Archivos por Etiqueta: argentina

A figura do “PRECEPTOR” nas escolas e universidades

 

Sobre esta materia escribin moito no meu facebook persoal, exisindo que dita figura se poña nos centros educativos de primaria, secundaria e universitarios a nivel nacional. Nunca cheguei a escribir no meu blogue sobre dita figura, o cal era unha materia pendente para a min e bueno hoxe decidinme facelo e a quitarme dita materia, e todo grazas ao programa de laSexta chamado “la sexta noche” concretamente grazas a un dos seus tertulianos no debate do bulling escolar a Antonio Maestre que falou dun profesor especializado en solucionar conflictos dos alumnos e alumnas nos centrso e me viu a cabeza a figura do “PRECEPTOR” culla levo moito tempo tendo en alta estima e valoración.

Pois iso hoxe véñolles falar dunha das figuras que algunhas persoas descoñecen a súa existencia, esa é a do “PRECEPTOR“, persoa que se dedica fundamentalmente a tratar condutas negativas dos alumnos e alumnas dos centro educativos de primaria, secundaria… pero tamén dita figura atópase no ámbito educativo da universidade.

Pode tamén dicirse que dita figura educativa recorrían a ela a clase adiñeirada que a contrataban para orientar e instruír a algún dos seus fillos. Así por exemplo pode citarse que François Fénelon (1651-1715) foi preceptor do duque de Borgoña (o neto do rei Luís XIV).

 

Significado de PRECEPTOR no ambito educativo

Preceptor é un termo que, a nivel xeral, utilízase para nomear ao individuo que se dedica a ensinar algo. Na antigüidade, informa o dicionario da Real Academia Española (RAE), o preceptor focalizábase na gramática do latín.

Orixes

Na Idade Media tamén nos atopamos coa existencia de preceptores. Uns dos máis habituais eran os que se achaban formando parte de ordes relixiosas, concretamente como figuras fundamentais para o mantemento dos principios e normas das mesmas. Así, por exemplo, a Orde do Amorne tivo aos seus preceptores, que se encargaban basicamente non só de apoiar á Igrexa nos ámbitos que podían senón tamén de “guiar” aos seus irmáns para que non desfallecieran e mantivesen sempre os alicerces desta orde militar cristiá.

Dato interesante

É interesante coñecer máis en detalle as funcións do preceptor en por exemplo a “Escola de Gramática” de Madrid, cando Juan López de Hoyos alí foi preceptor entre 1568 e 1583. « Neses días, o encargado ou preceptor do estudo era un bachiller ou un licenciado, acompañado ás veces por un repetidor que repasaba e tomaba aos alumnos as leccións impartidas por aquel. O contrato para “ler gramática nesta vila” (así se denominaba á impartición das clases) adoitaba comezar o 18 de outubro, día de San Lucas; as vacacións eran dun mes, desde o 16 de xullo ao 16 de agosto. Accedíase ao posto mediante oposición, pero cando escaseaban os opositores interesados, o Consexal adxudicábao directamente á persoa que consideraba idónea. Os preceptores obrigábanse a residir na vila e a non abandonala mentres durase o contrato. podéndose descontar do seu salario o correspondente aos días de ausencia. Desde mediados do século XVI estableceuse un réxime de inspeccións por comisarios municipais. Unha parte dos salarios do preceptor e do repetidor proviñan das arcas municipais e consistía dun salario anual en diñeiro e en especias. Xunto a este diñeiro achegado polo Consello, o preceptor percibía de cada un dos seus alumnos (fillos de cabaleiros e homes bos na súa maioría) unha cantidade mensual, aínda que tiña a obrigación expresa de non cobrar nada aos pobres.»

Na educación

Nalgúns países, noméase como preceptor á persoa que se encarga da vixilancia e do control dos estudantes nun centro educativo e normalmente é un ex alumno que guía ao alumnado actual do centro a opter conductas positivas tentando eliminar as conductas negativas. Neste sentido, o concepto é sinónimo de celador.

Por exemplo: “Ofrecéronme un traballo como preceptor na escola do meu barrio”, “O preceptor retoume porque cheguei tarde a clases”, “Por favor, entrégalle esta nota ao preceptor do teu curso”,”O perceptor dixome que humillar a unha compañeira non é o bo camiño”.

Así, dita figura encárgase de orientarlles, acompañarlles, supervisarlles e conducirlles para que poidan actuar e realizar as súas funcións establecidas da mellor maneira posible.

En moitos casos, a tarefa do preceptor resulta informal xa que as súas tarefas e obrigacións non se atopan sistematizadas. Pode dicirse que o preceptor encárgase de garantir o bo comportamento dos alumnos dentro do horario escolar pero fóra de clases, é dicir, cando o profesor non se atopa presente.

Os preceptores, por tanto, coidan e controlan aos estudantes antes do ingreso do profesor ao salón, nos recreos ou tempos libres e nos actos. É frecuente que conten coa potestade de impoñer sancións aos alumnos se estes non os obedecen.

Un preceptor, por outra banda, desenvolve diversas tarefas administrativas que son imprescindibles no funcionamento da escola. Pode tomar asistencia, xestionar e autorizar certos permisos ou canalizar reclamos dos estudantes ante as autoridades do establecemento.

O preceptor, en definitiva, é un titor dos alumnos e auxiliar dos docentes cuxo traballo permite o desenvolvemento normal do proceso educativo.

En moitas universidades de Estados Unidos segue existindo a figura do preceptor, que se converteu nunha peza fundamental para o funcionamento diario das institucións. E é que aquel o que fai é asistir a profesores, xa sexan titulares ou auxiliares, para que poidan impartir as súas clases da mellor maneira posible, asesorándolles, apoiándolles en calquera actividade que lles sexa solicitada e mesmo levando a cabo traballos de investigación.

Nalgunhas desas universidades os preceptores son alumnos, fundamentalmente voluntarios e de cursos superiores. Con todo, noutras aqueles son profesores especializados nunha materia concreta que apoian o labor do docente en prol da aprendizaxe dos seus estudantes.

En Arxentina, o preceptor é un Auxiliar Docente nos institutos de ensino secundario e nas escolas de primaria.

O preceptor é membro do equipo docente da escola e, por tanto, participa nos procesos de construción, implementación e avaliación da proposta educativa das institucións segundo o seu nivel ou modalidade. É un integrante activo que achega unha mirada e unha intervención particular que, desde a súa especificidade, favorece o proceso se ensino e de aprendizaxe, promovendo e acompañando tanto a alumnos como a docentes na proposta educativa de cada institución.

É o referente máis próximo que teñen os alumnos dentro da institución, controla a asistencia, a conduta e o cumprimento das normas; e é a quen recorre primeiro os adolescentes cando se presenta algunha dificultade. A función do preceptor non se limita só a cumprir con tarefas administrativas. O preceptor realiza o contacto cotián co alumno e é unha peza crave dentro da institución.

Antigamente chamáballo Celador e asociáballo ao modelo prusiano de organización escolar, de vixiar e castigar.

Son funcións do preceptor:

– Coidado e seguimento dos alumnos, procurando a súa integración grupal, interesándose polos problemas que teñan os mesmos e orientándoos na procura de solucións.
– Colaborar co profesor do curso no acompañamento e formación integral dos alumnos.
– Colaborar cos profesores a fin de facilitar un mellor desenvolvemento das clases e da actividade pedagóxica (entrega do grupo, condiciones da aula, entrega de materiais).
– Permanecer cos alumnos ao seu cargo, mantendo a orde ata entregar a clase ao profesor respectivo. Comunicar de inmediato ao seu Superior a ausencia do docente correspondente, para os efectos de tomar as medidas necesarias.
– Atender aos alumnos, en caso de ausencia do profesor, organizando propostas previamente planificadas que permitan un mellor aproveitamento dese tempo.
– Cumprir e facer cumprir aos alumnos as pautas acordadas nos Acordos Institucionais de Convivencia.
– Fomentar o cumprimento das normas legais vixentes que regulan o funcionamento escolar (Réxime de avaliación, cualificación e promoción, asistencia, puntualidade, reincorporación, convivencia, etc.).
– Supervisar o ingreso e saída dos alumnos.
– Xerar accións tendientes a que o alumnado permaneza no establecemento durante o horario escolar, salvo casos contemplados na normativa escolar vixente.
– Tomar os recaudos necesarios para favorecer a asistencia e puntualidade dos alumnos.
– Comunicar ás autoridades escolares calquera situación de carácter grave que afecte os alumnos e/ou calquera circunstancia que requira de medidas especiais ou de prevención.
– Cumprir tarefas de organización e coidado dos alumnos durante actos escolares, saídas didácticas, etc.
– Cumprir tarefas de coidado dos alumnos durante os recreos en todos os espazos nos que os mesmos estean presentes.
– Fomentar e controlar o debido coidado das instalacións e bens da escola.
– Nos institutos de ensino terciario da Cidade Autónoma de Buenos Aires e nas Universidades da República

Arxentina en xeral denomínase bedel ao auxiliar docente que cumpre as mesmas funcións do preceptor ou do xefe de preceptores da secundaria.

PREGUNTA: Crees que seria preciso que esta figura estivera no ensino do país?

A MIÑA RESPOSTA: eu sen dubida algunha penso e creo e afirmo que “SI!”, si seria preciso, os mestres e as mestras terian un bo aliado para facer que as crianzas e adolescentes cara a madurez vaian por un bo camiño e sexan bos para o futuro.

Anuncios

Inseparables

icr_inseparables-752x440

Felipe un empresario adiñeirado que quedou tetrapléxico, debido a un accidente, está a buscar a un asistente terapéutico. Preséntanse varios moi cualificados, pero el decide tomar ao axudante do seu xardineiro, Tito que decidiu renunciar. Tito non reúne nin por preto as condicións requiridas para tal emprego, cousa que notan inmediatamente as persoas máis próximas a Felipe: Verónica e Ivonne a súa ama de chaves, pero Felipe mantén asine a súa decisión. Tito é a única persoa, en moito tempo, que non o trata con compaixón.

TÍTULO ORIGINAL: Inseparables | DIRECTOR: Marcos Carnevale
PAÍS: Argentina | AÑO: 2016  | DURACIÓN: 107 min.

REPARTO: Oscar Martínez, Rodrigo de la Serna, Carla Peterson, Alejandra Flechner, Malena Sánchez, Rita Pauls, Flavia Palmiero
GÉNERO: Comedia | Amistad. Remake

Ver aquí

 

Canto petroleo queda no mundo?

 

ilcanallarubens_barriles-fuel_2016Os datos de reservas son incertos, o que sementa dúbidas no mercado petroleiro. Ademais, moitos países non publican datos de ‘stock’, o que impide medir oferta e demanda real.

En mans de quen están as reservas de petróleo do mundo? Esta é unha das preguntas crave do mercado do cru, xa que dela depende que o desafío de Estados Unidos á OPEP dos últimos anos poida manterse ou, pola contra, sexa un fenómeno pasaxeiro. Ademais, a opacidade dos datos de cru almacenado ou stock tamén inflúe sobre o prezo, xa que os analistas tratan de pescudar que parte da demanda é real (para o consumo) ou se garda para cando os prezos volvan subir, nese caso a alza tería as pernas moi curtas. Ademais, hai incerteza sobre a produción en certos escenarios bélicos, como Iraq ou Nixeria.

3c8

Aparentemente, Oriente Próximo -e en especial Arabia Saudita- teñen a tixola polo mango, xa que non só dispoñen baixo o subsolo da metade das reservas petroleiras globais, senón que tamén gozan dos custos de extracción máis baratos do mundo. Con todo, nos últimos anos, EEUU chegou a plantar cara ao rei do petróleo, grazas ao desenvolvemento do fracking, e algúns estudos apuntan que o “cara a cara” podería ir moito máis alá. Un informe da consultora norueguesa Rystad Energy, publicado a principios de xullo, sinala que a maior parte das bolsas de petróleo en Estados Unidos aínda están por descubrir e, se os seus prognósticos cúmprense, o país americano gozaría do primeiro posto en reservas de cru do mundo, con 264.000 millóns dos 2,1 billóns de barrís que supostamente compoñen as reservas globais.

Estados Unidos

Ademais, no caso de Estados Unidos, os datos que achega sobre os seus stocks de cru son tan abundantes que provocan confusión, xa que ofrecen diversos datos segundo o punto de almacenamento que ademais se publican semanalmente. A consecuencias deste tsunami de información é que os analistas moitas veces non atisban un dato crave que lles permita coñecer se a demanda real de cru evoluciona de forma favorable ou se mantén constrinxida, o que provoca fluctuaciones de prezos. Ademais, as instalacións estadounidenses están “case desbordándose” segundo advertiron analistas de Goldman Sachs, o que levou aos americanos para reabrir antigas fosas petrolíferas e utilizalas como método de almacenaxe. Ademais, a evolución do stock -actualmente, 4.643 millóns de barrís nos países da OCDE- é clave para saber cando vai volver a subir o prezo do petróleo e con que intensidade.

35f

China

O xigante asiático, pola súa banda, está a sufrir unha continua desaceleración, aínda que conta con importantes fortalezas que lle deberían permitir chegar a bo porto. O maior problema que ofrecen os seus datos é que Pequín non fai públicos os seus niveis de almacenamento de petróleo, polo que os datos de importacións non bastan para coñecer o nivel de consumo real. Aínda que o ano pasado China aumentou o volume de comercio de petróleo con Rusia (comprándolle un 28% máis de cru que en 2014) e aumentou as súas importacións dos países do Golfo Pérsico, boa parte destes recursos destináronse ás reservas estratéxicas chinesas. En teoría, o país duplicou esta cifra ata o punto de que xa dispón do petróleo equivalente a un mes de importacións, pero os seus datos son moi pouco fiables, polo que distorsionan o mercado.

Rusia

Rusia é un dos máis expostos á caída do petróleo, xa que dúas terceiras partes das súas exportacións son enerxéticas, o que minguou substancialmente os seus ingresos fiscais. Ademais, o país viuse moi afectado polas sancións occidentais, que lle impediron manter os investimentos que necesita para renovar a capacidade produtiva dos seus pozos petrolíferos. Todo iso, segundo os analistas, debería provocar unha caída das exportacións de petróleo o próximo ano. Con todo, Rusia xa desafiou estas predicións en 2015, cando logrou o récord histórico de produción tras a caída da Unión Soviética, e podería volver superar os prognósticos. Con todo, o ministro de Enerxía, Alexander Novak, prevé que os sete anos ininterrompidos de crecemento do sector terminen este ano, cunha produción estancada nos niveis de 2015, acusando o esborralle dos investimentos. Con todo, ningunha das previsións é fiable: unha por que non conta con todos os datos campo por campo e a outra por ser unha fonte interesada.

2a7

Nixeria

Nixeria é o país máis danado polo esborralle dos prezos do petróleo. Ademais, a situación é desastrosa polo avance da guerrilla de Boko Haram, que logrou sabotear algúns campos de extracción de petróleo. Con todo, o seu impacto é incerto, segundo revelan os datos da Organización de Países Exportadores de Petróleo. No seu boletín mensual, o cártel publica as cifras de produción petroleira baseándose na información proporcionada polo goberno de cada país (fontes directas) e a información que se obtén da incidencia no mercado da produción petroleira (fontes indirectas). Durante os últimos meses, Nixeria arroxa unha continua diverxencia entre ambas as cifras que alcanzan diferenzas de ata 100.000 barrís ao día, o que impide coñecer o volume real de oferta no país.

Venezuela

Venezuela é outro destes países con enormes diverxencias, xa que Caracas trata de enmascarar os profundos problemas estruturais que sofre o país. Neste caso, o país caribeño informa dunha produción de 2,36 millóns de barrís ao día, aínda que a OPEP rebaixa as súas estimacións ata os 2,1 millóns de barrís ao día. A produción futura de Venezuela tamén é outra fonte de incerteza, xa que o país necesita constantes investimentos para manter a súa capacidade, e agora mesmo ten os mercados de crédito practicamente pechados. Ademais, algúns organismos, como a CIA, sinalan que o país é o primeiro do mundo en reservas baixo o subsolo, pero outros analistas sinalan que é moi difícil que o país explote o seu potencial.

Arabia Saudita

A política petroleira saudita deste último ano é o máis claro exemplo do gato de Schrödinger: Riad tan pronto se compromete a conxelar a produción como ameaza cun millón de barrís máis nun ano. Os analistas estiman que o país ten unha capacidade ociosa de ata 2 millóns de barrís ao día que podería poñer en circulación para forzar un novo esborralle dos prezos. Ademais, o príncipe herdeiro substituto, Mohamed bin Salmán, ameazou mesmo con duplicar a produción actual ata os 20 millóns de barrís ao día. Con todo, non está claro ata onde pode chegar Arabia Saudita nin ata onde está disposta a facelo.

Irán

Irán posúe as cuartas reservas mundiais de petróleo, segundo un informe do Real Instituto Elcano, pero o maior reto é cando e ata que nivel poderá elevar as súas exportacións. Tras o levantamento do embargo, o país logrou incrementar as súas exportacións en 770.000 barrís ao día, pero non está claro que parte desta subida débese a unha mellora da produción e cal ao stock que o país almacenaría ao longo de 2015. Windward chegou a cuantificar que a nación persa almacenaba 48,67 millóns de barrís no mar de fronte ao levantamento do embargo, ás que agora daría saída, polo que parte destas cifras non serían insustentables no tempo. Por outra banda, Teherán marcouse como obxectivo producir 2 millóns máis de barrís ao día máis en 2021.

Iraq

A situación xeopolítica de Iraq é a súa peor baza á hora de recompilar datos fiables acerca do seu stock de petróleo. A proximidade con Siria e o ascenso de poder do ISIS, que provocou que unha parte dos xacementos do norte do país atópense baixo control dos terroristas, son os dous grandes factores que impiden determinar a porcentaxe de pozos, de depósitos e de refinerías que controla Bagdad.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

Día da Bandeira Arxentina

ilcanallarubens_dia de la bandera argentina_2016O ‘Día da Bandeira conmemórase cada ano en Arxentina o 20 de xuño’. Esa data é feriado nacional e día festivo dedicado á bandeira arxentina e á conmemoración do seu creador, Manuel Belgrano, falecido nese día de 1820. A data foi decretada por lei 12.361 do 8 de xuño de 1938, con aprobación do Congreso, polo entón Presidente da Nación Arxentina, Roberto M. Ortiz.

A partir do ano 2011, por decreto nacional, devandito feriado é inamovible.

A bandeira foi creada o 27 de febreiro de 1812, durante a xesta pola Independencia das Provincias Unidas do Río da Prata.

A principal sede das conmemoracións do Día da Bandeira é o Monumento Histórico Nacional á Bandeira, en Rosario, provincia de Santa Fe, lugar no que a bandeira foi izada por primeira vez en dúas baterías de artillería, a cuna da bandeira, situadas en beiras opostas do río Paraná. A celebración consiste dunha reunión pública á que asisten o presidente e membros das forzas armadas, veteranos da guerra das Malvinas, as forzas policiais, e unha serie de organizacións civís.

Desde hai algúns anos, inclúese o desfile da bandeira máis longa do mundo, que é confeccionada en forma comunitaria pola poboación de Rosario.

En 1812, as tropas ás ordes de Manuel Belgrano comezaron a utilizar unha escarapela bicolor azul-celeste e branco (Cores adoptadas polas cintas e escarapelas distintivas utilizadas polos “chisperos” ou patriotas adherentes á revolución do 25 de maio de 1810). O mesmo Belgrano expresou nun informe oficial que non usaba o vermello “para evitar confusións”, xa que os exércitos “realistas” (é dicir, os españois e os seus adictos) usaban esa cor. O 13 de febreiro de 1812 Belgrano propuxo ao goberno a adopción dunha escarapela nacional para os soldados e 10 días despois adoptouna logo de que o 18 de febreiro de 1812 a Xunta declarase abolida a escarapela vermella e recoñeceu a branca e celeste.

“Sendo preciso enarborar bandeira e non téndoa, mandeina facer branca e celeste conforme ás cores da escarapela nacional”.
Manuel Belgrano.

As cores da escarapela, que logo foron os da bandeira, teñen outro antecedente: eran os que identificaban os membros da Sociedade Patriótica (grupo político e literario de civís e militares identificados con lase. A primeira escarapela, suponse, era branca, celeste e branca.

Preto de Macha, en Bolivia, atopáronse dúas bandeiras que se supón eran as que levou Belgrano ata o Alto Perú durante a súa campaña militar. Usouse a bandeira sen o sol no centro. Logo de 1985 o Congreso promulgou unha lei polo cal todas as bandeiras teñen que ter o sol de maio, mediante esta lei calquera particular ou empresa privada pode acceder a unha bandeira co sol, deixando de ser así só dos organismos estatais.

Rubens Rocha

25 de Maio, Dia da Patria Arxentina

ilcanallarubens_25 de Maio, Dia da Patria Arxentina_2016

A Revolución de Maio de 1810

O 25 de maio é lembrado como unha data patria en Arxentina, con carácter de feriado nacional inamovible, polo que se celebra exactamente o 25 de cada ano, independentemente do día da semana en que caia. E aínda que é unha data bastante importante para eles, probablemente moitos de vostedes non saiban que se conmemora:

ilcanallarubens_25_de_mayo_por_F._Fortuny

A Revolución de Maio, óleo de Francisco Fortuny

Chámase Revolución de Maio á serie de acontecementos revolucionarios ocorridos en maio de 1810 na cidade de Buenos Aires, capital do Virreinato do Río da Prata, dependente do rei de España. Esta tivo como consecuencia a renuncia (forzada) do vicerrei Baltasar Hidalgo de Cisneros e a súa substitución pola Primeira Xunta de Goberno que, aínda que gobernaba nominalmente en nome do rei de España -Fernando VII-, non recoñecía a autoridade do Consello de Regencia de España.

Así, a Revolución de Maio iniciou o proceso de xurdimento do Estado Arxentino, sen unha proclamación de independencia formal. Fernando VII fora deposto polas Abdicacións de Bayona e o seu lugar fora ocupado polo francés José Bonaparte, e a aparente lealdade cara a el é considerada na actualidade como unha mera manobra política, que ocultaba as intencións independentistas dos revolucionarios.

ilcanallarubens_1280px-Cabildoabierto-Subercaseaux

O Cabildo Abierto, por Pedro Subercaseaux

A declaración de independencia de Arxentina tivo lugar posteriormente, o 9 de xullo de 1816.¿Cales foron as causas externas? Dise que os ideais revolucionarios estranxeiros, pois aínda que a difusión das devanditas ideas estaba moi restrinxida nos territorios españois, igualmente difundíanse en forma clandestina. A declaración de Independencia dos Estados Unidos en 1776  e os ideais da Revolución francesa de 1789 serviron como exemplo para os criollos: fixéronlles crer que unha revolución e independencia en Hispanoamérica era posible e que era correcto defender os dereitos de propiedade e liberdade. Ademais, a coroación en España de José Bonaparte sementou dúbidas sobre a lexitimidade da autoridade virreinal.

Sexa como sexa, durante a mañá dese 25 de maio, unha gran multitude comezou a reunirse na Praza Maior, liderados por Domingo French e Antonio Beruti. Reclamábase, entre outras cousas, a renuncia definitiva do vicerrei e a formación dunha xunta de goberno. A xente comezou a axitarse, reclamando con entusiasmo, e a multitude parecía aumentar e enfurecerse. O Cabildo reuniuse e reclamou que a axitación popular fose reprimida pola forza, pero non tiveron éxito. Pronto chegou á sala capitular a renuncia de Cisneros, e tras iso, a composición da Primeira Xunta, que xurdiu dun escrito presentado por French e Beruti e apoiado por un gran número de firmas.

ilcanallarubens_Primera_Junta

A Primeira Xunta. Óleo de Julio Vila e Prades

A Primeira Xunta, oficialmente a Xunta Provisional Gubernativa das Provincias do Río da Prata a nome do Señor Don Fernando VII, estaba encabezada polo Cnel. Cornelio Saavedra. Os grupos que apoiaron ou levaron adiante a revolución non eran completamente homoxéneos nos seus propósitos… Algúns aspiraban a realizar unha profunda reforma política, económica e social, mentres que outros só pretendían unha renovación de cargos: desprazar aos españois do exercicio exclusivo do poder, pero herdando os seus privilexios e atribucións. Estes grupos traballaron xuntos para o fin común de expulsar a Cisneros do poder, pero ao conformarse a Primeira Xunta comezaron a manifestar as súas diferenzas internas.

As consecuencias desta revolución foron diversas, pero en parte condénsanse na idea de que, en ausencia das autoridades lexítimas, o pobo tiña dereito a designar aos seus propios gobernantes. Así, de maneira lenta e progresiva, Arxentina achegábase aos poucos ao sistema republicano como forma de goberno.

Rubens Rocha

BBVA creceu 15 por cento en América Latina durante 2015

ilcanallarubens_BBVA creceu 15 por cento en América Latina durante 2015_2016

No que corresponde a América do Sur, a rexión reportou ganancias acumuladas en 2015 por 905 millóns de euros, un 8,7% superior ao comparado co peche de 2014.

O Grupo BBVA gañou 2.642 millóns de euros en 2015, cifra lixeiramente superior á do ano anterior (0,9%). O crecemento do beneficio atribuído sen o efecto das divisas alcanzou o 4,4%. Ao excluír o resultado das operacións corporativas pechadas en 2015, o beneficio atribuído ascendeu a 3.752 millóns de euros, un 43,3% máis que en 2014.

“BBVA demostrou durante 2015 unha enorme capacidade para xerar resultados nunha contorna complexa, á vez que avanzou de forma decidida na súa transformación”, sinalou Francisco González, presidente de BBVA. “Encaramos 2016 con optimismo”, engadiu.

BBVA demostrou a súa capacidade para xerar ingresos récord en contornas de tipos de interese historicamente baixos en divisas como o euro ou o dólar. A mellora do custo de risco que, a peche de decembro situábase en 1,06%, e a redución de saneamentos crediticios e inmobiliarios en España, foron outros elementos crave na positiva evolución da conta.

Ao excluír as operacións corporativas pechadas en 2015, o beneficio atribuído de operacións continuadas de BBVA ascendeu a 3.752 millóns de euros, un 43,3% máis que en 2014.

As operacións corporativas rexistradas en 2015 inclúen: a venda da participación total do Grupo en CIFH e do 6,34% en CNCB, o badwill xerado pola incorporación de Catalunya Banc e o efecto (tras o peche da compra dun 14,89% adicional en Garanti) da posta a valor razoable da participación inicial do 25,01% que BBVA xa posuía neste banco turco.

Por último, o beneficio atribuído do Grupo BBVA ascendeu a 2.642 millóns de euros en 2015, un 0,9% interanual máis.

Polo que respecta á actividade do banco, o crédito bruto á clientela incrementouse nun 18,1%, ata alcanzar os 432.855 millóns de euros, con aumentos en todas as xeografías.

En España, este incremento explícase pola incorporación dos saldos de Catalunya Banc, xa que, excluíndo este efecto, o crédito bruto no ano permaneceu plano. Os depósitos da clientela creceron a niveis algo superiores (21,9%) ata alcanzar os 403.069 millóns de euros.

TRANSFORMACIÓN DO BANCO

“A transformación de BBVA está a ter un profundo impacto na experiencia de cliente e o noso obxectivo é ser o mellor banco para os nosos clientes en todas as xeografías”, comentou Carlos Torres Vila, conselleiro delegado.

A banca dixital é unha panca para alcanzar o liderado en satisfacción de clientes en todas as xeografías. O banco mantén posicións de liderado en países como España, México, Colombia, Arxentina e Venezuela, de acordo cos estándares establecidos polo indicador de satisfacción Net Promoter Score (NPS).

Doutra banda, as vendas a través de canles dixitais van en aumento. A peche de ano, un 19,2% dos novos créditos ao consumo en España contratáronse por canles dixitais. En México esta porcentaxe ascendeu a 29,6%.

En 2015, BBVA ampliou significativamente a base de clientes que se relaciona co banco a través de canles dixitais. Cos datos dispoñibles, a peche de ano, a cifra ascendía a 14,8 millóns, un 19% superior aos niveis de peche de 2014. Destes, 8,5 millóns de clientes interactuaron principalmente a través do móbil, un 45% superior á cifra de hai un ano.

O proceso de transformación acelerouse en 2015 grazas á nova estrutura anunciada en maio, que veu acompañada de novas prioridades estratéxicas. Ao mesmo tempo, o Grupo BBVA seguiu lanzando produtos ao mercado e continuou incorporando novos negocios dixitais. O fito máis recente foi a adquisición do 29,5% do banco móbil británico Atom, o pasado mes de novembro.

RESULTADOS AMÉRICA DO SUR

Esta rexión –sen Venezuela- continuou presentando taxas de crecemento de actividade por encima do 15%, tanto en créditos como en depósitos. O beneficio atribuído acumulado ascendeu en 2015 a 905 millóns de euros (8,7% ao comparalo co peche de 2014). Con Venezuela, o resultado foi o mesmo, 905 millóns de euros.

Rubens Rocha

ை Dúas economías que resaltan debilidade do control de capital

ilcanallarubens_Dúas economías que resaltan debilidade do control de capital_2016

Arxentina elimina as restricións, mentres Venezuela afúndese máis.

Durante os últimos anos, as dúas grandes economías “de alto rendemento” do continente, Arxentina e Venezuela, implementaron controis de capital. Tal como utilízase aquí, o termo “de alto rendemento” é un eufemismo utilizado polos inversionistas para describir un país cuxos activos puidesen comercializar a curto prazo, pero no cal non investirían diñeiro de forma permanente.

Pero Mauricio Macri, favorable ao mercado, gañou as eleccións presidenciais de Arxentina a finais do ano pasado e rapidamente deuse á tarefa de desmantelar os controis de cambio de divisas e os impostos á exportación (tanto en produtos agrícolas como industriais) da súa predecesora.

Tamén está a aumentar as tarifas de servizos públicos para reducir un déficit orzamentario masivo, arranxando as manipuladas estatísticas da nación, permitíndolle ao Fondo Monetario Internacional renovar as auditorías do país e reiniciando as negociacións cos acredores internacionais.

Como resultado, espérase que se controle a desmedida inflación dos últimos anos, redúzase ao 25 por cento este ano desde unha cifra do 27 por cento o ano pasado e logo gradualmente diminúase ata alcanzar unha cifra dun só díxito en 2019; e todo iso a pesar da forte desvalorización do peso, o cal perdeu máis dun 25 por cento desde que se levantaron os controis de cambio de divisas.

Mentres tanto, novamente o crecemento está a recuperarse lentamente, sobre todo conforme as exportacións recupéranse coa axuda da debilitada moeda. O Goberno espera un pequeno aumento do produto interno bruto este ano de aproximadamente un 0.5 por cento.

Os analistas privados pensan que é máis probable que ocorra un estancamento ou unha lixeira diminución. Pero a situación a mediano prazo parece moito máis optimista conforme regresa ao país o capital estranxeiro (tanto o investimento directo como os fluxos de carteira), mentres que as empresas nacionais comezan a investir novamente.

Isto contrasta con Venezuela, a cal mantén un confuso sistema de taxas de cambio por niveis e está a limitar as vendas de dólares e as importacións do sector privado. O FMI prognostica que a inflación chegará a un 720 por cento este ano, mentres que a economía contraerase un 8 por cento sobre o 10 por cento que se contraeu en 2015. A escaseza de artigos, desde papel hixiénico ata medicamentos, é cada vez máis xeneralizada e as tensións sociais van en aumento. Para ser xustos, os controis de capital neste caso son tanto un síntoma das erróneas políticas económicas do país como unha causa directa dos seus problemas. E Venezuela depende moito máis do petróleo que Arxentina, aínda que esta última tamén exporta produtos básicos, como a soya e os cereais, os cales sufriron a diminución da demanda chinesa.

UN POLÍTICA QUE DEPENDE DE COMO SE APLIQUE

Cando os controis de capital aplíquense cunha xustificación clara e por un tempo limitado poden ter unha función válida.

Pero onde se utilizan como unha política para evitar corrixir os desequilibrios económicos subxacentes, polo xeral son unha terrible idea.

Tanto en Venezuela como en Arxentina antes de Macri, utilizáronse para tratar de ancorar a inflación e evitar a fuga de capitais.

Non lograron ningún deses dous obxectivos, pero si sufocaron a entrada de capital estranxeiro e socavaron o sector privado e, por tanto, a actividade económica.

Rubens Rocha

ை Cume de Mercosur, con forte tinguidura política

Foto hoyvenezuela.info

Foto hoyvenezuela.info

Arxentina e Venezuela entraron en disputa por acusacións de Mauricio Macri sobre os presos de conciencia no país caribeño.

O presidente de Arxentina, Mauricio Macri, pediu este luns ante os seus colegas do bloque suramericano Mercosur que Venezuela libere pronto aos que considerou presos políticos, un reclamo que desatou denuncias de inxerencia do país caribeño.

O cume en Asunción, do grupo que reúne a Arxentina, Brasil, Uruguai, Paraguai e Venezuela, estivo marcada polo rozamento entre ambas as nacións suramericanas, que empezara cando o presidente arxentino criticou a política de dereitos humanos venezolana, incluso o mesmo día da súa vitoria hai un mes.

Macri, un enxeñeiro de centrodereita que participou por primeira vez nun encontro do Mercosur, dixo que o bloque non debería tolerar a persecución política por razóns ideolóxicas.

“Quero pedir expresamente aquí diante dos queridos presidentes pola pronta liberación dos presos políticos en Venezuela”, dixo Macri, que asumiu a presidencia o 10 de decembro, durante a súa intervención.

Aínda que o presidente venezolano, o socialista Nicolás Maduro, non viaxou por compromisos internos, a chanceler Delcy Rodríguez acusou o mandatario arxentino de interferir nos asuntos internos do seu país no cume.

“Vostede está a facer ‘inxerencismo’ sobre os asuntos de Venezuela (…) vostede está a defender este tipo de manifestación, esta violencia política”, dixo Rodríguez durante a súa intervención mostrando fotografías das violentas protestas de inicios do 2014 que cobraron a vida de máis de 40 persoas.

A funcionaria venezolana acusou a Macri de querer liberar aos exmilitares que están presos por violacións aos dereitos humanos durante a cruenta ditadura de Arxentina, aínda que publicamente Macri non propuxo ningunha amnistía nin perdón.

Durante a reunión, Paraguai propuxo un protocolo para vixiar o cumprimento dos dereitos humanos nos estados membro, pero non quedou claro se Venezuela adheriríase.

Máis aló dos rozamentos políticos, o encontro de presidentes foi un novo intento de dinamizar unha asociación comercial estancada que debe reforzar a súa integración para superar a crise das súas maiores economías, mentres axiliza pactos comerciais con bloques como a Unión Europea (UE).

“Estamos aínda moi distantes da concreción do anhelado estado común e aínda máis de zona de libre comercio”, dixo o mandatario paraguaio e anfitrión do encontro, Horacio Cartes.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]

ை Levantan restricións cambiarias en Arxentina

Foto igdigital.com

Foto igdigital.com

O tipo de cambio oficial é de 9,81 pesos por dólar. O paralelo, creado desde o 2011, cotizábase ao redor dos 14,50 pesos.

O goberno arxentino do presidente Mauricio Macri anunciou a eliminación de restricións ao mercado de cambios que rexen desde o 2011, nunha decisión que implica unha forte desvalorización do peso a case unha semana da súa asunción ao poder.

O Ministerio de Facenda e Finanzas informou, ás 18 horas locais, o levantamento do ‘cepo’ cambiario. O punto final ás limitacións na compra de divisas e a reunificación do mercado de cambios era unha das promesas centrais de Macri na campaña electoral deste empresario liberal de dereita que sucedeu a Cristina Kirchner (2007-2015).

O tipo de cambio no mercado oficial sitúase en 9,81 pesos por dólar. No mercado paralelo, creado desde as restricións do 2011, cotízase ao redor dos 14,50 pesos por dólar, monto polo que estiman os analistas que puidese situarse tras o anuncio de Prat-Gai.

A medida aplícase nunha economía que loce estancada ou cun baixo crecemento, e unha inflación que as consultoras privadas calcularon en máis de 25% para este ano e unha cifra superior ao 35% para 2016 en caso de desvalorización.

O mandatario anunciou unha serie de medidas que incluíron, entre outras, eliminar impostos a empresas do agro e industria. Un dos seus principais obxectivos é fomentar as exportacións e obter máis dólares para as miúdas reservas do Banco Central.

A firma consultora Capital Economic, con sede en Londres, adiantou que “por agora leste é un gran paso cara á ortodoxia macroeconómica”. A tensión pola campaña electoral para suceder a Kirchner fixo que os arxentinos con poder adquisitivo lanzásense a comprar dólares dentro das marxes permitidas ata 2.000 mensuais.

REÁBRESE A BILLA DE DIVISAS?

A urxencia por frear a drenaxe de divisas que dilapidaba as reservas en 2011, por entón ao redor dos 52.000 millóns de dólares, levou ao goberno de Kirchner a restrinxir a venda de dólares. A orde pechou a billa de divisas a bancos e empresas.

Ao principio aplicouse tamén a pequenos aforradores, que, como é habitual en Arxentina, buscan o dólar como salvavidas a unha inflación en aumento desde fai tres anos. Máis tarde houbo un levantamento parcial do ‘cepo’ para vender aos pequenos aforradores.

O control cambiario fixo renacer o mercado paralelo no cal chegou a haber brechas por encima do 60% entre o dólar oficial e o negro. Tamén freou en gran medida a compra e venda no sector inmobiliario que se transa en dólares neste país. Outra medida foi o incremento da presión tributaria sobre as persoas que viaxaban ao estranxeiro, ao elevar ata 35% a recarga nos consumos con cartóns de crédito no exterior, que logo se tomaban como pago a conta de impostos.

De acordo con analistas financeiros, estes últimos meses, cada día que pasaba co control cambiario estaban a perderse unha media de 200 millóns de dólares diarios polos aforradores e o gasto en cartóns de crédito que levou unha gran demanda de divisas por turismo no exterior. A demanda de dólares e o cumprimento dos pagos da débeda provocaron unha caída nas reservas do Banco Central de 34.000 a uns 24.000 millóns de dólares.

Rubens Rocha [@IlCanallarubens]

ை Alguns motivos da caida K

ilcanallarubens_Cristina-Fernandez-Kirchner-Presidenta_2015

Tal como dixen no meu post anterior Cristina Kirchner converteu a transición nun campo de batalla. Nada que sorprenda. Alguén que tentou asoballar á Xustiza, encadear á prensa independente, reducir a un unicato as autonomías provinciais; alguén que anulou ao seu gabinete, ignorou ao seu partido e hostilizó á oposición; en fin, alguén que se ve a si mesmo como Napoleón e que multiplicou o seu patrimonio declarado en máis de 800% no exercicio do goberno, cousa que se o seu marido vivira caerialle a faciana de vergoña ver que o seu legado desapareceu.

O luns último, Cristina Kirchner emitiu o decreto de necesidade e urxencia 2635, estendendo a todas as provincias os beneficios outorgados pola Corte a aquelas tres. Foi a exhibición dun serial killer. Agrediu ao seu sucesor, Mauricio Macri. Agrediu á Corte. Apostou a que Macri e a Corte agrídanse entre si. E, seica sen sabelo, agrediu a numerosas administracións do interior ás que se propoñía axudar, esto empezouno Máximo Kirchner fillo, fillo carne de cañon para a oposición.

O decreto é a última contribución de Carlos Zannini á historia do surrealismo xurídico. Comeza recoñecendo que a Corte se referiu a só tres provincias “arxentinas” -coma se puidese dispoñer sobre provincias colombianas ou salvadoreñas, por exemplo-, pero algúns parágrafos máis abaixo establece que as premisas do tribunal “permiten supoñer” que eses beneficios corresponden a todas as que os reclamen. Por tanto, o Poder Executivo asumiu facultades da Corte e xeneralizounos, co pretexto de evitar trámites xudiciais.

Para que resulte máis evidente a irracionalidad da súa decisión, a Presidenta enumerou as temibles calamidades ás que, segundo ela, Ricardo Lorenzetti, Juan Carlos Maqueda e Carlos Fayt condenaron ao sistema previsional. Entre outras, a imposibilidade de aumentar as xubilacións. Un erro de concepto, porque o Estado pode substituír os fondos que recuperan as tres provincias con outros recursos. É dicir: a Corte só aumentou o gasto da administración central. Ademais, aparece unha incoherencia. Se os prexuízos do fallo da Corte son tan pavorosos, por que se apresurou a universalizarlos sen esperar ao reclamo das demais xurisdicións? Só polas ganas de facer dano?

Cristina Kirchner pretendeu imputar aos xuíces unha gran irresponsabilidade política. A mensaxe ten un destinatario principal: Macri, a quen pretende ver posto a mal coa Corte. Ao mesmo tempo, ela debilita máis a Macri agravando o desfinanciamiento que denuncia. Unha forma de halagar aos gobernadores non alcanzados polo fallo.

Os obxectivos da Presidenta son de curto alcance. A Constitución prohibe ditar decretos de necesidade e urxencia en materia impositiva. Bastaría que calquera suxeito lexitimado preséntese ante un xulgado contencioso administrativo para que a norma sexa anulada por inconstitucional. Non debería sorprender que a Corte se aboque a ese expoño por un recurso de per saltum. Ademais, a sentenza do máximo tribunal non pode levar a outras provincias porque se basea en probas específicas achegadas por Santa Fe, Córdoba e San Luís. Outras administracións renunciaron ao que lles correspondería dese 15%. E as que non o fixeron deberían iniciar o seu propio preito.

A señora de Kirchner non tivo en conta estes pormenores. O seu decreto forma parte dun plan político. Ela pretende liderar unha oposición desapiadada contra o novo goberno, oposición que espero eu que sexa ben dura e mais que despiadada contra a dereita de Macri e seu equipo Corrupto. A razón desa agresividade foi suxerida por Máximo Kirchner no estadio de Arxentinos Juniors, en decembro de 2014: os que queren ser presidente, por que non lle gañan á miña mamá? Foi un anticipo. Non alcanza con gañarlle a Daniel Scioli. O kirchnerismo só recoñecería a lexitimidade de quen derrote ao seu líder. Para o que era indispensable a reelección indefinida. Esta concepción levou a Hebe de Bonafini a falar non de oposición, senón de resistencia ao novo goberno.

A Presidenta pretende ocupar ese lugar no taboleiro como xefa de todo o peronismo. Antonte, cando xa era talvez un pouco tarde, convidou a xantar á dirigencia federal do seu partido. Díxolle que pretendía presidir o PJ e que Scioli fixéseo na provincia. Neste marco inscríbese o decreto sobre coparticipación. Ademais de restar fondos a Macri, pretendeu aumentar os que reciben as administracións do interior. Pero de novo houbo un erro de cálculo. Se a medida aplicásese, as xurisdicións que primeiro festexarían serían a cidade e a provincia de Buenos Aires, controladas por Cambiemos. Ambas incrementarían os recursos automáticos que reciben da Nación e mellorarían a súa ecuación fiscal.

En cambio, moitas provincias mozas, gobernadas polo peronismo, prexudicaríanse co decreto. Son estados que se benefician con transferencias discrecionales superiores ás que percibirían coa asignación automática que lles “regalou” Cristina Kirchner antes de irse. Entre esas xurisdicións a máis afectada sería Santa Cruz. Quere dicir que, como en tantas outras oportunidades, o kirchnerismo volveu a calzar na definición de estupidez que formulou o soado Carlo Cipolla: “Estúpido é o que para danar aos demais dánase a si mesmo”. Balance: o curioso non é que, como dixo Macri onte, Cristina Kirchner salga pola porta moza da Casa Rosada. Tamén entra pola porta moza do PJ.

Lorenzetti, Maqueda e Fayt non previron o que a señora de Kirchner faría co seu fallo. Por iso desde a Corte saíu antonte unha mensaxe cara ao novo goberno, para aclarar a posición xudicial. O receptor foi o novo ministro do Interior, Rogelio Frigerio. Sen o decreto presidencial, o custo da sentenza non sería letal para o Tesouro: uns 6000 millóns de pesos por ano. Lorenzetti advertiu á nova administración que, dado que Fayt xubílase e que Helena Highton prefire que a coparticipación negóciese sen intervención da Corte, non podía demorarse: a maioría do tribunal son 3 votos. O presidente da Corte tamén se encargou de que Macri soubese que está disposto a axudar á gobernabilidade durante o seu mandato.

A pesar desas aclaracións, e con independencia da cizaña que tentou sementar a señora de Kirchner nos considerandos do seu insólito decreto, o fallo tivo un efecto desagradable sobre Macri. Alguén que o coñece ben, comenta: “Quedou sorprendido de que Lorenzetti resolvese unha cuestión fiscal tan importante sen un aviso previo. A confianza que Mauricio tiña na Corte danouse”. Hai colaboradores de Macri que aproveitan ese estado de sospeita para implantar a semente dunha reforma: levar a Corte de 5 a 7 ou 9 membros. Á beira do novo presidente alguén analiza desde onte ese proxecto.

A composición do máximo tribunal ocupa a axenda do novo goberno, pero non é unha cuestión urxente. Macri está máis interesado en consolidar as relacións co Congreso. Sobre todo co radicalismo. Para iso estableceuse un equipo. Intégrano Marcos Pena, Frigerio e o futuro presidente de Deputados, Emilio Monzó, e os radicais Ernesto Sanz, Mario Negri e Anxo Rozas. Pronto se agregará José Manuel Curral, intendente de Santa Fe e futuro presidente da UCR. Nesa mesa naceu, durante unha comida do xoves pasado, a idea de convocar a Martín Lousteau á nova administración. Pensouse na Anses, pero terminoullo nomeando embaixador en Washington. Unha frustración para Martín Redrado. A incorporación de Lousteau tenta suturar unha das feridas máis irritantes no seo de Cambiemos: a oposición radical á administración porteña. Salvo que esa ferida se abra cando Juan Cruz Ávila pretenda impugnar contratos da UBA.

Nun segundo círculo, Monzó pechou un acordo antonte cos 10 senadores do peronismo federal, que lideran Juan Carlos Romeu e Adolfo Rodríguez Saá. O entendemento incluíu a futura composición da Corte. Selouse no departamento porteño de Romeu, cuxa filla Bettina foi candidata de Cambiemos en Salta. Estas conversacións agréganse ás mantidas con Sergio Massa e José Manuel da Sota, un dos candidatos para presidir un PJ renovado. Massa conquistou a condución da Cámara de Deputados da Lexislatura bonaerense, desde a que se propón seducir a todo o peronismo. O primeiro en responder ao chamado foi Mario Ishii, quen se integrará á fronte Renovador con outros dous senadores. O cambio xusto.

Máis aló desta fronteira queda a inexplorada extensión do PJ oficial. O diálogo comezou con dous caudillos: o rioxano Luís Beder Herrera e o ultrakirchnerista Gerado Zamora. Ambos retiraron deputados da extravagante sesión na que se aprobaron 96 leis. Foi a instancias de Monzó. A incógnita neste campo salta á vista: ata cando a dirigencia seguirá validando os desexos de Cristina Kirchner? Ao revés: aceptará a Presidenta que alguén a substitúa no partido? É a súa próxima transición.

Nota personal: Estas son algunhas das claves da caida do Kirchnerismo baseandome nos últimos acontecementos de dito movemento político Arxentino. En resumidas contas se xogas co interior dun país o interior acabara contigo aínda que foras bo. Pero como ben e sabido e mellor facer xustiza xa que e “imparcial” que facer venganza xa que e satisfacer o odio.

Rubens Rocha [@IlCanallaRubens]