe en dia volve espertar ese dinosauro que levaba un tempo morto pero coa campaña PROL PORTO CABRAL resucitou e grazas ese revivir aínda se pode atopar discursos como o que poderán ler acontinuación ou discursos similares.

Significado de Mamerto: Persoa que ten escasa intelixencia ou habilidade. Exemplo “a estupidez dos mamertos tena escravizado”, sinonimo: Bobo.

Dito comentario estaba en castelan pero tiven tempo para traducilo ao Galego.

Eu estou a favor do Portos de Cabral, porque? porque mira fágovos o exemplo, un habitante de Cabral da zona Marcote, ese habitante chama para pedir unha pizza ao telepizza da rotonda de Genaro de la Fuente e Gregorio Espino, o telefonista cóllelle o pedido, á hora de dicirlle a dirección o telefonista dille; síntoo estas fóra de área de cobertura de entrega a domicilio, isto que digo é real… Non só pasa iso con telepizza senón con outras pizzerias da cidade polo cal se quere unha pizza desexa pizza para comer ou cear ten que agarrar o seu vehículo se é que ten vehículo e trasladarse á máis próxima.

Poñereivos outro exemplo, o centro comercial de travesía de Vigo, os habitantes de travesía de Vigo manifestábanse conxunto aos do Barrio de Candean para non ter o centro comercial de travesía de Vigo, segundo os balances da cámara de comercio de Vigo é o centro comercial que máis gaña de todo Vigo por estar situado nun gran barrio obreiro, tenda que abriu tenda que quedou por e para sempre e vende e vende, soamente hai un caso excepcional que é a de animais foise, a cal viu que o baixo que adquiriran quedaba pequeno e trasladáronse a García Barbón onde o negocio vai vento en popa a toda ver.

Os que se manifestaban son asiduos ao centro comercial travesía de Vigo. Isto que che argumento é certo, os vin eu nas manifestacións dos de Candean e travesía de Vigo e esas persoas hoxe son compradoras do centro comercial.

Cabral que ten? un GYM que está de capa baixa ao ver que non teñen áreas de consumo preto, un estadio de fútbol que só ten transito en días de partido porque en días de adestro soamente van os que aí practican fútbol, varios colexios. Porque está de capa baixa o GYM? Pola sinxela razón, porque non teñen centros de consumo alimenticio, cousa que din moitos que alí ían exercitarse, o máis próximo están en Ramón Neto ao principio desta avenida co Eroski e o Froiz.

As tendas pequenas como os colmados que pechan porque a xente prefire ir consumir ao Alcampo ou ao Mercadona ou Lidel da avenida de Madrid? ou tamén pechan porque se xubilan.

Eses de Cabral que tanto se queixan son persoas que se van a comprar a Coruña ao Marineda City e non só ao Marineda City senón a Porto. Canto diñeiro deixaron en Coruña e no Porto? moito, o gasto dos produtos que adquiren + o combustible + mais alimentarse… non só compran en Ikea como adoitan dicir senón tamén compran en Primark xa que cando van os vigueses é para matar dous paxaros dun tiro.

O proxecto de Cabral é idéntico pero idéntico tal como tiven o pracer de ver ao de XANADU pero este con mais aparatos, Xanadu está en Madrid, en Xanadu concéntranse franquías de diversas marcas como tamén unha pista de Esquí, este centro comercial ou área comercial e lecer está entre Navalcarnero e Móstoles, similar está este que pretenden en Vigo construír devandito centro comercial e lecer entre Vigo e Mos. Xanadu é dos máis rendibles da comunidade madrileña segundo a cámara de comercio de Madrid.

Os de Cabral din que farán un impacto horrible na natureza, pero?? o recinto industrial de Valladares non houberon manifestacións pagaron aos que lles expropiaron terreos… Ese recinto industrial hoxe en día dá moita pena xa que de dez empresas que alí estaban agora está a metade e ese centro foi un gran impacto natural e ninguén pero ninguén en Vigo botouse ás rúas ou os veciños de Valladares e ningún de Cabral queixouse polo impacto natural.

Eu non apoiei o centro comercial praza E e tampouco apoiei o centro comercial A LAXE e Camelias xa que eses centros comerciais elitistas para a raza denominada adiñeirada e non só iso, senón que cando acudín a descargar material para a obra sentín que non tiña alma e espírito iso que cando entras a un lugar e non mais que sentes é frió non sentes esa calor especial tampouco non me convenceu moito o centro comercial de Gran Vía xa que cando alí acudín a descargar material para a obra tal como fixen nos outros dous centros comerciais notei a mesma sensación, note que carecía de alma e espírito… sentín unha frialdade tremenda soamente iso experiménteo cando algún ser querido íase de xira no cemiterio.

Eu sen ningunha dúbida vendo o proxecto do de Cabral convénceme e gústame polas áreas que alí queren estar. A primeira vez que pisei o de XANADU namórome gústome por esa calor esa alma e espírito que ten o centro comercial. Nese centro comercial teñen moitos empregados cousa que a cidade de Vigo necesita xa que é a Cidade onde máis desempregados hai na actualidade a nivel galego.

P.D. Os manifestantes aínda non viron o proxecto e dou fe diso.

Pois o que acaban de ler é verídico e moita xente segue co mantra ese que lle venderon cando pois realmente non coñecen en se o que hai detrás de devandito CCT, Liñeiriños é unha coroa que é fundamental para os vigueses e viguesas e a súa área, é importante para a súa saúde publica, pero como ben é sabido o mamerto só estará a favor do capital e os mantras falsos que lles insere o capital.

Vou deixar unha pregunta aberta, cando a poboación vai deixar de ser mamerta e cando van a rematar os lumbreras e lumbreras mal informado?

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

 

O documental «SOS Comuneiros de Cabral»

Hoxe sábado noticiasvigo.es publicaba o documental co titulo «SOS Comuneiros de Cabral» no seu facebook, documental realizado no 2013. O cal din que pensan que é un bo plan para este sábado xa que a climatoloxia non acompaña moito con intervalos nubosos chuvascos e sol. O documental explica moi ben o que hai detrás do proxecto liñeiriños coñecido como “Porto de Cabral!”, información ca veciñanza da cidade de Vigo e a sua área ten que coñecer.

Guión de Alfonso Álvarez | Realización e Montaxe de Xisela Franco

Unha pequena reseña do que se pode atopar nel sen facer un espoiler

A historia que se narra a continuación é a dá mobilización veciñal de Cabral, unha parroquia na periferia de Vigo, cuxos montes veciñais están en perigo de seren expoliados pola construción dun macro centro comercial por parte dá empresa inglesa “Eurofund”. Ou parque forestal dá Becerreira, un dous máis grandes e fermosos dá cidade, quedaría arrasado, e a propia comunidade perdería unha grande parte dá propiedade comunal. Esta operación marcaría ou inicio dun importante pelotazo urbanístico que interesa promocionar tanto ao Concello de Vigo como aos medios de comunicación locais, que silencian esa discordia. Tamén é a historia dá participación nesa especulación inmobiliaria dá Xunta Reitora desa comunidade, que probablemente cegada por intereses económicos, actúa contra ou seu propio monte enfrontando a veciños e exercendo un papel cheo de irregularidades.

 

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Se gusta Comparte / Espalla / Divulga

Fonte: Porto Cabral “O monte non se vende

Cal é o segredo mais profundo e escuro? Ese que non lle contaron a ninguén?

Cal é o segredo mais profundo e escuro? Ese que non lle contaron a ninguén? non sei, quizais abusaron da confianza dun amigo ou dun anonimato nun foro da internet ou roubaron nun gran almacén quizais morran por deitarse cun contacto do Whatasapp ou da rede social á cal son mais asiduos e esa persoa esta emparellada ou casada ou comprometida, ocultar roubas diñeiro e lle mintes a xente nun proxecto, síntoo acertei por casualidade, e vostede o que me esta lendo esconde un segredo? agora mesmo o noso cerebro esta librando unha batalla presumo que a cortiza do cíngulo desexa dicir a verdade pero… a cortiza prefrontal orbital esta disimulando o mal que sairán as cousas se nos imos da lingua ou dos dedos neste caso, se a cortiza prefrontal orbital gana aumentase o nivel de hormonas da tensión se a do cíngulo gana diminuirá o nivel de tensión de modo que se é bioloxicamente máis san confesar o noso segredos porque a nosa natureza humana impídenos loita incesablemente a ter os nosos segredos ocultos quizais o ser humano que di ser sincero e honesto non o é tanto senón totalmente o contrario e a iso chámaselle hipocrisía.

Tal como escribín eu fai un bo tempo atrás nun estado do meu facebook persoal “Froiz dixo ante ano ningún mortal pode gardar ningún segredo se os seus beizos están selados fala coas xemas dos dedos rezuma traizón por todos os poros da pel o sen ningunha dúbida descubriu algo máis que interesante sen dúbida descubriu o efecto da mentira sacala á verdade. Aínda que esteamos moi desesperados por ocultar os nosos segredos canto mais empeñémonos en enterralos mais rápido sairán á superficie estamos obrigados neurologicamente a confesar e iso é bo pois porque o confesar é bo para o organismo para o cerebro pero mesmo pode ser san para a alma sempre cando creamos nesas cousas”.

Non hai nada peor que un mentireiro ou mentireira, todos opinan o mesmo… Verdade? Pero porque? Porque sentímonos tan ofendidos por alguén que nos dá gato por lebre? Porque é repugnante literalmente, a incredulidade procésase na codia cingular e a illa anterior do sistema límbico, as mesmas rexións cerebrais que xeneran as mesmas porcións viscerais como o sufrimento e o noxo… iso non só explica que detestamos aos embusteiros senón que como seres humanos anhelamos en algo no que crer xa sexa Xesucristo ou o Ratoncito Pérez ou a Liberdade de Expresión ou nunha Democracia igualitaria ou nun líder político ou nun presidente moi honrrado ou como tamén nun feito científico como a gravidade, o noso cerebro nos recompensa emocionalmente cando temos fe, crer fainos sentirnos ben, sentirnos amparados pero como podemos fiarnos do noso sistema de crenzas cando ao noso cerebro nos fai sufrir subornos emocionais? equilibrándoo con raciocinio e con razoamentos analíticos cuestionándonos todo e estando sempre, sempre abertos a calquera posibilidade.

Decembro é o mes, e lembren este escrito.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

O neofranquismo arremeteou contra o pobo catalán

O PP-C (Partido Popular – Corrupto) aceptou unha das emendas do PSE (Partido Sucialista Español) para que a represión sobre Cataluña, ao amparo do ilexítimo artigo 155 da Constitución neofranquista, fágase de maneira «gradual» e para que sexa posible modular a súa aplicación se se producisen cambios na situación ou outras circunstancias así o aconsellasen.

Léase: o PPSOE legaliza agresións, ameazas, procesamentos e violencia, en progresión aritmética, contra o pobo catalán, os seus líderes civís, políticos e as súas institucións.

O goberno do partido máis corrupto da historia política española, xunto a todas as institucións e organismos da ditadura franquista, estuda outras dúas “enmerdas sucialistas”, unha das cales pide mitigar a entrada en vigor da represión se o presidente da Generalitat, Carles Puigdemont, convocase eleccións autonómicas no marco da lei, cando resulta obvio que eses comicios celebraríanse sen ningunha garantía democrática, algo que o president xa rexeitou de plano.

Reitero, unha vez máis neste blogue, que non son partidario da independencia de calquera das nacións do estado español, pero daría a miña vida porque eses pobos puidesen expresar a súa vontade nas urnas, sen as agresións brutais das policías do réxime, senón en paz, transparencia e liberdade.

No Partido Popular da Corrupción (onde máis de 1.400 cargos áchanse imputados por delitos de toda índole) insístese, xunto aos sucialistas e outros “cidadáns” neofranquistas, cun descaro rayano na comicidade, en que a prioridade é «recuperar a legalidade e a orde constitucional e estatutaria» en Catalunya.

Os “sucialistas” tamén propuxeron que, de momento, non se someta a aprobación do Senado o decreto do Goberno que posibilitaría unha toma de control do Executivo aos medios de comunicación públicos en Catalunya, xa que, na súa opinión, os medios públicos non deben depender do Goberno senón do Parlamento.

Esta emenda non foi aceptada, dada a maioría absoluta de que gozan os corruptos no Senado español. En suma, a violación de todos os dereitos do pobo catalán será perpetrada por un goberno neofascista e corrupto, que conta coa inestimable axuda dos falanxistas de Albert Rivera e os “sucialistas” de Pedro Sánchez.

Talvez por iso, o chamado Real Instituto Elcano, onde reciben saborosos emolumentos (por non traballar) máis de 50 “intelectuais” e “expertos” en temas de “defensa militar” (otanistas convencidos) e fieis monárquicos (incluso algúns/as franquistas) advertiu sobre as posibles e graves consecuencias que tales medidas poidan provocar en Cataluña, aludindo mesmo á probabilidade de que nalgunhas capitais do país prodúzase un “Maidán”.

E xa sabemos que en Kiev os gañadores foron os nazis e os demócratas puxeron os mortos.

Por I.López Miera

As receitas do PpPSOEcs para “devolver a legalidade democrática” a Catalunya

O manoseado artigo 155 da Constitución española, carta magna que o 6 de decembro de 1978 aprobase en referendo un 67% da cidadanía, sen ler nin unha soa liña do texto e unha ampla maioría, sen importarlle absolutamente nada, aplicarase en toda a súa dimensión represiva á “rebelde e sediciosa” Catalunya, tras a declaración unilateral de independencia e a proclamación dun estado republicano, votada onte no Parlament daquela nación.

O neofranquismo reinante en España, ao que os máis hipócritas e serviles políticos, ademais da maior parte do perrodismo borbónico chaman “estado de dereito” (de dereitas, máis ben), fregase as mans ante o panorama que lle puxo en bandexa un colectivo que non soubo traballar coa astucia e previsión necesarias, para evitar o tsunami que se lle vén encima.

Pagarano quen se ha “alzado contra a legalidade vixente”, aínda que ese “imperio da lei” descanse sobre normas ilexítimas, rastreras, violadoras de preceptos elementais, restritivas, inxustas e de xeito evidente dignas dun “estado de refugallo”, similar a México, Perú, Polonia, Arabia Saudita ou Marrocos.

Velaquí as próximas medidas que adoptará o PpPSOE e o seu lacayo falanxista Cidadáns, para castigar aos/as millóns de cidadáns/as cataláns que elixiron ao seu Parlament, representados nese organismo por 135 señorías, dos que 70 decidiron, con toda lexitimidade, que Cataluña, tras o referendo celebrado o pasado 1º de outubro, debía converterse nunha República independente. Corroborárono máis de dous millóns de síes.

PRIMEIRO.- Carles Puigdemont, presidente do Govern, Oriol Junqueras, vicepresidente, a máis diso todos/as os consellers, xa foron cesados e quedan sen soldo. O Parlament de disolve, aínda que os deputados/as cobrarán este mes e o de Novembro, pero a extra de Nadal téñena crúa.

Xa sabemos que o primeiro que se impón en “un estado de dereito” é deixar sen un duro a quen se rebela se non é podente, cambiar miles de euros por días de cela ao que posúe pasta gansa e meter en chirona ao que non ten un duro.

Non se se me entenden, pero iso reza no Artigo 14 da Constitución: “Os españois son iguais ante a lei”. Por iso Jordi Cuixart e Jordi Sànchez están en prisión, mentres Rodrigo Rato e Iñaki Urdangarín paséanse libremente e sorrindo por noso “estado de dereito” e por Suíza.

E dos 1.400 chourizos do PpPSOE, só 87 permanecen aínda no cárcere, aínda que estean sentenciados a penas superiores a cinco anos. A xustiza española é lenta e tardía. Por iso non é xustiza.

SEGUNDO.- Máis de 20.ooo Policías Nacionales e Gardas Civís despregaranse ao longo e ancho da xeografía catalá, para golpear coa brutalidade afeita a cantas persoas leven unha insignia independentista ou profiran berros en favor da soberanía.

Os medios públicos de información (TV-3, Catalunya Radio e outras canles de difusión local) serán ocupados por autoridades e profesionais que cumprirán as normas impostas desde Madrid, entre as que falar de referendos, nacionalidades, consultas, independencia, etc. supoñerá a apertura de expediente sancionador e expulsión inmediata. Con todo, permitirase utilizar a lingua catalá, bailar sardanas e facer castellets nos festexos populares.

Quedará prohibido reproducir o “caganer” ou “caganera” do Nadal coa efixie de Felipe Sexto ou da súa señora Letizia.

TERCEIRO.- Convócanse eleccións “limpas e democráticas” (léase sucias, amañadas, borbónicas e partidistas) para o 21 de decembro de 2017, nas que non poderán participar agrupacións políticas sospeitosas de veleidades soberanistas, polo que nin o Partido Demócrata de Catalunya, nin Esquerra Republicana, nin Junts Pel Si, nin a Coordinadora de Unidade Popular (CUP) poderán presentarse aos comicios.

Ademais, os actuais dirixentes dos colectivos mencionados serán procesados por un presunto delito de rebelión. Xa se están ampliando os cárceres de Soto del Real, da prisión arabesa de Zaballa e a de Pamplona.

De tales ausencias aproveitaríanse os nazis da Plataforma per Catalunya, Pablito Iglesias e os seus Clubs de Fans (Podem-ICV-EUiA-Equo), Albert Rivera e as súas Mocidades neofranquistas cidadás, o Partit Popular Franquista (co fascista García-Albiol á cabeza) e o PSC do bailarín socialista Miquel Iceta, que serán algúns dos partidos con dereito a participar nestas eleccións.

Todo iso podería aliviarse se nos próximos días a comunidade independentista actúa de forma rápida e intelixente, astuta e “legalista”, para unirse nun só partido que podería chamarse, por exemplo, Catalans Abans de Res, Catalunya Lliure o Som d’aquí i de Més Enllàporque como se atomicen prevexo un Parlament absolutamente “legalista”, onde só se fale castelán, presidido por Inés Arrimadas á Rivera.

Por Carlos Tena

E Carlos tena finaliza a súa crónica decindo: Oxalá me equivoque, pero a experiencia de vivir 73 anos baixo o franquismo e os seus derivados, dime que en Catalunya chegaron moi malos tempos para a lírica.

O legal e o lexítimo

O conflito entre o goberno español e as lexítimas autoridades do executivo catalán, xerado polo referendo sobre o proxecto independentista, traspasou os límites da mesura e a racionalidade, desde que, baixo a desculpa do “cumprimento das ordes impartidas polo poder xudicial”, miles de policías e gardas civís dedicáronse a executar tales demandas cunha brutalidade impensable nun estado de dereito.

A fronteira entre o que sucedeu ao longo e ancho do territorio de Catalunya o día 1º de outubro de 2017 e o que solicitaban os maxistrados, é en esencia a mesma que existe entre un estado democrático e unha ditadura, onde se permite a violencia uniformada e contrólase o sufraxio universal por medio de normas electorais tan torticeras como inicuas.

No ordenamento xurídico español existiron preceptos tan cruelmente lesivos para a convivencia e a paz social, como os ditados durante o franquismo, moitos dos cales sobreviviron á “transición”.

Outras leis mais “modernas”, novas nesta praza, mostraron a verdadeira cara do socialismo borbónico, como “a patada na porta” do caliguliano José Luís Corcuera e mesmo permitiron que o terrorismo de estado levase o apelido doutro sinistro ministro, o criminal José Barrionuevo, “defendido e comprendido” polo seu superior Felipe Galzález.

Mariano Rajoy e os seus secuaces esgrimen “legalidade e imperio da lei” cando combaten o anhelo independentista dun amplo sector da burguesía catalá e os seus socios “revolucionarios” da CUP, co mesmo descaro de quen di profesar un mesurado respecto á “oposición republicana”, pero dedicouse toda a súa vida a deseñar, ditar, propoñer e aprobar (sempre coa axuda do PSOE) leis absolutamente ilexítimas, por represivas e violadoras de dereitos elementais. E aquí entramos no meollo do “estado de dereito”.

Para o pensador alemán Carl Schmitt, unha das raras excepcións do pensamento político de dereita (aínda que non conservador) ou para un sinxelo profesor de Filosofía do Dereito, o andaluz Francisco Garrido, progresista (pero nada sospeitoso de militar nas filas “antisistema”), establecer a disimilitud entre “legalidade e lexitimidade” resulta crucial á hora de ensinar a políticos, xornalistas e tertulianos, que comprender ambos os conceptos é unha obrigación non só xurídica, senón profesional e cívica.

Garrido concreta:
“A diferenza entre esas dúas ideas é esencial nun Estado democrático de Dereito. A legalidade pertence á orde do dereito positivo e as súas normas conteñen sempre forza de lei (é dicir xeran obrigación xurídica). A lexitimidade forma parte da orde da política e da ética pública (fundamentación cognitiva das normas e das decisións)”.

E continúa:
“Mentres que a legalidade xera obrigación, a lexitimidade xera responsabilidade (política e ética) e recoñecemento. A legalidade ten unha racionalidade normativa coutada e a lexitimidade ten unha lóxica deliberativa aberta. Calquera intento de suprimir esta diferenza lesiona gravemente á democracia e ao Estado de Dereito. Sen a diferenza entre legalidade e lexitimidade o sistema político tórnase fatalmente totalitario”.

E desde o meu retiro campestre subliño: O imperio das leis que rexen o ordenamento político e xurídico español, lexitima á cidadanía de todas as comunidades do estado para desobedecer algunhas desas normas recollidas no Código penal e na Constitución de 1978, tan ilexítima como bastarda, tan represiva como desafiuzada.

Vaia a miña solidariedade máis profunda para Jordi Cuixart e Jordi Sánchez, vítimas propiciatorias dunha xuíza do Tribunal de Orde Pública, señora Lamela, que lame a man de quen ditou leis insustentables en democracia, que lame a Maza do Fiscal Xeral do Estado e que confunde voluntariamente desobediencia con Maidán, ditando prisión inmediata contra dúas persoas ás que, en principio, puidese abrir un proceso polo presunto delito de sedición. Que non é o caso.

E ela, esa maxistrada, aínda que non sexa directamente responsable de que ambos os líderes sociais haxan ido a parar á prisión de Soto del Real (a máis de 600 kms. do domicilio dos encarcerados), sabe que nun réxime de privación de liberdade é esencial que a persoa presa non perda un contacto mínimo coa súa contorna social. Vostede, señora Lamela, pasouse dez pobos.

Se España é un estado de dereito, Albert Rivera detenta un 125 de cociente intelectual. Se esta maxistrada é progresista, Mariano Rajoy é Premio Nobel de Física Cuántica.

Por Carlos Tena

Pepe Rubianes tiña toda a razón.

NOTA de ILCANALLARUBENS: Para rachar a constitución española é facer unha maís acorde a contemporaniedade é preciso que “PODEMOS” gañe por “maioria absultuisima” as eleccións no parlamento e no sendado e iso esta moi lonxe de que se produzca mentres tanto aguantar este rexime do 78′.